Anemone.

  

Τι κι αν είμαι μια ωρολογιακή βόμβα παραγεμισμένη με νιτρογλυκερίνη και αναφλεκτήρες στο μυαλό;
Το ground zero λες είναι το ασφαλέστερο σημείο, και η άνοιξη είναι σχεδόν εδώ. 

This is what you get when you mess with us.

 Κι όπως σέρνομαι και φλέγομαι ολάκερη, καταπίεση αιώνων στο βλέμμα, απελπισμένα ουρλιαχτά στ' αυτιά, τα χέρια αποστεωμένα και μονίμως σταυρωμένα, το κεφάλι κατεβασμένο σε ατέρμονη ενατένιση του μέσα μου, μέλη και χείλη τρεμάμενα, να συσπώνται χωρίς να παράγουν τον παραμικρό ήχο, σχηματίζοντας ακατάπαυστα τις ίδιες συλλαβές-
 Παλεύουν και παλεύω και παλεύουμε να δραπετεύσουμε από τη φυλακή που ορίζει το δέρμα μου, να θρυμματίσουμε οστά και ζωτικά όργανα, να πεταχτεί ρυάκι το αίμα και να βάψει κάθε λευκό και άσπιλο τοίχο, ο αδυσώπητα βδελυρός ήχος της σάρκας που χωρίζεται να καλύψει κάθε ευγενική υποκρισία, η οσμή του αίματος να σκεπάσει κάθε συγκαλυμμένη σήψη. 
 Μη σκοτίζεστε- πλησιάζει η άνοιξη και η βλάστηση θα θάψει το κουφάρι μου που (θα) σαπίζει. 

Give in to lust, give up to lust- oh, heaven knows we'll soon be dust.

 Κοίτα τι όμορφα που καίγομαι! Θερμά, λαμπρά κι οδυνηρά. Σχεδόν δε βλέπεις το δέρμα να φουσκαλιάζει απ' τη θερμότητα πριν το αφανίσει η φλόγα. Σχεδόν δεν καταλαβαίνεις τα ουρλιαχτά μου- τα καλύπτει η βουή της φωτιάς. Σχεδόν απολαμβάνεις το ότι μοιάζω μ' ένα τεράστιο, πολύχρωμο πυροτέχνημα. 

With one simple pill we killed unhappiness... and art.

 Κοίτα με. Όχι, μην κοιτάς το πρόσωπο, τα μάτια, τα χείλη, τα μαλλιά και τα ακροδάχτυλά μου- σταμάτα να με βλέπεις σα διάσπαρτα χαρακτηριστικά ή, έστω, σαν άθροισμα των μελών μου. Διαπέρνα με τη ματιά σου δέρμα και οστά, αν μπορείς, φτάσε ίσα με το μεδούλι. Μη με κοιτάς συγκαταβατικά, ξέρω πως δεν είναι και κάτι το ιδιαιτέρως ρηξικέλευθο, αλλά το εννοώ. Να δεις το μυαλό μου να φλέγεται και το είναι μου να σπαράζει ολάκερο με την κάθε αναπνοή- να σταματήσεις να με ρωτάς συνεχώς πού χάνομαι. Να νιώσεις το πόσο αγαπώ την κάθε μέρα και ώρα και στιγμή. Ναι, και αυτές που το κρύο συναντά το γυμνό μου δέρμα και το γδέρνει. 
Ιδίως αυτές. 

Maybe I hold you to blame/ for all the reasons that you left.

Γιατί έλειπες τόσο καιρό;
Σε ζήταγα κάθε δεύτερο λεπτό
κατέληξα να κοιμάμαι ακατάπαυστα κουλουριασμένη στο αγαπημένο σου μαξιλάρι
σχεδόν δεν έπινα και σίγουρα δεν έτρωγα
-όχι όσο συνήθως-
ανέβηκα στη ραφιέρα και κατέλαβα το στερεοφωνικό
δεν μ' έδιωξε κανείς και βαρέθηκα. 
Φαντάσου πόσο μου έλειψες-
τώρα που γύρισες
αντί να σου κρατάω μούτρα
γουργουρίζω και σου τρίβομαι. 

Όχι.

Ξεκίνησε από τ' ακροδάχτυλα 
εξαπλώθηκε στις παλάμες και τους καρπούς
-σα φίδι σκαρφάλωσε-
και τώρα τρέμω ολάκερη
μ' ακούς; 

There is no dark side of the moon, really.

                                                 -Grateful Dead.

