Δημιουργικές εργασίες - Εξ αποστάσεως εκπαίδευση

Μέσα στο πλαίσιο  της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης, υπήρξε η σκέψη να υλοποιηθούν δημιουργικές εργασίες, αξιοποιώντας κατ' αυτόν τον τρόπο τις νέες δυνατότητες που δημιουργήθηκαν μέσα από τις ψηφιακές τάξεις.

Οι μαθητές-τριες  της Β΄ τάξης του Λυκείου μας -2ο ΓΕΛ Μίκρας-  κλήθηκαν, μέσα από την η-τάξη (e-class) του μαθήματος των θρησκευτικών, να επιλέξουν  ή και να προτείνουν ένα θέμα, με βάση τα όσα διδάχθηκαν τη φετινή χρονιά και να εργαστούν είτε ατομικά, είτε ομαδικά (εξ αποστάσεως/μέσα από τα συνεργατικά έγγραφα γραφίς του Π.Σ.Δ.). Σκοπός ήταν αυτενεργώντας να δημιουργήσουν ένα τέχνημα είτε βίντεο, είτε παρουσίαση, είτε κείμενο, με σχετικό προτεινόμενο υλικό από το "φωτόδεντρο" και τα διαδραστικά σχολικά βιβλία τους.

Ενδεικτικά θέματα: 

• Τι θεωρούμε ιερό στη ζωή μας; 
• Ιεροί τόποι – μέσα από εικόνες 
• «ο Θεός αγάπη εστί» - Ποιος είναι ο Θεός κατά την πίστη του Χριστιανισμού μέσα από την τέχνη - ο «Ύμνος της αγάπης» του απ. Παύλου
• Η Βασιλεία τον Θεού είναι κοντά - Λύτρωση (Μάνφρεντ Λάγκερ, Σύγχρονος Γερμανός θεολόγος)
• Η Δημιουργία στην τέχνη
• Η μύηση στον Χριστιανισμό - το μυστήριο της Βάπτισης στην τέχνη
• Το Ισλάμ – Ισλαμική τέχνη - μια μικρή έρευνα
• Ινδουισμός – Οι γιορτές, ιερά σύμβολα μια μικρή έρευνα
• Ο Βουδισμός μέσα από εικόνες - μια μικρή έρευνα
• Ταοϊσμός: το Γιανγκ και το Γιν- μια μικρή έρευνα
• Σιντοϊσμός – η παραδοσιακή θρησκεία των Ιαπώνων- μια μικρή έρευνα
• Η θρησκεία των Μάγια

- Η εργασία της μαθήτριας Δ.Π. ένα όμορφο βίντεο βασισμένο στο ποίημα του Μάνφρεντ Λάγκερ "Η Βασιλεία του Θεού είναι κοντά..."  https://drive.google.com/file/d/1ORGi3psqGDeQUjAV7vGm_emIBkXsH4P3/view?usp=sharing

- Η εργασία της μαθήτριας Μ. ΤΣ. μια συνοπτική παρουσίαση του μυστηρίου του Βαπτίσματος και της σημασίας των υλικών στοιχείων του, με επιλογή ανάλογων φωτογραφιών. 

Η αίσθηση του παραδείσου...

π.λίβυος - πηγή   

«Φοβάμαι πάτερ, να πάω στο πνευματικό και να του αναφέρω μια μεγάλη μου πτώση. Ντρέπομαι, γιατί κι άλλες φορές στο παρελθόν, που προσπάθησα, έμεινε όπως είπε έκπληκτος πως εγώ έπεσα σε «τέτοια αμαρτήματα…». Τι να κάνω;»
Προφανώς και όταν στον πνευματικό μας δεν μπορούμε να πούμε την μεγαλύτερη πτώση και αστοχία μας, τότε παύει να λειτουργεί η θεραπευτική διάσταση του μυστηρίου αλλά και η πνευματική σχέση. Διότι στον πνευματικό μας και γενικά στην εξομολόγηση δεν πάμε για ν’ αναφέρουμε τις επιτυχίες μας και να λάβουμε τον έπαινο και την αξιομισθία της Θείας κοινωνίας, αλλά για να ομολογήσουμε την πιο μεγάλη και φρικτή αποτυχία μας. Το έργο του πνευματικού δεν είναι η επιβράβευση της πρόοδο μας, αλλά η φανέρωση της αγάπης του Θεού προς τα πρόσωπα μας. 
Ο πνευματικός είναι εκείνος που θα σπείρει στην ύπαρξη μας την αίσθηση του παραδείσου ενώ ακόμη είμαστε κάτοικοι της κολάσεως……

Χειμερινή ανάβαση στον Άθω!!!

