Και όμως το κρέας ψάρι … έγινε ήδη πραγματικότητα!!!

 

Και ούτε χιούμορ είναι αυτό ούτε ρητορική υπερβολή που να υπονοεί κάτι άλλο όπως η διαφήμιση που παίζει αυτόν τον καιρό. Γιατί απλά μιλάμε για τα ψάρια της λεγόμενης ιχθυοκαλλιέργειας ή υδατοκαλλιέργειας. Αυτά που τόσο μαεστρικά τα πλασάρουν με τις σχετικές ταμπελίτσες τα σούπερ μάρκετ: «τσιπούρες υδατ. Μεσογείου» ή «φαγκρί υ/κ Μεσογείου» γιατί ναι! Ενώ στην αρχή  μόνο η τσιπούρα και το λαβράκι μπορούσαν να καλλιεργηθούν τώρα τελευταία μας προέκυψαν πολλά και διάφορα όπως αυτό το θηριώδες μυλοκόπι που το κόβουν σε φέτες σαν τον εκ βορρά σολομό. Κάτι που γίνεται μαγνήτης ευκολίας για τις νέες νοικοκυρές –ιδίως τα καθαρισμένα με +2 ευρώ στην τιμή- και για τα νέα παιδιά που δεν μπορούν καθόλου τα κόκκαλα. Μόνο που κάποιος θα πρέπει να μιλήσει όχι για τη ... Rexona που έλεγε η παλιά διαφήμιση αλλά γι’ αυτή την ανεπαίσθητη … γουρουνίλα που σέρνεται στο τραπέζι και τον ουρανίσκο μας την ώρα της βρώσης τους. Καθώς τα φυράματα που χρησιμοποιούνται στην ιχθυοκαλλιέργεια είναι εμπλουτισμένα και με ζωικά απόβλητα σφαγείων. Όσο για εκείνον το γουρουνο-σολομό είναι ταϊσμένος και με ειδικά χρωστικά για να παίρνει το ροζ χρώμα του φυσικού συναδέλφου του. Και έτσι όπως θεριεύει η κατανάλωση αυτής της κατηγορίας, σε λίγο τα ψάρια της θάλασσας θα είναι μειοψηφία. Και είναι αυτός ένας δρόμος χωρίς επιστροφή καθώς το μοντέλο των αγορών μας όσο πάει και γίνεται πιο compact: όλα μα όλα τα ψώνια μας από το σουπερ-μάρκετ! Ψαράδες Λαϊκές και Βαρβάκειος είναι πια σπορ μόνο για … γέρους!     

Στυλιανός Αλεξίου: Αποχαιρετάμε έναν μεγάλο μας δάσκαλο!!!

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών ο Στυλιανός Αλεξίου ένας μεγάλος πνευματικός άνθρωπος της πατρίδας μας ένας ακούραστος εργάτης με τεράστιο έργο στην Αρχαιολογία και στη Φιλολογία από την οποία και τον γνώρισα διαβάζοντας δυο σπουδαία έργα του. Δυο έργα στα οποία εθαύμασα τη μεθόδικότητα του την ενδελεχή έρευνα του, την προσπάθεια για αντικειμενική θεώρηση των   πραγμάτων και τη γλαφυρή γλώσσα του.

 

Δυο έργα που θα μείνουν εθνική μας κληρονομιά και που δεν πρέπει να λείπουν από τις βιβλιοθήκες μας. Πρόκειται συγκεκριμένα για το έργο "Διονυσίου Σολωμού: ΠΟΙΗΜΑΤΑ και ΠΕΖΑ" που εκδόθηκε το 2007 από τις εκδόσεις "στιγμή".

  

                            
Και το "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ- Από τον Όμηρο στον 20ο αιώνα" που εκδόθηκε το 2011 πάλι από τις εκδόσεις "στιγμή".

"Η μητέρα του σκύλου" έχασε το δημιουργό της!!!

"Έφυγε" χτες απ' τη ζωή ο Παύλος Μάτεσις (1933-2013), ένας μεγάλος μάστορας του γραπτού λόγου που ασχολήθηκε με όλα τα είδη της τέχνης του και με μεγάλη σε όλα επιτυχία. Είναι περισσότερο γνωστός ως θεατρικός συγγραφέας μα εγώ τον έχω στην καρδιά μου για ένα του μυθιστόρημα: "Η μητέρα του σκύλου".

 

  

Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου, για το κορυφαίο του έργο και για ένα από τα 4-5 σημαντικώτερα μυθιστορήματα της μεταπολεμικής μας λογοτεχνίας. Ένα συναρπαστικό αφήγημα υψηλής γλωσσικής τελειότητας που δεν μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου αν δεν το τελειώσεις. Ίσως να είναι βιωματικό, εγώ δεν ξέρω, και εκεί να βρίσκεται η τεράστια δύναμη του και η ζητούμενη από όλους τους δημιουργούς ιδιότητα για το έργο τους: να μη φοβάται το χρόνο!

