Ο κόλπος των χοίρων

Υπάρχουν άνθρωποι που συντηρούν με πάθος και αφοσίωση έναν κρυφό φόβο. Είναι ο φόβος μην υπαχθούν στον γενικό κανόνα, μήπως καταντήσουν αντίγραφα του κοινού νου και του κοινώς φέρεσθαι.

Οι άμοιροι, βεβαίως, αγνοούν πως όλοι από μουνί βγήκαμε-εκτός φυσικά απ’ τον κοκό και τον πρίγκηπα Κάρολο που βγήκαν από βασιλικό μουνί-.

Σε πείσμα κάθε λογικής υποστηρίζουν πως το δικό τους πράμα είναι διαφορετικό απ’ των υπολοίπων μόνο και μόνο επειδή είναι δικό τους.

Οι ιδέες και οι απόψεις τους έχουν τη σφραγίδα του Εγώ, που τη βάρεσε στα μούτρα τους ο ανταγωνισμός και το ψώνιο της ιδιαίτερης περίπτωσης.

Ο τρόπος που βγάζεις λεφτά στον καπιταλισμό είναι και ο τρόπος που γαμάς και ο τρόπος που σκέφτεσαι. Ο τρόπος που γράφεις και ο τρόπος που ειρωνεύεσαι.

Μια πραγματικά επαναστατημένη ύπαρξη ενεργεί και ζει μέσα στη πραγματικότητα. Δεν υπολογίζει πελάτες αλλά συντρόφους. Δεν σου παίρνει το μισό σπίτι για να σου κάνει μια επέμβαση και δεν σου πιάνει τον κώλο για να σου μορφώσει το παιδί.

Διάφοροι γαμημένοι τύποι που θέλουν να είναι αφεντικά δεν μπορούν να νιώσουν πόσο ευφρόσυνο είναι το υπαλληλίκι. Το να δουλεύεις δηλαδή για την κοινότητα και όχι για τον μαμωνά.

Νωχελικοί αρουραίοι με παιδικά μάτια

Ο αγώνας ενάντια στις ιδεολογίες έγινε καινούργια ιδεολογία και το πάθος για ζωή έγινε λίστα με μικροπράγματα και κατάστιχα με λογαριασμούς.

Απ’ τους πειθαρχικούς μαθητές της παλιάς εποχής περάσαμε στους κλέφτες των ιδιοτροπιών του δασκάλου.

Σε μια μίμηση άνευ ορίων και όρων που δημιουργεί τέλεια αντίγραφα ενός και μόνο πράγματος. Μιαν ομοιομορφία που τρέφει τον πιο έντονο ατομικισμό κι απ’ την οποία δεν ξεπηδά παρά η μοναξιά.

Άνθρωποι που μοιράζονται το ίδιο πνευματικό κελί και το ίδιο υπαρξιακό ορυχείο.

Άνθρωποι που βιάζονται και δεν περιμένουν την εποχή να γεννήσει τους καρπούς στην ώρα τους. Άνθρωποι που βιάζονται να μεγαλώσουν.

Άνθρωποι που θέλουν σύκα το καταχείμωνο και φτιάχνουν σύκα το καταχείμωνο. Μα σ’ αυτή την πράξη δεν υπάρχει σοφία αλλά κυριαρχία και απόγνωση.

Το χάσμα μεταξύ Ελληνικού και Δυτικού Πολιτισμού

Το χάσμα μεταξύ Ελληνικού και Ευρωπαϊκού Πολιτισμού 

Η σύγκρουση δύο διαφορετικών Πολιτισμών
Δρ Μάνος Δανέζης 

Επίκουρος καθηγητής Αστροφυσικής ΕΚΠΑΗ 

Πολιτισμική κατάρρευση

Ο Δυτικός Πολιτισμός διέρχεται μια περίοδο δραματικά αυξανόμενης κοινωνικής κρίσης, η οποία συν τω χρόνω αποσαθρώνει τις παγκόσμιες κοινωνικές δομές.

Η οικονομική κατάρρευση που βιώνουμε, αλλά και η κατάρρευση όλων των κοινωνικών δομών, δεν είναι το αίτιο αλλά το αποτέλεσμα μιας ολοκληρωτικής κατάρρευσης αξιών και ιδεών.

Αυτό που καταρρέει είναι ολόκληρο το «Δυτικό Πολιτισμικό Ρεύμα» όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά την μεγάλη επιστημονική επανάσταση του 16ου -17ου αιώνα.

Ο Δυτικός Πολιτισμός, άρα και η Οικονομία, από τότε ασπάστηκαν τα φιλοσοφικά και επιστημονικά δόγματα αυτής της Επανάστασης τα οποία όμως ήδη έχουν καταρρεύσει κάτω από τα πορίσματα της σύγχρονης Επιστημονικής Σκέψης.

Με βάση τα δόγματα της Επιστημονικής Επανάστασης του 16ου - 17ου αιώνα, το Δυτικό πολιτισμικό ρεύμα αναγόρευσε την ύλη ως πρωταρχικό και μοναδικό αξιακό γεγονός.
Στο βωμό αυτού του αγαθού και των παραγώγων του, ολόκληρος ο δυτικός πολιτισμός, επί αιώνες, θυσίαζε και θυσιάζει ακόμα, το σύνολο των ανθρώπινων αξιών του, ακόμα και την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Με τον τρόπο αυτό, δημιουργήθηκε ένα υλιστικό και μηχανοκρατικό πολιτισμικό ρεύμα το οποίο κυριάρχησε σε όλο το δυτικό κόσμο, ως μια νέα Δογματική Θεολογία.
Θεός αυτής της θεολογικής δομής είναι η φιλοσοφική έννοια της ύλης. Είναι «πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός».