...Κάτι τέτοιες στιγμές έρχονται στο νου μου τα θεϊκά λόγια του Καζαντζάκη από την «Αναφορά στον Γκρέκο» που περιγράφει την δική του ανάβαση στην κορυφή του Άθω, παρέα με τον φίλο του Άγγελο Σικελιανό:

«...Να γιατί όλη μας η ζωή, παππού, ήταν ανήφορος. Ανήφορος και γκρεμός κι ερημιά. Κινήσαμε με πολλούς συναγωνιστές, με ιδέες πολλές, συνοδεία μεγάλη. Μα όσο ανηφορίζαμε κι η κορφή μετατοπίζουνταν κι αλάργαινε, συναγωνιστές κι ιδέες κι ελπίδες μας αποχαιρετούσαν, λαχάνιαζαν, δεν ήθελαν, δεν μπορούσαν ν ανέβουν πιο απάνω, κι απομέναμε μονάχοι με τα μάτια καρφωμένα στην Κονούμενα Μονάδα, στην μετατοπιζόμενη κορφή. Δε μας κινούσε η αλαζονεία, μήτε η απλοϊκή βεβαιότητα πως θα σταθεί μια μέρα η κορφή και θα τη φτάσουμε. Μήτε κι αν τη φτάναμε, πως θα βρούμε εκεί απάνω την ευτυχία, τη σωτηρία και τον Παράδεισο. Ανεβαίναμε, γιατί ευτυχία, σωτηρία και Παράδεισος για μας ήταν η ανάβαση».

Βλέπε  και εδώ

Αναδημοσίευση - πηγή - περισσότερες καταπληκτικές φωτογραφίες: The hiking experience

Άγγελοι μετά ποιμένων...

...Σταμάτης Σπανουδάκης

The Olive Tree Will Always Be Here!

ΠΗΓΗ: http://ahdoni.blogspot.gr/2015/10/blog-post_77.html

Η δύναμή σου λέγεται προσευχή | π. Ανδρέας Κονάνος

Η δύναμή σου λέγεται προσευχή | π. Ανδρέας Κονάνος by Romfea.Gr on Mixcloud

Αναδημοσίευση: http://orthognosia.blogspot.gr/2015/10/blog-post_17.html

Η μετάνοια είναι γλυκιά...π.Λίβυος

Η μετάνοια δεν έχει μέσα ενοχή, πείσμα και βία. Δεν απειλεί. «Από σήμερα θα δεις εγώ τι θα κάνω….». «Σήμερα τελείωσαν όλα, θα δείτε…». Αυτές οι απόλυτες δηλώσεις, έχουν μέσα εγωισμό και πείσμα. Προσπαθούν να φοβίσουν κι να απειλήσουν, άλλους ή ακόμη και τον ίδιο μας τον εαυτό. O Άγιος Πορφύριος έλεγε, «όχι έτσι… τα ακούει αυτά που λέτε ο κρυφός εαυτός σας(*υποσυνείδητο) και αντιδράει..». Η μετάνοια, είναι γλυκιά, ταπεινή, ήσυχη, ήρεμη. Αγκαλιάζει. Αναπαύει. Δεν απειλεί, δεν κάνει δηλώσεις. Έρχεται μόνη της. Δεν επιβάλλεται. Δεν αναγκάζει. Δεν ψυχαναγκάζει. Ανθίζει μέσα σου όταν δεν το περιμένεις. Όταν έρθει η ώρα να σπάσει ο βράχος και να αναστηθείς.

ΠΗΓΗ:  π.λίβυος 

Εργασίες με θέμα την ειρήνη - Α΄ Λυκείου

Θεματικές Εργασίες Α΄ Τετραμήνου / Γ΄ Μέρος

η ειρηνη πρωτα γινετε ιστορικη κατασταση του ανθρωπου και μετα μπορει να υλοποιηθει στην κοινωνια αντίγραφο from NZAL

