Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός - Θανάσης Γκαϊφύλλιας (2007)

"Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός"

Μουσικές του συνθέτη και τραγουδοποιού Θανάση Γκαϊφύλλια, για το θεατρικό έργο των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, που ανέβηκε την άνοιξη του 2007, από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής.

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Ιωάννου Σκηνικά - Κοστούμια: Κωνστάντσια Σαραφιανού Φωτισμοί: Δημήτρης Τζατζανάς Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Παπαδοπούλου Πήραν μέρος οι ηθοποιοί: Αντώνης Μπαμπούνης, Ειρήνη Μουρελάτου, Λεωνίδας Χρυσομάλλης, Λεμονιά Γιανναρίδου, Θοδωρής Θεοδωρίδης, Άννα Σιταρίδου, Φιλοποίμην Ανδρεάδης.

Σημείωμα του μουσικού Θανάση Γκαϊφύλλια:

"Το έργο, πρόκληση και αφορμή για μουσικές πινελιές που περιγράφουν πρόσωπα, χαρακτήρες και καταστάσεις σε εξαιρετικά δύσκολες στιγμές, που όλοι απευχόμαστε να ζήσουμε. Ο αγώνας για επιβίωση, ο συμβιβασμός, η φιλία, η προδοσία, η αλληλεγγύη και πάνω απ' όλα η λαχτάρα για ζωή, είναι τα μικρά και ασήμαντα γεγονότα της μικρής γειτονιάς. Δηλαδή όλου του κόσμου. Ακόμα κι αν η ιστορία των Παπαθανασίου & Ρέππα, είναι γέννημα της φαντασίας τους, είναι βέβαιο ότι η ίδια η ζωή είναι ο πιο ευφάνταστος και απρόβλεπτος συγγραφέας.

Ένα ευχαριστώ από καρδιάς στο φίλο και σπουδαίο μουσικό Γιώργο Αραπάκη, που φρόντισε τον προγραμματισμό - sampling και έπαιξε κιθάρα, φλάουτο, μπαγλαμά και φλογέρα. Η ηχογράφηση έγινε στο "Στούντιο των Βατράχων" (Σόλωνος 103, Αθήνα), και υπεύθυνος για την ηχοληψία ήταν ο Γιώργος Αραπάκης".

Το βίντεο από τη συναυλία του Θανάση Γκαϊφύλλια στο Μέγαρο Μουσικής

(Από το κανάλι theovaf1 στο YouTube)

Το μουσικό δρώμενο του τραγουδοποιού Θανάση Γκαϊφύλλια, στο "Μέγαρο Μουσικής Αθηνών" (Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος, Τρίτη 6 Φεβρουαρίου 2018), στο πλαίσιο της εκδήλωσης που διοργάνωσε το "Σωματείο Διάζωμα" για την Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Δίπλα στον γνωστό δημιουργό συμμετέχουν οι: Λία Τζιαμπάζη, Γιώργος Φραντζολάς, Τάσος Καπζάλας, Βασίλης Ευφροσυνίδης, Δημήτρης Ευφροσυνίδης και ο Χαλήλ Μουσταφά.

Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας για τον Άλκη Αλκαίο και το "Αγύριστο Κεφάλι"

(Χειρόγραφο Άλκη Αλκαίου, από το αρχείο του Θανάση Γκαϊφύλλια)

Ο ΑΛΚΗΣ, Ο ΜΙΛΤΟΣ ΚΙ ΕΓΩ

Γνώρισα τον Άλκη μέσα από το “Εμπάργκο”. Ο στίχος του Άλκη απρόσμενα δυνατός και πρωτότυπος, έτσι όπως παντρεύτηκε με τη μουσική του Θάνου, προκαλούσε ρίγη συγκίνησης σε όλη τη χώρα. Τα τραγούδια ήταν στα χείλη όλου του κόσμου και δεν υπήρχε πρόγραμμα που να μην περιλαμβάνει την “Πιρόγα”. Ακουγόταν ακόμα και στα σκυλάδικα. Όπως έγινε αργότερα και με τη “Ρόζα”. Ο Θάνος όργωνε την Ελλάδα και παρουσίαζε τα τραγούδια τους με τεράστια επιτυχία αλλά ο Άλκης ποτέ δεν εμφανίστηκε για να εισπράξει τον έπαινο, την αγάπη και το μερίδιο της δόξας που δικαιούνταν. Η απουσία του βέβαια από τη δημόσια σφαίρα δε μπορούσε να περάσει απαρατήρητη και αόριστες φήμες άρχισαν να μιλούν για σοβαρό πρόβλημα υγείας. Ο Άλκης συνέχισε να γράφει και να εκπέμπει από το κρησφύγετο του ποιήματα που έκρυβαν μέσα τους φως και άλλοτε sos. ..."πώς να ημερέψει ο νους μ' ένα σεντόνι πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά αγάπη που σε λέγαμ' Αντιγόνη".

Το '98 κατέβηκα στην Αθήνα για να κάνουμε με το Μίλτο Πασχαλίδη εμφανίσεις στη μουσική σκηνή “Μεσόγειος” που βρισκόταν στην Πατησίων. Κάναμε και μία εμφάνιση στην τηλεόραση για να ενημερώσουμε τους φίλους μας και την εκπομπή την είδε και ο Άλκης. Πήρε λοιπόν τηλέφωνο το Μίλτο με τον οποίο ήταν φίλοι και μας προσκάλεσε να πάμε σπίτι του για να με γνωρίσει. Αυτή κι αν ήταν πρόσκληση! Πήγαμε κάπου στα βόρεια προάστια και χτυπήσαμε την πόρτα ενός απλού σπιτιού. Μας καλωσόρισε ένας χαμογελαστός και ευχάριστος άνθρωπος και δίπλα του στεκόταν όρθιος, όσο μπορούσε, ο Άλκης. Αν και με είχε προετοιμάσει ο Μίλτος, σοκαρίστηκα από την εικόνα που είδα και προσπάθησα να κρύψω την ταραχή μου πίσω από ένα χαμόγελο. Ο Άλκης που δε χαμπάριαζε από κάτι τέτοια, μ' έναν λεπτεπίλεπτο αυτοσαρκασμό διέλυσε την αμηχανία μου.-”Καλωσόρισες Θανάση, από δω ο πατέρας μου που με γηροκομεί”.

Μας οδήγησε στο σαλόνι στηριζόμενος πότε στο τοίχο και πότε στα έπιπλα κι έτσι όπως συστρεφόταν το κορμί του σε κάθε βήμα, τον φαντάστηκα πάνω σ' ένα καναβάτσο να παλεύει με το αόρατο τέρας της αρρώστιας χωρίς διαιτητή, χωρίς κανόνες. Οι λαβές ήταν θανάσιμες και τον είχαν τσακίσει αλλά ο Άλκης ήταν όμορφος. Στο πρόσωπό του είχε διατηρηθεί η ομορφιά της νιότης που είναι αποτυπωμένη στις λιγοστές φωτογραφίες που υπάρχουν δημοσιευμένες από το μακρινό 1968. Ήταν εκείνο το καλοκαίρι που κατέβηκα πρώτη φορά στην Αθήνα και τραγουδούσα δίπλα στο Γιώργο Ζωγράφο. Τότε με είδε για πρώτη φορά ο Άλκης αλλά δεν είχαμε γνωριστεί. Τώρα ήθελε να μάθει τα πάντα για μένα, για τη ζωή μου στην Κομοτηνή, για τις δραστηριότητές μου, για τις ανεξάρτητες παραγωγές μου, για την οικογένεια και κυρίως για τα όνειρα και τις προοπτικές της Θράκης. Η κουβέντα κυλούσε σε πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα αλλά κάποια στιγμή έπρεπε να αποχωρίσουμε για να ξεκουραστεί. Πριν φύγουμε κανονίσαμε στην επόμενη συνάντηση να οργανώσουμε καρέ για πόκερ αλλά αυτό τελικά δεν έγινε ποτέ.

Μετά από δύο μέρες με παίρνει ο Μίλτος τηλέφωνο και μου λέει πως...” ο Άλκης σου έγραψε ένα συγκλονιστικό ποίημα. Έχω πάθει πλάκα!!! Με φώναξε και μου το έδωσε να σ' το φέρω αλλά εγώ θέλω πρώτα να το μελοποιήσω και μετά θα στο φέρω”. Έτσι κι έγινε. Και μετά από άλλες δύο μέρες, ήρθε ο Μίλτος στο σπίτι της Μαρτίν που με φιλοξενούσε και μου έφερε δύο δώρα. Πρώτα το ποίημα που έγραψε για μένα ο Άλκης. Το αγύριστο κεφάλι. Με την πρώτη ανάγνωση κατάλαβα ότι όσο κουβεντιάζαμε στο σπίτι του με περνούσε από ψυχογράφο. Ήθελε να διαπιστώσει αν, η εικόνα που είχε σχηματίσει για μένα όλα αυτά τα χρόνια, ταίριαζε με τον άνθρωπο που είχε απέναντί του. Προφανώς έμεινε ικανοποιημένος διαπιστώνοντας πως ότι υπερασπίζομαι με τα τραγούδια μου, είναι για μένα τρόπος ζωής. Πως μένω σταθερός στη ρότα μου. Όχι πως αυτό είναι πάντα καλό, γι αυτό και ο Άλκης μου προσάπτει με πολλή αγάπη αυτόν τον χαρακτηρισμό. Αγύριστο κεφάλι.

Το ποίημα ως περιεχόμενο, είναι ένα αριστούργημα αλλά και ως εικόνα είναι ένα έργο τέχνης. Είναι να θαυμάζει κανείς το μεγαλείο της ψυχής και της θέλησης που έκρυβε μέσα του ο Άλκης. Παρόλα τα προβλήματα που είχε με τα χέρια και τα δάχτυλα, όταν έπιανε το στυλό ζωγράφιζε. Κι ύστερα άκουσα τη μελοποίηση. Ο Μίλτος απογείωσε τον υπέροχο λόγο κι έγραψε ένα από τα καλύτερα τραγούδια του.