Και θέλω να σημειώσω πως γράφοντας μόνο γι' αυτό του το βιβλίο δεν υποτιμώ καθόλου το υπόλοιπο τεράστιο έργο του, απλά και μόνο μια προσωπική μου αδυναμία εκφράζω.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει φίλτατε Παύλο! 

Εμείς του Μητροπάνου οι ...βαρεμένοι και το καλύτερο του τραγούδι!!!

Και λέω ΕΜΕΙΣ γιατί αυτό που νόμιζα ότι συνέβη στην αρχή μόνο με μένα, όταν τον πρωτοάκουσα παραμονή Πρωτομαγιάς του 1971 στη γιορτή της Ν. Φιλαδέλφειας, διαπίστωσα ότι συνέβαινε αργότερα και με άλλους. Είχε βγει τότε στη σκηνή ένας κονφερανσιέ και είχε αναγγείλει: "και τώρα ο νέος λαϊκός τραγουδιστής Δημήτρης Μητροπάνος". Ένα λεπτό παιδί που είχε τότε μαλλιά ανέβηκε και τραγούδησε τα δυο τραγούδια  του πρώτου του 45άρι δίσκου: "θα πάρω το αμάξι μου στην τσέπη χαρτζιλίκι" και το "η κυρά Φροσύνη κι' ο Αλή Πασάς" κινούμενος κάπως νευρικά μπροστά στο μικρόφωνο και μαζεύοντας λίγο περίεργα το αριστερό του χεράκι αλλά με μια φωνή ιδιαίτερη που έκανε μέσα μου ένα κλικ. Ένα κλικ που έμελε σιγά-σιγά με το χρόνο να πάρει ...παθογόνες διαστάσεις! Γιατί ο Μητροπάνος είχε το χάρισμα της διορατικότητας και της διαρκούς εξέλιξης γιατί δεν δίστασε να ρισκάρει στα νέα ρεύματα της ελληνικής μουσικής. Κάτι που δεν μπόρεσαν να κάνουν άλλοι συνάδελφοι του όπως π.χ. ο Καζαντζίδης που έστησε τον Σαββόπουλο και δεν πήγε να ηχογραφήσουν το "Σαν βγω απ' αυτή τη φυλακή". Γιατί αν ο Μητροπάνος έμενε στα "κουταλάκια" του Μουσαφίρη -αν και αυτή η συνεργασία μας άφησε το εκπληκτικό: "εμένα δε μ'αγάπησε κανείς"-και τα εφήμερα σουξεδάκια, όπως κάνει ο Πασχάλης Τερζής με τα φληναφήματα των "Φοίβων", θα έμενε μια μετριότητα ενώ με τα ανοίγματα που έκανε σε συνθέτες όπως ο Μάριος Τόκας, ο Λάκης Παπαδόπουλος και ο Θάνος Μικρούτσικος, όχι μόνο ανανεώθηκε με ποιότητα μουσικής και στίχου αλλά σιγά-σιγά ωρίμαζε και αυτή η δωρική λιτότητα της φωνής του και με το πέρασμα του χρόνου γινόταν όλο και πιο καλή, πράγμα πολύ δύσκολο για την τέχνη του τραγουδιστή. Εγώ μάλιστα -προσωπικά γούστα είναι αυτά και μη δίνετε σημασία- θεωρώ ότι ένας ροκάς ο Λάκης Παπαδόπουλος ήταν ο συνθέτης που σε ένα τραγούδι του "εγκλώβισε" όλο το μεγαλείο αυτής της φωνής και μιλάω συγκεκριμένα για το τραγούδι του "Για να σ' εκδικηθώ" το οποίο και παραθέτω στο τέλος. Ναι! όλοι ΕΜΕΙΣ με το θάνατο του πονάμε σαν να εχάσαμε έναν δικό μας άνθρωπο. Και ας μας μένει η φωνή του!

Μας έφυγε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης!!!