2ο γελ μίκρας μια εργασία με θέμα την ειρήνη from NZAL

H εξέλιξη της ναοδομίας - Α΄ Λυκείου / Β΄ Μέρος

Θεματικές Εργασίες Α΄ Τετραμήνου 

η εξελιξη της ναοδομιας αντίγραφο from NZAL

η εξέλιξη της ναοδομίας from NZAL

η εξελιξη της ναοδομιας from NZAL

Η λατρεία ουσιαστική υπόθεση για την ζωή μας - Α΄ Λυκείου

Θεματικές Εργασίες Α΄ Τετραμήνου 

η λατρεία ουσιαστική υπόθεση για την ζωή μας from NZAL

η πραγματικη πιστη from NZAL

η πραγματική έννοια της εκκλησίας αντίγραφο from NZAL

η σημασια της εκκλησιας για τους ανθρωπους4 from NZAL

κοινωνικό έργο εκκλησίας from NZAL

η θρησκεία ονομάζεται η σχέση του ανθρώπου με το θείο from NZAL

ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

Αναδημοσίευση AHDONI

Η σκηνή, με τρία πρόσωπα επάνω όρθια επί τριών κορυφών του όρους Θαβώρ και τρία κάτω «κατά γης πεσόντα», αποτελεί τετράγωνη σύνθεση. Ο Χριστός, εντός φωτεινής ελλειψοειδούς συνήθως δόξης, εικονίζεται ενδεδυμένος λευκά ενδύματα («τα ιμάτια αυτού εγένετο λευκά ως το φως» (Ματθ. 17,2), υψώνει την δεξιά του σε σχήμα ευλογίας, και κρατά ειλητάριο συνεπτηγμένο με την αριστερή του χείρα. Με χιτώνα και ιμάτιο είναι ενδεδυμένοι και οι εκατέρωθεν του Χριστού προφήτες Μωϋσής και Ηλίας. Ο Μωϋσής εικονίζεται δεξιά ως προς τον θεατή, αγένειος ή με μικρό γένι, και ο Ηλίας αριστερά με λευκή γενειάδα. 

Σε εικόνες που ακολουθούν την αρχαιότερη παράδοση (π.χ. Τετραευάγγελο υπ. Αρ. 5 της Ι.Μονής Ιβήρων), οι προφήτες εμφανίζονται εντός της δόξας του Κυρίου, ενώ στις συνηθισμένες παραστάσεις μόνον ο Χριστός σχεδιάζεται εντός της δόξης. Σε αυτή την περίπτωση έχουμε την παράσταση της φωτεινής νεφέλης, η οποία «επεσκίασεν αυτούς» κατά τον Ματθαίο. Οι πρηνείς Απόστολοι είναι κατά σειρά οι Πέτρος, Ιωάννης και Ιάκωβος. Άλλοτε πάλι ο Ιάκωβος ιστορείται στο μέσο, ο δε Ιωάννης τελευταίος δεξιά. Η εικονογραφία ακολουθεί ως επί το πλείστον την πρώτη διάταξη, η οποία εμπνέεται από τη διήγηση του Ευαγγελιστή Λουκά, η οποία και διαβάζεται κατά τον Όρθρο της εορτής της Μεταμορφώσεως (Λουκ. 9,28).

Οι κατά γης πεσόντες μαθητές, όσον αφορά τις θέσεις τους, εικονίζονται, ο μεν Ιάκωβος δεξιά σε πλήρη σχεδόν ανατροπή, ο αγένειος Ιωάννης πρηνής, στηρίζοντας το βάρος του σώματός του με την τεινόμενη χείρα του, και ο Πέτρος αριστερά με φόβο στρέφει την κεφαλή του στον Κύριο, έτοιμος να του απευθύνει το : «Κύριε, καλόν εστιν ημάς ώδε είναι…» (Ματθ. 17,4). Άλλοτε οι μαθητές καλύπτουν με την δεξιά τους χείρα τους οφθαλμούς τους ή την φέρουν στον πώγωνα, δηλώνοντας με την χειρονομία αυτή ότι «εφοβήθησαν σφόδρα» εκ της φωνής………….. 

Από τους Παλαιολόγειους χρόνους εξαπλώνεται και ο συνθετότερος τύπος της Μεταμόρφωσης, στον οποίον ιστορείται αριστερά της εικόνος ο Ιησούς να οδηγεί τους τρεις Αποστόλους στο όρος και δεξιά, απάγων αυτούς μετά την Μεταμόρφωση. Από τον 14ο αιώνα έχουμε επίσης την απεικόνιση του Χριστού επί δύο επάλληλων γεωμετρικών σχημάτων, εντός τη κυκλικής δόξης του. Τα δύο αυτά γεωμετρικά σχήματα και η εντός αυτών εικόνα του Χριστού, ως τρίτο, εικονίζουν συμβολικά την Αγία Τριάδα και οφείλονται στην επίδραση της διδασκαλίας του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.

