Summer of no content.

Μπορεί ανά πάσα στιγμή να διαλυθώ
Να σκορπίσω σε μικρά μικρά κομματάκια
Τι; Δεν το πιστεύεις;

-Ούτε 'γω. Είμαι δυνατή εγώ, ρε. 

Γι' αυτό.

                                                       

                                                                                                  -Submarine. 

   

 Ετούτη η αφοπλιστική σιγουριά για το σκοπό και την προαίρεση του κόσμου ολάκερου μου διαφεύγει συστηματικά μόνο, ομολογώ. Δεν αναφέρομαι σε διαφυγή βεβιασμένη και αβέβαιη- της τελευταίας στιγμής υπόθεση, λίγο ακόμα και θα την αιχμαλώτιζα, λίγο ακόμα και θα στεφόμουν η αδιαμφισβήτητη νικήτρια- μα σε πεισματική, μόνιμη αδυναμία ν' αγγίξω έστω και στο παραμικρό ετούτη τη βεβαιότητα- να την κατανοήσω, ακόμη. 

 Μα θέλω τόσο ν' αφεθώ στην απλουστευτική αυτή αφέλεια, περίτρανη απόδειξη ότι ο κόσμος τελικά περιστρέφεται γύρω μου, που αν το κλωθογυρίσω λίγο ακόμα στο νου μου, αν διαβάσω, ακούσω και αναπόφευκτα σιγομουρμουρίσω με τα μάτια μισόκλειστα και εν μέσω ταλάντευσης αρκετά στιχάκια που το προβάλλουν ως πραγματικότητα -αν ατενίσω για λίγο ακόμη το Παράλογο κατάματα- εν τέλει ίσως να το πιστέψω, ίσως και να γελαστώ. 

[Η απάτη ίσως να παύει να είναι τέτοια όταν την θηρεύουμε, επιδιώκουμε και αποζητούμε με όλο μας το είναι μόνοι μας, βέβαια.]

 Όμως εσύ ούτε στιγμή δε μ' αφήνεις να αφεθώ στις δίνες της, να σε κρατήσω απ' το χέρι ενώ πέφτω στο λαγούμι του κούνελου κι ενώ είμαι υποχείριο του στατικού ιλίγγου, ανεπιστρεπτί πια χαμένη. Στέκεσαι ακίνητος εν μέσω τρικυμίας, φαινομενικά αδιάφορος- τι να το κάνω κι αν ο ανεμοστρόβιλος λυσσομανά μέσα και σε σένα, πώς ακριβώς θες να το καταλάβω, πώς να παρηγορηθώ. Να, κοίτα, όλα είναι ήμερα ήρεμα μου λες και συνεχίζεις στη ρουτίνα σου- ρουτίνα που μισείς μα δεν παραλλάσσεις στο ελάχιστο. 

[δε λυσσομανά.] 

Περί (εθελούσιας και εσκεμμένης) τυφλότητος.

 Και από τότε που γνώρισα πώς είναι η ζωή εν μέσω αδιάκοπων ταλαντώσεων, απουσία ισορροπίας και στέρεου εδάφους να συγκρατήσει τυχόν πτώση στα έγκατα της γης, αποφεύγω την ερωτική ποίηση και το αλκοόλ- τον καταλύτη. Και κάθε μέρα ενισχύω τους τοίχους και επενδύω σε αντικραδασμικές σόλες. Με πάγιο στόχο τη λησμονιά, τη λήθη- ωσάν νέος λωτοφάγος. Την ίαση. Διότι περί αρρώστιας θα πρόκειται, όλοι έτσι το αντιμετωπίζουν. Μα όλο και κάποιος θα βρεθεί να πλάσει λογύδρια περί λογικής πλάνης και argumentum ad populum- είναι, βλέπεις, δηκτικότατη και περίλαμπρη ονομασία και τους αρέσει να τη γυροφέρνουν στο στόμα τους συνοδευόμενη από το απαραίτητο βαθιά σκεπτόμενο ύφος- και 'γω τα ίδια κάνω, άλλωστε. 
 Αποφεύγω και το πολύ σκοτάδι γιατί τότε χτυπά δειλά την πόρτα η περισυλλογή- κι ύστερα αποθρασύνεται και δε λέει να με αφήσει σε ησυχία. Και καταλήγω να γράφω χωρίς να βλέπω, μισομουτζουρωμένες λέξεις που αφού χαράξει μετά δυσκολίας διακρίνονται. Κλείνω τα μάτια, λοιπόν, είναι επίπονη η διατήρησή τους σε ορθάνοιχτη θέση και αναποτελεσματική- προς το παρόν. Όχι. Μην πας να τα ανοίξεις. Όχι πριν βγούμε από αυτή τη θανατερά ηλιόλουστη κοιλάδα.