 Τα κόκκινα λουλούδια έχουν αγκάθια- χρόνια τώρα στο φωνάζω- και τα αγκάθια αυτά μπήγονται στη σάρκα σου, διαπερνούν με ευκολία τον πρώτο φραγμό και γυρεύουν να φτάσουν ίσα με την πηγή της ίδιας σου της αναπνοής- θωρακική ή κρανιακή κοιλότητα, δε γνωρίζω, ας αφήσουμε να το αποφασίσουν αυτοί που έπονται και αρέσκονται στο να αναλώνονται σε τέτοιου είδους διαξιφισμούς. Μα εσύ αμέριμνος ζητάς να ριχτείς σε δαύτα -άγνοια; την αποκλείσαμε, μάλλον αφροσύνη θα 'ναι. Και να, ήδη πήραν τη θέση των πνευμόνων σου, καλύτερα, τουλάχιστον τώρα η αναπνοή σου θα ευωδιάζει και ολάκερος θα στάζεις πορφυρή μπογιά- ας αγνοήσουμε τα βογγητά σου προς το παρόν. Περίμενε λίγο μοναχά να φέρω τα πινέλα μου -αν μη τι άλλο πια είσαι ολότελα καθηλωμένος- και ας συνεχίσουμε τούτη τη διαμάχη, για όσο διαρκεί το οξυγόνο- ή ώσπου να βαρεθούμε ο ένας τον άλλον. Μονομερής η διαμάχη μας. Συ δε μιλάς, η φωνή σου πια δε βγαίνει.

 Την ευωδιά των ρόδων σα να επισκιάζει η μεταλλική οσμή του αίματος μα τούτο θα παρέλθει, παροδικό το αίμα, παροδικός κι εσύ- κι εγώ, άλλωστε. Ωστόσο αδυνατώ να μη σε επιπλήξω έστω μια στερνή φορά, δεν έπρεπε να μπλεχτείς στα αγκάθια, στο είχα χιλιοπεί- μα οι νουθετήσεις φαίνεται δεν πιάνουν σε παιδιά. Θώρησες κι εσύ τα ροδοπέταλα και θαμπώθηκες, άδικο και μάταιο να σε ψέγω, τα σιωπηρά κηρύγματά μου, άλλωστε, δεν είχαν επικεντρωθεί στο όμορφο μα στο οδυνηρό.

 Ας μείνουμε αμφότεροι στην οδύνη μας, λοιπόν- τι, ξέχασες πως ανεξάρτητα του ποιος πράττει όλοι πονάμε; Εμείς οι δυο. Και οι άλλοι τριάντα πέντε.

 Μέχρι το αίμα να στερέψει.

Christina's world.

Andrew Wyeth- Christina's world.

 Και σαν να μην αρκεί που το να ακούς σε δύο ονόματα είναι πανθομολογουμένως μια μικρή καταστροφή από μόνο του, τα δύο ονόματα αυτά ορίζουν τα όρια δύο κόσμων που βαδίζουν παράλληλα, συναντιούνται ενίοτε, ανταλλάσσουν έναν τυπικό χαιρετισμό και συνεχίζουν την πορεία τους, δίχως κανένας τους να αντιλαμβάνεται το μέγεθος της τραγωδίας- μόνο ως κωμωδία μπορούν να τη θεωρήσουν, άλλωστε. Είναι ευτύχημα που μέσα σε αυτή την ανακατωσούρα εσύ παραμένεις μια ενιαία προσωπικότητα- μόλις σε τριάντα επτά κομμάτια μοιρασμένη- με ίδια οράματα, προσδοκίες και όνειρα να αντιστοιχούν και στις δύο εμφανίσεις σου... Όνειρα; Θα είναι ίδια δηλαδή, δεν μπορεί- καλά καλά ούτε κι εσύ δεν τα γνωρίζεις. Πιο πολύ αισθάνεσαι την οσμή και τη γεύση τους, την υφή τους ένα σαββατιάτικο πρωινό που παρά το καθυστερημένο ξύπνημα χαρακτηρίζεται χαριστικά έτσι, παρά τα κατανοείς- δεν παύεις όμως να τα αντιλαμβάνεσαι, έστω με τις αισθήσεις, έστω ψηλαφιστά, κάτι είναι και αυτό, σε έναν κόσμο που λένε ότι τα όνειρα πια έχουν πεθάνει. Σε αυτό το τελευταίο μάλιστα μπορείς με περίσσια σιγουριά και σθένος να αντιταχθείς, να πεις πως όχι, λάθος κάνετε, τα όνειρα ζουν και βασιλεύουν, τα δικά μου μυρίζουν θάλασσα και σκονισμένα βιβλία, ηχούν σαν αγέρι κι έχουν αίσθηση βροχής- μα κόβουν, κόβουν σα χαρτί. Αλλά δε μιλάς, ίσως επειδή δε θες να τραυματίσεις τη σιωπή, ίσως επειδή θες να το ανακαλύψουν μόνοι τους, ίσως γιατί έχεις βαρεθεί πια να αρθρώνεις λέξεις, ίσως γιατί έχεις εξαντληθεί προσπαθώντας να εξηγήσεις σε αυτούς που δεν καταλαβαίνουν.