ΠΗΓΗ : ΚΩΝ. ΚΑΛΟΚΥΡΗΣ, «ΕΟΡΤΑΙ ΔΩΔΕΚΑ», ΘΗΕ, τομ. 5, ΑΘΗΝΑΙ 1964, στ. 745 κ.ε.
http://tribonio.blogspot.gr

Ι.Μ.Θ. : Εκκλησιαστικό μουσείο - 3D

Ι.Μ.Θ. :Εκκλησιαστικό μουσείο:

Πατήστε πάνω στην εικόνα 

...Μέσα εκκλησιαστικό μουσείο της Ιεράς Mητροπόλεως Θεσσαλονίκης αποτυπώνεται στο χωροχρόνο η θεολογική διάσταση της εικόνας   με άριστη αρχιτεκτονική και μουσειακή μελέτη μέσα απο πολυποίκιλα και πολυπληθή  αξιόλογα εκθέματα. Η μοναδικότητα της διευθέτησης των εκθεμάτων στο χώρο σε συνδυασμό με τον ξεχωριστό ειδικό φωτισμό συνθέτουν το μεγαλείο της Ορθοδόξου παραδόσεως. Προβάλλεται η δογματική σημασία της εικόνας για το σώμα της Εκκλησίας, ο τρόπος  που αποτυπώνεται  στις εικόνες το μυστήριο της Θείας Ενανθρωπήσεως αλλά και ο τρόπος με τον οποίο ενισχύεται για τους πιστούς η ελπίδα της σωτηρίας. Συγχρόνως παρουσιάζεται και η νεώτερη ιστορία της μητροπόλεως Θεσσαλονίκης... 

Περισσότερα:http://www.imth.gr/default.aspx?lang=el-GR&loc=1&page=184

Εκεί όπου όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι... Χρόνια πολλά από το Hong Kong!!!

συν - οδοιπορία:
 Μαύροι, Λευκοί, Κίτρινοι, Ινδοί, όλοι μαζί...

Επισκέπτης, που συμμετείχε στην Χριστουγεννιάτικη θεία Λειτουργία στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Λουκά στο Χονγκ Κονγκ, έγραψε για την εμπειρία του:

«Άνθρωποι από όλες τις φυλές. Μαύροι,Λευκοί, Κίτρινοι, Ινδοί, όλοι μαζί στον 7ο όροφο του ουρανοξύστη, όπου ένα διαμέρισμα έχει μετατραπεί για να φιλοξενήσει την ορθόδοξη Εκκλησία, γιορτάσαμε τα Χριστούγεννα. Εκεί που δεν υπάρχουν ρατσισμός και διακρίσεις και όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι. Χρόνια πολλά από το Hong Kong!!!» 

Παρά τις τεράστιες δυσκολίες, αυτές οι όμορφες και κατανυκτικές πνευματικές στιγμές και εμπειρίες μας δίνουν δύναμη και κουράγιο!

Ευλογημένα Χριστούγεννα!

Eκκλησία: ηρεμιστικό, ατομική υπόθεση, ή κάτι άλλο...

Προσκυνητής

Η ολοένα αυξανόμενη προσέλευση νέων ανθρώπων στην εκκλησία και η επιθυμία να ζήσουν τη ζωή της, εκτός από τη δεδομένη ευχαρίστηση των πνευματικών πατέρων, θα πρέπει να οδηγήσει και σε σοβαρό προβληματισμό.

Η μαζική προσέλευση των ανθρώπων στην εκκλησία ποτέ δεν υπήρξε ουσιαστική, γιατί δεν ήταν χαρισματική. Ο Θεός καλεί τον καθένα προσωπικά. Η ανταπόκριση στην κλήση Του γίνεται μέσα από την καρδία του καθενός και αντανακλά στη ζωή του.

Οι οποιεσδήποτε δοκιμασίες (θάνατοι, αποτυχίες, πόνοι σωματικοί και ψυχικοί) μπορούν να γίνουν αφετηρίες για μια νέα ζωή. Όμως τελικά η πορεία για συνάντηση με τον Αναστημένο Χριστό, προϋποθέτει ελευθερία και αγάπη που εκφράζονται με υπομονή, υπακοή, ταπείνωση, άσκηση, βίωση ορθόδοξης ζωής.

Ο ενθουσιασμός, οι διάφορες ψυχολογικές πιέσεις, ή ακόμα η ανάγκη του ανθρώπου για εσωτερική ηρεμία, μπορούν να οδηγήσουν σήμερα το νέο άνθρωπο να πλησιάσει την εκκλησία.

