Όχι αρκετά θυμωμένοι

Με έχουν περιγράψει ως πολύ θυμωμένο άνθρωπο.

Δεν είμαι αρκετά θυμωμένος.

Δεν είμαι τόσο θυμωμένος ώστε να είμαι απολύτως αποφασισμένος να βλάψω ατομικά κάποιον από τους δυνάστες μας.

Κι οι περισσότεροι συμπολίτες μου δεν είναι καν τόσο θυμωμένοι όσο εγώ.

Ακόμη κι όσο προτρέπουν τους άλλους για επανάσταση εξαντλούν το θυμό τους επιδιώκοντας να αξιοποιήσουν κομματικά τον θυμό των άλλων.

Κι όσοι είναι πιο θυμωμένοι από μένα είναι συνήθως τόσο ξετρελαμένοι απ' τον θυμό τους που είναι από άχρηστοι ως επικίνδυνοι για τον μεγάλο σκοπό της απελευθέρωσης της χώρας από τα δεσμά.

Υπάρχουν αρκετοί που καμώνονται πως είναι θυμωμένοι αλλά ο θυμός τους είναι ένα καπρίτσιο, μια φούσκα.

Οι περισσότεροι θυμωμένοι Έλληνες νιώθουν έναν ανίσχυρο θυμό που τους κατατρώει τα σωθικά.

Αλλά οι περισσότεροι Έλληνες νομίζουν ότι το να είναι χαζοχαρούμενοι ακόμη και σε εποχές

δυστυχίας και παρακμής αποτελεί κοινωνικό διαβατήριο.

Κι έχουν δίκιο. Ρίξτε μια ματιά στον καθρέφτη που λέγεται social media και θα καταλάβετε πόσο δίκιο έχουν.

Για να κάνεις επανάσταση πρέπει να μισείς.

Για να κάνεις μια καλή επανάσταση πρέπει να αγαπάς και να μισείς. Να αγαπάς αυτά που χάνεις τόσο πολύ ώστε να μισείς θανάσιμα αυτούς που στα παίρνουν.

Δεν είμαστε ικανοί για τίποτε απ' τα δύο.

Έχουμε τον ανίσχυρο θυμό του σκλάβου.

Δεν μας ενώνει ούτε το μίσος ούτε η αγάπη.

Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν;

«Ναι» είναι η απάντηση στο ποιητικό αυτό ερώτημα.
Και τα στέλνουν στις κιμαδομηχανές για να γίνουν λουκάνικα.
Φτηνά λουκάνικα όμως. Για σκύλους λυσσασμένους.

Τα λυσσασμένα σκυλιά λατρεύουν το κρέας ψόφιων αλόγων.

Τρώγοντάς το, γαυγίζουν περισσότερο. Φορές-φορές τσακώνονται και μεταξύ τους.

Οι πονηροί αλογοτρόφοι τα γδύνουν τα άλογα, πριν τα σκοτώσουν.

Τους βγάζουν τα χαϊμαλιά και τα ακριβά σαμάρια. Τα στέλνουν γυμνά στο σφαγείο.

Καμία σχέση, βέβαια, δεν έχει η παραπάνω εμπορική πραγματικότητα με την ομώνυμη ταινία του Sydney Pollack.

Στην ταινία- που αποτυπώνεται η ανέχεια της δεκαετίας του ’30- ζευγάρια διαγωνίζονταν σε αγώνες χορευτικής διάρκειας, μέχρι τελικής πτώσης.

Με έπαθλο ένα ασήμαντο ποσόν.

Και γίνονταν θέαμα σε πλούσιους Αμερικάνους, που τα έβλεπαν να χορεύουν και πόνταραν στο ποιο ζευγάρι θα αντέξει περισσότερο.

Έχει, όμως, μεταφορική σχέση η πρακτική της θανάτωσης των γέρικων αλόγων και της κατάληξής τους στην διατροφική αλυσίδα, με τα όσα διαδραματίζονται στην Βουλή με την παραπομπή του Γιάννου Παπαντωνίου.

Όχι, ο Γιάννος Παπαντωνίου δεν μεταλλάχτηκε σε γέρικο άλογο.

Ο όμορφος πρώην Υπουργός ήταν ο ιπποκόμος μιας γενιάς αλόγων, που ρίχτηκαν με όρεξη στον Ιππόδρομο της δεκαετίας των εκσυγχρονιστών.

Ήταν άλογα από πολλές ράτσες.

Δείξε μου τον νόμο σου να σου πω ποιος είσαι

Για την ανάγκη φασιστοποίησης όσων βρίσκονται στην εξουσία μίλησε σε μια τηλεοπτική εκπομπή ο αντιπρύτανης του ΑΠΘ, Γιάννης Τζιφόπουλος. Μετά την αποκάλυψη της άποψης του ο ίδιος παραιτήθηκε, όμως κανένας δεν αισθάνεται ότι αποκαταστάθηκε η τάξη.

