Νίκος Τουλιάτος: "Ο κόσμος πήγε μπροστά από τους ουτοπιστές" (Μια ομιλία από το 2004)

 

Παραθέτω μια ομιλία σε προεκλογική εκδήλωση του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στις εκλογές του 2004 που ήμουν υποψήφιος βουλευτής στην Α’ Αθήνας.

Αγαπητές φίλες και φίλοι

Ζούμε σε μια εποχή όπου οι αξίες, τα οράματα, τα όνειρα φαντάζουν ισοπεδωμένα,και πλακωμένα, από την καθημερινή αναξιοπρέπεια, την ανασφάλεια, την απογοήτευση, την παραίτηση, τον συντηρητισμό, τα αδιέξοδα, που έχει οδηγήσει αυτή η νεοφιλελεύθερη δηλ. στην ουσία δεξιά πολιτική - και από κάθε είδους υποκρισίες της εξουσίας που έχουν οδηγήσει τους νέους ανθρώπους σε απομάκρυνση από την πολιτική σκέψη και δράση.

Ο καπιταλισμός έχει δημιουργήσει μια φρικτή επιθετική καθημερινότητα που όμως έχει ντύσει με τόσο φανταχτερό τρόπο που σχεδόν την κάνει αόρατη.

Έχουμε εγκλωβιστεί όλοι με δάνεια, έχουμε υποθηκεύσει μέχρι και τα εγγόνια μας, έχουμε μια υπερβολική καταναλωτική καθημερινότητα με 2 - 3 αυτοκίνητα, 2 - 3 τηλεοράσεις, με πράγματα άχρηστα που φυλακίζουν τη ζωή μας και την σκέψη μας σε ένα κυνήγι της ζωής χωρίς ουσία, και βέβαια χωρίς όραμα. Οι φτωχοί δανείζονται. Και με τον φόβο της απόλυσης γίνονται συμμέτοχοι της καθημερινής αναξιοπρέπειας που τους επιβάλλουν, και που είναι έτοιμοι να σκύψουν το κεφάλι σε κάθε προσβολή της αξιοπρέπειας τους. (η περηφάνια σήμερα κοστίζει ακριβά).

Μέσα σε ένα περιβάλλον καθημερινής τρομοκρατίας μην χάσουμε την δουλειά μας, μην μας κλέψουν το αυτοκίνητο, μην μας κλέψουν το σπίτι, μην κάνουμε έρωτα γιατί θα πεθάνουμε, μην κάτσουμε στον ήλιο γιατί θα πάθουμε καρκίνο, μη φάμε αυτά ή εκείνα τα φαγητά γιατί είναι μολυσμένα, μέσα σε ένα περιβάλλον όπου κυνηγάμε το χρήμα σαν μοναδική αξία, όπου κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν, όπου καθημερινά χάνεται όλο και περισσότερο ή επικοινωνία, ο έρωτας, το φλερτ, όπου αρχίζει να κυριαρχεί ένας ιδιότυπος ρατσισμός, δημιουργώντας ανθρώπους πολλών ταχυτήτων.

Ζούμε στην εποχή του πολιτισμού της παρακολούθησης, του ηλεκτρονικού φακελώματος, της ανεργίας, με πτυχίο ή όχι, στον πολιτισμό της καταστροφής του περιβάλλοντος και της μόλυνσης, στον πολιτισμό των μεταλλαγμένων, της καθημερινής προσβολής του ανθρώπου σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής, της αποθέωσης της ελαφρότητας και της χυδαιότητας που πηγάζει από την αντίληψη της εύκολης ανόδου μέσω των τηλεοπτικών παιχνιδιών έστω και με ημερομηνία λήξης, αντίληψης που δυστυχώς έχει ποτίσει και διαβρώνει καθημερινά την σκέψη των νέων παιδιών και κυρίως τους στόχους τους, στον πολιτισμό του σκυλάδικου τρόπου διασκέδασης - εκτόνωσης αλλά και ζωής, στον πολιτισμό που μετατρέπει τον άνθρωπο σε δίποδο αναλώσιμο είδος στα ματωβαμένα χέρια των κάθε είδους συμφερόντων, στον πολιτισμό της ρεμούλας που έχει γίνει η επίσημη συναλλαγή με το κράτος, στον πολιτισμό της ατομικότητας σε βάρος της συλλογικότητας και των κοινών οραμάτων, στον πολιτισμό της πλαστής επικοινωνίας των μηνυμάτων με τα κινητά τηλέφωνα, του φόβου της δήθεν τρομοκρατίας που μας έχει κάνει δέσμιους και συνενόχους στην καταπάτηση των ατομικών μας ελευθεριών στο όνομα της ασφάλειας. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΣΦΑΛΗΣ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΦΥΤΟ.

Μια καθημερινότητα όπου όλοι ή έστω οι περισσότεροι έχουμε και μια δικαιολογία για να την στηρίξουμε όταν πρέπει να πάρουμε θέση, που μπορεί να μας βγάλει από το βόλεμα μας. Μια πραγματικότητα που (τι ειρωνεία) αποκαλούμε κυνικά ''πολιτισμένος κόσμος'' και που λίγο - πολύ μας γοητεύει να είμαστε μέλη του. Να γιατί πολλές φορές ανεχόμαστε την κατάσταση που διαμορφώνεται γύρω μας, γιατί είμαστε βολεμένοι μέσα σε αυτήν, γιατί εάν οι καπιταλιστές είναι οι κλέφτες του πλούτου της Αφρικής - της Ασίας ή όπου αλλού εμείς οι πολίτες του δήθεν πολιτισμένου κόσμου είμαστε οι κλεπταποδόχοι.

Οι Κινέζοι λένε ότι

ΕΑΝ ΡΙΞΕΙΣ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΣΟΥ ΣΕ ΕΝΑ ΠΗΓΑΔΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΤΗΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙΣ ΘΑ ΣΚΥΨΕΙΣ ΠΟΛΥ ΧΑΜΗΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΡΕΙΣ. Αγαπητοί φίλοι σε αυτή την πραγματικότητα έχουν ευθύνη μόνο οι κυβερνώντες; όχι βέβαια. Πεποίθηση μου βαθιά είναι ότι είμαστε όλοι συμμέτοχοι. Εκτός από το κλασικό πλέον ότι οι λαοί έχουν τις κυβερνήσεις που τους αξίζουν το σίγουρο είναι ότι κάνουμε σοβαρή προσπάθεια και οι ίδιοι να διαμορφωθούν με το καλύτερο τρόπο οι συνθήκες της αυτοκαταστροφής μας. ΕΞΑΛΛΟΥ ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ - ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΒΑΛΕΙ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΕΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΡΕΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ.

Ακόμη χειρότερα βέβαια όταν τα μέτρα τα παίρνεις μόνος σου. Είμαστε θύματα αλλά και θύτες αυτής της κατάστασης, με την συμπεριφορά μας με την ανοχή μας αλλά και με τις επιλογές μας, οι αληθινές ανάγκες πολλές φορές μας αναγκάζουν σε συμβιβασμούς αλλά όταν διαμορφώνουν και τις επιλογές της ζωής μας, τότε η πραγματικότητα παίρνει της διαστάσεις θρίλερ. Κάποτε επικρατούσε η άποψη ότι η δουλειά δεν είναι ντροπή τώρα πρέπει να το ξανασκεφτούμε, γιατί η δουλειά μας μπορεί να γίνεται όχημα τις διαμόρφωσης της καθημερινής μας υποτέλειας. Είναι ντροπή να δουλεύεις στα ΜΑΤ, είναι ντροπή να πηγαίνεις μισθοφόρος στον στρατό, είναι ντροπή να δουλεύεις σε διαφημιστική εταιρεία και να πουλάς ψέματα που παγιδεύουν τον κόσμο συνειδητά, είναι ντροπή να δουλεύεις στο σκυλάδικο και να γίνεσαι φορέας της χυδαιότητας, είναι ντροπή να δουλεύεις σε τράπεζα και να κοροϊδεύεις συνειδητά τον πελάτη για να φέρεις κέρδη και να πάρεις πχ μπόνους, ή να οργανώνεις χυδαία τηλεπαιχνίδια κλπ - κλπ δραστηριότητες όπως και άλλες πολλές που δηλητηριάζουν την καθημερινή ζωή που καταστρέφουν ψυχές που διαμορφώνουν συνειδήσεις κατάλληλες να στηρίζουν αυτού του είδους τις εξουσίες. Υπάρχει μια αριστερά στον αντίποδα όλων αυτών, μια αριστερά της αυτοανατροπής και της ανατροπής δεδομένων, αντιλήψεων, μια αριστερά οραμάτων ακόμα και μάταιων και ουτοπικών που θα διεκδικεί το δικαίωμα στο όνειρο και στην φαντασία, με σκληρό λόγο ακόμη και απέναντι σε αυτόν τον λαό που διαμαρτύρεται επί τέσσερα χρόνια και στο τέλος σε μια ομαδική παράκρουση τους ξαναψηφίζει μαζοχιστικά, απέναντι σε αυτόν το λαό που δάκρυζε και διαδήλωνε μαζικά για τα εγκλήματα των ιμπεριαλιστών δολοφόνων στο ΙΡΑΚ και ξέχασε ότι ο νέος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δήλωνε ότι με την Αμερική μας ενώνει κοινή πορεία και κοινοί στόχοι. Είμαστε συνυπεύθυνοι, και για να μην είμαστε μόνο ένας δρόμος υπάρχει, ο αγώνας ενάντια στο βόλεμα μας, ο αγώνας ενάντια στον φιλήσυχο εαυτό μας, ο επαναστατικός δρόμος που για μένα σημαίνει καθημερινή πάλη με τον εαυτό μας και τη συνείδηση μας, και βέβαια η συμμετοχή μας σε ένα κίνημα που θα είναι ενάντια σε αυτούς που βομβαρδίζουν κάθε μέρα τα μυαλά μας.

Πόσες πορείες κάναμε για την καθημερινή διαφθορά που έχει γίνει μάστιγα, πότε φωνάξαμε για τους κάθε λογής big brother που μας προσβάλλουν, για τις παρακολουθήσεις όλων των συνομιλιών με τα τηλέφωνα - κινητά - internet και κάθε είδους επικοινωνίας.

Πότε εναντιωθήκαμε στο κάθε μορφής ηλεκτρονικό φακέλωμα με τις πιστωτικές κάρτες, ή με τη χυδαιότητα της τηλεόρασης ή για το σοβαρότατο πρόβλημα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων.

Για το εφιαλτικό μέλλον που μας ετοιμάζουν με τις εξετάσεις DNA που θα προβλέπουν ποιοι είναι ικανοί για δουλειά, ποιοι θα είναι άρρωστοι κλπ. κλπ. διαμορφώνοντας από την γέννηση ενός παιδιού το μέλλον του.

Αυτά τα καθημερινά είναι που με την υπερκατανάλωση και την τρομοκρατία στοχεύουν να μην ασχολούμαστε φθείροντας τις συνειδήσεις και δημιουργώντας λαούς απολιτικούς, και επί της ουσίας συνένοχους.

Ακούγεται ΟΥΤΟΠΙΚΟ όλο αυτό; Αυτό που έχω να απαντήσω είναι ότι Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΗΓΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΥΤΟΠΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΡΕΑΛΙΣΤΕΣ. Αγαπητές φίλες και φίλοι δεν υπάρχει χαμένη ψήφος - χαμένες ψυχές υπάρχουνε, η ψήφος είναι συνέχεια της ψυχής μας, των αγώνων μας, των οραμάτων μας, δυστυχείς είναι αυτός που το μετανιώνει έξω από την κάλπη και όχι αυτός που πράττει αυτό που επιτάσσει η καρδιά ακόμα και εάν το αποτέλεσμα δεν είναι το αναμενόμενο.

Ο αριστερός άνθρωπος είναι φωτεινό παράδειγμα στάσης ζωής και μπορεί να μην βρίσκεται πολιτικά στον χώρο μας, σε αυτόν τον άνθρωπο πρέπει να απευθυνθούμε και να του δείξουμε ότι η ψήφος στον Συνασπισμό της ριζοσπαστικής αριστεράς σημαίνει το δικαίωμα του στη διεκδίκηση αυτού του διαφορετικού οράματος που ήδη ο ίδιος έτσι ή αλλιώς αποδεικνύει με την ζωή του, σημαίνει το δικαίωμα στο όνειρο, εξάλλου και ο Συνασπισμός της ριζοσπαστικής αριστεράς είναι ο χώρος της διαφορετικότητας στο ίδιο το εσωτερικό του άρα εγγύηση της καθημερινής αλλαγής, ο χώρος της σκέψης, της αισθητικής, του πολιτισμού, που απευθύνεται στο πιο δημιουργικό κομμάτι της κοινωνίας, ένας χώρος ιδιαίτερα γοητευτικός.