Τι είναι όμως η Εκκλησία; Μέσο ηρεμιστικό , ατομική υπόθεση ή κάτι άλλο;

Μελετώντας κανείς την ορθόδοξη παράδοση, θα διαπιστώσει εύκολα πως η εκκλησία δεν ενεργεί ως καθησυχασμός, βόλεμα του εαυτού μας ή ηρεμιστικό χάπι. Γιατί όλ’ αυτά δεν θεραπεύουν, αλλά καλύπτουν την ασθένεια. Κι ο Χριστός – η κεφαλή της Εκκλησίας - έρχεται για να σώσει τον άνθρωπο. Τούτο σημαίνει πως ενδιαφέρεται να τον ολοκληρώσει ως πρόσωπο.

Ο εγωϊσμός που εκφράζεται κι ως φιλαυτία, εμποδίζει στο δόσιμο της αγάπης. Γίνεται το καρκίνωμα που δεν αφήνει την καρδιά να ξανοιχτεί στην κοινωνία των προσώπων. Κι έτσι ο άνθρωπος μένει μόνος, αποκομμένος από τους άλλους, βιώνοντας τον πόνο, το άγχος, την απόγνωση. Μαραίνεται η ψυχή, χάνεται η χαρά και η ειρήνη της καρδίας.

Η Εκκλησία ως σύναξη των τέκνων του Θεού, συγκεκριμενοποιείται για τον κάθε πιστό σ’ ένα χώρο-ναό, με κάποιο πατέρα πνευματικό και κάποια αδέλφια πνευματικά. Δεν είναι αόριστη υπόθεση, ούτε ατομισμός με κάλλυμα θρησκευτικό. 

Είναι συγκεκριμένη Εκκλησιαστική κοινότητα που ενώνει τους χριστιανούς σ’ ένα σώμα-το σώμα του Χριστού. Γι’ αυτό, σύμφωνα με το Πατερικό γνωμικό «μόνος Χριστιανός καθόλου Χριστιανός».

Βέβαια μέσα στην εκκλησιαστική κοινότητα αποκαλύπτεται ο κακός εαυτός μας και μας προκαλεί πόνο. Φαίνονται ο εγωϊσμός μας, τα πάθη μας, οι αναπηρίες μας. Όμως, σιγά-σιγά με τη χάρη του Θεού και τη βοήθεια των άλλων μελών της Εκκλησίας, βοηθούμαστε να θεραπευτούμε, κι άρα να χαρούμε το Θεό, τους γύρω μας, τον εαυτό μας.

Μπορούμε να ζήσουμε τη χαρά της κοινωνίας των εν Χριστώ αδελφών μας, που εκφράζεται με την κοινή συμμετοχή μας στη Θεία Κοινωνία. Μπορούμε, ζώντας σωστά μέσα στην εκκλησιαστική κοινότητα, να βαδίζομεν την οδόν της ζωής χαίροντες (Πραξ.8,39). Μπορούμε να προγευόμαστε την ουράνια Βασιλεία της Τριαδικής θεότητας.

isagiastriados

Το Μέγα Μυστήριο του Γάμου

Θρησκευτικά ... αλλιώς!!!

Ο γάμος, όπως και όλα τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας, μέχρι την εποχή της Τουρκοκρατίας, ήταν συνδεδεμένος με τη Θεία Λειτουργία. Και αυτό γιατί η Θεία Ευχαριστία μπορεί να εμπνέει την αγάπη στους συζύγους, να στηρίζει την αμοιβαιότητα, τη συνοχή και την αποκλειστικότητα και να προσανατολίζει τη ζωή του ζευγαριού και της οικογένειας προς τη Βασιλεία του Θεού.

1. Η ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΑ
Α. ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΜΝΗΣΤΡΩΝ(ΑΡΡΑΒΩΝΟΣ)
Παλιότερα η ακολουθία του αρραβώνα γινόταν ξεχωριστά από το γάμο. Σήμερα τελούνται μαζί.Ο αρραβώνας είναι το προοίμιο του στεφανώματος. Ο Ιερέας παραλαμβάνει τους μελλόνυμφους από το νάρθηκα και καθώς ψάλλεται το «Ἄξιον ἐστι ...», τους «εἰσοδεύει» ἐν πομπῇ στο κέντρο του ναού, όπου ήδη έχει τοποθετηθεί ειδικό τραπέζι, που επέχει θέση Αγίας Τράπεζας, με όλα τα σύμβολα του γάμου και του αρραβώνα: δακτυλίδια, στέφανα, Ευαγγέλιο, κοινό ποτήριο. Η πομπή έχει την έννοια ότι ο ιερέας εισάγει τους μνηστευόμενους στο ναό ως παιδιά της Εκκλησίας με κάθε επισημότητα και ανάμεσα σ' όλους τους πιστούς. Όλη η Εκκλησία επικροτεί το γάμο και εύχεται και γιορτάζει τη σύσταση της μικρής νέας «κατ' οἶκον Ἐκκλησίας». Έτσι ο γάμος γίνεται υπόθεση της Εκκλησίας και δεν είναι απλά μία οικογενειακή τελετή.ΕΠΙΔΟΣΗ-ΑΛΛΑΓΗ ΔΑΚΤΥΛΙΔΙΩΝ