Τα πανεπιστήμια και η εκπαίδευση γενικότερα είναι ένας χώρος στον οποίο το τελευταίο διάστημα γίνονται πολλά πειράματα που αφορούν την επόμενη μέρα. Κι αυτό γιατί, όπως παραδέχονται ανοιχτά οι κυβερνητικοί βουλευτές και παράγοντες, οι φοιτητές είναι οι μόνοι που δεν έχουν καταλάβει ακόμη τι σημαίνει να ζεις σε μια χρεοκοπημένη χώρα χωρίς κανένα δικαίωμα.
Δυστυχώς, γι’ αυτούς, πολλοί νέοι έχουν προλάβει ακόμη να διαβρωθούν.

Τα πανεπιστήμια έχασαν τα αποθεματικά τους από το κούρεμα των καταθέσεων τους για να σωθεί η ελληνική οικονομία και οι τράπεζες, όμως οι τελευταίες ήταν οι μόνες που μπήκαν στο πρόγραμμα αποκατάστασης των αδικιών τις οποίες όλος ο άλλος κόσμος δέχτηκε με ξύλο, ΜΑΤ και δακρυγόνα.

Πλέον, με νόμο που προωθεί ο υπουργός της διαπόμπευσης οροθετικών γυναικών, τα δημόσια πανεπιστήμια αποκτούν ανταγωνιστές όσα κολέγια έχουν αναγνωριστεί από ιδρύματα του εξωτερικού, ενώ οι τράπεζες συνεχίζουν να απολαμβάνουν και τα προνόμια της μη καταβολής των φόρων που τους αναλογούν για τις επόμενες δεκαετίες, αλλά και της προώθησης των συμφερόντων τους στο νέο δικανικό σύστημα που ετοιμάζεται.

Σύμφωνα με τον Νέο Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, όσες επιχειρήσεις χρωστούν σε εργαζόμενους, ασφαλιστικά ταμεία, δημόσιο και τράπεζες, θα πρέπει να διαθέτουν πρώτα το 65% των εσόδων από τους πλειστηριασμών των χρεοκοπημένων επιχειρήσεων για να εξυπηρετήσουν τα τραπεζικά δάνεια, ενώ το 25% θα πηγαίνει στο δημόσιο, τα ασφαλιστικά ταμεία και τους απλήρωτους εργαζόμενους και το 10% θα λαμβάνουν οι προμηθευτές με αυτή της σειρά προτεραιότητας.

Με άλλα λόγια, οι εργαζόμενοι και το δημόσιο έρχονται μετά τις τράπεζες, οι οποίες κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον θα μπορούν να γεμίζουν με δάνεια τους φίλους τους όπως έκαναν κάποτε, χωρίς να ρισκάρουν να χάσουν τα λεφτά τους, ή σημαντικό μέρος αυτών.

Παρόλα αυτά, ο κόσμος ασχολείται ακόμη με τον τρόπο που θα ψηφίζουν οι φοιτητές τις καταλήψεις και το λόγο για τον οποίο ένας φοιτητής αδειάζει σκουπίδια στο γραφείο του πρύτανη του πανεπιστημίου του.

Τέσσερα χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας, όσοι νόμοι έχουν αλλάξει αφορούν το συμφέρον των τραπεζιτών, αλλά και των φίλων τους, που γκρέμισαν τις τράπεζες και μετά χρέωσαν τον κόσμο για να πάρουν τα λεφτά τους πίσω.

Είναι φοβερό ότι η χρεοκοπία της χώρας και η εξαφάνιση του 25% του πλούτου των πολιτών της συνεχίζει να αντιμετωπίζεται σαν ένα φυσικό φαινόμενο από το οποίο ελπίζουμε ότι θα συνέλθουμε. Σα να μας χτύπησε τσουνάμι κι εμείς απλώς να περιμένουμε να τραβηχτούν τα νερά για να δούμε τι βρίσκεται θαμμένο από κάτω.

Κι όμως, το ζήτημα της νομιμοφροσύνης έρχεται πρώτο στις προτιμήσεις διότι είναι πολύ πιο εύκολο να πεις ότι ο φοιτητής που κάνει το γραφείο του πρύτανη χωματερή παραβιάζει το νόμο, ενώ ο τραπεζίτης ή ο δημόσιος λειτουργός που αμνηστεύεται προκαταβολικά με νόμο της βουλής, είναι η ελπίδα για το μέλλον της χώρας.

Στην Ελλάδα όλοι γνωρίζουμε πού και πότε έγινε κάποιο σκάνδαλο, όμως αν κάποιος μιλήσει με ονόματα και ζητήσει την τιμωρία τους, τότε είναι λαϊκιστής.