Γιατί χωρίς όνειρο, χωρίς παραμύθι η ζωή είναι στείρα και μουντή.

Και εάν δεν μπούμε στην βουλή θα είμαστε ευτυχισμένοι γιατί θα έχουμε διεκδικήσει το διαφορετικό, θα έχουμε στηρίξει την αλήθεια μας, θα έχουμε κρατήσει στην ψυχή μας το φως αναμμένο. ΕΞΑΛΛΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΣ ΟΠΟΙΟΣ ΠΕΦΤΕΙ ΑΛΛΑ ΟΠΟΙΟΣ ΜΕΝΕΙ ΚΑΤΩ

Ευχαριστώ πολύ

Νίκος Τουλιάτος

Παρέμβαση του Νίκου Τουλιάτου σε εκδήλωση της πρωτοβουλίας Γένοβα 2001

 

Παρέμβαση σε εκδήλωση που οργάνωσε η πρωτοβουλία Γένοβα 2001 στο Πολυτεχνείο με αφορμή την προετοιμασία της επέμβασης στο Αφγανιστάν.

Aγαπητές φίλες και φίλοι

Η πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ 2001 μου έκανε την τιμή να με καλέσει να μιλήσω στην σημερινή συγκέντρωση. Μου δίνεται λοιπόν η ευκαιρία να εκφράσω το σοκ και την αγανάκτηση που ένιωσα, όχι από το χτύπημα στην ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ που με μια πρώτη ανάγνωση το θεωρώ τιμωρία στους εγκληματίες του πλανήτη, αλλά από την υποκρισία των διάφορων υπαλλήλων, υποτακτικών των Αμερικανών, που κατέκλυσαν τα κανάλια όλο αυτό το διάστημα. Κάποτε σε ένα ντοκιμαντέρ που αφορούσε κάτι μικρά νησιά του Ειρηνικού που είχαν καταστραφεί από την μόλυνση που προκάλεσαν οι πυρηνικές δοκιμές των ΗΠΑ, μια γιαγιά που είχε χάσει σπίτι, οικογένεια, και ζούσε πια σαν πρόσφυγας είχε πει στον δημοσιογράφο όταν την ρώτησε πως αισθάνεται για τους Αμερικανούς είπε "ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ". Ένας Αμερικάνος πολίτης την πρώτη ημέρα του χτυπήματος στους δίδυμους στην ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ σε ερώτηση του CNN για το χτύπημα δήλωσε.

''Eισπράττουμε αυτό που μας χρωστάει η ανθρωπότητα''. Ο ΤΣΟΜΣΚΙ σε συνέντευξη του είπε: "το χτύπημα είναι τρομερό αλλά σε θύματα είναι το ελάχιστο μπροστά στα εκατομμύρια των θυμάτων της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο". Νομίζω ότι αυτές οι δηλώσεις, μαζί με την πρώτη αντίδραση ανακούφισης κρυφά ή φανερά χιλιάδων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο και την έκφραση ''υπάρχει και θεός'' μετά το χτύπημα στην Νέα Υόρκη και το πεντάγωνο κάνουν ξεκάθαρο για το ποιος είναι ο Νο 1 τρομοκράτης στον κόσμο όχι σήμερα αλλά τα τελευταία 400 χρόνια. Την καλύτερη απόδειξη εξάλλου την δίνει o αγαπητός μου σπουδαίος δημιουργός WOODY ALLEN όταν εξέφρασε την απορία, ''Μα γιατί μας μισούν σε όλο τον κόσμο;'' Τα περίφημα ''αθώα'' θύματα στους δίδυμους πύργους που τόσο δάκρυ χύθηκε από τους ανά τον κόσμο υποτακτικούς των καπιταλιστικών συμφερόντων δεν είναι παρά θύματα της Αμερικάνικης ιμπεριαλιστικής πολιτικής.

Και θα μου επιτρέψετε να αμφισβητήσω την φιλολογία περί αθώων θυμάτων. Δεν υπάρχουν κατά την γνώμη μου αθώοι - ουδέτεροι πολίτες. Αθώα είναι μόνο τα παιδιά. Οι υπόλοιποι οφείλουν να έχουν θέση και άποψη για αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, και είναι πολλά. Δεν δικαιολογείται κανείς να λέει εγώ κάνω την δουλειά μου και δεν με αφορά τίποτα.

Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι για όλα αυτά που συμβαίνουν. Ο καπιταλισμός έχει δημιουργήσει μια φρικτή κόλαση που ονομάζουμε κατ’ ευφημισμό καθημερινότητα και εγωιστικά και κυνικά ''πολιτισμένος κόσμος''. Είμαστε συνυπεύθυνοι γιαυτήν την κόλαση, μας βολεύει στην ουσία. Να είμαστε ενάντια στον πόλεμο αλλά όχι μόνο όταν αυτός εμφανίζεται με τον γνωστό τρόπο στις τηλεοράσεις στο ΙΡΑΚ - ΣΕΡΒΙΑ - ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ κ.α. 

Γιατί όταν τελειώσει και αυτός ο πόλεμος οι περισσότεροι θα επιστρέψουμε στην καθημερινότητα μας. Ο αγώνας πρέπει να έχει συνέχεια, και για να έχει συνέχεια πρέπει να αποκτήσει στόχους τέτοιους που θα ξεπερνούν τις όποιες αφορμές που θα μας ενώνουν και θα μας βγάζουν στους δρόμους. 

Το χτύπημα στην ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ χρησιμοποιείται από τους καπιταλιστές με πολλούς τρόπους. Να βάλουν χέρι στο υπέδαφος στην ευρύτερη περιοχή της ΚΑΣΠΙΑΣ, (πετρέλαιο-φυσικό αέριο), στην παραγωγή ναρκωτικών, κλπ, και το σημαντικότερο να αλυσοδέσουν τις όποιες ελευθερίες των πολιτών στην Ευρώπη και ΗΠΑ. Να χτυπήσουν τα κινήματα με Ευρωπαϊκούς τρομονόμους. Είμαστε όλοι εν δυνάμει τρομοκράτες, και όταν θα συλλαμβάνουν κάποιον ενοχλητικό αριστερό, αντιστασιακό, αγωνιστή, ο τρομοκρατημένος κόσμος θα χειροκροτεί γιατί θα νιώθει ασφάλεια. Πρέπει να αντισταθούμε ενάντια σε μια καθημερινή κοινωνική ασφάλεια που θα κάνει τους λαούς φυτά. Πρέπει να αντισταθούμε ενάντια στην καθημερινή προσβολή της αξιοπρέπειας μας η οποία θα καταπατάτε στα αεροδρόμια, στα τραίνα, στα πλοία, κλπ. Με την καθημερινή μας δράση να δείχνουμε την αλληλεγγύη μας στις θρησκευτικές διαφορές, στους πρόσφυγες, στους μετανάστες, να έχουμε πεντακάθαρα μπροστά μας όλα αυτά τα μικρά, τα απλά που χαρακτηρίζουν το καθημερινό πολιτισμό μας και που σε τελευταία ανάλυση όταν τα προσπερνάμε συνθέτουν το παζλ της φρίκης και παρακμής που ζούμε.

Πόσες πορείες κάναμε για την καθημερινή διαφθορά που έχει γίνει μάστιγα, Αυτά τα καθημερινά είναι που με την υπερκατανάλωση και την τρομοκρατία στοχεύουν να μην ασχολούμαστε αλλοτριώνοντας τις συνειδήσεις και δημιουργώντας λαούς απολιτικούς, και επί της ουσίας συνένοχους. Βέβαια τώρα ο πόλεμος απειλεί την ανθρωπότητα, και τα πράγματα είναι δύσκολα. Όσα σχέδια επί χάρτου και να κάνουν οι ιμπεριαλιστές για να εξυπηρετήσουν τα εγκληματικά τους συμφέροντα, πολλές φορές στην πράξη τα πράγματα ξεφεύγουν, και σε αυτή την περίπτωση η γενικότερη αποσταθεροποίηση της περιοχής μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Δεν μπορεί να υπάρχει καμία δικαιολογία σε αυτό το έγκλημα, δεν είναι δυνατόν να ανεχόμαστε απόψεις περί τιμωρίας των κακών τρομοκρατών. Σε τελευταία ανάλυση εάν οι Αμερικάνοι και το χειρότερο οι ανά τον κόσμο υποτακτικοί τους θέλουν να χτυπήσουν αυτούς που υποθάλπουν την τρομοκρατία θα 'πρεπε όλοι μαζί να χτυπήσουν την Ουάσιγκτον και τον Λευκό Οίκο. Πρέπει να μην διστάσουμε να αποκαλύπτουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την υποκρισία των καλοβολεμένων κοιλαράδων και των δήθεν αριστερών που ενοχλήθηκε η καλοζωία τους και δίνουν εξετάσεις υποταγής μέσα από τα κανάλια στους Αμερικάνους.

Να χτυπήσουμε ανελέητα τις χολιγουντιανές φιέστες με τις ενός λεπτού σιγή και τα κεράκια έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία.

Εάν όλοι αυτοί οι υποκριτές κρατούσανε ενός λεπτού σιγή για τα εκατομμύρια θυμάτων των ιμπεριαλιστών θα ζούσαμε την υπόλοιπη ζωή μας σε απόλυτη σιωπή.

Δεν μπορεί να συζητάμε για όλα αυτά, στα πλαίσια μιας διάτρητης δήθεν δημοκρατίας γιατί ο κόσμος που είπε ''υπάρχει και θεός'' ξέρει, και περιμένει από την αριστερά να ακούσει ένα λόγο σκληρό, που να είναι για κάποιους δήθεν δημοκράτες ακραίος αλλά που θα λέει την αλήθεια, και η αλήθεια μπορεί να ενοχλεί αλλά στο τέλος πάντα κερδίζει.

Τώρα είναι ευκαιρία να μιλήσουμε για τα εγκλήματα των ιμπεριαλιστών έξω και ενάντια στις λογικές που πάνε να μας πείσουν ότι δεν πρέπει να κάνουμε συμψηφισμούς. Εγώ είμαι υπέρ των συμψηφισμών γιατί αδυνατώ να καταλάβω γιατί τα θύματα στις ΗΠΑ είναι άλλης κατηγορίας από τα θύματα στον υπόλοιπο κόσμο. Αυτοί οι ίδιοι που δεν μίλαγαν για τα θύματα των Αμερικανών με αναγκάζουν να αντιμετωπίσω με τον ίδιο τρόπο τα θύματα στους πύργους.

Σε ανθρώπινο επίπεδο στεναχωριέμαι, η κάθε προσωπική ιστορία έχει την ιδιαίτερη τραγικότητα της, το ίδιο προφανώς ισχύει για κάθε ανθρώπινη ιστορία όπου γης, ακόμα περισσότερο σαν αριστερός που παλεύω για δικαιότερη ζωή δεν μπορώ να μην παλέψω να σταματήσει να είναι η όποια ανθρώπινη ζωή αναλώσιμη. Όμως έχω καθαρό ότι όταν η βάρβαρη Αμερικάνικη πολιτική ξεκινούσε αυτό τον ακήρυχτο πόλεμο ενάντια σε όλη την ανθρωπότητα εδώ και 400 χρόνια προκειμένου να εξυπηρετήσει τα εγκληματικά της συμφέροντα, θα είχε και θύματα.

Αυτοί οι δολοφόνοι τρομοκράτες που ευθύνονται για τα μεγαλύτερα εγκλήματα και γενοκτονίες τα τελευταία 400 χρόνια με τους Ινδιάνους και τους μαύρους μέχρι την Γιουγκοσλαβία του 2002, οι ίδιοι που δεν δίστασαν να χτυπήσουν και να δολοφονήσουν στους δίδυμους πύργους στην Νέα Υόρκη τους πολίτες της χώρας τους, που καταστρέφουν τον πλανήτη, που μολύνουν την ατμόσφαιρα καταδικάζοντας εκατομμύρια ανθρώπους σε αρρώστιες και αργό καθημερινό θάνατο που έχουν αλυσοδέσει τους λαούς όλου του κόσμου με πρόσχημα την ασφάλεια, αυτά τα ίδια ανθρωπόμορφα τέρατα σήμερα συνεχίζουν να δολοφονούν με το χυδαιότερο τρόπο τους λαούς σε διάφορες γωνιές του πλανήτη.

Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΜΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΓΓΙΞΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.