web-theologos: Christmas with love: christmas , christmas, love, ...

web-theologos: Christmas with love: christmas , christmas, love, ...:

Ο Χριστός απέχει από εσένα 3 κινήσεις...

Εκκλησία Παναγίας Αγίας Νάπας

Σε άκουσα αδερφέ μου να λες πως τα πάντα γλιστρούν

τόσο γρήγορα μέσα από τα χέρια σου.

Ο χρόνος...

Οι καταστάσεις...

Οι ανθρώπινες σχέσεις...

Η δουλειά, η εργασία...

Τα όνειρά σου...

Οι σκέψεις...

Τα συναισθήματά σου...

Και τόσα άλλα...

" Σαν άμμος γλιστρούν μέσα από τα χέρια μου. "

Και σε νιώθω, γιατί το έχω νιώσει κι εγώ.

Να μοιραστώ μαζί σου ένα μυστικό;

3 κινήσεις...

Βάλε αντικρυστά τις παλάμες σου. Τη μία πάνω στην άλλη.

Τώρα πλέξε τα δάχτυλά σου.

Σφίξε τα χέρια σου.

Δεν μπορεί πλέον τίποτα να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια σου.

Τα ασφαλίζει η προσευχή σου.

Αγγελάκι ...

Πηγή: Οδεύοντας...

Περπατάει πάνω στα νερά.
Έχει και στους ώμους του φτερά.
Παίζει με τ’ αστέρια μουσική
και χορεύει στη βροχή.

Βγαίνει απ’ τα μάτια του το φως
κι είναι η καρδιά του ουρανός.
Αγγελάκι, σαν τα σκαλιστά,
κάθε βράδυ σε φυλά.

Κάθε βράδυ σε φυλά,
κοιμάσαι και ξυπνά,
να μη φοβάσαι πια.
Είν’ αυτός, είμαι κι εγώ,
φυλάμε και οι δυο
το ίδιο « σ’ αγαπώ ».

Τρέχει μες στους κήπους της Εδέμ,
τραγουδάει χίλια τεριρέμ.
Παίζει με το φως κυνηγητό,
με τον άνεμο κρυφτό.

Έχει μια μεγάλη αγκαλιά,
έχει κι έναν ήλιο στα μαλλιά,
Αγγελάκι, σαν τα σκαλιστά,
κάθε βράδυ σε φυλά.
***

Η θαυμαστή αφθαρσία του αυτιού και του χεριού του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου

Κάποτε στην Κωνσταντινούπολή ένας άνδρας είχε κανονίσει μια συνάντηση με τον αγίο Ιωάννη τον Χρυσοστόμο. Ο γραμματέας του αγίου, όταν πήγε να αναγγείλει την άφιξη του, τον βρήκε απασχολημένο με κάποιον άλλον άνδρα, ο οποίο ήταν σκυμένος κοντά στο αυτί του αγίου και του υπαγόρευε κάτι, ενώ ο άγιος έγραφε σε χαρτί αυτά που άκουγε. Ο γραμματέας δεν θέλησε να τους ενοχλήσει και είπε στον επισκέπτη να περιμένει. Κάθε φορά που πήγαινε, τους έβλεπε σε αυτή την εργασία. Στο τέλος ο επισκέπτης αγανάκτησε και έφυγε. Όταν βρήκε τον άγιο μόνο, του ανέφερε για τον επισκέπτη που έφυγε. Ο άγιος Ιωάννης τότε τον ρώτησε γιατί δεν τόν πέρασε αμέσως στο γραφείο και αυτός δικαιολογήθηκε ότι δεν ήθελε να τον ενοχλήσει στην εργασία που είχε με τον άλλον άνδρα. Ο Χρυσοστόμος του αποκρίθηκε ότι δεν υπήρχε κανένας άλλος μέσα στο γραφείο του όλη αυτή την ώρα και ότι ήταν μόνος.