Αυτοί οι δύο άνθρωποι, ο Άλκης και ο Μίλτος, μου κάναν ένα σπάνιο και ακριβό δώρο. Το τραγούδι της ζωής μου. Τους ευχαριστώ.

Θανάσης Γκαϊφύλλιας

Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας για την "Κλυταιμνήστρα"

27/05/2011: Διάβασα στα Μουσικά Προάστια, το μπλογκ του Ηρακλή Οικονόμου, δύο ποιήματα του Δημήτρη Λέντζου από τη συλλογή του "Μεγάλη Τεσσαρακοστή". Το ένα ήταν η «Κλυταιμνήστρα». Ηταν πολύ καλό. Το αποθήκευσα στη μνήμη μου κι άρχισα να… ψάχνω τον ποιητή.

3/10/2012: E-mail προς Δημήτρη Λέντζο:

«Αγαπητέ κύριε Λέντζο καλημέρα. Παρακάλεσα τον κοινό μας φίλο Ηρακλή από τα Μουσικά Προάστια να μου δώσει τη διεύθυνσή σας κι έτσι μπορώ να σας εκφράσω την εκτίμησή μου για το έργο σας. Το ποίημά σας "Κλυταιμνήστρα", μου άρεσε ιδιαίτερα και διαβάζοντάς το, για πολλοστή φορά, τελικά το μελοποίησα. Εάν δεν υπάρχει κάποια δέσμευση ή αντίρρηση εκ μέρους σας, θα χαιρόμουν τη συνεργασία μαζί σας. 

Φιλικά, Θανάσης Γκαϊφύλλιας».

Η απάντηση ήταν θετική και ιδιαίτερα θερμή.

12/10/2012: Συναντηθήκαμε στο «Ιβανώφειο» με τη Φωτεινή. Θα τραγουδούσαμε για τους εργαζόμενους της Βιο.Μετ. που είχαν προχωρήσει σε αυτοδιαχείριση του εργοστασίου. Οσο περιμέναμε τη σειρά μας για πρόβα ήχου, της τραγούδησα την «Κλυταιμνήστρα». Εσύ θέλω να το τραγουδήσεις της είπα. Μου χάρισε ένα όμορφο χαμόγελο και είπε απλά… «θα το πω».

Τις πρώτες μέρες του Ιανουαρίου τηλεφωνική πρόταση από τον Θανάση Συλιβό για την παραγωγή της «Κλυταιμνήστρας» με τη φωνή της Φωτεινής. Έξοχα.

21/01/2014: E-mail προς το Νεοκλή Νεοφυτίδη που ανέλαβε την ενορχήστρωση:

«Νεοκλή καλημέρα. Κατ' αρχάς σου σφίγγω νοερά το χέρι και σου λέω εγκαρδίως..."χαίρω πολύ". Διάβασα το βιογραφικό σου, άκουσα και το Φαγιούμ (το οποίο γνώριζα) και δεν έχω καμία αμφιβολία πως από τη συνεργασία μας θα βγει κάτι καλό, που θα είναι αντάξιο της προσπάθειας που καταβάλει ο Θανάσης Συλιβός με το περιοδικό του. Έχω στο μυαλό μου συγκεκριμένα ηχοχρώματα αλλά δε γνωρίζω το budget. Θα ήθελα λοιπόν να με ενημερώσεις αν θα ήταν εφικτό να έχουμε τα εξής όργανα: τσέλο, μπάσο, κιθάρα ακουστική, ακορντεόν, κρουστά, τζουρά και μπουζούκι. Στη συνέχεια θα σου πω πώς φαντάζομαι την εξέλιξη του τραγουδιού. Φιλικά Θανάσης».

Θανάσης Γκαϊφύλλιας

Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας για τον Bob Dylan - Μια συνέντευξη στην Κυριακάτικη Αυγή

«Οι επιρροές του Dylan πέρασαν και στη νέα γενιά των τραγουδοποιών»

Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας για τον Bob Dylan σε μια παλιά συνέντευξή του στη Βιβή Ζωγράφου.

Ιχνηλατώντας τη θέση του Bob Dylan στο ελληνικό τραγούδι, απευθυνθήκαμε στον …πρωτομάστορα τραγουδοποιό Θανάση Γκαϊφύλλια, ο οποίος φυσικά και δεν θα μπορούσε να λείπει από το αφιέρωμα του Μετρονόμου. Ο ίδιος ευγενικά μας παρέπεμψε στην ακόλουθη συνέντευξη που έδωσε στη Βιβή Ζωγράφου και δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Αυγή στις 6 Μαρτίου 2005. Τον ευχαριστούμε θερμά!

ηρ. οικ.

(Αναδημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ, τ. 71, Απρίλιος-Ιούνιος 2019)

Βιβή Ζωγράφου: Ο Bob Dylan θεωρήθηκε ο εκφραστής της «οργισμένης» γενιάς του ’60 στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Θανάσης Γκαϊφύλλιας: Από τη μια το αγαπημένο παιδί του αμερικανικού συστήματος, ο Έλβις, να στρατεύεται με τυμπανοκρουσίες κι από τη Γερμανία - καταραμένη ξενιτιά - να γράφει τραγούδια για τη μαμά, κι από την άλλη, χιλιάδες νέοι, αρνητές στράτευσης, να καίνε δημόσια τις κυβερνητικές προσκλήσεις. Από τη μια χιλιάδες νέοι να δραπετεύουν από τον παράδεισο για να μην πάνε στην κόλαση του Βιετνάμ κι από την άλλη η εθνοφρουρά να μπαίνει στα πανεπιστήμια, π.χ. Κολούμπια, και να κάνει ασκήσεις επί ζωντανών στόχων. Τότε κι ο Dylan έγραφε τραγούδια για τη μαμά του, μόνο που έλεγε «Όλα εντάξει, μάνα... μόνο που αιμορραγώ».

Β.Ζ.: Την ίδια στιγμή η νεολαία της Ελλάδας πώς εισπράττει τον Dylan; Συνδέθηκε με πολιτικά αιτήματα της εποχής εκείνης στη χώρα μας;

Θ.Γ.: Για την Ελλάδα, η δεκαετία του ΄60 ξεκίνησε ελπιδοφόρα με την εκλογή του Κέννεντυ. Το χάρηκαν οι Έλληνες, και στους πάγκους των πανηγυριών, δίπλα στα ζαχαρωμένα μήλα και στις ψεύτικες καρφίτσες, πουλούσαν πολύ όμορφα καδράκια με τη φωτογραφία του Τζων και της Τζάκι που οι απλοί άνθρωποι τοποθετούσαν στην πιο ακριβή θέση του σπιτιού: στο εικονοστάσι. Για τα καφενεία και τα λεωφορεία υπήρχαν μεγαλύτερα κάδρα. Οι Έλληνες πίστεψαν ότι κάτι θα άλλαζε προς το καλύτερο και, αν μη τι άλλο, πως από ’δω και πέρα κανείς πρέσβης των ΗΠΑ δεν θα έμπαινε με το σορτσάκι στο γραφείο του πρωθυπουργού μας. Φρούδες ελπίδες... ΣΙΑ, παλάτι, ΙΔΕΑ, καρφίτσα, αποστάτες να βυσσοδομούν και να στήνουν προβοκάτσιες, τα τρίκυκλα να αλωνίζουν κι ο γέρο-Καραμανλής να απορεί «Ποιός, επιτέλους, κυβερνάει αυτόν τον τόπο;».

Ε, λοιπόν, η γενιά του 114 δε θα μπορούσε να συνδέσει τους αγώνες και τα όνειρά της με το αμερικάνικο τραγούδι διαμαρτυρίας. Τα τραγούδια του Dylan και της Baez μπορεί να ακούγονταν με συμπάθεια και συγκίνηση κάποια στιγμή, σαν διάλειμμα, αλλά ως εκεί. Εμείς ως λαός είχαμε τα δικά μας προβλήματα, αλλά και τους δικούς μας τρόπους έκφρασης. Οι ποιητές, στρατευμένοι και μη, εμψύχωναν το λαό με το λόγο και οι μουσικές - κυρίως του Μίκη - μετατρέπονταν από απλά και όμορφα λαϊκά τραγούδια σε αγωνιστικούς παιάνες. Αυτός ο λαός στον τομέα της δημιουργίας ήταν αυτάρκης. Εξάλλου το ροκ ως προϊόν εισαγωγής είχε συνδεθεί στη συνείδηση της πλειοψηφίας με το μήκος της αντιαισθητικής κόμης των Beatles και των Stones και οι νέοι που γοητευμένοι ακολουθούσαν το παγκόσμιο ρεύμα αποκαλούνταν, από τους κάθε λογής "ορθόδοξους", περιφρονητικά, μαλλιάδες και γεγέδες.

Β.Ζ.: Πόσο η ελληνική εκδοχή του τραγουδοποιού επηρεάστηκε από τον Dylan;

Θ.Γ.: Ο πρώτος από τους Έλληνες τραγουδοποιούς που εμβάθυνε στο φαινόμενο Dylan ήταν ο Σαββόπουλος. Οι επιρροές είναι ορατές σε πολλά τραγούδια του και δεν αναφέρομαι σε αυτά που διασκεύασε επισήμως.

Για όσους, λοιπόν, από εμάς έψαχναν να βρουν έναν νέο τρόπο έκφρασης και ήθελαν να ξεφύγουν από τη σιγουριά του ...«είμαστε δυο, είμαστε τρεις» κι από την υπερβολική γλυκύτητα του Νέου Κύματος, ο λόγος και ο τρόπος του Σαββόπουλου ήταν καθοριστικός. Έγινε ο ενδιάμεσος και μπήκε ο Dylan στη ζωή μας. Απ’ αυτά τα χρησιδάνεια υπήρξαν άνθρωποι που ενοχλήθηκαν σφόδρα. Ας αναφέρω ένα μικρό περιστατικό. Αρχές του '71 συζητώ με έναν από τους κορυφαίους Έλληνες συνθέτες (δεν αναφέρω το όνομα διότι η συζήτηση ήταν ιδιωτική).