Μία λύση υπάρχει: Να αντιδράσουν οι ίδιοι ενάντια στην πολιτική της χώρας τους, ενάντια στην καθημερινή τους παρακμή. Ελπίζω αυτό το χτύπημα να είναι το ξύπνημα από τον ύπνο του δικαίου που χαρακτηρίζει την Αμερικάνικη κοινωνία στην μεγάλη της πλειοψηφία, ώστε το κίνημα που γέννησε το ΣΙΑΤΛ να διογκωθεί και να αντιστρέψει το πολιτικό τοπίο εις βάρος όλων αυτών που μας θέλουν αλυσοδεμένους.

Μόλις σήμερα διάβασα ότι η ΗΠΑ δεν συμμετέχουν σε διάσκεψη για το περιβάλλον όπου συμμετέχουν 150 χώρες γιατί η δέσμευση για προστασία του περιβάλλοντος πηγαίνει κόντρα στα οικονομικά τους συμφέροντα. Αν αυτό δεν είναι έγκλημα ενάντια στην ανθρωπότητα και τρομοκρατική ενέργεια τότε τι είναι; Να γιατί πρέπει να αποκαλύπτουμε τον Νο 1 τρομοκράτη στον κόσμο και να καυτηριάζουμε και την συνυπευθυνότητα των βολεμένων όπου γης είτε είναι θύματα είτε όχι χωρίς οίκτο. 

Δεν ξέρω εάν το χτύπημα έγινε από τον BIN LANDEN ή είναι προβοκάτσια των Αμερικανών, το σίγουρο είναι ότι η πολιτική των ιμπεριαλιστών δίνει άλλοθι σε όσους θέλουν να βάζουν τον κόσμο σε περιπέτειες. Και όλους αυτούς πρέπει να τους αποκαλύψουμε και να τους σταματήσουμε, πριν είναι αργά. Το κίνημα διογκώνεται παγκόσμια. Συμμετέχω σε αυτό, συμφωνώ με τον αντικαπιταλιστικό στόχο, χρειάζεται όμως μόλις περάσει και αυτή η δοκιμασία να συζητήσουμε και για το τι ζητάμε. Ποιο θα είναι το μέλλον; Εύχομαι να μετατρέψουμε επιτέλους την υπέρ-ευαισθησία μας απέναντι στα λάθη μας που οδηγούν όλους τους αριστερούς συνεχώς σε διαφωνίες, και διασπάσεις σε δημιουργική συνύπαρξη και κοινούς στόχους.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΑΣ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟ.

Ευχαριστώ

Νίκος Τουλιάτος

Νίκος Τουλιάτος: "Μ' ένα κύμβαλο ...αλαλάζον;" (25)

Έχω κάνει λάθη και με συνεργάτες και με γενικά κοινωνικές συναναστροφές, ίσως νόμιζα άλλα από αυτά που γίνονταν, ή δεν ήθελα να τα δω. 

Δεν νομίζω ότι αντέχω πια παρεμβάσεις, γνωστών, συνεργατών, ακόμα και γυναικών, κανενός και τίποτα στην ζωή μου. Σαν περαστικοί, καλοδεχούμενοι, σαν μόνιμες παρουσίες δεν είμαι σίγουρος ότι το αναζητώ πια. Θέλω να ζω τις ανατροπές μου, την μαλακία μου, θέλω να πραγματοποιώ τα όνειρα μου, χωρίς να τα μοιράζομαι με κανέναν, θέλω να ζω με τους όρους της δικής μου ελευθερίας, γιατί κανείς δεν μπορεί να μοιραστεί το όνειρο κανενός, ο καθένας πάει μέχρι το σημείο που ικανοποιείται η δική του ανάγκη και μετά συνεχίζει μόνος του ή γίνεται τροχοπέδη για τον άλλον. 

Τώρα πια σε αντίθεση με παλαιότερα βρίσκω το κουράγιο να κόβω τον ομφάλιο λώρο την στιγμή που πρέπει και συνεχίζω την πορεία μου. 

Όταν ενδιαφέρονται να μάθουν τι σκέφτομαι πλάθω ιστορίες αλλά δεν λέω πια την αλήθεια μου, ότι με βασανίζει, ότι θα ήθελα να αλλάξω, ότι με ενοχλεί. Περιφέρω τον λόγο μου σε αντιφατικά μονοπάτια, μόνο και μόνο για να μην αποκαλύψω τις βαθύτερες αναζητήσεις μου, ή να μην πω την αλήθεια μου για τους άλλους έτσι όπως εγώ την αισθάνομαι, και που τελικά θα με λυτρώσει. 

Το κάνω τώρα και γραπτώς, παρόλο που δεν ονομάζω. Ο καθένας ξέρει. 

Αφήνω να πλανιέται η εικόνα που έχουν οι άλλοι για μένα, την υποβοηθώ κιόλας, δεν με ενδιαφέρει πια να αποδείξω την διαφορετικότητα μου, αλλά μόνο σε μένα αφού κανείς άλλος δεν την νιώθει, ή δεν ενδιαφέρεται να τη δει. Γιατί άλλωστε. 

Αγγίζει τα όρια του μαζοχισμού όταν δέχομαι τις επικρίσεις αλλά και τα σχόλια για το τι είμαι ή πως είμαι. Το αφήνω μου αρέσει, είναι σαν να κοροϊδεύω τους άλλους αλλά και τον εαυτό μου. Μια δοκιμασία που με γοητεύει αλλά με απομονώνει ταυτόχρονα από τους άλλους. Είναι άσκηση μοναξιάς. Παρατηρώ τους άλλους και χλευάζω τις απόψεις τους για μένα. 

Όποιος καταλάβει καλώς, αλλιώς δεν πειράζει πια… 

Έχω μάθει να το κάνω, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς συναισθηματισμούς, 

***

Σε τίποτα δεν υπάρχει μονιμότητα, η μονιμότητα είναι θάνατος. Προσήλωση στο στόχο, στο όνειρο ναι, οι συνεργάτες, το περιβάλλον, οι σχέσεις, όταν δεν μπορούν, αλλάζουν. 

Τα δεδομένα τα βάζω εγώ και όποιος μπορεί. Το έκανα το λάθος πολλές φορές στη ζωή μου, οι ζημιές είναι αποτέλεσμα δικής μου αδυναμίας και εκμετάλλευσης των άλλων. Τέλος. 

Κοιτώντας τον εαυτό μου στον καθρέφτη λέω, φωνάζω τέλος. Ο καθρέφτης δεν μπορεί να μας ικανοποιεί πάντα. Δεν πρέπει να μας ικανοποιεί. 

Πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε την αλήθεια κατάματα όσο και εάν θα μας πληγώσει, και εγώ την είδα, έστω και αργά, την είδα. 

Δεν θα ξαναεπιτρέψω σε κανένα να αμφισβητήσει τις σκέψεις μου, τις διαθέσεις μου, τις εντολές μου στα δικά μου πράγματα, θέλω να έχω την απόλυτη ευθύνη των αποτυχιών μου, αλλά και των επιτυχιών μου, 

χωρίς να επιτρέπω από δική μου ανασφάλεια ή αδυναμία να αδικώ τους άλλους, στο καλό ή στο κακό. 

Ο καθένας κάνει την δουλειά του μέσα στον χώρο που εγώ επιτρέπω. Εάν επιτρέπω να μου αλώσουν την ψυχή τότε το αποτέλεσμα είναι τραγικό, νιώθω αυτήν την τραγικότητα της ζωής μου έντονα πολλές φορές και σε διάφορα επίπεδα. 

Δεν ανέχομαι εύκολα άλλους, θέλω τις προσωπικές στιγμές δικές μου. Όταν μαζεύονται άλλοι γύρω, φεύγω είναι σαν ενοχλούν τις σκέψεις μου, τον τρόπο που εγώ απολαμβάνω την στιγμή, δεν με ενδιαφέρει να μοιραστώ τίποτα, συναισθήματα, καταστάσεις, μερικές φορές ακόμα και θεωρίες που είμαι αρκετά επιρρεπής σε ζητήματα που αφορούν την πολιτική, το περιβάλλον, κλπ. 

Που θα με βγάλει αυτός ο δρόμος; Άγνωστο αλλά μου αρέσει αυτή η διάθεση για αλλαγή. 

Χρειαζόμαστε συναισθηματικά στηρίγματα; 

Και θέλουμε να αλλάζουμε αλλά και θέλουμε μέσα μας και την στήριξη αυτού που αφήνουμε πίσω μας. 

Tι μεγαλειώδες συναίσθημα να λες αυτό ή το άλλο χωρίς να χρειάζεται να δίνεις εξηγήσεις σε κανένα και ούτε ίσως και στον εαυτό σου. 

Η ζωή είναι μικρές στιγμές, που αν τις χάνουμε και αυτές τότε τι θα μείνει. 

***

Θυμάται κανείς πότε έχεσε ή πότε έφαγε; Θυμούνται όλοι την μοναδική στιγμή του έρωτα, το πρώτο άγγιγμα, την συγκίνηση της πραγματοποίησης ενός ονείρου, το πρώτο ραντεβού, το όποιο ηλιοβασίλεμα κλπ, κλπ. Γιατί πρέπει να δίνουμε εξηγήσεις για αυτά που κάνουν την καρδιά να σκιρτάει, τη φαντασία να πετάει, την ψυχή να αναζητά; Ο άνθρωπος γεννιέται, πορεύεται, και πεθαίνει μόνος του. 

Γεννιόμαστε χωρίς να το θέλουμε, πεθαίνουμε χωρίς να το θέλουμε, ας μας αφήσουν να ζήσουμε όπως θέλουμε. 

Δεν ξέρω ποιος το είπε αλλά μου αρέσει πολύ και με εκφράζει. Το διεκδικώ καθημερινά. 

Ας αφήσουμε τη ζωή να κυλήσει στις φλέβες μας χωρίς φόβο, ας μάθουμε να ζούμε με πάθος την κάθε μικρή στιγμή, να ερωτευόμαστε να δημιουργούμε κάθε φορά την μοναδικότητα που αξίζουμε. 

Δεν αντέχω άλλο τους συμβιβασμούς, δεν οφείλω σε κανένα τίποτα. Το μόνο που οφείλω είναι να παραδώσω στην Νεφέλη μου ένα κόσμο με ανθρώπους, με δημιουργικότητα, φαντασία και όνειρο, με αλήθεια κυρίως με ειρήνη. Να παραδώσω αυτόν τον κόσμο που δανείστηκα καλύτερο όσο είναι δυνατόν. 

Αυτό σίγουρα το οφείλω και ελπίζω ότι θα καταφέρω να κάνω κάτι γιαυτό. Όλα τα άλλα είναι μικροψυχίες και κατανάλωση του ελάχιστου χρόνου που μου μένει για να τον γεμίσω με ομορφιά και αρώματα. 

Όποιος αντέχει πια, δεν μπορώ, δεν έχω δυνάμεις να αντέξω άλλο την μαλακία που κουβαλάει ο καθένας, την βλακεία, την ημιμάθεια, τους εγωισμούς του, την φυλακή που μας επιβάλλουν να ζούμε για να είμαστε δήθεν ασφαλείς. 

Δεν μου αξίζει να αποτελώ επίκεντρο ψυχολογικών, εφηβικών, προβλημάτων κανενός, και ασέβειας που έχω δεχτεί αρκετή μέχρι σήμερα. Έτσι είμαι, και δεν το βάζω προς συζήτηση, προχωράω στο όνειρο μου και σε ότι με κάνει ευτυχισμένο, ή μάλλον καλύτερα ήρεμο. 

Τι ανακούφιση να φεύγεις και να κλείνεις την πόρτα πίσω σου και να μετατρέπεται η όποια γκρίνια, η ειρωνεία, η διάθεση σαρκασμού, οι φωνές σε σιωπή, σε αυτόν τον υπέροχο ήχο που κάνουν τα παπούτσια στον δρόμο, καθώς απομακρύνεσαι, και κάνει το μυαλό να καθαρίζει από την υποβάθμιση της ψυχής, που σε αναγκάζει σε φωνές, κόντρες, μια εγωιστική μάχη που δεν έχει νικητή, και που φέρνει ταχυπαλμία, γιατί να τα περνάω αυτά; Γιατί τα περνάμε αυτά υπάρχει λόγος; οδηγεί κάπου; Μόνο σε μεγαλύτερη απόσταση, μέχρι να έρθει εκείνη η μαγική ώρα που διαλέγεις μόνος σου όλα αυτά που θα αποτελέσουν την καθημερινότητα σου, που θα αγαπήσεις στο υπόλοιπο μέρος της ζωής σου μέχρι το επόμενο βήμα. 

