The moon is down.

Θέλω να κουλουριαστώ στο κρεβάτι- μια μπάλα από δέρμα και μαλλιά
να υψώσω τα σκεπάσματα ως τα αυτιά- κάνει κρύο και τρέμω ολάκερη
να μισοαγκαλιάσω το μαξιλάρι- παρήγορη παρέα και τούτο το χειμώνα
να κλείσω τα μάτια- χωρίς η περίσσια υγρασία να δραπετεύσει στα μάγουλα
και να μην ξαναβγώ από τούτη τη φωλιά- ποτέ, ποτέ, ποτέ. 

[Και για πρώτη φορά εδώ και μήνες, δε θέλω να κάνω χώρο και για εσένα κάπου εκεί δίπλα μου.]

The nights were mainly made for saying things that you can't say tomorrow day.

Αλλά έχει προ πολλού ξημερώσει, το κεφάλι μου βαράει εξήντα συν στροφές ανά λεπτό και κάνει κρύο. 

Πέρα από κοινοτοπίες, η νύχτα είναι μαγική, να το ξέρεις. 

Επετειακό.

Σήμερα πήγα στο Πολυτεχνείο- επετειακά
[Βρήκα τις κασέτες των γονιών μου, τραγούδια και βιβλία για την Επανάσταση]
Ξαναδιάβασα το χρονικό των τριών ημερών- επετειακά
[Γέμισα το σπίτι μου με προκηρύξεις]
Ανατριχίλες- επετειακά
[Όλα επετειακά.]

Μα το σημαντικό νέο της ημέρας, χρυσή μου, είναι ότι βρήκα τρόπο να φεύγει απ'το μαλλί η κάπνα και τα δακρυγόνα. 

Let me get what I want this time.

Μην ασχολείσαι με τίποτε-
Παράτα τα όλα να πάμε στη θάλασσα. 

Will there be enough water.

Συνεχώς αναρωτιόμαστε, 
Εξετάζουμε,
Πόση δημοκρατία μας έχει απομείνει
Τη βρίσκουμε λειψή 
Στενάζουμε
Και συνεχίζουμε τις σκυφτές ζωές μας. 

-Σαν τι θέλατε να κάνουμε, δηλαδή;
Για την ανθρωπιά μας δεν αναρωτιόμαστε ποτέ. 

Fire away, if you must. But I only came just to let you know- this is goodbye.

Και σ' ένιωθα να τρέμεις, να τινάζεσαι 
κι ήθελα να σε σκουντήσω, να βγάλω φωνή, να ξυπνήσεις
-να σε κλέψω από τον εφιάλτη-
Ή ίσως ήθελα μόνο να σε καταλάβω. 

Μπορεί και να απέτυχα μα
ξέρεις κάτι;
Όσο έχω τη μουσική στ' αυτιά μου και δρόμο στα πόδια μου
δε μ' ενδιαφέρει.  

And for a minute there, I lost myself.

Μόνο που δε με ξαναβρήκα. 

Ένα) Γιατί δεν είμαι αρκετά περιπετειώδης, ενθουσιώδης ή ενδιαφέρουσα. 
Δύο) Γιατί δεν είμαι αρκετά εκδηλωτική, δυναμική ή υποβλητική. 
Τρία) Και γιατί ποτέ δεν ήμουν πουθενά τελευταία. 
Τέσσερα) Και γιατί παραμένω έτσι, να κυκλοφορώ με το στραπατσαρισμένο βιβλίο στην τσάντα- να μη χορεύω αρκετά και να μην επαναστατώ καθόλου. Να μη (διασκεδά)ζω όσο θα έπρεπε, να μη μιλώ όσο θα ήθελα. [Και τώρα τελευταία να μην αναπνέω σχεδόν.]
Πέντε) Όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε νεκροί κι εγώ μια νεκροζώντανη- ας το αποδεχτώ. [Για κανένα πούστη δε θυσιάζομαι. Ή μήπως όχι;]
Έξι) Δεν μπορώ. 
Εφτά) Θέλω να γράψω συνειρμικά και λυρικά και συγκαλυμμένα μα οι λέξεις δε βγαίνουν.
Οχτώ) Και είναι τουλάχιστον αφελές που πίστεψα πως κάτι άλλαξε. Μα το πίστεψα με πάθος και τώρα έχω μείνει μετέωρη. 

Α γαμήσου. 

Ανάμνηση

Ακόμη αναρωτιέται γιατι

χρειάστηκε τόσο καιρό

ν'αδράξει το μολύβι,

τις πενιχρές τούτες σειρές να αραδιάσει.

Η θύμηση όμως μένει,

χωρίς ολάκερο τον πόνο να έχει απωλέσει-

ακόμη.

Υγρά μαλλιά, ντυμένη πράσινα

αρχές του Σεπτέμβρη˙

ζέστη, κάψα στους τσιμεντένιους δρόμους

της καταραμένης τούτης πόλης

θάμπωμα, αποπνικτικό τοπίο,

νέφος πλανιέται πάνω από τις γειτονιές

της λατρεμένης τούτης πόλης˙

φωνές ακούγονται από το δρόμο.

Ο χτύπος του τηλεφώνου δυνατός ως πάντα˙

πιο ταιριαστό να ήταν μουντός και πένθιμος

μα κάτι τέτοια δεν είναι δυνατά

στον υλικό ετούτο κόσμο.

Τα λόγια, η οικεία γυναικεία φωνή

ηχεί πεντακάθαρα στο αυτί της

και πάλι- πιο ταιριαστό να ήτανε σπασμένη

αλλά εδώ είναι η πραγματικότητα-

το έχουμε ήδη διαπιστώσει.

Κάτι έχει- δεν ξέρω, ίσως και να πέθανε.

Κάθεται στο κρεβάτι και κλαίει.

Κάποιοι θα αναλώνονταν σε ποιητικές παρομοιώσεις

βρύσες τα καστανά της μάτια,

χείμαρροι οργισμένοι- μα τι θλίψη!

Μα εκείνη απλά κλαίει.

Και οι ήχοι-η οικεία φωνή που την καλεί,

η αναταραχή του δρόμου,

ηχούν˙ τίποτα δε φαίνεται εξωπραγματικό-

κάτι τέτοιο θα ελάττωνε την τρομακτική αληθοφάνεια,

ίσως να την παρηγορούσε.

Κι εκείνη ακόμα κλαίει, καταμεσήμερο μίας πολύβουης Τετάρτης...