- Και ποιος συνθέτης σου αρέσει περισσότερο; με ρωτά (προφανώς περίμενε να τον αναφέρω πρώτο).

- Ο Σαββόπουλος, του απαντώ αυθόρμητα.

- Ο Σαββόπουλος; Δεν ξέρω κανέναν Σαββόπουλο. Εγώ ξέρω τον Bobby Dylan.

Έμεινα άναυδος. Έχω πολλά να προσάψω στον κύριο Σαββόπουλο για την εν γένει πορεία του, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα τον κατηγορήσω γιατί μέσα από το έργο του μας σύστησε τον κύριο Dylan. Την ίδια εποχή, βέβαια, κι άλλοι μπαλανταδόροι παρουσίαζαν κομμάτια του Dylan, όπως ο Σπύρος με τη Λήδα, οι Διόσκουροι (Βαγγέλης Γερμανός και Βασίλης Ζαρούλιας), και οι αγαπημένοι και αξέχαστοι φίλοι μου Παύλος Σιδηρόπουλος και Παντελής Δεληγιαννίδης. Αλλά την επίσημη αντιπροσωπεία της DylanCorp εν Ελλάδι την είχε ο Σαββόπουλος.

Οι επιρροές του Dylan πέρασαν και στη νέα γενιά, και τραγουδοποιοί όπως ο Μίλτος Πασχαλίδης κι ο Βασίλης Καζούλης μελέτησαν καλά το έργο του και πήραν πλούσια εφόδια για το δρόμο τους. Κάποια στιγμή, αυτά τα νέα παιδιά συναντήθηκαν επί σκηνής με τον Βαγγέλη Γερμανό και παρουσίασαν ένα υπέροχο πρόγραμμα στο ΜΕΤΡΟ. Κρίμα που το εγχείρημα δεν είχε συνέχεια. Θα τους πρότεινα στο μέλλον να συμπράξουν και πάλι, παρουσιάζοντας αποκλειστικά τραγούδια του Dylan. Είναι οι πλέον κατάλληλοι.

Β.Ζ.: Εκτός από το μουσικό του έργο, εσείς οι νέοι της εποχής εκείνης εκτιμήσατε εξίσου και την προσωπική στάση του Dylan, ως δημόσιο πρόσωπο αλλά και στην ιδιωτική του ζωή. Αυτά τα δύο τα θεωρούσατε άρρηκτα και δεμένα.

Θ.Γ.: Ο Dylan δικαίως χαρακτηρίστηκε ως ο καλύτερος συνεχιστής της μεγάλης του Woody Guthry σχολής. Αυτό όμως αφορούσε το μεγάλο ποιητικό και μουσικό ταλέντο του, και μόνον. Ως άτομο, με την αμφιλεγόμενη στάση του σε σημαντικές στιγμές, δημιούργησε ερωτηματικά και στοίχειωσε τη ζωή πολλών ανθρώπων που τον ήθελαν έτσι όπως τον γνώρισαν: αρνητή και όχι προσκυνητή. Να φοράει μπλου-τζιν και μπότες και να πατάει σταθερά πάνω στη σκηνή των αντιπολεμικών φεστιβάλ κι όχι ντυμένο με φανταιζί κοστούμι, σα μέλος πλανόδιου τσίρκου, να τρεκλίζει ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια για να φιλήσει το χέρι του Πάπα.

Και δεν είναι ότι φταίνε αυτοί που δε μεγάλωσαν. Φταίει που κάποια στιγμή πίστεψαν πώς μοιράστηκαν το ίδιο όνειρο. Φταίει που οι ίδιες αιτίες που τους έκαναν τότε να θυμώσουν και να ενώσουν τις φωνές τους υπάρχουν και σήμερα. Και πολύ χειρότερες μάλιστα. Φταίει που η ζωή μάς γέμισε με απάτες κι αυταπάτες.

Προς Υφυπουργόν Εργασίας

ΠΡΟΣ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΥΡΙΑ ΔΟΜΝΑ ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ

"Αντιστέκομαι στη βία

που τη βάφτισαν αγία

και σε όσους έχουν μάθει

ν' ασελγούν στην ιστορία..."

Κυρία Δόμνα Μιχαηλίδου, αυτές οι μέρες και κυρίως αυτές που θα ’ρθουν, δε σηκώνουν καλαμπούρια. Παίξτε με κάτι άλλο αλλά όχι με τις μνήμες του λαού που αιμορραγούν ακόμα.

Η εικόνα που βλέπετε είναι από το μπλόκο της Κοκκινιάς και οι μόνοι «εθελοντές» που βλέπω είναι αυτοί με τις κουκούλες που δείχνουν ποιοι θα περάσουν απ' τη ζωή στο θάνατο. Οι μόνοι που ειρωνεύονται αυτό το λαό είναι οι απόγονοι αυτών των κουκουλοφόρων. Εσείς γιατί το κάνετε; Θα ήταν πολύ γενναίο από μέρους σας να υπερασπιστείτε τη θέση σας περί... «εθελοντισμού» και να πείσετε τους πάντες, ακόμα και τους άριστους, πως αν η πατρίδα κινδυνεύσει, θα τρέξουμε όλοι. Αλλά προς την ίδια κατεύθυνση και όχι... «Ας φράξουν τη φωτιά άλλα στήθη». Και βέβαια εννοούμε τα στήθη και το αίμα αυτού του λαού. Και πάλι. Όπως πάντα.

Κυρία Μιχαηλίδου, είστε νέα. Επανορθώστε.

Θανάσης Γκαϊφύλλιας

Παλιοκουφάλες ανάληψη μυρίζει ο αέρας

ΠΑΛΙΟΚΟΥΦΑΛΕΣ ΑΝΑΛΗΨΗ ΜΥΡΙΖΕΙ Ο ΑΕΡΑΣ

Ένα τραγούδι από το μακρινό 1971, τότε που στο ξεκίνημα του "Κυττάρου" καθώς το τραγουδούσα ένα βράδυ, ανέβηκε στη σκηνή και με αγκάλιασε ο Τάσος Λειβαδίτης. Ήταν η καλύτερη κριτική για το τραγούδι. Πολλά χρόνια αργότερα ο Πάνος Ηλιόπουλος το ηχογράφησε μ' ένα μαγνητοφωνάκι καθώς το τραγουδούσα με την κιθάρα μου στο "Club Land" και το ερασιτεχνικό ηχογράφημα σώθηκε αφού οι παραγωγοί του Ρ/Σ 902 αριστερά στα fm, το συμπεριέλαβαν στον διπλό δίσκο "Μαθήματα πατριδογνωσίας".

Πάντα όμως ένιωθα πως χρωστούσα μια ολοκληρωμένη παρουσίαση του τραγουδιού, που παραμένει τραγικά επίκαιρο όλα αυτά τα χρόνια. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους φίλους και εξαιρετικούς μουσικούς που έχω εδώ στην Κομοτηνή: Τάσος Καπζάλας σαξόφωνο, Λάζαρος Κεραμέας μπάσο, Μαρίνος Τόκας φωνητικά και τέλος ο Θωμάς Αραμπατζής που έπαιξε ακουστική και ηλεκτρική κιθάρα, προγραμμάτισε τα τύμπανα και ήταν ο υπεύθυνος για την ηχοληψία, τη μίξη και το μάστερινγκ που έγιναν στο στούντιο Σ.Μ.Σ. ΘΡΑΚΕΣ.

Εγώ απλά τραγούδησα.

Συμπαραστεκόμαστε στο μεγάλο αγώνα που κάνει η μικρή Greta Thunberg, για τη σωτηρία του πλανήτη και της αφιερώνουμε αυτό το τραγούδι.

Θανάσης Γκαϊφύλλιας

ΥΓ. Υπεύθυνος για το βίντεο είμαι εγώ.

Γκαϊφύλλιας: Κάθε πρωί

Στο δεύτερο δίσκο του συγκροτήματος "Βαρέα και Ανθυγιεινά", με τίτλο "Επαρχιακά μπλουζ ερώτων και νόστου", ο τραγουδοποιός Θανάσης Γκαϊφύλλιας, ερμηνεύει το "Κάθε Πρωί", ένα τραγούδι βασισμένο στην ποίηση και προσωπικότητα του Μίλτου Σαχτούρη, σε στίχους και μουσική των Βασίλη και Δημήτρη Ευφροσυνίδη.

Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας για την επανέκδοση του "Stavento"

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ «STAVENTO» ΣΕ ΒΙΝΥΛΙΟ (18 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΕ CD)

Επανακυκλοφορεί το "Σταβέντο" (1999 – Δίσκοι Κύτταρο Κομοτηνής) του τραγουδοποιού Θανάση Γκαϊφύλλια, σε 200 συλλεκτικά βινύλια, από την B-OTHERSIDE RECORDS (http://www.b-otherside.gr/).

Ο μουσικοσυνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής Θανάσης Γκαϊφύλλιας, παραμένει στις μουσικές επάλξεις του τόπου μας για 50 συνεχόμενα χρόνια, προσφέροντάς μας μέσα από τις προσεγμένες δισκογραφικές του καταθέσεις, έργα που αντέχουν στο χρόνο και έχουν ένα ευδιάκριτο στίγμα. Έχοντας πάντα τις κεραίες του ανοιχτές στους κοινωνικούς αγώνες της κάθε εποχής, προσέφερε μουσικά αποκούμπια για να αποτυπώσει εύστοχα την αδικία και να σταθεί δίπλα στους αναξιοπαθούντες.