Η ζωή είναι τόσο μικρή που είναι κρίμα αυτό το λίγο που απομένει από τον ύπνο το χέσιμο, το φαΐ, την μαλακία, να αναλώνεται σε προσωπικές καθημερινές μάχες, νεύρα, κόντρες, σε ανούσια προσπάθεια να αποδείξεις στους βλάκες (μέσα σε αυτούς και εγώ) τι άραγε; και εντωμεταξύ είσαι 50 και συνειδητοποιείς ότι τώρα πια δεν προλαβαίνεις, δεν έχεις το κουράγιο, το σώμα φροντίζει να σου υπενθυμίζει ότι είναι αργά για τα μεγάλα άλματα, ότι είναι αργά για αυτά που ονειρεύεσαι, και αρχίζει η κρίση, η απογοήτευση, και εκεί πρέπει να πάρεις τις μεγάλες αποφάσεις. 

Το μεγάλο ταξίδι αρχίζει με ένα βήμα. Αποφάσισα ότι θα το κάνω. 

Δεν ασχολούμαι πια, δεν προκαλώ συζητήσεις, δεν δίνω σημασία, δεν δείχνω να ενδιαφέρομαι, όταν ανοίγει μια συζήτηση δεν συμμετέχω, και έτσι έχω βρει την ησυχία μου, αν μη τι άλλο δεν γίνομαι φανερά επίκεντρο διαφόρων απόψεων ή σχολίων. 

Βαρέθηκα τις κοινωνικές συμβάσεις και το κατά συνθήκη ψέμα που ζουν οι άνθρωποι. 

***

Μπορώ να συνυπάρχω αλλά δεν χρειάζεται να μοιράζομαι και τίποτα. Οι σκέψεις μου οδηγούνται από τα δικά μου ερεθίσματα, τα συμπεράσματα μου επίσης, γιατί θα πρέπει να πείσω κάποιον για αυτά, όταν τα ερεθίσματα του ή διάθεση του είναι διαφορετική άρα και τα συμπεράσματα του. Πολύ περισσότερο όταν αυτό φτάσει να γίνει αντιπαράθεση. Δεν με γοητεύει πια. 

Με όποιον έχει διάθεση για δημιουργική ανταλλαγή απόψεων λέω ναι, μέχρι εκεί. Ο καθένας όπως στήνει την ζωή του, έτσι ζει. Τι να κάνουμε τώρα. Τώρα πια μιλάω με συνθήματα, και χαίρομαι γιαυτό. Όποιος κατάλαβε ΟΚ. Τι καλά που περνάω μόνος μου στο δωμάτιο με την μουσική μου και το χαρτί μου. Γράφω σε αυτόν που θέλει να διαβάσει, σε μένα σίγουρα. Έτσι γαληνεύω. Φαίνεται ακραίος εγωισμός αλλά όποιος με ανέχεται και με αντέχει πια. Δεν θέλω να πείσω κανέναν για να είναι μαζί μου. 

Δεν υπάρχει επικοινωνία πια κανενός με κανένα. Δεν μιλάει κανείς με κανένα. Η ζωή έχει γίνει εφιάλτης, φυλακή που όταν βγαίνουμε από τα κελιά μας απλώς προσπαθούμε να επιβιώσουμε μην δίνοντας σημασία πια στις ανάγκες και προσπάθειες των διπλανών μας. Είναι άλλο πράγμα ζούμε και άλλο επιβιώνουμε, ας το καταλάβουμε. 

Όταν υπάρχει χρόνος για ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τον εαυτό μας μπαίνουν τα πράγματα στην θέση τους. Ας το κάνουμε μήπως ξαναβρούμε την ψυχή μας. Ανατρέποντας αρχές, αξίες, φιλίες, σχέσεις, ενδιαφέροντα, περιβάλλον, που πιθανόν πολλά από αυτά να ήταν δήθεν, σύμβαση, ψέμα. Ακούμε πιο καθαρά την φωνή της καρδιάς, που μέσα στην δυναμική της καθημερινότητας αφήνουμε πίσω ή χαλαρώνουμε ή το πιθανότερο δεν θέλουμε να ακούσουμε γιατί σημαίνει ανατροπές. Πόσοι άνθρωποι έχουν το κουράγιο για ανατροπές. Πόσοι έχουν το κουράγιο για πραγματική θλίψη, για περίοδο πραγματικής μοναξιάς. Πόσοι μπορούν να αντικρίσουν το κενό και να ξαναχτίζουν σβήνοντας ή προσπερνώντας συνήθειες από το παρελθόν τους. 

Θέλει αγώνα καθημερινό πόνο, το έχουμε κάνει μια φορά για να φτιάξουμε αυτά που πρέπει, που επιβάλλονται, από ποιους άραγε, σχέσεις, συνεργασίες, οικογένεια, δουλειά, σπίτι, αυτοκίνητο, κλπ. 

Μπορούμε δεύτερη φορά; υπάρχει χρόνος; Υπάρχει δύναμη; θέληση; 

Ο καθένας μπορεί να ονειρευτεί να προχωρήσει μέχρι εκεί που βάζει ο ίδιος τα όρια του, για να προχωρήσει παραπέρα, για να δει πιο μακριά πρέπει να ανοίξει τα όρια, να αλλάξει δεδομένα, να βγει από τα τείχη που έχει χτίσει γύρω του και να φύγει από το μέχρι χθες φως που έχει μετατραπεί σήμερα σε σκοτάδι, σε καινούργιες λάμψεις, σε καινούργιες αναταράξεις συναισθηματικές, πνευματικές, ιδεολογικές…. 

***

Έχουν περάσει 34 χρόνια από τότε που ξεκίνησα τη μουσική μου περιπέτεια. Υπάρχουν πολλά που έγιναν και πολλά που δεν έγιναν... 34 γεμάτα χρόνια δυναμικά μιας και από την αρχή βρέθηκα στα μεγάλα σχήματα με σπουδαίους συνεργάτες, με δυνατές στιγμές καλές και κακές. Βρέθηκα πολύ μικρός μέσα σε καταστάσεις που χαράζουν την ψυχή και το σώμα... Ήμουνα ταλέντο. Από την πρώτη στιγμή που κάθισα στα τύμπανα έπαιξα. Δεν αξιοποίησα αυτό το ταλέντο όπως έπρεπε... Μελέτησα λίγο. Έγινα μουσικός πάνω στη σκηνή. Έζησα πολλά. Πολλές εμπειρίες και ερεθίσματα... Και σκέφτηκα να γράψω γι’ αυτά... 

Έχω γίνει πολλές φορές αντικείμενο κουτσομπολιών και κακοπροαίρετων σχολίων που με υποχρεώνουν να ξεκαθαρίσω τα πράγματα και με τον εαυτό μου (κάτι σαν αυτοψυχανάλυση) και απέναντι σε όλους: φίλους, συνεργάτες, εχθρούς, ανταγωνιστές... Οι προθέσεις μου ήταν πάντα καλές απέναντι σε όλους. Οι προσδοκίες και τα συναισθήματά μου βάδιζαν παράλληλα. Όπως επίσης και η πολιτική και καλλιτεχνική μου δράση. Λειτούργησαν ισορροπημένα. Δεν άπλωσα ποτέ το χέρι μου πιο μακριά από όσο εγώ νόμιζα ότι θα τα καταφέρω υποτιμώντας μερικές φορές και τις ικανότητές μου... Ότι αποφάσισα και ονειρεύτηκα, σε μεγάλο βαθμό τα έχω πραγματοποιήσει. Με καλύπτει συναισθηματικά ο τρόπος που έχω λειτουργήσει στη μουσική. Ήταν επιλογή μου ο δύσκολος δρόμος και τα κατάφερα. Πολλές φορές στην πορεία πέρασα και απογοητεύσεις και αδιέξοδα όμως δεν το έβαλα κάτω... Πέρασα μεγάλες πείνες και στεναχώριες, αλλά είχα πάντα την πεποίθηση ότι οι δυσκολίες ξεπερνιούνται και δεν έκανα πίσω, στα ε-μπόδια που συναντούσα... 

Με ονόμασαν Πρύτανη, Πατριάρχη, Πρίγκιπα των κρουστών κ.α. Επίθετα που ενώ μπορεί να φαίνονται υπερβολικά παρόλα αυτά αναγνωρίζουν την προσπάθειά μου τα τελευταία 25 χρόνια να φέρω τα κρουστά στη θέση που είναι σήμερα και ας έχουν μικρόψυχες αντιρρήσεις ορισμένοι “συνάδελφοι”... 

Πέρασα μεγάλες μοναξιές, μεγάλους και δυνατούς έρωτες, όχι όμως μεγάλες φιλίες... 

Δεν υπήρξα φιλόδοξος, δεν ζω μάταια, όμως ονειρεύτηκα έστω και μάταια, δεν ζήτησα πολυτέλειες, έζησα και ζω χαλαρά και η μόνη πολυτέλεια που διεκδικώ για τον εαυτό μου είναι οι συνεργάτες μου να σέβονται την πορεία μου και τις ανάγκες μου...

Νίκος Τουλιάτος

Ο Νίκος Τουλιάτος για τον έρωτα ("Μ' ένα κύμβαλο ...αλαλάζον;" μέρος 24ο)

Ο έρωτας έχει παίξει μεγάλο ρόλο στη ζωή μου. Ο έρωτας σαν πέταγμα της ψυχής, και όχι απαραίτητα σαν σεξουαλική πράξη. Είμαι ερωτευμένος με ότι κάνω, είμαι ερωτευμένος με το ωραίο, είμαι ερωτευμένος με τη ζωή, είμαι ερωτευμένος ακόμα και με τον καφέ που πίνω, ή με το τσιγάρο που καπνίζω. Δεν μπορώ να διανοηθώ τη ζωή μου χωρίς να χάνεται το μυαλό σε δημιουργικές περιπέτειες που οδηγεί η κατάσταση του νου όταν μαγεύεται από μια ματιά, από μια έκφραση, από ένα άγγιγμα.

Υπήρξαν γυναίκες που με απογείωσαν αλλά και που με έρριξαν πολύ χαμηλά. Αυτή όμως δεν είναι η μαγεία του έρωτα; Χρειάζεται καθημερινή πάλη, και προσωπικές θυσίες η διατήρηση αυτής της μαγείας.

Διαφωνώ με όλους αυτούς που γοητεύονται από ένα όμορφο λουλούδι το οποίο κόβουν για να το έχουν αποκλειστικά δικό τους, το βάζουν στο βάζο και όταν αυτό μαραθεί ψάχνουν να βρουν άλλο. 

Ο έρωτας για να είναι ζωντανός θέλει αγώνα, απαιτεί να λάμπουν και οι δύο, χρειάζεται κατανόηση χωρίς εγωιστικούς ανταγωνισμούς, έχει ανάγκη από δύναμη ψυχής. 

Όταν είμαι ερωτευμένος ακούω μουσική με την ψυχή, παίζω αλλιώς, και αυτό φαίνεται, ή μάλλον ακούγεται. Όταν είμαι ερωτευμένος θέλω να μοιράζομαι ότι αγγίζει το μυαλό και την ψυχή μου. Θέλω να μοιράζομαι μυρωδιές, γεύσεις, εικόνες, ήχους…δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί να γίνεται διαφορετικά. Είναι τόσο γοητευτικό να ρίχνεις τους εγωισμούς σου, να μπορείς να συρθείς, ακόμα και να εξευτελιστείς. Να κλάψεις, να αφήσεις ένα λουλούδι στην εξώπορτα, να ξενυχτήσεις, να ονειρευτείς, να νιώσεις αυτή την ανατριχίλα στο σώμα, αυτό το υπέροχο σκίρτημα στην καρδιά όταν αντικρίζεις τον άνθρωπο σου. Να κάνεις πράγματα αντισυμβατικά, τρελλά. Να μην πιστεύεις πού βρίσκεις τόση δύναμη και τόσες αντοχές. Να οδηγείσαι μόνο από το συναίσθημα χωρίς λογικές αγγυλότητες. Να ζεις τις στιγμές με πάθος. Όταν πρόκειται για τόσο δυνατά συναισθήματα, τόσο δυνατές στιγμές που θολώνουν το μυαλό όλα παίζουν μέσα σε αυτό το μαγικό ταξίδι. Κάτι τέτοιες στιγμές γίνεται και η τέχνη μαγικό ταξίδι.

Όταν παίζω πάντα ψάχνω τα μάτια που θα ερωτευτώ και παίζω μόνο για εκείνη είτε το μάθει ποτέ είτε όχι. Μου φτάνει ότι έχω εγώ ένα σοβαρό λόγο να μοιράσω τους ήχους μου με αυτήν την άγνωστη γυναίκα που χωρίς να το ξέρει κάνει την συναυλία μου γοητευτική περιπέτεια. Παίζω μόνο γι' αυτήν και απλώς ακούνε και οι άλλοι.

Νίκος Τουλιάτος

Νίκος Τουλιάτος: "Μ' ένα κύμβαλο ...αλαλάζον;" (23)

Δεν υποστήριξα ποτέ ότι υπήρξα κάτι το εξαιρετικό ούτε τώρα είμαι.