Λέγεται ότι ο άνδρας αυτός ήταν ο Απόστολος Παύλος που εκείνη των ώρα υπαγόρευε στο άγιον Ιωάννη τον Χρυστοστομο την ερμηνεία των επιστολών του. Γι'αυτό το λόγο, σε ένδειξη σημείου και θαύματος αυτού του γεγονότος, το αυτί του αγίου Ιωάννου είναι μέχρι σήμερα άφθαρτο και βρίσκεται στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους./πηγή

Το δεξί χέρι του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου το οποίο έχει σχήμα ευλογίας και παραμένει και εκείνο άφθορο(διακρίνονται το δέρμα και τα νεύρα) ευρίσκεται στη Ιερά Μονή Φιλόθεου του Αγίου Όρους και η κνήμη του Αγίου στην Ιερά Μονή Παντοκράτορος του Αγίου Όρους.
πηγή Προσκυνητής  - Θεολόγος.gr

Ένα άλλο θαυμαστό γεγονός είναι και το εξής:

Η Θεία λειτουργία αποτελεί για τον σύγχρονο άνθρωπο «πορεία εις Αραβίαν»

Πηγή - περισσότερα:  ΒΗΜΑΤΑ μια όμορφη & επίκαιρη ομιλία από τον γλυκύτατο π.Θεμιστοκλή Μουρτζανό

Μία από τις κυριότερες ανάγκες της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η ησυχία. Ο άνθρωπος ζει μέσα στην τύρβη της καθημερινότητας. Στο άγχος της ζωής. Στην ταχύτητα, αλλά και το βάρος που προκαλούν οι βιοτικές μέριμνες, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να βρει τον εαυτό του. Να δει την πορεία της ψυχής τους, αλλά και να προβληματιστεί για τον δρόμο τον οποίο ακολουθεί. Δεν έχει χρόνο ο άνθρωπος για να ετοιμάσει τον εαυτό του αληθινά. Μπορεί εν όψει ενός μεγάλου γεγονότος της ζωής ο καθένας να ετοιμάζεται όσον αφορά στο υλικό μέρος, ως προς την όψη της ύπαρξης. Το κλειδί όμως είναι η προετοιμασία της καρδιάς. Της ψυχής. Κι εκεί δυσκολευόμαστε.

Ο απόστολος Παύλος, πριν ξεκινήσει τον αγώνα για την κήρυξη του Ευαγγελίου που τον έφερε τέσσερις φορές να περιοδεύει από την Παλαιστίνη έως την Ισπανία, κάτω από συνθήκες ιδιαίτερα δύσκολες, μας αναφέρει στην προς Γαλάτας επιστολή του: «ευθέως ου προσαναθέμην σαρκί και αίματι, ουδέ ανήλθον εις Ιεροσόλυμα προς τους προ εμού αποστόλους, αλλά απήλθον εις την Αραβίαν» (Γαλ.1, 16-17). Δεν στηρίχτηκε λοιπόν σε ανθρώπινες δυνάμεις, ούτε πήγε στα Ιεροσόλυμα για να συναντήσει εκείνους που ήταν απόστολοι πριν από αυτόν, αλλά έφυγε στην Αραβία. Πήγε δηλαδή στην έρημο για να ησυχάσει, να σκεφθεί, να προσευχηθεί, να προετοιμάσει τον εαυτό του για το μεγάλο έργο του ευαγγελισμού των ανθρώπων. Ουσιαστικά όλη αυτή η διαδικασία κράτησε τρία ολόκληρα χρόνια, στα οποία ο Παύλος πάλεψε με τον εαυτό του, ώστε να μπορεί να νιώθει ότι ήταν έτοιμος για να ξεκινήσει το έργο του αποστόλου. 

Ο πρώτος μετά τον Ένα δεν έκρινε σκόπιμο να στηριχθεί στον ενθουσιασμό και την φλόγα που γεύθηκε μέσα από την κλήση του από τον ίδιο το Χριστό στο αποστολικό αξίωμα, στο ταξίδι στη Δαμασκό. Ένιωθε ότι αναλαμβάνει έργο μεγάλο. Δεν μπορούσε να στηριχθεί σε ανθρώπινες δυνάμεις, ούτε καν στα όσα ο ίδιος γνώριζε. Ούτε στην κλήση του. Ήθελε κόπο και ετοιμασία. Προσευχή. Μελέτη. Άσκηση. Ησυχία. Αποταγή από τον πρότερο βίο του και την ίδια στιγμή υπομονή. Και όταν ολοκληρώθηκε το στάδιο αυτό της κάθαρσής του, με εμπιστοσύνη στο Θεό, τον αφορίσαντα αυτόν εκ κοιλίας μητρός, ξεκινά για το έργο της σωτηρίας των ανθρώπων.