Το «Stavento», που κυκλοφόρησε το 1999 σε cd από τον ίδιο το Θανάση Γκαϊφύλλια και το προσωπικό τουlabel «Δίσκοι Κύτταρο Κομοτηνής», είναι ένα άλμπουμ γεμάτο από τραγούδια κοινωνικά, πολιτικά και άκρως επίκαιρα, παρά τα 18 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από την πρώτη του έκδοση. Στα εννέα (9) τραγούδια του άλμπουμ υπάρχουν μελοποιημένα ποιήματα του Καρυωτάκη (Στο άγαλμα της ελευθερίας που φωτίζει τον κόσμο, Θέλω να φύγω πια από δω) και του Κατσαρού (Αντισταθείτε), καθώς και οι εξαιρετικοί στίχοι των Μιχάλη Γκανά (Μη με ακούτε), Γιάννη Καλαμίτση (Χώμα Ελληνικό, η πρώτη στροφή από το γνωστό ποίημα του Γεωργίου Δροσίνη), Νίκου Σαλαβάτη (Αντιστέκομαι), Θανάση Αβραμίδη (Σταβέντο), του ίδιου του Θανάση Γκαϊφύλλια (Κομοτηνή) και ένα τραγούδι του Νίκου Αρμπιλιά (Ιστορίες). Τα τραγούδια αποδίδει ο ίδιος ο δημιουργός, με την εκλεκτή ερμηνευτική βοήθεια του Μίλτου Πασχαλίδη, του Χρήστου Θηβαίου, της Παιδικής χορωδίας του Δημήτρη Τυπάλδου, της ομάδας μουσικής της κοινότητας «Στροφή», ενώ στο δίσκο παίζουν μερικοί από τους καλύτερους Έλληνες μουσικούς. Τις ενορχηστρώσεις στα περισσότερα τραγούδια υπογράφει ο Απόστολος Δημητρακόπουλος και στο ομώνυμο τραγούδι ο αείμνηστος Βασίλης Δημητρίου.

Η Β-otherSide records επανεκδίδει (Μάρτιος 2017) το «Stavento» σε 200 αριθμημένα αντίτυπα βινυλίου, με την προσθήκη τριών (3) ακόμα τραγουδιών του Θανάση Γκαϊφύλλια που παρέμεναν ακυκλοφόρητα σε βινύλιο. Τα δύο πρώτα («Aντισταθείτε» σε ποίηση Μιχάλη Κατσαρού & «Ο κόσμος μας» σε στίχους Γιάννη Απαρθινού, που δεν είναι άλλος από τον πρώην Πρύτανη του Δ.Π.Θ. Γιάννη Πανούση), βρίσκονταν στο cd «Επί Πτυχίω» που είχε κυκλοφορήσει από τη δισκογραφική εταιρεία «Δίσκοι Κύτταρο Κομοτηνής» σε cd το 1996 και περιλαμβάνει την συγκλονιστική απόδοση του ποιήματος «Αντισταθείτε» του Κατσαρού σε μια ακουστική εκτέλεση από τον ίδιο και το «Ο κόσμος μας», μια τρυφερή μπαλάντα ερμηνευμένη από τη Λία Τζιαμπάζη. Τέλος, έχει προστεθεί και το τραγούδι «Η Ιστορία του Διομήδη», από τη συμμετοχή του στο cd «Για την Octavaμόνο» (2005, έκδοση μηνιαίου μουσικού περιοδικού, με εκδότη τον στιχουργό Αντώνη Παπαϊωάννου).

Το βινύλιο που μόλις κυκλοφόρησε περιλαμβάνει δισέλιδο ένθετο με τους στίχους των τραγουδιών, τους μουσικούς που συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις και το σημείωμα του καλλιτέχνη, έτσι όπως πρωτοδημοσιεύτηκε στην αρχική έκδοση του 1999.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΟΠΟΙΟΥ ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ

Οι ηχογραφήσεις του «STAVENTO» άρχισαν το Νοέμβριο του 1996, με τους καλύτερους οιωνούς. Κι ενώ όλα έδειχναν ότι θα ήταν μια απλή κυριακάτικη εκδρομούλα, μ’ ένα μυστήριο τρόπο εξελίχθηκε σε πραγματική οδύσσεια, που κράτησε δύο χρόνια. Πάνω στο ξεκίνημα, κι ενώ διέπλεα το Θερμαϊκό, έπεσα σε πειρατές που μου πήραν όλες τις προμήθειες - ακόμα και την πυξίδα. Το πλήρωμα σκόρπισε και εγώ κρύφτηκα σε μια σπηλιά περιμένοντας την ανατολή. Με το φως της μέρας μπήκα στο γυμνό και πληγωμένο σκαρί. Κι άφησα το Βαρδάρη να με παρασύρει προς τις θάλασσες του νότου. Ήμουν τυχερός όταν συνάντησα ένα νέο, που είχε τρεις πατρίδες. Ταξιδέψαμε μαζί σ’ όλη τη «Μεσόγειο», ανεβήκαμε στις κορυφές του Ψηλορείτη και του Ολύμπου, μπήκαμε στο κάστρο του μεγάλου Μάγιστρου, κι όταν του έμαθα ένα τραγούδι για τη μακρινή μου πόλη, το τραγούδησε και είπε: «Από τώρα θα έχω τέσσερις πατρίδες». Ένα βράδυ, καθώς πήγαινα προς την πηγή της ζωής, στάθηκα για λίγο στο στέκι ενός παλιού πολεμιστή (είχε διακριθεί στη μάχη με τα καρεκλοπόδαρα). Εκεί γνώρισα ένα «ασυνήθιστο» άτομο. Πρόσεξε, μου σφύριξαν στ’ αυτί, αυτό το άτομο είναι «ύποπτο». Εγώ, όμως, άλλα κατάλαβα… Κι έτσι βρεθήκαμε, άλλοτε να περιφέρουμε γορίλες στα ηφαίστεια κι άλλοτε να προσπαθούμε να ξυπνήσουμε από το βαθύ τους ύπνο κορμιά και συνειδήσεις ουρλιάζοντας. «Αντισταθείτε»…ρε! Τη μέρα της βροχής, ένιωσα χαμένος κι είχα αρχίσει ν’ απελπίζομαι, όταν σε μια «Στροφή» βρήκα ένα σίγουρο καταφύγιο. Ήρεμα πρόσωπα με δέχτηκαν στον κύκλο τους και οι φλογίτσες των ματιών τους μου ζεστάναν το κορμί και την ψυχή. Όταν πέρασε η μπόρα, χωρίσαμε με μια υπόσχεση. Καθαροί για πάντα… Πλησίαζαν τα τρίτα Χριστούγεννα από τότε που άρχισα τις μικρές και τις μεγάλες περιπλανήσεις στη γεωγραφία των τόπων, των ανθρώπων και της μουσικής και τότε ήταν που κυρίευσε η νοσταλγία της επιστροφής. Άναψα λοιπόν μια μεγάλη φωτιά κι άρχισαν να μαζεύονται φίλοι παλιοί και καινούργιοι. Ήρθε κι ο ποιητής με τη δροσιά, ο ποιητής με το καλάμι και ο ποιητής με το στεφάνι… Στο τέλος μια παρέα από μικρά παιδιά τραγουδούσε για το χώμα. «Κι ύστερα φεύγοντας πήραν μαζί τους τη φλόγα, πυρκαγιά για να βάλουν στον κόσμο»

Υ.Γ.1 : Οι δύο τελευταίες σειρές είναι του Ξανθιώτη ποιητή Στέφανου Ιωαννίδη.

Υ.Γ.2 : Stavento : Η υπήνεμη πλευρά του πλοίου που δεν την χτυπούν τα κύματα του άγριου καιρού. Η προσήνεμη πλευρά λέγεται Sofrano.

Εξώφυλλο: «Η κυριαρχία του Κόκκινου» (1918) του Αλεξάντερ Ροντσένκο (1891-1956). Από το βιβλίο «TheArt Book» των εκδόσεων «Τερζο-Βιβλία», σελ. 392. Ευχαριστώ τον κ. Άρη Τερζόπουλο για την πρόθυμη και ευγενική παραχώρηση της άδειας χρησιμοποίησης της εικόνας. Το σχέδιο στην ροζέτα της Β’ πλευράς του βινυλίου είναι του Γάλλου ζωγράφου Emile Mangiapan. Ο δίσκος αφιερώνεται στον φίλο μου Βασίλη Ζωίδη.

Θανάσης Γκαϊφύλλιας

Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας για τον Μάνο Ελευθερίου

Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας για τον Μάνο Ελευθερίου

«Ήρθαν τα ποιήματα του Μάνου κι ήταν φώτα στην ομίχλη…»

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ)

Στα τέλη του ’70, με το απολυτήριο του στρατού στο χέρι, κατέβηκα στην Αθήνα για να συνεχίσω αυτό που τόσο βίαια είχα διακόψει για να υπηρετήσω την πατρίδα: το τραγούδι. Τους πρώτους μήνες της θητείας μου είχε κυκλοφορήσει ο πρώτος μου δίσκος (45άρι με τέσσερα τραγούδια) αλλά εγώ δε μπορούσα να τον χαρώ, ούτε να τον υποστηρίξω. Πότε-πότε, εκεί στα φυλάκια της Αλβανίας, με άκουγα από το ραδιόφωνο και μελαγχολούσα.

Πολίτης πια, με μια κιθάρα και πολλά όνειρα, ξεκίνησα να τραγουδώ στην ιστορική μπουάτ «Εσπερίδες» του Γιάννη Αργύρη. Ο Αργύρης με παρουσίασε στον κόσμο του και με σύστησε στους φίλους του που ήταν άνθρωποι ιδιαίτεροι και ξεχωριστοί, όπως και ο ίδιος. Ένας από αυτούς ήταν και ο Μάνος Ελευθερίου. Ερχόταν σχεδόν κάθε βράδυ και ήταν πάντα ευγενής, αδιόρατα σαρκαστικός και εξόχως ευχάριστος. Εγώ δεν είχα ιδέα για το έργο του ώσπου κάποια στιγμή μου έφερε μερικά ποιήματά του και μου είπε πως θα ήθελε πολύ να με ακούσει να τα τραγουδώ. Ήταν η «Ατέλειωτη εκδρομή», η «Γνωριμία» και οι «Κιθάρες των νερών».