Απλώς είμαι εγώ, έπαιξα και παίζω μουσική, δίδαξα και διδάσκω όπως ακριβώς ζω.

Η μουσική, η τέχνη είναι συνέχεια της ζωής μου. Υπήρξε καλή η ζωή μου υπήρξε και η μουσική μου, υπήρξε άθλια η ζωή μου, άθλια ήταν και η μουσική. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Το σίγουρο είναι ένα. Δεν πούλησα την ζωή μου, κατά συνέπεια δεν πούλησα και την τέχνη μου.

Αυτό μπορώ να το υποστηρίξω κοιτώντας τους όλους στα μάτια.

Έχω εχθρούς; από ότι φαίνεται ναι!

Αλλά αυτό είναι καλό σημάδι, σημαίνει ότι κάτι κάνω. Δεν έχω περάσει απαρατήρητος.

Αλίμονο σε αυτόν που δεν έχει εχθρούς, σημαίνει ότι είναι ανύπαρκτος. Ευχαριστώ από καρδιάς όσους με αντιπαθούν όσους με κουτσομπολεύουν, όσους με βρίζουν, όσους με εχθρεύονται, όσους με ανταγωνίζονται, όλους όσους αποδεικνύουν τόσο δυναμικά την δική τους μετριότητα και ανικανότητα, ευχαριστώ που με τα αρνητικά σχόλια και την ειρωνεία με ανεβάζετε ψηλά, γιατί ακριβώς αυτό σημαίνει ότι αφήνω γερά το στίγμα μου, γιατί αυτό σημαίνει ότι αυτό που πάλεψα σε όλη μου τη ζωή, να είμαι διαφορετικός το έχω καταφέρει, δεν μπορείτε να με αγνοήσετε γιατί είμαι παρόν.

Σας ευχαριστώ πραγματικά.

Λάθη – πολλά. Ουδείς αλάνθαστος

Κακές στιγμές – πολλές. Τι μιζέρια να υπάρχουν μόνο καλές.

Δυσκολίες – τεράστιες. Υπάρχει εύκολος δρόμος; Και να υπήρχε δεν θα μου άρεσε να τον ακολουθήσω.

Παρεξηγήσεις – ακόμα περισσότερες. Δεν χαϊδεύω τα αυτιά κανενός και δεν θα το κάνω ποτέ.

Δεν έζησα σε βάρος κανενός αν και υπάρχει τέτοια φιλολογία.

Ήμουν και παραμένω ανοιχτό χαρτί, το πρόβλημα είναι ότι επιτρέπω στον καθένα να γράφει επάνω ότι θέλει και μετά το διαβάζει σαν δική μου άποψη και θέση. Λάθος μου; Ναι το αναγνωρίζω αλλά τι να κάνω, δεν πειράζει. Αυτός είμαι με τα καλά και τα κακά.

Όλα αυτά βγάζουν πικρία; Μπορεί να θεωρηθούν ως επίθεση; Διαπιστώσεις είναι όπως τις νιώθω εγώ. Προέρχονται και από συναισθηματική φόρτιση; ίσως ναι.

Υπάρχει όμως καπνός χωρίς φωτιά; Μέσα από όλα αυτά ο καθένας μπορεί να βρει τι τον αφορά ή όχι. Μπορεί όλοι να θεωρούν ότι δεν τους αφορά. Αυτό όμως δεν αλλάζει το τοπίο.

Οι Έλληνες μουσικοί είναι καλοί, πολύ καλοί, και αν αυτό το δούμε σε σχέση με τις συνθήκες που έχουν…. πάρα πολύ καλοί!!

Ας ξεπεράσουμε την ξενομανία μας και ας ρίξουμε την ενέργεια και ικανότητα μας στη δημιουργία.

Ας κοιταχτούμε στα μάτια και ας μάθουμε να μιλάμε με ειλικρίνεια μεταξύ μας. Θα βοηθήσει πρώτα εμάς και το σημαντικότερο του νεώτερους που έρχονται, που μας εμπιστεύονται που μας ακούνε, και που χρειάζονται πρότυπα που να τους δίνουν θετική ενέργεια και όχι απογοήτευση.

Δεν χρειάζεται να συμφωνήσουμε σε τίποτε – να συνυπάρξουμε χρειάζεται – να μην ειρωνευόμαστε ο ένας τον άλλον, χρειάζεται να μάθουμε να ακούμε ο ένας τον άλλον. Να καταθέσουμε τις απόψεις μας.

Αντί να σχολιάζουμε κουτσομπολίστικα ο ένας την δουλειά του άλλου, να μάθουμε να την ακούμε, να την κρίνουμε δημιουργικά και να καταθέτουμε την άποψη μας.

Ας γραφτούν βιβλία – cd’s – ας δημιουργηθούν video’s με απόψεις τεχνικές, με στυλ παιξίματα, ήχους, πράγματα που δίνουν προοπτική. Να δημιουργήσουμε τη δική μας αγορά, να ανακαλύψουμε το τοπίο μας, για να μπορούμε να διεκδικήσουμε από τους άλλους και από το ίδιο το κράτος καλύτερες συνθήκες, χρήματα, υποδομή, αλλιώς θα κυριαρχεί η γκρίνια και το παράπονο.

Αν δεν συστηθείς πώς περιμένεις να σε φωνάξουν με το όνομα σου;

Η ίδια κίνηση και η ίδια ενέργεια χρειάζεται για να βγάλουμε τα μάτια του άλλου ή να τον πιάσουμε από το χέρι και να πορευτούμε μαζί, η διάθεση είναι αυτή που αλλάζει και καθορίζει το περιεχόμενο της ενέργειας.              

                       

Το σίγουρο είναι ότι αποδεικνύεται πολύ κουραστικό να θάβεις τον άλλον από το να τον δεχτείς όπως είναι και να ανταλλάξεις απόψεις μαζί του. Το πρώτο σε στερεύει, ενώ το δεύτερο σε γεμίζει ιδέες και σκέψεις. Και σε κάνει καλύτερο μουσικό και καλύτερο άνθρωπο.

Η αλήθεια και η ειλικρίνεια σε απελευθερώνει, και αυτό βγαίνει και στη μουσική. Και οι περισσότεροι είμαστε μεταξύ μας ανειλικρινείς. Όταν συναντιόμαστε λέμε ψέματα ο ένας στον άλλον και από πίσω θάβουμε.

Απαράδεκτη εικόνα και συμπεριφορά από ανθρώπους που «υπηρετούν» την τέχνη και μέσα από αυτήν υποτίθεται ότι επικοινωνούν με τον κόσμο μεταφέροντας τις ιδιαίτερες ευαισθησίες που υποτίθεται πως έχουν οι καλλιτέχνες απέναντι στην ζωή, και που εκφράζουν με την μουσική και τον ήχο…..ή μήπως είμαι άρρωστα ρομαντικός και εκτός πραγματικότητας;

Βέβαια είναι λογικό να αναρωτιούνται πολλοί ποια ανάγκη με κάνει να γράφω αυτά τα πράγματα.

Μέχρι σήμερα προσπάθησα να βρω τον χώρο που μου αναλογεί στην ζωή. Δεν ήταν ιδιαίτερα γοητευτικό για μένα να ζήσω τυπικά κυνηγώντας απλώς το φαΐ μου, και το χέσιμο με κάποια αξιοπρεπή ή όχι δουλίτσα, ήθελα κάτι άλλο.

Το πάλεψα πολύ. Αντιμετώπισα την ζωή με δημιουργική διάθεση, θετικά παρ’ όλο που πολλοί με θεωρούν πεσιμιστή. Ότι έχω κάνει το έχω πετύχει με τις δυνάμεις μου. Αξιοποίησα τις ευκαιρίες και έψαχνα να βρω πού είμαι εγώ μέσα σε κάθε κατάσταση.

Όσο πιο δημιουργικός ήμουν τόσο μεγαλύτερες επιθέσεις δεχόμουν.

Ήταν δύσκολο να με αποδεχτούν.

Από τον κόσμο έχω γνωρίσει αποδοχή και σεβασμό. Έχω νιώσει αγάπη και ευγνωμοσύνη, μου έχουν απευθυνθεί με κουβέντες πολύτιμες όπως π.χ. ...να σε έχει ο θεός καλά που σηκώνεις τον Έλληνα εκεί που του πρέπει... και άλλα πολλά τόσο τρυφερά λόγια.

ΑΥΤΟ ΚΡΑΤΩ, ΑΥΤΟ ΜΕ ΟΔΗΓΕΙ, ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ.

Όμως αντίθετα από τους συναδέλφους έχω εισπράξει πολλές φορές ειρωνεία, και ασέβεια, και το χειρότερο αγνωμοσύνη.(δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνω ότι υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις).

Είχα την πρώτη σχολή στην Ελλάδα, έχουν περάσει από εκεί εκαντοτάδες μαθητές, και καθηγητές. Έχω δώσει ευκαιρίες μέσα από φεστιβάλ, συναυλίες και παραγωγές που έχω οργανώσει όπου έχουν εμφανιστεί δεκάδες μουσικοί. Έφτιαξα το πρώτο συγκρότημα κρουστών, και πολλές ομάδες κάθε είδους μουσικής από όπου έχουν περάσει πολλοί μουσικοί, έχω πάρει νέα παιδιά σπουδαστές ακόμη, (σήμερα επαγγελματίες μουσικοί οι περισσότεροι από αυτούς,) και τους έχω ανεβάσει σε σκηνές όπως ΗΡΩΔΕΙΟ – ΜΕΓΑΡΟ (προ Αρίων) – ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ – συναυλίες σε όλη την Ελλάδα, ακόμη και στο εξωτερικό, έχω παίξει με το 90% των Ελλήνων μουσικών. Και σε ότι αφορά τα κρουστά νομίζω!!! ότι έχω ένα σημαντικό ρόλο στην ύπαρξη, την ανάπτυξη, την διαμόρφωση αγοράς, την γνωριμία τους με το κοινό σε ολόκληρη την Ελλάδα, έχω σκάψει με τα νύχια σε άγονο έδαφος πριν 25 χρόνια όταν με αποκαλούσαν περίεργο και γραφικό.

ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΚΑΤΑ ΤΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΠΟΛΛΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΕΓΩ ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΖΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΑΙΖΩ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ.

Γιατί όλοι έχουν παίξει με όλους εκτός από μένα, και όλοι οι έστω οι περισσότεροι έχουν σπουδάσει σε όλο τον κόσμο και κάπου; στην Ελλάδα, αλλά από τις 5 σχολές που είχα από το 1987 δεν πέρασε κανείς. Αλλά για κάποιον περίεργο λόγο που χρήζει ψυχανάλυσης μάλλον είχα την εντύπωση πως σπουδάζανε στις σχολές μου περίπου 300 άτομα εκ των οποίων κάποιοι γνωστοί μουσικοί σήμερα.

Μάλλον από κεκτημένη ταχύτητα άρρωστου εγωισμού νόμιζα τόσα χρόνια ότι κάτι έχω προσφέρει και εγώ. Δεν πρόκειται για παράπονο, πικρή διαπίστωση είναι, που αφήνει άσχημη γεύση και μυρωδιά πτωμαΐνης.

Πολλές φορές και το κοινό κινείται με τις εκάστοτε μόδες. Και πάντα θα υπάρχουν παραγωγοί που θα τραβάνε μουσικούς από το μανίκι για να μπουν στο παιχνίδι της μόδας την συγκεκριμένη περίοδο ώστε να έχουν οφέλη.

Το θέμα είναι εάν οι μουσικοί βρίσκουν πραγματικά το χώρο τους μέσα σε κάθε κατάσταση ή εάν απλώς την εκμεταλλεύονται και μόλις περάσει η μόδα επιστρέφουν στα σκυλάδικα. Έχω δει πολλούς να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται σαν κομήτες ανάλογα με το πού έχει χρήμα. Και είναι ελάχιστοι αυτοί που παλεύουν με πείσμα για τα μουσικά τους οράματα, που ψάχνονται, που πειραματίζονται, που παλεύουν, άσχετα από τις συνθήκες.

Θεωρώ ότι είμαι από αυτούς τους λίγους, και το λέω χωρίς κανένα ίχνος μετριοπάθειας, γιατί απλούστατα πιστεύω ότι η μετριοπάθεια αφορά τους μέτριους.

Σε τελευταία ανάλυση ο κόσμος και η ζωή αναδεικνύουν την σημασία της προσπάθειας του καθενός.

