Look for me by the moonlight.

 Σταμάτα να μου λες για ζωοδότες και μαλακίες, ο ήλιος καίει σου λέω. Ναι, το χειμώνα τον κοιτάς μόνο με βλέμματα λατρείας- έχω κι εγώ υποπέσει σε τούτο το σφάλμα, αναμεταξύ χαδιών στο δέρμα και στιγμιαίας φυγής από την παγωνιά. Μα το πραγματικό του πρόσωπο το δείχνει μοναχά το θέρος, σαν κρατά ολοκληρωτικά πια τα ηνία. Τότε είναι που αν βαδίσεις στην επικράτειά του (one does not simply walk into Mordor, my dear, τι στα λέω και στα ξαναλέω;) θα σε βάλει στο στόχαστρο- θα σε κουράσει, θα σε κάψει, θα σε τσουρουφλήσει, θα σε εξαντλήσει. Για ώρες, μέρες, μήνες, μια εποχή ολάκερη θα κείτεσαι στον εναγκαλισμό του, ολότελα πια ηττημένος, σχεδόν στεγνός από χυμούς, ξοδεμένος, με το δέρμα σταφιδιασμένο, κενός από ελπίδες- και εν μέσω μιας κόκκινης σκοτοδίνης θα τον παρακαλέσεις με χείλη ξερά και ματωμένα να σε λυπηθεί. Μα ο ηλιάτορας μοναχά θα σε εμπαίζει για την κατάφωρη αδυναμία σου να δείξεις την παραμικρή αντίσταση στις βουλές και τα βίτσια του. 

 Γι' αυτό σου λέω. Το καλοκαίρι να περπατάς τις νύχτες. Αυτές με φεγγάρι. Όχι τις άλλες, στη σκοτεινιά κρύβονται κίνδυνοι και πόθοι ανεκπλήρωτοι. Σαν έχει φεγγάρι να βγαίνεις μόνο. 

Fall into you/ is all I seem to do.

 
 Κάτι τέτοιες μέρες είναι που με αδράχνουν απ'τα μαλλιά, με ταρακουνούν, με μασάνε αργά στα συρματένια τους δόντια και με φτύνουν στο λαγούμι του κούνελου, αιμόφυρτη. Μα θα μ' έχουν πρώτα κοπανήσει ανελέητα στο μπετό, έτσι που η πτώση να φαντάζει ασήμαντη, η βαρύτητα αμελητέα και η αιωνιότητα πεπερασμένη. Έτσι που να μην προσπαθώ να τους αντιταχθώ. 

 Και τώρα ας τραπώ σε φυγή. Ξανά. 

How to disappear completely.

 Ξύπνησε τα χαράματα με μια σαφή αίσθηση προορισμού, επιτακτική κι επείγουσα- και μια κλειστοφοβία αδάμαστη, ανείπωτη. 
 Άδραξε την κόκκινη μπογιά, σύρθηκε έξω κι έγραψε Καθαρτήριο στην πόρτα, με χέρι σταθερό. Γύρισε το κλειδί δυο φορές. Το άφησε στην κλειδαριά. 
 Κι ύστερα έτρεξε. 

[I'm not here. This isn't happening. I'm not here. I'm not here.]

But what a lovely way to burn.

                                                                                                                           -Tales from Earthsea.

Είναι μάταιο, ανούσιο, άχρηστο και κάπως αστείο το να πας να συγκαλύψεις τη σπίθα, να στρέφεις το χέρι προς τις αστραπές που φωτίζουνε τον κόσμο (μόνο αυτές πια, ακούς Λώρα;) για να μη φανούν αυτές που αλυχτάνε μέσα σου, μην προδοθείς. Ο κόσμος το 'χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι; Ούτε που προσπαθείς να πιάσεις τον κουβά με το νερό, το δέχομαι, αυτός είναι βαρυφορτωμένος και θα κουραστούν τα μάλλον αποστεωμένα χέρια σου- μα τη μάνικα που είναι αφημένη δίπλα σου δεν τη βλέπεις, θες να μου πεις; Όχι, μια χαρά την αντιλαμβάνεσαι, οι οφθαλμοί σου φαίνεται να πάσχουν μόνο από κάτι άξαφνες αλλαγές ξηρότητας και υγρασίας- να τα μας, τι το 'θελα να το αναφέρω, ξανάρχισες να κλαις. Όχι, μη. Απλά δε θες να την καλέσεις να σε συνδράμει- ω, βρεθήκαμε κιόλα στη χώρα του Οζ (ή μήπως των θαυμάτων; Κάποιοι το λένε παράδεισο, πάντως. Κάποιοι αφελείς.), η μάνικα ζώστηκε τα μήλα της και σε προκαλεί, αστράφτουνε τούτα, ω πώς αστράφτουνε. Μα η φωτιά μέσα σου συνεχίζει να λυσσομανά κι εσύ ουδεμία προσπάθεια καταβάλλεις για να τη δαμάσεις, στέκεσαι ράθυμα στην άκρη του κόσμου (στρογγυλός είναι, είπαμε; Όχι στη χώρα του Οζ.) και αγναντεύεις. Δε ζητάς νερό να την περιορίσεις, μια παράξενη απροθυμία υπερισχύει του φόβου σου γι' αυτή- μήτε λάδι να τη φουντώσεις ζητάς. Σου καίει τα σωθικά τούτη η φωτιά, έγκαυμα, τραύμα, σήψη, δεν το βλέπεις; Ω, μα όλα εγώ θα πρέπει να στα λέω πια. Κάνε κάτι! Περιόρισε έστω το οξυγόνο, τον καταλύτη, σταμάτα ν' αναπνέεις- ν' απαλλαγούμε τουλάχιστον από του λόγου σου.