Αυτή η χειρονομία του Μάνου ήταν καθοριστική για μένα. Εκείνο τον καιρό, σχεδόν με αγωνία, έψαχνα μια ταυτότητα κι ένα τρόπο έκφρασης, και τότε ακριβώς ήρθαν τα ποιήματα του Μάνου και ήταν φώτα στην ομίχλη. Αργότερα συνειδητοποίησα πόσο τυχερός ήμουν τότε που κράτησα στα χέρια μου ολοζώντανη και παρθένα ποίηση και πόσο βαθιά επηρεάστηκα από τη σκέψη και τη γραφή του Μάνου. Δε χόρταινα να τα διαβάζω και δειλά-δειλά άρχισα να μπαίνω σ' έναν άλλο κόσμο: στο σύμπαν του Μάνου. «Γαλάζια πεύκα τρέχουν στο μυαλό μου, σε τούτη την αξέχαστη εκδρομή...», «Μαλαματένια λέπια είχε το σώμα σου κι έτσι από τότε πιάστηκα και δέθηκα...», «Κιθάρα που κρατάς το φως μου, το σώμα σου μεγάλο και γυμνό, στους τοίχους του μεγάλου μέλλοντός μου, καρφώνω λόγια σ’ άδειο ουρανό...».

Τα μελοποίησα με ενθουσιασμό και, καθώς είχε τελειώσει ο χειμώνας του ’71, άρχισα να τα τραγουδώ στην ταράτσα της μπουάτ «Μεταξύ μας» δίπλα στη Μαρίζα Κωχ. Με μεγάλη ικανοποίηση έβλεπα την αποδοχή που είχαν τα συγκεκριμένα τραγούδια από το κοινό και επάνω τους άρχισα να κτίζω το προφίλ μου σαν τραγουδοποιός. Στις ζωντανές εμφανίσεις τα τραγουδούσα χωρίς προβλήματα και μάλιστα ο κόσμος τα είχε μάθει και τα περίμενε.

Στη δισκογραφία όμως, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Οι καραβανάδες θεωρούσαν πως έθιγαν τα χρηστά ήθη της εποχής και φυσικά τα απαγόρευαν. Όταν επιτέλους απαλλαχτήκαμε από την ανόητη λογοκρισία και τους ανόητους λογοκριτές, μέσα στο πρώτο μεγάλο κύμα των ελεύθερων πια παραγωγών, ήταν και το LP «Η ατέλειωτη εκδρομή» (MINOS 1975). Ένας δίσκος που με τη βαριά υπογραφή του Μάνου Ελευθερίου με σημάδεψε για όλη μου τη ζωή.

Τελευταία φορά τον είδα πριν χρόνια στο θέατρο του Λυκαβηττού. Ήμουν επάνω στη σκηνή και τον καλωσόρισα, καθώς μπήκε, με μια ευχή: «Μάνο, να είσαι γερός στο σώμα και στο πνεύμα για να μπορείς να γράφεις. ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ».

Θανάσης Γκαϊφύλλιας

Συνέντευξη του Θανάση Γκαϊφύλλια στον "Παρατηρητή της Θράκης"

Θανάσης Γκαϊφύλλιας:

«Είναι μεγάλη υποχρέωση της αριστεράς να φέρει έναν πραγματικό πολιτισμό σε αυτόν τον τόπο και το βασικό στοιχείο κάθε πτυχής του πολιτισμού είναι η αλήθεια»

Συνέντευξη: Νατάσσα Βαφειάδου, Θάνος Βαφειάδης

«Μέχρι τη Νίκη» τιτλοφορείται μια νέα και εξόχως σημαντική, σε επίπεδο συμβολικής τουλάχιστον, δισκογραφική δουλειά στην οποία συμμετέχουν πολλοί καλλιτέχνες, δηλώνοντας τη συμπαράστασή τους με αυτό τον τρόπο, στους απολυμένους της ΕΡΤ. Μεταξύ αυτών που είχαν τη δική τους συμβολή στη συγκεκριμένη δουλειά είναι και ο «δικός μας» Θανάσης Γκαϊφύλλιας, γνωστός τόσο για την κοινωνική του ευαισθησία όσο και για τον αιχμηρό πολιτικό του λόγο. Άλλωστε ο κ. Γκαϊφύλλιας είναι από τους ανθρώπους που δεν μας απογοήτευσαν ποτέ, δεν μάζεψαν τα λόγια τους προς επίτευξη μιας εύκολης αναγνωσιμότητας με πρόταγμα πάντα την αλήθεια που όπως αναφέρει και ο ίδιος «είναι το βασικό στοιχείο κάθε πτυχής του πολιτισμού».

Θανάσης Γκαϊφύλλιας όμως…

ΠτΘ: Μιλάμε με αφορμή την κυκλοφορία ενός νέου δίσκου που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες με τίτλο «Μέχρι τη Νίκη». Είναι ένα CD στο οποίο, μεταξύ άλλων γνωστών ελλήνων καλλιτεχνών και δημιουργών, συμμετέχετε και εσείς. Ο δίσκος αυτός κυκλοφόρησε με στόχο την ενίσχυση του αγώνα των εργαζομένων της ΕΡΤ. Εσείς συμμετέχετε με το τραγούδι «Με τα χέρια σας και την ψευτιά». Πείτε μας μερικά πράγματα για το πώς προέκυψε η συμμετοχή σας.

Θ.Γ.: Είναι μια πρωτοβουλία που έχει πάρει ένας περιφερειακός σταθμός της ΕΡΑ ο περιφερειακός σταθμός Ζακύνθου. Είχαν αυτήν την ιδέα για την ενίσχυση περισσότερο του ηθικού τους παρά των οικονομικών τους, τα οποία δεν μπαλώνονται, αφού έχει περάσει περισσότερος από ένας χρόνος. Αρχίζουν να βλέπουν όμως ότι υπάρχει μέλλον και μπορεί να ξαναχτιστεί αυτό που με τόσο χυδαίο και φασιστικό τρόπο έκαναν οι κυβερνώντες, προσβάλλοντας όλον τον ελληνικό λαό και κατεβάζοντας τους διακόπτες την ώρα της εκπομπής παρουσιάζοντας ξαφνικά μαύρο στις οθόνες και σιωπή στα ραδιόφωνα. Βέβαια, ήταν ένα μήνυμα και από εκεί ξεκίνησε η εκτέλεση των εντολών που είχαν πάρει και βέβαια είναι φασίστες, μόνο έτσι μπορώ να τους περιγράψω. Ήταν οι καλύτεροι δωσίλογοι που υπήρξαν ποτέ σε αυτόν τον τόπο και δεν το λέω εγώ, ο Βύρων Πολύδωρας το λέει, ο οποίος είναι και δικός τους άνθρωπος και ξέρει πολύ περισσότερα από εμένα και τον κάθε έναν από εμάς. Συναγωνίζονται για το ποιος θα φανεί πρώτος, καλύτερος εκτελεστής και ρουφιάνος.

ΠτΘ: Αυτά που λέτε είναι πράγματα τα οποία μπορεί κάποιος να σχολιάσει και να κρίνει πολύ εύκολα, αφού οι απόψεις διίστανται. Σίγουρα το κλείσιμο της ΕΡΤ όπως είπατε και εσείς μόνο ως μια φασιστική πράξη μπορεί να νοηθεί και να γίνει κατανοητή. Παρόλα αυτά είδαμε ένα νέο μόρφωμα να ξεπροβάλλει με τη μορφή της δημόσιας τηλεόρασης η οποία δε θυμίζει καθόλου την ΕΡΤ που ξέραμε.

Θ.Γ.: Το νέο μόρφωμα, προσφέρει ένα μηδενικό και κοστίζει πολύ περισσότερο από την ΕΡΤ, που κι αυτή βέβαια κουβαλούσε πολλές «αμαρτίες». Εισπράττει πολύ περισσότερα από όσα εισέπραττε, με τις υποχρεωτικές συνδρομές, για λογαριασμό της προηγούμενης ΕΡΤ. Επίσης, έχει τρία τηλεοπτικά κανάλια και πολλές φορές και τα τρία μεταδίδουν το ίδιο πρόγραμμα, αυτό είναι τρέλα! Αυτό το μόρφωμα το έχουν για να παρουσιάζουν μόνο συνεντεύξεις σαν αυτή του κ. Σαμαρά. Ποιος θα παρεξηγηθεί ακούγοντάς με να τους αποκαλώ φασίστες, αφού είναι! Ούτε οι ίδιοι παρεξηγούνται, αφού πρέπει να δώσουν όσο γίνεται πιο καλά δείγματα γίνετε στα αφεντικά τους.

ΠτΘ: Οι πολιτικές εξελίξεις οδήγησαν στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου. Θα τους ξαναδώσει την ευκαιρία ο ελληνικός λαός δια της ψήφου του;

Θ.Γ.: Δεν ξέρουμε τι θα αποφασίσει ο λαός, ο οποίος κανακεύετε από όλους ότι δεινοπαθεί κτλ. Ο ίδιος ο λαός θα έπρεπε να φροντίσει για τον εαυτό του και να ανοίξει το μυαλό του, να μην επαναλαμβάνει συνέχεια τον ίδιο τρόπο σκέψης, τον ίδιο τρόπο βολέματος, την ίδια λογική που λέει να περνάμε καλά. Με όλους αυτούς τους τρόπους φάνηκε στην πορεία τι καταφέραμε. Πρέπει να αλλάξει εντελώς η νοοτροπία και να πετάξουμε ό,τι αρνητικό και βρώμικο υπάρχει σα σκέψη και να αναπτύξουμε την αλληλεγγύη. Η αριστερά, την οποία κατά κάποιο τρόπο την εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αν έχει να επιτελέσει ένα ουσιαστικό ρόλο είναι να πει την αλήθεια και να πορευτεί με αυτήν. Αλίμονο αν η αριστερά αποτύχει λέγοντας ψέματα, καταστραφήκαμε για πάντα.