Παρόλα αυτά όλη αυτή η ιστορία με έχει κουράσει. Έχω αναλώσει πολλές σκέψεις και έχω περάσει πολλές στεναχώριες για όλα αυτά. Από την δική μου πλευρά έχω πάρει θέσεις επανειλημμένως και στα πλαίσια του σωματείου αλλά και σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις παλεύοντας για την ανάπτυξη πιο καλλιτεχνικών και πολιτιστικών αντιλήψεων, και δράσεων, όμως κουράστηκα δεν με αφορά πια. Έχω κλείσει 34 και κάτι χρόνια σαν μουσικός επαγγελματίας. Είναι μια ολόκληρη ζωή. Αυτή είναι και η απάντηση στο γιατί ξαφνικά δημοσιεύω τις σκέψεις μου, μια ας πούμε αυτοβιογραφία και μάλιστα στα 50 μου. Έχω ακούσει πολλά δεν ζω σε άλλο πλανήτη. Ξέρω όταν μου μιλάει κάποιος τι σκέφτεται για μένα. Ξέρω ποιοι δεν είναι ειλικρινείς μαζί μου. Ξέρω ποιοι με βρίζουν και με κοροϊδεύουν πίσω από την πλάτη μου. Και βέβαια ξέρω πολύ καλά ποιοι με σέβονται ποιοι με αγαπάνε ποιοι απλώς δεν έχουν ανάγκη να με υποτιμήσουν. Ξεκαθαρίζω το τοπίο και τη θέση μου μια και καλή απέναντι σε όλους και δεν ξανά ασχολούμαι με κανέναν και με καταστάσεις που με βγάζουν από τις προσωπικές μου αναζητήσεις και μου δημιουργούν οποιοδήποτε βάρος. Τους γνωρίζω όλους καλά, ας σκεφθεί ο καθένας την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε ότι ξέρω. Έχουμε μεγαλώσει μαζί με την μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων που σήμερα καθορίζουν τα καλλιτεχνικά πράγματα στην ΄Ελλάδα, έχουμε περάσει πολλά μαζί, έχουμε ζήσει στεναχώριες, αγωνίες, χαρές, με πολλούς, και όμως σήμερα πολλοί από αυτούς ζουν μέσα στην αυταπάτη του δήθεν star system που έχουν επιβάλλει οι εταιρείες και οι επιλογές τους πια ανήκουν σε κυκλώματα των κάθε είδους life style. κρίμα!!!

Εγώ έχω αποδείξει ότι τους κοιτάω όλους στα μάτια, αυτός είμαι λοιπόν, ας αποφασίσει ο καθένας όταν μου απευθύνεται να με κοιτάει στα μάτια αλλιώς δεν χρειάζεται να κάνει τον κόπο.

Κάνω αυτό που αγαπώ, την προσωπική μου ευτυχία την κατέκτησα με πολύ πόνο και δηλώνω σε αντίθεση με την μιζέρια της εποχής ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ. Ασχολούμαι με αυτό που επέλεξα, διαχειρίζομαι τον χρόνο μου όπως θέλω εγώ, με όποιον θέλω, όποτε θέλω, με ότι θέλω συμμετέχω μόνο σε ότι επιλέγω και με γεμίζει, δεν ζω με πρέπει αλλά με θέλω. Αποφασίζω για όλα και δεν υποχρεώνομαι από κανέναν ώστε να αναγκάζομαι σε κάθε είδους επώδυνους συμβιβασμούς. Έχω ζήσει με ακραίους τρόπους, έχω περάσει από καλές και κακές στιγμές, έχω περάσει από μεγάλες φιλίες και από απέραντες μοναξιές. είμαι καλά με την ζωή μου. Χωρίς άγχη πορεύομαι στην μουσική μου περιπέτεια, χωρίς ματαιοδοξίες, χωρίς υπερβολές, με μοναδικό στόχο να χαίρομαι με αυτά που κάνω. Χωρίς κόμπλεξ απέναντι σε κανέναν και χωρίς διάθεση υποτίμησης για κανέναν. Δηλώνω συνειδητά ρεμάλι. Τελικά είμαι ικανοποιημένος από την ζωή μου και από την προσφορά μου στον βαθμό που σημαίνει κάτι για μένα και με την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να σημαίνει και για κάποιους άλλους. Αυτό μου φτάνει. Χαίρομαι τη καθημερινότητα μου και τίποτα πια δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό.

Νίκος Τουλιάτος

Νίκος Τουλιάτος: "Μ' ένα κύμβαλο ...αλαλάζον;" (22)

Ποτέ δεν κατάλαβα την γκρίνια μεγάλης πλειοψηφίας μουσικών για αυτά που παίζουν και κάνουν.

Πώς μπορεί κάποιος να φτύνει εκεί που τρώει. Δεν σου αρέσει σταματάς, δεν το κάνεις. Καθαρίζεις με τον εαυτό σου και τη συνείδηση σου. Κάνεις κάτι άλλο που σου αρέσει…

Πάντα πίστευα ότι η καθημερινή δουλειά των μουσικών στην Ελλάδα καταστρέφει το μουσικό περιβάλλον.

Οι μουσικοί σπουδάζουν χρόνια και καταλήγουν να ξεπουλάνε φτηνά την τέχνη τους, που θεωρητικά ασχολήθηκαν από αγάπη γιαυτήν.

Δεν δημιουργούνται συγκροτήματα – ομάδες σε διάφορα στυλ μουσικής και όσα υπάρχουν είναι ελάχιστα μπροστά στο σύνολο των μουσικών.

Δεν υπάρχει έρευνα – δουλειά – ψάξιμο σε καινούργιες ιδέες – φόρμες – περιεχόμενο.

Οι περισσότεροι αναλώνονται στο μεροκάματο, χωρίς διάθεση, φτάνουν να αντιμετωπίζουν τη μουσική σαν αγγαρεία.

Ξενύχτι και συντήρηση της βλακείας και από την άλλη ζήλια για τους ξένους, και το χειρότερο αντίληψη παγιωμένη στην Ελλάδα, υποτέλειας και ραγιαδισμού. Ξενομανία, στείρα απομίμηση ή στην καλύτερη περίπτωση, εκτόνωση. 

Σήμερα βέβαια έχουν γίνει βήματα αυτοπεποίθησης και ανοίγματος σε συνεργασίες με ξένους μουσικούς κάτι που εκφράζεται και στη δισκογραφία. Χρειάζεται να γίνουν και άλλα για να διαμορφωθούν σκηνές με άποψη και μέλλον. Από τους πρωτοπόρους πριν πολλά χρόνια ήταν ο Γιώργος Τρανταλίδης, ο Σάκης Παπαδημητρίου, ο Φλώρος Φλωρίδης, κ.α.

Αυτοί οι ίδιοι μουσικοί της καθημερινής δουλειάς ευθύνονται κατά μεγάλο ποσοστό για το κιτς που έχει κυριαρχήσει στην <<Ελληνική>> μουσική παραγωγή.

Σόλο JAZZ ή FUNK σχήματα σε ζειμπέκικα και τσιφτετέλια χειρίστου είδους και ποιότητας. Σόλο κιθάρες σε ROCK ύφος σε απλά τραγουδάκια.

Η φόρμα όχι σε αρμονία με το περιεχόμενο αλλά σε απόλυτη κόντρα που δείχνει άγνοια ή στην καλύτερη περίπτωση ανάγκη για εκτόνωση της μουσικής μελέτης του καθένα και εκμετάλλευσης του αποτελέσματος από τους <<συνθέτες>>. Για να δημιουργήσουν δήθεν νέο ήχο, οδηγούνται στην απόλυτη ισοπέδωση. 

Τον τόσο παλιό <<νέο>> ήχο που δεν έχει τίποτα να πει σήμερα αλλά που απευθύνεται στα χαμηλότερα ένστικτα ενός μεθυσμένου κοινού που βλέπει σκατά, ακούει σκατά, αναπνέει σκατά, και βέβαια τα τρώει με απόλυτη ικανοποίηση και ευχαρίστηση.

Η αποθέωση της ασχήμιας….

Όσοι ακολουθούν διαφορετικό δρόμο τους δείχνουν με το δάχτυλο και τι ειρωνεία τους υποτιμούν κιόλας τους σνομπάρουν. Κάποτε ο στόχος ήταν να ξεχωρίζεις σήμερα είναι να είσαι ίδιος να 

κρύβεσαι μέσα στην μάζα, πίσω από τους άλλους. Τι μικροί που έχουμε γίνει πια. Τι κατάντια να πρέπει για να δεις τον άλλο κατάματα να ξαπλώσεις στο πάτωμα.

Τους διαφορετικούς τους αποκαλούν γραφικούς, τρελούς, περίεργους και εάν δεν μπορούν να τους εξαφανίσουν δικαιολογούν την πορεία τους όχι σαν στάση ζωής, απόφαση ζωής, ικανότητα, αλλά σαν ανθρώπους των όποιων μηχανισμών.

Έτσι βέβαια δεν κατηγορούν τους άλλους αλλά δημιουργούν άλλοθι για τη δική τους μικρότητα και ανικανότητα.

Για να επιβιώσουν στα κυκλώματα αποσυνδέουν και το όνομά τους από τα << επικίνδυνα>> ονόματα των όποιων γραφικών.

Είναι γνωστή η μέθοδος εάν δεν μπορείς να << θάψεις>> κάποιον αποτελεσματικά (κατά το τρέχον λεξιλόγιο) μπορείς ευκολότερα να τον ονομάσεις ιδιόμορφο – ιδιαίτερο – περίεργο, να τον τοποθετήσεις κάπου ψηλά αλλά έξω από την αγορά, κάτι σημαντικό αλλά που δεν αφορά κανέναν, οπότε είναι μεν πιθανόν καλός, αλλά ακίνδυνος.

Γιατί άραγε μας τρώει αυτός ο χυδαίος ανταγωνισμός σε αυτή τη χώρα;

Εγώ υποστηρίζω ανεπιφύλακτα ότι ο ανταγωνισμός τέτοιου τύπου άρρωστου είναι χαρακτηριστικό της μετριότητας, της μετριότητας όχι μόνο στη μουσική αλλά κυρίως στην σκέψη.

Κατάντησε η μουσική από έκφραση της ιδιαιτερότητας του καθένα, από μέσον επικοινωνίας, αγώνας δρόμου με πρώτους, δεύτερους και πρωταθλητές. Πάλι καλά που δεν μας δίνουν και μετάλλια γιατί τότε θα ντοπαριζόμασταν κιόλας.

Ο μεγάλος καλλιτέχνης δεν είναι αυτός που επιδεικνύει κάθε στιγμή την τεχνική του αρτιότητα, αλλά αυτός που η τεχνική είναι η υποδομή που δεν φαίνεται αλλά υπηρετεί την έκφραση.

Ο άνθρωπος έχει συναισθήματα, άρα δεν μπορεί να είναι μια εικόνα. Τι άνθρωπος είναι αυτός που έχει ανάγκη να επιδεικνύει τις ικανότητες του σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας;

Βαρετός – ανούσιος – αδιάφορος – στείρος.

Τι μουσικός είναι αυτός που έχει ανάγκη κάθε φορά να μας δείχνει πόσο καλός είναι;

Βαρετός – ανούσιος – αδιάφορος – στείρος.

Η μουσική δεν έχει ανάγκη από πρωταθλητές και στην Ελλάδα το παρακάναμε με τον πρωταθλητισμό. φτάνει πια…

Σε ένα πράγμα διαπρέπουν οι Έλληνες μουσικοί ίσως και παγκοσμίως. Στο θάψιμο, στην κακία, στην κόντρα, στην ειρωνεία, στις κλίκες, σε τελευταία ανάλυση στην χαζομάρα.

Και βέβαια ας διευκρινίσω το τετριμμένο ότι αυτό δεν αφορά φυσικά όλους, αλλά δυστυχώς χαρακτηρίζει το μουσικό τοπίο στην Ελλάδα γιατί είναι κυρίαρχο.

Εκτός από τις άγονες κόντρες υπάρχει και η μουσική στην οποία ο καθένας πρέπει να συνεισφέρει με την δική του προσωπικότητα αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να χαλαρώσουμε και κυρίως να αποκτήσουμε στόχους μουσικούς – δημιουργικούς.

Να αγαπήσουμε τη μουσική άσχετα από τις όποιες δυσκολίες οικονομικές ή επαγγελματικές και να υπηρετήσουμε με συνέπεια ο καθένας στο χώρο του με την δική του ταυτότητα, γιατί αυτό που κάνει την μουσική γοητευτική περιπέτεια που αξίζει της προσοχής του κόσμου είναι η διαφορετικότητα των δημιουργών της.

Αν ήμασταν όλοι ίδιοι και κάναμε τα ίδια με τον ίδιο τρόπο θα ήταν πολύ κουραστική η ζωή πόσο μάλλον η τέχνη..

Δεν έχουμε μάθει σε αυτή την χώρα να υπερασπίζουμε την δουλειά και την προσπάθεια μας και πολύ περισσότερο δεν ξέρουμε να υπερασπίζουμε ακόμα και αυτά που διαφωνούμε.