Έσβησε σήμερα σε βαθύ γήρας ο Ιάκωβος Καμπανέλλης ο άνθρωπος που επέζησε, μετά από 2,5 χρόνια κράτησης, ενός από τα πιο σκληρά Γερμανικών Στρατοπέδων Συγκέντρωσης: του Μαουτχάουζεν και επέπρωτο να δώσει στον ελληνικό πολιτισμό ένα πολύ μεγάλο καλλιτεχνικό έργο. Προικισμένος με ένα τεράστιο ταλέντο θεατρικός συγγραφέας  μας άφησε έργα σταθμούς όπως: Η Αυλή των Θαυμάτων, Παραμύθι Χωρίς Όνομα, Γειτονιά των Αγγέλων, Το Μεγάλο μας Τσίρκο, Τα Τέσσερα Πόδια του Τραπεζιού και πολλά άλλα. Τα σενάρια κινηματογραφικών ταινιών-ορόσημα όπως: Ο Δράκος, Η Στέλλα, Με τη Λάμψη στα Μάτια. Άφησε και τους γραμμένους με αίμα βιωματικούς του στίχους "Μαουτχάουζεν" που τόσο αριστοτεχνικά και αισθαντικά μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης.
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης ήταν από τις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις πνευματικών ανθρώπων που -όπως δήλωναν όσοι τον είχαν γνωρίσει από κοντά αλλά και της δημόσιας εικόνας που απέπνεε από κάποιες εμφανίσεις του στην κρατική τηλεόραση- συνδύαζε την τεράστια καλλιέργεια με τη σεμνότητα του ήθους και την ευγένεια.
Τον ευχαριστούμε για ό,τι μας έδωσε και του  ευχόμαστε να είναι καλό το ταξίδι του στο επέκεινα!

Μανώλης Ρασούλης: Μια χοντρή πλάκα που έκανε στο Λοϊζο!!!

Επειδή νομίζω ότι το πένθος δεν ταιριάζει στην περίπτωση του Μανώλη Ρασούλη, αυτού του μεγάλου δημιουργού και ιδιοφυούς έφηβου, του "απαίχταμπολ" όπως λένε οι νέοι σήμερα στη γλώσσα τους, θέλω σαν φόρο τιμής στη μνήμη του να σας αφηγηθώ μια χονρή πλάκα που έκανε κάποτε στόν άλλο μεγάλο απόντα και φίλο του: Μάνο Λοϊζο.

Στα πλαίσια του συμβολαίου του με τη Μίνως έπρεπε να ετοιμάσει ο Λοϊζος ένα δίσκο με 12 τραγούδια για τη φωνή της Χαρούλας Αλεξίου. Παρακάλεσε τότε τον Ρασούλη να του δώσει στίχους. Ο Μανώλης του είπε ότι δεν έχει τίποτα στο συρτάρι και ότι για να του έρθει έμπνευση και να γράψει καινούργιους πρέπει να αποσυρθεί για μιά εβδομάδα σε ένα παραλιακό και ήσυχο ξενοδοχείο της Ραφήνας. Του έδωσε τότε τα απαραίτητα χρήματα ο Μάνος και του είπε: "Πήγαινε αλλά θα σου έρθω σε μια βδομάδα για να δω τι έκανες". 

Εγκαταστάθηκε λοιπόν ο στιχουργός στο ξενοδοχείο όπου βρήκε φρέσκο ψάρι και μεσογειακή ρετσίνα και πλακώθηκε με αποτέλεσμα: όταν πήγε ο συνθέτης να μην έχει γράψει τίποτα. Τον ρωτάει λοιπόν ο Λοίζος: "Τι έγινε Μανώλη τελείωσες;" και ο άλλος: "Ξέρεις ρε Μάνο δυσκολεύομαι παλεύω, παλεύω τόσες μέρες και να μόνο ένα στιχάκι μου ήρθε". Για να ακούσω λέει ο Μάνος αγριεμένος και ο Ρασούλης αρχίζει να απαγγέλλει με πάθος: "Μάνα μου με φυλάκισαν/ σ' ένα ξενοδοχείο/ σαν το τσιγάρο έλιωσα/ μεσ' στο σταχτοδοχείο!".

Τον αρχίζει ο Λοίζος στις μπουνιές αλλά τελικά υποχωρεί στις εκκλήσεις του και του δίνει χρήματα για μιά επιπλέον εβδομάδα, μέσα στην οποία γράφονται "Τα Τραγούδια της Χαρούλας" τα 12 διαχρονικά αριστουργήματα, διαμάντια του μουσικού μας πολιτισμού: Γύφτισσα τον Εβύζαξε. Την Όγδοη Μέρα. Σε Πέντε Ώρες Ξημερώνει Κυριακή. Πες μου Πως Γίνεται. Όλα Σε Θυμίζουν. Τι Να Πω. Ο Φαντάρος. Έκανα Τη Μοιρα Φίλη. Κι Εγώ Σαν Πόλη. Μες Στο Πλήθος. Τέλι Τέλι Τέλι. Τίποτα Δεν Πάει Χαμένο.

Καλό σου ταξίδι Μανώλη!
.
Σημείωση: το περιστατικό αφηγήθηκε στην κρατική τηλεόραση ο Ρασούλης  το 1992 για τα 10 χρόνια από το θάνατο του Μάνου Λοίζου.