ΠτΘ: Άμα κρίνουμε από τον πρώτο προεκλογικό λόγο του κ. Τσίπρα, νομίζουμε ότι θέτει κάποιες σωστές βάσεις αφού είπε ότι «πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τις πολιτικές του παρελθόντος», να μη ζητάμε από τους βουλευτές μας προσωπικές χάρες και να προχωρήσουμε καθαρά…

Θ.Γ.: Αυτό είναι ό,τι πιο σημαντικό. Η αριστερά μπορεί να κάνει πολύ λίγα πράγματα στον οικονομικό τομέα γιατί έχουν δέσει πολύ γερά με υπογραφές τον ελληνικό λαό και το μέλλον του. Παρόλα αυτά πιστεύω ότι μπορεί να κάνει διαφορετική διαχείριση αυτής της επώδυνης κατάστασης και να έχουμε όλοι ένα καλύτερο μέλλον. Πρώτα από όλα να σταματήσουν να έχουν υπερκέρδη δέκα οικογένειες σε αυτόν τον τόπο και πίσω από κάθε σκάνδαλο να είναι αυτές οι δέκα οικογένειες.

Η αριστερά πρέπει να παλέψει και να έχει το λαό μαζί της με σημαία την αλήθεια. Ακόμα και στην εκπαίδευση μπορεί να κάνει σπουδαία πράγματα δημιουργώντας συνειδητοποιημένους πολίτες και λέγοντας μόνο την αλήθεια, να κοιτάζει το λαό με καθαρό βλέμμα και να λέει καθαρές κουβέντες. Είναι μεγάλη υποχρέωση της αριστεράς να φέρει έναν πραγματικό πολιτισμό σε αυτόν τον τόπο και το βασικό στοιχείο κάθε πτυχής του πολιτισμού είναι η αλήθεια!

ΠτΘ: Μιλήσατε για την αλήθεια δεν είναι μόνο η αριστερά που το λέει αυτό αφού και στις πρόσφατες δηλώσεις τους ο κ. Πεταλωτής και ο κ. Στυλιανίδης, μιλάνε για τη «μεταπελατειακή» Ελλάδα, και για την αλλαγή αυτής της νοοτροπίας. Δηλαδή, έστω στο λόγο, υπάρχει αυτή η επιθυμία σχεδόν από όλο το πολιτικό φάσμα.

Θ.Γ.: Μιλάτε για τον κ.Στυλιανίδη και τον κ.Πεταλωτή. Δηλαδή μέχρι τώρα δεν πορευόταν με σημαία την αλήθεια; Και αν συνέβαινε αυτό, δεν είναι καιρός να παραμεριστούν λίγο και να «ξεκουραστούν»; Πόσο πιο κομψά μπορεί κάποιος να το πει αυτό; Πώς περιμένουμε να μας λύσουν, αυτοί που έκαναν τόσο αγώνα για να μας δέσουν. Αυτό είναι σχιζοφρένεια δεν μπορούμε να το ανεχτούμε άλλο! Και βέβαια αν ξαναστείλουμε τα ίδια πολιτικά πρόσωπα στην επόμενη Βουλή τι μας μένει;

ΠτΘ: Μπορούμε να δούμε και από το ποσοστό συμμετοχής στις εκλογές ότι ο νέος κόσμος, σε ένα μεγάλο κομμάτι, φοβάται και αποφεύγει να ασχοληθεί με την πολιτική. Έχουμε παραδείγματα ανθρώπων από την τοπική κοινωνία οι οποίοι κάνουν πράγματα, είναι δραστήριοι και νιώθουν ότι μόνο να χάσουν έχουν από την πολιτική όπως την έχουμε πλέον ορίσει.

Θ.Γ.: Καιρός είναι να αλλάξουν τα πράγματα, δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια. Αν αγαπούν αυτόν τον τόπο, όλοι αυτοί οι οποίοι με τον τρόπο τους και με την παρουσία τους έχουν κάνει κακό σε αυτό τον τόπο, καλό είναι να κάνουν έναν απολογισμό και να ας κάνουν μια ύστατη πράξη και να αποσυρθούν. Τι εννοεί ο κ. Πεταλωτής φτάνουν οι πελατειακές σχέσεις; Ποίος τις διεκπεραίωνε μέχρι σήμερα; Διάβασα προχθές μια δημοσιογράφο που υπέγραψε στην Εθνική με εφτά χιλιάδες ευρώ μισθό και σύμβαση τριών χρόνων. Δηλαδή, αυτό θα το φορτωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ και τρία χρόνια θα την πληρώνει εφτά χιλιάδες το μήνα; Είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να συνεχίσουν να είναι στο προσκήνιο;

ΠτΘ: Πολλοί είναι αυτοί που λένε ότι αν αποτύχει η αριστερά θα είναι το τέλος της Ελλάδας. Πόσο πιο κάτω μπορούμε να πάμε;

Θ.Γ.: Το 2010 έπεσαν οι υπογραφές του μνημονίου ξαφνικά χωρίς να ερωτηθούμε. Τώρα θα ερωτηθούμε! Εκείνο το δημοψήφισμα που δεν έγινε θα γίνει 25 Ιανουαρίου. Τώρα ψηφίζουμε για το 2010, θέλουμε το μνημόνιο ή δεν το θέλουμε. Υπάρχουν πολλοί τρόποι διαχείρισης. Και μάλιστα αυτό που λέει ο Αλέξης Τσίπρας και ακούγεται υπερφίαλο, το ότι δηλαδή η Ευρώπη έχει στραμμένα τα βλέμματά της και περιμένει πολλά από εμάς, γιατί μπορεί να βρεθούμε στην ατμομηχανή της μεγάλης αλλαγής για όλη την Ευρώπη, είναι σωστό. Μην ακούτε τι μας πασάρουν οι υπάλληλοι του μνημονίου. Η Ευρώπη και οι λαοί υποφέρουν και θέλουν μια πραγματικά ουσιαστική αλλαγή. Και δεν υπάρχει βέβαια άλλη αλλαγή από την πραγματοποίηση μιας δικαιότερης ανακατανομή των εισοδημάτων για τους λαούς. Γιατί μέχρι τώρα, όποια ανακατανομή γίνεται, είναι υπέρ του κεφαλαίου.

ΠτΘ: Θεωρείτε ότι αν πηγαίναμε σε εκλογές στα τέλη του 2015 θα ήταν καλύτερο για το ΣΥΡΙΖΑ, σε σχέση με τώρα που θα πάμε σε μια «βεβιασμένη» εκλογική αναμέτρηση με μια προεκλογική περίοδο λιγότερη του ενός μηνός;

Θ.Γ.: Έχουμε πληρώσει πάρα πολλά τον τελευταίο καιρό όμως κάθε δευτερόλεπτο είναι πολύτιμο, κάθε δευτερόλεπτο η Ελλάδα ξεπουλιέται, και ξεκοκαλίζεται. Ο άνθρωπος που μας έβαλε στο μνημόνιο και μας καταδίκασε, ο Γιώργος Παπανδρέου, είναι τόσο πονηρός που έχει το θράσος να εκτίθεται ερχόμενος σαν εκτελεστής να δώσει τη χαριστική βολή. Είναι ανίκανοι για οτιδήποτε καλό, γιατί κανένας τους δεν έχει δουλέψει, είναι χαραμοφάηδες και τεμπέληδες. Σχετικά με αυτό, σε ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε η Κρυσταλία Πατούλη για την κρίση, γράφω ότι όλους αυτούς πρέπει να τους τιμωρήσουμε με το χειρότερο τρόπο, να τους βάλουμε δηλαδή να δουλέψουν. Γιατί σε μια νέα κοινωνία πρέπει να ισχύει ο χρυσός κανόνας «ο μη εργαζόμενος μηδέ εσθιέτω».

ΠτΘ: Επιλέξατε για το CD της ΕΡΤ το ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ σε μετάφραση του Γιάννη Ρίτσου, «Για τα χέρια σας και για την ψευτιά». Γιατί επιλέξατε αυτό το ποίημα;

Θ.Γ.: Ο Χικμέτ απευθυνόταν σε ένα λαό της δουλειάς, του χωραφιού, στους απλούς ανθρώπους και έπρεπε να τους μιλήσει με απλά λόγια. Και έπρεπε όχι μόνο να τους μιλήσει αλλά και να τους μαλώσει με «τρυφεράδα» για το γεγονός ότι δεν καταλαβαίνουν πως στα χέρια τους βασίζεται ο πλανήτης, όλος ο πλούτος παράγεται από τα χέρια τους και από τον ιδρώτα τους και πως κάποιοι θέλουν να είναι κουτός και εκμεταλλεύσιμος. Αυτό είναι το όνειρο κάθε εμπόρου. Μόνο και μόνο για να τον εκμεταλλεύονται και να μην πάρει τέλος αυτή η ιστορία, θα λένε όλοι ψέματα. Πρέπει να βρεθούν άνθρωποι για να αφιερώσουν τη ζωή τους και ο Χικμέτ για ένα όνειρο τα έκανε όλα.