Και αυτό είναι πιο σημαντικό γιατί έτσι θα διατηρήσουμε την πολυφωνία μας και την πολυχρωμία μας και θα διαμορφώσουμε σκηνή σε όλα τα είδη και τα στυλ μουσικής.

Μόνο ένα στόχο υπερασπίζουμε με σταθερότητα:

Το πόσα θα πάρουμε.

Δεν πάμε σε συναυλίες άλλων συναδέλφων για να δούμε να μάθουμε, να ακούσουμε άλλες ιδέες και εάν πάμε ένα έχουμε στο μυαλό μας, πώς θα βρούμε τις αδυναμίες των άλλων, να δούμε που δεν κινδυνεύουμε και αν κινδυνεύουμε να θάψουμε.

Ακούγονται σκληρά όλα αυτά;

Τα βιώνω 34 χρόνια τώρα με σκληρό τρόπο πολλές φορές.

Μπορεί να αλλάξει σιγά – σιγά το τοπίο με τα νέα παιδιά; Πιστεύω πως μπορεί να γίνει ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω.

Το σίγουρο είναι ότι η γενιά μας τα σκάτωσε.

Παρόλο που αναφέρομαι σε πρώτο πληθυντικό δεν με αφορά η κατάσταση, έχω λειτουργήσει διαφορετικά σε όλη την μουσική μου πορεία όπως μπορεί να διαπιστώσει ο καθένας, εγώ μπορώ να μνημονεύω ανθρώπους συναδέλφους ακόμα και αυτούς που με κατηγορούν με ειρωνεύονται και με αγνοούν δεν έχω κανενός είδους κόμπλεξ γιατί είμαι δημιουργικός άνθρωπος και γιατί έχω σαν αρχή μου να σέβομαι αυτά που βρήκα και δεν υποτιμώ κανέναν αλλά δυστυχώς έχω εισπράξει κακία και χυδαιότητα πολλές φορές. Δεν με στεναχωρεί προσωπικά αλλά για την πραγματικότητα που έχουμε διαμορφώσει.

Νίκος Τουλιάτος

Νίκος Τουλιάτος: "Μ' ένα κύμβαλο ...αλαλάζον;" (21)

Μερικές φορές καταφέρνουμε να κάνουμε πράγματα που ονειρευόμαστε και μας γεμίζουν την ψυχή και που τελικά πολλοί λίγοι μπορούν να κατανοήσουν. Είναι απίστευτη η ικανότητα αυτοκαταστροφής που έχουμε σε αυτή τη χώρα. Είναι απίστευτο πόσο μικροί γινόμαστε μερικές φορές. Πώς βάζουμε σε προτεραιότητα τις μικροψυχίες, τους ανταγωνισμούς, τις κακίες, τα κουτσομπολιά. Μόλις κάνουμε κάτι καλό φροντίζουμε μετά να το καταστρέφουμε. Κάνουμε ένα βήμα μπροστά και αμέσως μετά δέκα πίσω. Δεν είχαμε ποτέ την λογική της επένδυσης στο μέλλον, αλλά μόνο τα άμεσα οφέλη. Είμαστε σαν κουλτούρα λαός της αρπαχτής σε όλα τα επίπεδα. Η πολιτιστική πολιτική και του κράτους αλλά και των περισσότερων Δήμων είναι ανύπαρκτη. Όλα λειτουργούν σαν μικρομάγαζα χωρίς κριτήρια και χωρίς αισθητική. Δεν υπάρχει πολιτική με στόχο την ανάπτυξη του πολιτιστικού επιπέδου και του καλλιτεχνικού κριτηρίου του κοινού αλλά η λογική του μαζικού πολιτισμού του ευτελούς του εύκολου για να έχουνε άμεσα ψηφοθηρικά οφέλη και γιατί όχι και κέρδη, ή έστω μικρή χασούρα.

Η λογική πολλών Δήμων να νοικιάζουν τα θέατρα σε μεγάλα γραφεία – παραγωγούς άσχετα με το τι θα παρουσιάσουν τι αποδεικνύει;

Ποιοι δημοτικοί σύμβουλοι ή συμβούλια πνευματικών, πολιτιστικών κέντρων έχουν οποιαδήποτε σχέση με την τέχνη, ή την αισθητική, ή έστω έχουν τα απαραίτητα κριτήρια να καταλαβαίνουν τη διαφορά του σημαντικού από το φτηνό. Οι περισσότεροι λειτουργούν με αυτά που γνωρίζουν αφενός και με γνώμονα τις μικροκομματικές κόντρες και τα πολιτικά οφέλη, αδιαφορώντας για το καλλιτεχνικό, πολιτιστικό αποτέλεσμα και τις επιπτώσεις του στη διαμόρφωση του γούστου και της αισθητικής των ακροατών, θεατών. Και βέβαια εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις ανθρώπων που έχουν άποψη και που τις περισσότερες φορές δεν πείθουν κανέναν, οι περισσότεροι γνωρίζουν μόνο αυτά που προβάλλουν συνεχώς οι εταιρείες μέσω των ραδιοφώνων και κυρίως της τηλεόρασης. Γιατί δυστυχώς για όλους μας εκεί διαμορφώνεται ή μαζική καλλιτεχνική, πολιτιστική κακογουστιά και που διαμορφώνει το κοινό άσχετα από ποια θέση κατέχει αυτό στα πολιτιστικά, πολιτικά, συνδικαλιστικά πράγματα κλπ.

Έχω αντιμετωπίσει πολλές φορές την ανικανότητα κατανόησης καλλιτεχνικών γεγονότων, και προτάσεων, από υπεύθυνους σε οποιαδήποτε θέση και εάν βρίσκονται αυτοί. Δεν πιστεύω ότι απλά δεν θέλουν, αντίθετα πιστεύω πια ότι δεν γνωρίζουν, δεν έχουν κανένα επίπεδο. Σε αυτή τη χώρα έχουμε μετατραπεί σε σκυλάδες οι περισσότεροι. Αυτό είναι το επίπεδο. Πώς να επικοινωνήσεις λοιπόν, πώς να προτείνεις διαφορετικά πράγματα όταν έχεις απέναντι σου ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν καν τι τους λες.

Η τέχνη για να είναι ελεύθερη για να υπάρχει για να αναπτύσσεται για να μπορεί να παρουσιάζεται και να γίνεται κτήμα των πολλών χρειάζεται κρατική ενίσχυση. Αρκεί το κράτος να έχει πολιτική ανάλογη και ανθρώπους με ευαισθησία. Ο πολιτισμός και η τέχνη είναι προσφορά στους πολίτες από το Κράτος, τους Δήμους τις Νομαρχίες και όποιους άλλους δημόσιους φορείς με συγκεκριμένους πολιτιστικούς καλλιτεχνικούς στόχους. Τα θέατρα των Δήμων δεν είναι μαγαζιά της νύχτας. Αλλιώς τα αποτελέσματα της “περίφημης ιδιωτικής πρωτοβουλίας” είναι τα κάθε είδους FAME STORY είναι συναυλίες μαζικού μόνο ενδιαφέροντος. Όλο και περισσότερο χαμηλώνει το επίπεδο των προσφερομένων καλλιτεχνικών εκδηλώσεων από τους Δήμους σε όλη την Ελλάδα. Γιατί ο κάθε ιδιώτης – εταιρεία παρουσιάζει ότι θα του φέρει σίγουρα κέρδη, δεν ενδιαφέρεται για προβολή του πολιτισμού. Τρανό παράδειγμα της ανύπαρκτης πολιτιστικής πολιτικής είναι ότι ζούμε τα τελευταία 2 χρόνια και έχουμε κάνει εθνικό στόχο κάτι σαν εθνική παλιγγενεσία την Eurovision. ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ.

Σε επίπεδο Δήμων έχω εισπράξει πολλές φορές πολλή χυδαιότητα, κουτσομπολιά, υποτίμηση για πράγματα που έχω προτείνει ή έχω οργανώσει κυρίως στα φεστιβάλ κρουστών. Έχω ζήσει μικροκομματικές κόντρες, ψέματα που μοιράζονται στον κόσμο με περισσή άνεση, έλλειψη οραμάτων, βλακεία, εκμετάλλευση, διασυρμούς, σαχλαμάρες έλλειψη σεβασμού από ανεγκέφαλους, φοβισμένους, πολιτικάντηδες που διαχειρίζονται υποτίθεται τα κοινά, και έχουν την ευθύνη για την ανάπτυξη των τοπικών κοινωνιών. Απαράδεκτες συμπεριφορές που αποδεικνύουν περίτρανα πόσο μικροί είναι κάποιοι άνθρωποι και πόσο ασεβείς είναι πάνω από όλα στον ίδιο τους τον εαυτό.

Το αστείο είναι που νόμιζαν ότι μπορούσαν να με αγγίξουν με τέτοιες συμπεριφορές. Πόσο γελασμένοι υπήρξαν. Όταν όλοι αυτοί κάποτε θα είναι σπίτι τους εγώ θα συνεχίσω να είμαι παρών είτε τους αρέσει είτε όχι. Οι μικρότητες, οι κακίες κλπ επιστρέφουν πάντα σε αυτούς που τις έχουν και τις ασκούν. Και ας καταλάβουν μια και καλή ότι ο κόσμος τελικά θυμάται αυτούς που έχουν άποψη που δημιουργούν κάνοντας και λάθη και όχι τους όποιους μικρόψυχους υποταγμένους σε μικροκομματικά συμφέροντα και που μπορεί να εξυπηρετούν εφήμερες καταστάσεις αλλά στο τέλος πάνε εκεί που είναι ταγμένοι, στο απόλυτο τίποτα.

Εγώ θα συνεχίσω να τους κοιτάω καταπρόσωπο αυτοί δεν μπορούν, γιαυτό κρύβονται πίσω από ίντριγκες και συνομωσίες.

Η μουσική και ιδιαίτερα το τραγούδι είναι η μαζικότερη των τεχνών. Αποτελεί το αμεσότερο μέσον επιρροής του κοινού είτε θετικά είτε αρνητικά. Αυτός είναι ο λόγος που χρησιμοποιείται τόσο χυδαία, και βιάζεται με τέτοιο βάρβαρο τρόπο από εταιρείες, δήθεν συνθέτες, δήθεν τραγουδιστές, ένα τεράστιο κύκλωμα αποπροσανατολισμού, και βλακείας. Ένα ολόκληρο star system προώθησης των σκουπιδιών που έχει στόχο (εκτός από τα τεράστια κέρδη) κυρίως το μυαλό και την ψυχή ενός διαμορφούμενου κοινού στην ύπνωση και ανοχή απέναντι σε ένα σύστημα πολιτικό - κοινωνικό ανελέητο και απάνθρωπο που χρειάζεται εκτονωμένους και όχι σκεφτόμενους ανθρώπους, άρα "επικίνδυνους" και που λειτουργεί σαν συγκοινωνούντα δοχεία με δισκογραφικές εταιρείες, ΜΜΕ, διαφήμιση, μόδα, lifestyle κ.α.

Υπάρχει βέβαια και η άλλη πλευρά. Υπάρχει και η μουσική τέχνη και το τραγούδι που αντιστέκονται αλλά όσο περνάει ο χρόνος περνάνε όλο και περισσότερο στο περιθώριο. Δεν είναι σε θέση σήμερα να επηρεάσει, να διαμορφώσει κοινωνική συνείδηση να αλλάξει τα δεδομένα. Γιαυτό είναι και φοβάμαι ότι θα παραμείνει στο περιθώριο γιατί ακριβώς μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Το μέλλον της μουσικής μπορεί να είναι αισιόδοξο όσο αισιόδοξος μπορεί να είναι ο κόσμος για το μέλλον του, όσο σκεφτόμαστε όσο ανησυχούμε, όσο ελπίζουμε και όσο αντιστεκόμαστε. Γιαυτό οι διαφορετικές εκδοχές, οι διαφορετικές καλλιτεχνικές απόπειρες δεν βρίσκουν πια έδαφος, ή έστω όλο και περισσότερο δυσκολεύονται να βρουν έδαφος.

Ότι δεν είναι της κοινής αποδοχής (και πως γίνονται άραγε κοινής αποδοχής) αντιμετωπίζονται με αδιαφορία, με ειρωνείες, με υποτίμηση και βέβαια με κριτήριο πόσα λεφτά θα μπούμε μέσα, πόσοι θα το δουν κλπ. Όλοι έχουν σαν στόχο την ικανοποίηση του μαζικού κοινού γούστου (ακριβώς γιατί έτσι νομίζουν ότι θα έχουν πολιτικά οφέλη) και όχι την ανάπτυξη του καλλιτεχνικού, πολιτιστικού, αισθητικού γούστου του κόσμου. Και βέβαια οι περίφημοι δήθεν <χορηγοί> που αντί να στηρίζουν τις καινούργιες ιδέες και να προσπαθούν να συνδέσουν το όνομα τους με καλλιτεχνικά γεγονότα που δεν είναι σήμερα στην επικαιρότητα αλλά έτσι θα τα βοηθήσουν να βρουν τον χώρο τους, απλώς διαφημίζονται μέσα από επώνυμα εμπορικά σχήματα και καλλιτέχνες. Αυτό δεν είναι χορηγία είναι απλώς διαφήμιση.