Τι μας διδάσκει ο Παύλος;

Πρωτίστως ότι χρειαζόμαστε διαστήματα ησυχίας στην καθημερινή μας πορεία και ζωή. Χρόνο, στον οποίο θα δούμε τον εαυτό μας. Τα λάθη και τα πάθη. Χρόνο τον οποίο θα αξιοποιήσουμε αγωνιζόμενοι εναντίον του παλαιού ανθρώπου, έχοντας επίγνωση ότι είναι και παραγωγικός και απαραίτητος για την πνευματική μας πορεία. Είναι χρόνος προσευχής. Χρόνος αυτογνωσίας. Χρόνος ανατροφοδότησης του εαυτού μας, αλλά και αυτοελέγχου. Είναι χρόνος σιωπής. Όχι απραξίας ή διακοπών ή φυγής από τη ζωή και το πρόγραμμά της, αλλά χρόνος που χωρίς αυτόν δεν μπορούμε να ανανεωθούμε.

Ότι αυτός ο χρόνος δεν μπορεί να υπάρξει μέσα στον τόπο που ζούμε και κινούμαστε και εργαζόμαστε. Χρειάζεται απόσυρση από τον τρόπο της καθημερινότητάς μας, αλλά και από τον τόπο της. Και δεν είναι ανάγκη να είναι καρπός διαδικασίας που απαιτεί χρήματα ή ταξίδι μακριά. Μπορεί να γίνει και σε σημεία που είναι κοντά μας τοπικά, αλλά που μας δίδουν την ευκαιρία να αλλάξουμε τροπικά. Αρκεί να μην φοβόμαστε την ησυχία. Γιατί μέσα σ’ αυτήν ο εαυτός μας ορθώνεται όπως αληθινά είναι. Το ίδιο και οι επιλογές μας. Και δεν είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε ούτε αυτόν ούτε εκείνες.

Τέλος, ησυχία χωρίς εκζήτηση του Θεού δεν έχει νόημα. Και τον Θεό δεν είναι καθόλου εύκολο να Τον συναντήσουμε συμπνιγόμενοι στο πέλαγος των βιοτικών...

...Η θεία λειτουργία αποτελεί για τον σύγχρονο άνθρωπο «πορεία εις Αραβίαν»,κατά τον αποστολικό λόγο. 

Στη γωνιά του ναού, είτε της ενορίας είτε της μονής, ο άνθρωπος μπορεί να δει τον εαυτό του και τα λάθη του. Να αφήσει τον εαυτό του να ανατροφοδοτηθεί από τον λόγο του Θεού. Να συναντήσει αληθινά τον πλησίον του, ξαναβλέποντας την ανάγκη για αγάπη. Να αλλάξει, έστω και για λίγο, και τον τόπο τον τρόπο οργάνωσης του χρόνου της ζωής του. Και να κοινωνήσει το Θεό, ως παράδοση του εαυτού μας στο θέλημα και την παρουσία Του στο Ποτήριο της ζωής. Γι’ αυτό και η ασκητική παράδοση της πίστης μας επιμένει σ’ αυτόν τον τρόπο. Ακόμη κι αν δεν έχουμε πολύ περιθώριο για ησυχία, ας κρατήσουμε ζωντανή αυτή την πρόταση ζωής της Εκκλησίας μας. Την ίδια στιγμή, ένα μικρό τμήμα του ημερήσιου χρόνου μας ας δίδεται στην ησυχία της προσευχής, της άσκησης, της μελέτης, της επίγνωσης της πορείας της ζωής μας. Της προετοιμασίας μας για τα μεγάλα, αλλά και για τα μικρά. Αλλά και όποτε μπορούμε, όταν κάτι μεγάλο και σπουδαίο πρόκειται να συμβεί ή συμβαίνει στη ζωή μας, ας επιλέγουμε τον δρόμο και τον τρόπο της ησυχίας. Ας αντισταθούμε στην λογική της κατάποσης του χρόνου από τον πολιτισμό μας ή της μετατροπής του σε κατανάλωση. Το χρειαζόμαστε αληθινά.

Κέρκυρα, 10 Νοεμβρίου 2013