Κάποιος πρέπει να θυσιαστεί. Δε μιλάω για παράλογα πράγματα, εννοώ ότι θα πρέπει να θυσιάσει το χρόνο του, τις γνώσεις του, την εντιμότητά του, για να μπουν τέτοια άνθρωποι μπροστά σαν παραδείγματα. Θυμάμαι πρόσφατα σε μια γενική απεργία που ήρθαν ελάχιστοι ενώ θα έπρεπε να σειστεί ο τόπος, ήταν μαζεμένοι όλοι οι ηγέτες των συνδικάτων στο Εργατικό Κέντρο και έβγαλαν τους λόγους τους και ήταν εκεί μια ομάδα αντιεξουσιαστών που φώναζαν μόνο ένα σύνθημα «Αλήτες, λέρες, εργατοπατέρες» και σκέφτηκα ότι τα παιδιά αυτά κάνουν μια πολύ σοβαρή ανάλυση, ξέρουν πολύ καλά τι τους γίνεται και για αυτούς τους λόγους είναι άδειος ο τόπος. Αν μπροστά έμπαιναν άνθρωποι που νοιάζονται και δουλεύουν για αυτόν τον τόπο, θα φαινόταν η χρησιμότητά του, αφού πολλοί θα ήταν οι άνθρωποι που θα αγωνίζονταν δίπλα τους στο δρόμο και θα διεκδικούσαν. Ο ομφάλιος λώρος με τη διαπλοκή πρέπει να κοπεί! Η ουσιαστική αλλαγή είναι πολύ σημαντική και θα είμαι από τους πρώτους που θα πολεμήσω πρακτικά την περίπτωση στην οποία δημιουργηθεί και πάλι κατάσταση διορισμών, βολεμάτων και αναξιοκρατίας. Το μέλλον είναι να συμμετέχουν όλο και περισσότεροι νέοι στις αποφάσεις και να νιώσουμε ότι η αλλαγή ανήκει εξίσου σε όλους τους Έλληνες!

ΠΗΓΗ:

Παρατηρητής της Θράκης

http://www.paratiritis-news.gr/detailed_article.php?id=170790&categoryid=10

Η Κλυταιμνήστρα του Λέντζου και του Γκαϊφύλλια

Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας μελοποίησε την "Κλυταιμνήστρα" του Δημήτρη Λέντζου, σε ερμηνεία Φωτεινής Βελεσιώτου, αφότου διάβασε το ποίημα στα Μ.Π. Αυτό κι αν είναι τιμή για την ιστοσελιδάρα μας!

Κλυταιμνήστρα
Στίχοι: Δημήτρης Λέντζος
Μουσική: Θανάσης Γκαϊφύλλιας

Τη μάνα μου εμένανε τη λέγαν Κλυταιμνήστρα,
μα τη φωνάζανε γριά, γριά Φραγκογιαννού.
Από τις μοίρες έκλεβε τη μαύρη την κουβαρίστρα
και μου κεντούσε αστεράκια τ' ουρανού.

Τις νύχτες έριχνε ζαριές με ζάρια του θανάτου
πάνω στο λίκνο του αγέννητου παιδιού,
το μπράτσο τρύπαγε βαθιά μ' αγκάθι τ' αθανάτου,
να βγάλει έξω το πικρό φαρμάκι του φιδιού.

Το πρώτο σου αμάρτημα το φύλαξα εντός μου,
μάνα εσύ δεν ήσουνα μητέρα κανενός,
μες στον καθρέφτη σου κοιτώ θολό το είδωλό μου
και στον γκρεμό μου θα πεθαίνω πάντα ορφανός.

Θ' ανάψω μόνος μου κραυγές, κραυγές πυγολαμπίδες,
μες στο σκοτάδι μια στιγμή να σε ξαναδώ.
Στο παιδομάζωμα ποτέ, ποτέ σου δεν με είδες,
μα εγώ κι απόψε μάνα μου για σένα τραγουδώ.

Γκαϊφύλλιας και Xanthis Brass στο διαδίκτυο

http://hotfile.com/dl/132989059/9b56a7c/gaifilias_2011.rar.html

Στον παραπάνω σύνδεσμο μπορείτε να «κατεβάσετε ελεύθερα, χωρίς φόβο και με πάθος» και ν' ακούσετε τα δώδεκα τραγούδια που ηχογράφησε ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας με τη δεκαμελή μπάντα «Xanthis Brass Band Project» τη Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2011 στην Ξάνθη, στο πλαίσιο των Γιορτών Παλιάς Πόλης.

Άδοξο τέλος (στίχοι-μουσική: Θανάσης Γκαϊφύλλιας)

Θα σπείρω κήπους μαγικούς (στίχοι: Αντώνης Παπαϊωάννου, μουσική: Θανάσης Γκαϊφύλλιας)

Homo 2000 (στίχοι: Αντώνης Παπαϊωάννου, μουσική: Θανάσης Γκαϊφύλλιας)
Πρέβεζα (ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης, μουσική: Γιάννης Γλέζος)
Stavento (στίχοι: Θανάσης Αβραμίδης, μουσική: Θανάσης Γκαϊφύλλιας)
Επαγγελματικός προσανατολισμός (στίχοι-μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης)
Κόκκινη ιστορία (στίχοι: Παυλίνα Παμπούδη, μουσική: Θανάσης Γκαϊφύλλιας)
Στον πόλεμο ο Τζο (στίχοι: Γιάννης Νεγρεπόντης, μουσική: Μάνος Λοΐζος)
Οδοιπορικό (στίχοι-μουσική: Θανάσης Γκαϊφύλλιας)
Ο Ύμνος του Μάαστριχτ (στίχοι-μουσική: Θανάσης Γκαϊφύλλιας)
Λίγο πριν τον τρίτο παγκόσμιο (στίχοι: Γιάννης Κακουλίδης, μουσική: Θανάσης Γκαϊφύλλιας)
Ατέλειωτη εκδρομή (στίχοι: Μάνος Ελευθερίου, μουσική: Θανάσης Γκαϊφύλλιας).

Στις κιθάρες ο Θανάσης και ο Κώστας Γκαϊφύλλιας

Οι «Xanthis Brass Band Project» είναι οι:
Γιώργος Ηλιάδης τρομπέτα
Λευτέρης Ηλιάδης τρομπέτα-beatboxer
Νεκταρία Ευστρατίου σαξόφωνο τενόρο
Ευκλείδης Ηλιάδης σαξόφωνο τενόρο
Παναγιώτης Ανδρέου σαξόφωνο άλτο
Διαμαντής Σιδεράς τρομπόνι
Δημήτρης Κανταρτζής τούμπα
Γιώργος Παναηλίδης κρουστά-latin percussions
Αγκόπ Γιαγκουπιάν ντραμς
Αντώνης Βαρβατσούλιας φωνή

Ηχογράφηση συναυλίας: Τάσος Καραπαπάζογλου

Δήλωση του Θανάση Γκαϊφύλλια για το κλείσιμο του Διφώνου

Το κλείσιμο του "Διφώνου", δεν είναι πια είδηση, αλλά λογικό επακόλουθο της γενικής κατάρρευσης. Η μόνη λύση είναι να απαρνηθούν οι (συν)εργάτες τη λογική της εργοδοσίας και να προχωρήσουν στην εφαρμογή της θεωρίας του Μαρξ, περί... απαλλοτρίωσης των μέσων παραγωγής. Στα χέρια αυτών που το αγάπησαν, είτε σαν αναγνώστες, είτε σαν συγγραφείς, το "Δίφωνο" πρέπει να ανακτήσει τη χαμένη του αίγλη και να ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ το έντυπο, που με εγκυρότητα και καλαισθησία, πρόβαλλε και επηρέαζε ένα σημαντικό κομμάτι του πολιτισμού μας. Τα ζοφερά χρόνια που βιώνουμε, είναι μια μοναδική ευκαιρία να ξαναζήσουμε τον ενθουσιασμό για ένα καλύτερο αύριο. Το περιοδικό μπορεί να ξαναβρεί τη...χαμένη του νιότη, αρκεί να εξοβελίσει την ευκολία του...life style και να επιστρέψει στις πηγές και στις αξίες που το έκαναν οδηγό. Τώρα που δοκιμάζονται οι αντοχές όλων μας, σας δηλώνω πως είμαι πρόθυμος να συνεργαστώ σταθερά και αφιλοκερδώς σ' ένα νέο ξεκίνημα του περιοδικού, που μέσα απ' τα μεγάλα ζόρια των ανθρώπων που το αγαπούν, θα το κάνουν και πάλι πρωτοπόρο, για μια νέα εποχή.

Θανάσης Γκαϊφύλλιας.

Θανάσης Γκαϊφύλλιας - Μιχάλης Κατσαρός: "Υστερόγραφο"

Ο Μιχάλης Κατσαρός, πνεύμα Ελεύθερο, Ασυμβίβαστο, Ανεξάρτητο, δεν χωρούσε σε κανένα μανιφέστο, γι αυτό και κυνηγήθηκε λυσσαλέα κι από τη δεξιά, κυρίως όμως από την αριστερά που τον περιθωριοποίησε, όπως και τον Μαγιακόφσκη, που τον οδήγησε στο θάνατο το Σοβιετικό καθεστώς.

Όταν ο Μιχάλης το 1953 έγραψε το ΚΑΤΑ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ, έστειλε στο "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΤΥΠΟ" ένα από τα ποιήματα, τη ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ προς δημοσίευση. Έπεσε πανικός. Στην προσπάθειά τους να τον απαξιώσουν, το δημοσίευσαν, αφού όμως πρώτα το λογόκριναν αγρίως. Το κουρέλιασαν. Αφαίρεσαν τις αναφορές για αντίσταση:

-στην κρατική εκπαίδευση

-στον φόρο 

-σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες ατέλειωτες τις παρελάσεις 

-στον πρόεδρο του εφετείου 

-στις υπηρεσίες αλλοδαπών και διαβατηρίων 

-στις φοβερές σημαίες των κρατών 

-στη διπλωματία 

-στα εργοστάσια πολεμικών υλών 

-στα θούρια. 

Η οργισμένη απάντηση του ποιητή ήταν ένα συγκλονιστικό ποίημα:

Υστερόγραφο

Η διαθήκη μου πριν διαβαστεί 

– καθώς διαβάστηκε – 

ήταν ένα ζεστό άλογο ακέραιο. 