Για χρόνια ακούμε μεγάλα λόγια για προώθηση του ανθρώπινου ικανότατου δυναμικού της Ελλάδας. Για παρουσίαση στο εξωτερικό της τέχνης που παράγεται στην χώρα. Για την υποστήριξη των καλλιτεχνών γιατί η Ελλάδα μπορεί να έχει διεθνή προσφορά. Συμφωνώ απόλυτα με αυτές τις θέσεις των υπευθύνων πολιτικών ιδιαίτερα των 2 μεγάλων κομμάτων που κυβερνάνε αυτή τη χώρα. Tι έχει γίνει άραγε που να αποδεικνύει στην πράξη όλη αυτή τη φιλολογία. Αν πω τίποτα θα είμαι άδικος. Έχουν προωθηθεί με οικονομικές ενισχύσεις, με επιχορηγήσεις, με διαφήμιση, με συνέπεια τα σκουπίδια κάθε είδους. Αλλά για να καλύπτουνε και την υποχρέωση που έχουν απέναντι στην τέχνη με ουσιαστική αδιαφορία, αποσπασματικά, και χωρίς την ανάλογη προβολή δίνουν καμιά φορά και κάποια ψίχουλα, χωρίς βέβαια την ανάλογη προβολή.

Δεν άκουσα ποτέ στα κανάλια όχι στα ιδιωτικά (έτσι κι αλλιώς δεν τους αφορά αλλά δεν τα έχω και σε καμία ιδιαίτερη υπόληψη) επαναλαμβάνω ότι πάντα εξαιρώ τις φωτεινές διαφορετικότητες, δεν άκουσα ποτέ όμως ούτε στα κρατικά κανάλια για την συμμετοχή Ελλήνων μουσικών ή σχημάτων πχ του χώρου της τζαζ σε διεθνή φεστιβάλ, για συνεργασίες με μεγάλα παγκόσμια ονόματα, για καλλιτέχνες που παρουσιάζουν την δουλειά τους σε όλο τον κόσμο προβάλλοντας και εκπροσωπώντας την Ελλάδα με τον καλύτερο τρόπο. Ούτε καν γνωρίζουν ότι υπάρχουν. Γιατί το Υπουργείο Πολιτισμού δεν γνωρίζει καν τι υπάρχει στον καλλιτεχνικό χώρο στην Ελλάδα. Είναι σαν να μη γνωρίζει το υπουργείο ανάπτυξης ποιες βιομηχανικές μονάδες, πόσες και ποιες βιοτεχνίες υπάρχουν κλπ. Ούτε καν μορφωτικούς ακόλουθους δεν έχουμε στις πρεσβείες. Τόσο πολύ μας ενδιαφέρει.

Εγώ πχ έxω εκπροσωπήσει τη χώρα σε διάφορα φεστιβάλ στο εξωτερικό προφανώς έχω λειτουργήσει σαν πρέσβης της Ελλάδας με την τέχνη μου και όχι μόνο όταν προβάλλω τον Ελληνικό πολιτισμό στο SΟWETO ή στην ΡΩΜΗ ή στο ΜΑΡΟΚΟ ή στην ΤΟΥΡΚΙΑ ή στην ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ κλπ με σεμινάρια, μαθήματα, με συναυλίες, με την επαφή μου και την γνωριμία στα νέα παιδιά των αποδήμων της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, ή όταν συνεργάζομαι με ντόπιους μουσικούς, ή με νέα παιδιά από τις χώρες που επισκέπτομαι που συμμετέχουν στις συναυλίες μου. κ.α. αυτό εξάλλου σημαίνει μέσα από την μουσική ειρηνική συνύπαρξη και δημιουργική επαφή των λαών, ποιος τα γνωρίζει αυτά; Πως στηρίζονται αυτά; όταν πληρώνω από την τσέπη μου όλα τα έξοδα της αποστολής και εισπράττω τα χρήματα (ψίχουλα στην ουσία) μετά από 4 – 5 μήνες ή ακόμη και 1 χρόνο; Και όλα αυτά από την προσπάθεια κάποιων ανθρώπων με μεράκι που τιμούν την θέση τους και όχι σαν συνέπεια μιας σταθερής πολιτιστικής πολιτικής. Πού προβάλλονται αυτά και άλλα πολλά που κάνουν δεκάδες άλλοι καλλιτέχνες από όλες τις μορφές τέχνης που εκπροσωπούν τη χώρα με ποιότητα και ουσία και όχι με πανηγύρια χαμηλής υποστάθμης και πολιτικών ισορροπιών τύπου EUROVISION. Αναρωτιέμαι όταν ακούω υπουργούς, δημοσιογράφους, κ.α. να μιλάνε με τέτοιο δέος για την ανάπτυξη του τουρισμού από τέτοιου είδους πανηγύρια, για νίκη του πολιτισμού στην Ευρώπη με αφορμή εκείνη την πρωτιά της Eurovision του 2005, για την μεγάλη αγάπη στην Ελλάδα των συντελεστών τέτοιων <διαγωνισμών>. Μου δίνουν την εντύπωση όλοι αυτοί ή ότι ζουν εκτός πραγματικότητας ή ότι πολύ έξυπνα εξυπηρετούν κομματικά και πολιτικά συμφέροντα. Πατάνε στην επί της ουσίας ανάγκη αυτού του καταπιεσμένου και δυστυχισμένου λαού να ξεφύγει από την καθημερινή μιζέρια και να εκτονωθεί. Τι γελοίες υπερβολές είναι όλη αυτή η εκτόνωση με τις σημαίες που έχουν καταντήσει κουρελόπανα, τις κόρνες, τα ουρλιαχτά, τα κλάματα, εκδηλώσεις ακραίες, εθνική παλιγγενεσία. Άκρατος χουλιγκανισμός. Που είσαι Μακρυγιάννη να απολαύσεις τους νεοέλληνες. Και βέβαια όλοι αυτοί που σε κάθε τέτοιου τύπου διακρίσεις μυρίζουν άκριτα εκεί που κατουράνε οι νικητές, θα τους έθαβαν ευχαρίστως και θα τους έπιναν το αίμα με μεγάλη ικανοποίηση εάν είχαν χάσει. Όλοι εμείς οι διαφορετικοί ή μη μαζικοί κατά τη γνώμη τους, δεν αγαπάμε την Ελλάδα; δεν είμαστε σοβαροί; δεν δουλεύουμε με επαγγελματισμό; Γιαυτό δεν μας στηρίζουν; Δεν είμαστε ικανοί;

ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ. ΑΠΛΩΣ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ. ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΨΗΦΟΘΗΡΙΚΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΕΑΝ ΠΡΟΒΛΗΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ ΘΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΟΥΜΕ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΝ. ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ ΤΥΛΙΓΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΣΤΑ ΚΑΘΕ EURO ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΑΘΕ EUROVISION ΘΑ ΚΑΤΑΠΙΝΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΑΜΑΣΗΤΑ ΤΑ ΣΚΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΧΗΜΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ. ΓΙΑΥΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΟΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Άνθρωποι καλλιτέχνες σαν την Σαβίνα Γιαννάτου ή τον Τερζόπουλο, ή την Κονιόρδου, ή τον Παπαιωάννου ή την Καραίνδρου ή την Δόμνα Σαμίου ή τον Χαλκιά, κ.α. γίνονται πρέσβεις τις ειρήνης και της συνύπαρξης των λαών. Μουσικοί σαν τον Γιώργο Φακανά, τον Γιώτη Κιουρτσόγλου, τον Γιώργο Τρανταλίδη, τον Δημήτρη Βασιλάκη, τον Γιάννη Φλώρο, τον Λευτέρη Χριστοφή, τον Τάκη Μπαρμπέρη, τον Σπύρο Παναγιωτόπουλο, τον Βαγγέλη Κατσούλη, τον Σταμάτη Μάζαρη, τον Αντρέα Γεωργίου και άλλους πάρα πολλούς, με τις συνεργασίες τους με σημαντικούς ξένους μουσικούς και την μουσική τους, προβάλλουν το σύγχρονο Ελληνικό πνεύμα στο εξωτερικό προβάλλουν την σημερινή Ελλάδα.

Δεν είναι εύκολο να αναφερθώ σε όλα τα ονόματα από όλους τους χώρους οι ίδιοι γνωρίζουν. Εγώ απλώς θέλω να τονίσω ότι τέτοιοι δημιουργοί κάνουν τους λαούς του πλανήτη να αγαπούν την Ελλάδα και να θέλουν να την επισκεφθούν, ακόμα και όταν τους ληστεύουν οι περισσότεροι Έλληνες επαγγελματίες του τουρισμού, αυτοί ανεβάζουν τη Ελλάδα ψηλά και όχι τα σκουπίδια κάθε είδους.

Κάποτε η Ελλάδα έγινε γνωστή από τον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι, τον Ελύτη, τον Σεφέρη, τον Ρίτσο, τον Καφάβη, την Κάλλας, τον Τσαρούχη κλπ τώρα από το ποδόσφαιρο από τα σκουπίδια της Eurovision.

Ποιος υποδέχτηκε τον Ελύτη ή τον Σεφέρη όταν γύρισε με το Νόμπελ, ποιος υποδέχτηκε τον Ρίτσο όταν γύρισε με το βραβείο Λένιν, ποιος υποδέχτηκε την Παξινού μετά το Όσκαρ, και τόσα άλλα.

Αυτό σημαίνει στην πράξη, ανάπτυξη οικονομική, κοινωνική, πολιτιστική, καλλιτεχνική. Αλλά εάν ήταν διαφορετικά θα ήταν πραγματικά περίεργο. Σε εποχές τέτοιας κοινωνικής, οικονομικής κρίσης δεν είναι λογικό να επιπλέουν οι φελλοί κάθε είδους; Κάποτε τον νέο που δεν διάβαζε ποίηση τον δείχνανε με το δάχτυλο, τώρα συμβαίνει το ίδιο με όποιον διαβάζει ποίηση. Ας σκεφτούμε σοβαρότερα τι έχουμε φτιάξει ή τι ανεχόμαστε μέσα σε αυτή την παρανοϊκή, παρακμιακή, σουρεαλιστική πραγματικότητα που ζούμε με σκυμμένο το κεφάλι.

Δεν είδα ποτέ τον πρωθυπουργό να δεξιώνεται καλλιτέχνες σαν τους παραπάνω που αναφέρω, δεν είδα ποτέ να πηγαίνουν υπουργοί να τους προϋπαντήσουν στο αεροδρόμιο, δεν είδα να προβάλλει κανένα κανάλι επί ένα χρόνο όλη μέρα μια θεατρική παράσταση που παίζεται σε όλο τον κόσμο, ή μια συμμετοχή Ελληνικού σχήματος σε κάποια μεγάλα φεστιβάλ κλπ. Όλοι αυτοί πολιτικοί, δημοσιογράφοι, κουτσομπόλες, καναλάρχες, <καλλιτέχνες> και άλλοι παπαγάλοι κάθε είδους εάν θέλουν να είναι υπεύθυνοι και συνεπείς με τα λόγια τους και να αποδείξουν την ειλικρίνεια των πραγματικών προθέσεων τους, τότε ας υποστηρίξουν τα σκουπίδια (κανένα πρόβλημα) αλλά τουλάχιστον όλους αυτούς τους συνεπείς, χαμηλών τόνων, και υψηλής ποιότητας δημιουργούς μην τους προσβάλλουν με την στάση, και τα λόγια τους όταν αναγάγουν τόσο κραυγαλέα την προβολή των σκουπιδιών σε εθνικό ζήτημα.

Τα σκυλάδικα τραγούδια, και το χειρότερο η σκυλάδικη νοοτροπία, έχει βγει από τους κάδους της Συγγρού, της παραλίας, της Ιεράς οδού, της Πειραιώς και έχει γίνει επίσημη κρατική αντίληψη για την τέχνη και τον πολιτισμό. Όχι σήμερα αλλά τα τελευταία 25 χρόνια. Στήνεται αργά αλλά σταθερά το σκηνικό της πνευματικής μας υποτέλειας. Γιατί έτσι τους βολεύει.

Νίκος Τουλιάτος

Μ' ένα κύμβαλο ...αλαλάζον; Αθήνα: Εκδόσεις Δρόμων, 2006.