Οι επί της Γης Απόστολοι και Νομοθέτες του νέου αυτού Θεού είναι οι Χρηματιστηριακοί Οίκοι, οι οποίοι συντάσσουν τις δέκα εντολές, δηλαδή τους κανόνες αγιοσύνης, τους οποίους οι πολίτες πρέπει να τηρούν αν θέλουν να έχουν τις ευλογίες του Θεού της «ύλης».

Το «Άγιο Πνεύμα» αντικαθίσταται από την έννοια του «χρήματος». το οποίο εκπορεύεται από τον θεό της Ύλης ως ανταπόδοση σε εκείνους τους πολίτες που τον υπηρετούν.

Από την τελεολογία της Φύσης στην τεχνολογία της εξουσίας

 by Dim.Theo

–Η έξοδος από τον παράδεισο στις ταινίες των Godard και Truffaut –

[ομιλία  συνεδρίου στο πλαίσιο του μαθήματος «Ιστορία & Ουτοπία: Κατασκευή και αφήγηση της νεωτερικότητας» που οργανώθηκε από τους σπουδαστές και τον διδάσκοντα του μεταπτυχιακού μαθήματος «Ανάλυση του γραπτού και του σχεδιασμένου αρχιτεκτονικού λόγου» του προγράμματος Σχεδιασμός-Χώρος-Πολιτισμός, Ε.Μ.Πολυτεχνείου.  Διδάσκων: Παναγιώτης Τουρνικιώτης]

Αντικείμενο της ομιλίας μου αποτελεί η διερεύνηση των τρόπων με τους οποίους παρουσιάζεται μια κοινωνία στο μέλλον, μέσα στις ταινίες Alphaville και Fahrenheit 451. Τα δύο κινηματογραφικά έργα που εξετάζονται, δημιουργούνται την ίδια χρονική περίοδο και στον ίδιο γεωγραφικό τόπο, το Παρίσι. Ένα χρόνο αργότερα, ακολουθεί η φοιτητική εξέγερση, που θα μείνει γνωστή ως Μάης του ’68 και διεκδικεί τη δική του θέση στον χάρτη των ουτοπικών σχεδιασμάτων μέσα από το αδύνατο. Οι ταινίες μπορούμε να ισχυριστούμε ότι προοιωνίζουν την έκρηξη που επρόκειτο να ακολουθήσει.

Στον τίτλο της εισήγησης μου υπάρχει πρώτιστα μιαν αντίθεση. Αντίθεση μεταξύ της Φύσηςέτσι όπως παρουσιάζεται κυρίαρχα στο έργο του Kant, και της τεχνολογίας. Η τεχνολογία, άλλοτε ως τεχνοεξουσία  και άλλοτε ως μέσον που υπηρετεί την εξουσία. Η κυριαρχία και η τεχνολογική ορθολογικότητα πρωτοστατούν στις δυο ταινίες ενάντια σε αυτή τη φύση.

Η δυσπλασία της μυθοπλασίας

Ευάγγελος Αυδίκος 

Στα παραμύθια είναι διαδεδομένες οι μορφές που γεννιούνται μισές, με δυσπλασία, για πολλούς και διάφορους λόγους. Παρόλο που το παραμύθι συνεχίζει να είναι από τα αγαπημένα μου θέματα, κάθε φορά που διαβάζω κάποια απ’ αυτά όλο και πιο πολύ αντιλαμβάνομαι τη σχέση τους με τη ζωή. Γίνεται ορατός ο συμβολικός του λόγος, μόλο που η τρέχουσα εντύπωση είναι πως πρόκειται για μια ψεύτικη, επινοημένη, ενίοτε και αφελή, αφήγηση.

Κοιτάζοντας γύρω μου συνειδητοποιώ τη σοφία του παραμυθιού. Ο άνθρωπος πίστεψε πως με τον διαφωτισμό είχε βάλει στο «χρονοντούλαπο» της ιστορίας τις προκαταλήψεις, τον ανορθολογισμό. Μέσα σ’ αυτά λάτρεψε τη δύναμη του ορθού λόγου, ενώ δαιμονοποίησε τα συναισθήματα. Αυτή η διάσταση απογειώθηκε στον προτεσταντισμό που θεώρησε την εκδήλωση των συναισθημάτων ως αδυναμία για την ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας και την επιτυχία του ατόμου.

Όμως, δε χρειάζεται, πια, να πάμε πίσω στο χρόνο ή σε άλλους τόπους. Είναι πολύ έντονη, σχεδόν ανυπόφορη, η διαπίστωση πως γεμίσαμε μισούς ανθρώπους. Πετυχημένους επιχειρηματίες που παίζουν την αγορά στα δάχτυλα, διανοούμενοι με συσσωρευμένη γνώμη, επιστήμονες που εντυπωσιάζουν με τις επιτυχίες τους, πολίτες, ανεξάρτητα από ηλικία και φύλλο, που ζουν στον αιώνα των ατομικών δικαιωμάτων. Σ’ όλα αυτά , όμως, δεν συμπεριλαμβάνουν το δικαίωμα της συναισθηματικής πληρότητας. Κι αυτό το τελευταίο έρχεται με την ανάγκη να πλημμυρίσει η ύπαρξή σου από αγάπη, συμπόνια, κατανόηση του διπλανού, έγνοια για τον πόνο.