Πριν διαβαστεί 

όχι οι κληρονόμοι που περίμεναν 

αλλά σφετεριστές καταπατήσαν τα χωράφια. 

Η διαθήκη μου για σένα και για σε 

χρόνια καταχωνιάστηκε στα χρονοντούλαπα 

από γραφιάδες πονηρούς συμβολαιογράφους. 

Αλλάξανε φράσεις σημαντικές 

ώρες σκυμμένοι πάνω της με τρόμο 

εξαφανίσανε τα μέρη με τους ποταμούς 

τη νέα βουή στα δάση 

τον άνεμο τον σκότωσαν – 

τώρα καταλαβαίνω πια τι έχασα 

ποιος είναι αυτός που πνίγει. 

Και συ λοιπόν

στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις 

από φωνή 

από τροφή 

από άλογο 

από σπίτι 

στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος: 

Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.

Μιχάλης Κατσαρός (Κατά Σαδδουκαίων) 

Ο Μιχάλης Κατσαρός έφυγε στις 21 Νοεμβρίου 2001.Σε μία από τις τελευταίες συνομιλίες που είχε με τον πιστό του φίλο Δημήτρη Κατσιμάνη είπε για τους αριστερούς του κατεστημένου και του Κολωνακίου: «Είναι όλοι Γραμματείς και Φαρισαίοι, ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ».

Υ.Γ.1: Τα στοιχεία για τις σημειώσεις τα έχω πάρει από το τεύχος του Νοεμβρίου της εξαιρετικής λογοτεχνικής εφημερίδας «ΝΟΥΜΑΣ». Το άρθρο είχε τίτλο "ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ -ΕΝΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ" του Δημήτρη Κατσιμάνη.

Υ.Γ.2: Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ και το ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ είναι δύο ποιήματα που με εκφράζουν απόλυτα. Τα έχω μελοποιήσει και τα τραγουδώ σε κάθε συναυλία. 

Θανάσης Γκαϊφύλλιας

Ο Γκαϊφύλλιας για τον Καζαντζίδη

Χθες συμπληρώθηκαν οχτώ χρόνια από τον θάνατο του Στέλιου Καζαντζίδη. Πηγαίνοντας πέρα από τετριμμένες υμνολογίες και μυθολογικές αναφορές, παρουσιάζουμε ένα ανέκδοτο κείμενο του γνωστού τραγουδοποιού Θανάση Γκαϊφύλλια, του δημιουργού της «Ατέλειωτης Εκδρομής» και του «Φύλλου Πορείας» και καλού φίλου των Μ.Π., για τον μεγάλο Έλληνα τραγουδιστή. Ευχαριστούμε θερμά τον Γκαϊφύλλια για την ευγενική παραχώρηση του κειμένου.
ηρ.οικ.

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ, Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2009)

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΦΩΝΗ
Τα πρώτα παιδικά μου χρόνια στην Κομοτηνή, τα έζησα σε μια φτωχογειτονιά με πλίνθινα σπίτια. Εκεί είδα φτώχεια, που δε θα ξεχάσω ποτέ. Όλοι όσοι έμεναν εκεί ήθελαν να ξεφύγουν απ’ τη μίζερη και αδιέξοδη ζωή τους. Ακόμα και η διεύθυνση μας το θύμιζε καθημερινά. Οδός Πύργου - Αδιέξοδος Α. Στη διπλανή αυλή έμενε μια οικογένεια με τέσσερα παιδιά. Τρία κορίτσια κι ένα αγόρι, που ήταν τρίτο στη σειρά. Ο Χρήστος μόλις είχε τελειώσει τη θητεία του, αλλά τα πραγματικά ζόρια τώρα άρχιζαν γι’ αυτόν. Θα έπρεπε πρώτα να παντρέψει τα κορίτσια και ύστερα, αν του έμενε χρόνος και κουράγιο, θα έκανε κι αυτός οικογένεια.

Τα κορίτσια στο βελόνι κι ο Χρήστος εργάτης, που έκανε μεροκάματο, όταν και όπου έβρισκε. Δύσκολες μέρες και το χειρότερο, χωρίς προοπτική. Υπήρχε όμως μια μέρα που ξεχώριζε. Η Κυριακή. Τότε ο Χρήστος έβγαινε στην αυλή φορώντας ένα άσπρο φανελάκι κασκορσέ, που τόνιζε το γεροδεμένο και ηλιοκαμένο του κορμί, στερέωνε ένα καθρεφτάκι πάνω στο μουσλούκι (δοχείο με νερό κρεμασμένο στον τοίχο) και καθώς ξυριζόταν, από ένα φορητό πικάπ άκουγε τα αγαπημένα του δισκάκια. Αποκλειστικά Καζαντζίδη. Μόλις άκουγα μουσική πήγαινα κι εγώ στην αυλή τους, γιατί μου άρεσε το σκηνικό, αλλά τα τραγούδια του Στέλιου μου ήταν αδιάφορα. Μια Κυριακή άκουσα έναν άλλο τραγουδιστή (αργότερα έμαθα ότι τον έλεγαν Αγγελόπουλο) κι όταν πήγα στην αυλή, ο Χρήστος δεν ήταν εκεί. Είχε πάει στη Γερμανία και προφανώς είχε πάρει τα αγαπημένα δισκάκια μαζί του.

Τα χρόνια περνούσαν και καθώς μεγάλωνα στην καινούργια μου γειτονιά, κάθε φορά που άκουγα τις …φάμπρικες της Γερμανίας, έφερνα την εικόνα του Χρήστου στο μυαλό μου να λιώνει εκείνα τα δισκάκια στην καταραμένη ξενιτιά. Άκουγα αχόρταγα από το ραδιόφωνο κάθε τι καινούργιο (κυρίως Νέο Κύμα) κι αργότερα ξόδευα το χαρτζιλίκι μου στα juke box για χάρη του Elvis, των Beatles και των Stones, αλλά ποτέ δεν χάλασα μια δραχμή για χάρη του Στέλιου. Είδα με συμπάθεια την προσπάθειά του να μπει στα χωράφια του Μπιθικώτση, τραγουδώντας Μίκη και Μάνο, αλλά ως εκεί. Έπρεπε να ωριμάσω για να γίνω πιο διαλλακτικός με τις επιλογές μου και τότε πρόσεξα την ερμηνεία του στο «Ποια είσαι εσύ» του Νικολόπουλου κι έπαθα την πλάκα μου. Δε χόρταινα να τον ακούω να παίζει με μια jazz διάθεση με τα ημιτόνια, να βυθίζει τη φωνή του στα έγκατα του πεντάγραμμου και με άνεση να την εκτοξεύει δυο οκτάβες επάνω, χωρίς να χάσουν οι νότες τίποτε απ’ τη δυναμική τους. Άνοιγε το στόμα του για το αγαπημένο του «ΑΑΑΑ» και νόμιζε κανείς πως έκρυβε τον τρούλο της Αγια-Σοφιάς στο λαρύγγι του.

Ανακάλυψα το «Μίσος» του Άκη Πάνου και υποκλίθηκα. Και κάποια στιγμή επέτρεψα στον εαυτό μου να βουρκώσει ακούγοντας «Το μερτικό μου απ’ τη χαρά» του Λοίζου. Α ρε Χρήστο, δίκιο είχες που λάτρευες την «απόλυτη φωνή».


Κομοτηνή, 07-09-2009
Θανάσης Γκαϊφύλλιας

Εφημερίδα ΕΠΟΧΗ, 13 Σεπτεμβρίου 2009

Κάτι θαυμάσιο θα συμβεί στη Μαρώνεια

Στη Θράκη, στη γη του Ορφέα, υπήρχαν τρία αρχαία θέατρα. Στα Άβδηρα του Δημόκριτου, στη Σαμοθράκη των Καβειρίων Μυστηρίων και στη Μαρώνεια με τον υπέροχο οίνο που, σύμφωνα με τον Όμηρο, χάρισε στον Οδυσσέα ο ιερέας Μάρων κι όταν ο ήρωας τα βρήκε σκούρα με τον Κύκλωπα κλπ.Για τα δύο πρώτα, απλά γνωρίζουμε τους χώρους στους οποίους ήταν κτισμένα. Δεν έχει βρεθεί ούτε μία πέτρα. Δυστυχώς. Το θέατρο της Μαρώνειας, ήταν πιο τυχερό. Θαμένο για δεκαοκτώ περίπου αιώνες, δεν ενοχλήθηκε καθόλου απο τις βίαιες ιστορικές αλλαγές που έζησε ο τόπος. Στις αρχές όμως του 1900 κι ενώ οι Μαρωνίτες έκτιζαν το δημοτικό σχολείο, βγήκαν στην επιφάνεια μερικές πέτρες και χωρίς να το κουράσουν το θέμα, πήραν όσα εδώλια τους χρειαζόταν και έκτισαν με αυτά το άνω διάζωμα. Τα τελευταία χρόνια έγιναν πολλές συζητήσεις για το άν θα έπρεπε να αναστηλωθεί ή όχι. Ήμουν απο τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της αναστήλωσης και λειτουργίας του θεάτρου, για πολλούς λόγους. Πρωτοστάτησα μάλιστα στη σύσταση του Συλλόγου Φίλων Αρχαίου Θεάτρου Μαρώνειας και μέσα σε δέκα χρόνια είδαμε το όνειρό μας να παίρνει σάρκα και οστά. Το πληγωμένο θέατρο αναστηλώθηκε σε επιτρεπτά επίπεδα και στις 29 Αυγούστου ανοίγει και πάλι την αγκαλιά του για να δεχθεί τους πρώτους θεατές που θα κοινωνήσουν με αποσπάσματα απο τραγωδίες του Ευριππίδη. Ιέρεια της βραδιάς θα είναι η Λυδία Κονιόρδου. Να γι αυτό σας λέω πως...κάτι υπέροχο θα συμβεί στη Μαρώνεια.

Θανάσης Γκαϊφύλλιας

blog "Ατέλειωτη Εκδρομή"