Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αντίδραση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αντίδραση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 11 Οκτωβρίου 2017

Όχι αρκετά θυμωμένοι

Με έχουν περιγράψει ως πολύ θυμωμένο άνθρωπο.

Δεν είμαι αρκετά θυμωμένος.

Δεν είμαι τόσο θυμωμένος ώστε να είμαι απολύτως αποφασισμένος να βλάψω ατομικά κάποιον από τους δυνάστες μας.

Κι οι περισσότεροι συμπολίτες μου δεν είναι καν τόσο θυμωμένοι όσο εγώ.

Ακόμη κι όσο προτρέπουν τους άλλους για επανάσταση εξαντλούν το θυμό τους επιδιώκοντας να αξιοποιήσουν κομματικά τον θυμό των άλλων.

Κι όσοι είναι πιο θυμωμένοι από μένα είναι συνήθως τόσο ξετρελαμένοι απ' τον θυμό τους που είναι από άχρηστοι ως επικίνδυνοι για τον μεγάλο σκοπό της απελευθέρωσης της χώρας από τα δεσμά.

Υπάρχουν αρκετοί που καμώνονται πως είναι θυμωμένοι αλλά ο θυμός τους είναι ένα καπρίτσιο, μια φούσκα.

Οι περισσότεροι θυμωμένοι Έλληνες νιώθουν έναν ανίσχυρο θυμό που τους κατατρώει τα σωθικά.

Αλλά οι περισσότεροι Έλληνες νομίζουν ότι το να είναι χαζοχαρούμενοι ακόμη και σε εποχές

δυστυχίας και παρακμής αποτελεί κοινωνικό διαβατήριο.

Κι έχουν δίκιο. Ρίξτε μια ματιά στον καθρέφτη που λέγεται social media και θα καταλάβετε πόσο δίκιο έχουν.

Για να κάνεις επανάσταση πρέπει να μισείς.

Για να κάνεις μια καλή επανάσταση πρέπει να αγαπάς και να μισείς. Να αγαπάς αυτά που χάνεις τόσο πολύ ώστε να μισείς θανάσιμα αυτούς που στα παίρνουν.

Δεν είμαστε ικανοί για τίποτε απ' τα δύο.

Έχουμε τον ανίσχυρο θυμό του σκλάβου.

Δεν μας ενώνει ούτε το μίσος ούτε η αγάπη.

Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2016

Ο άσχημος κόσμος, άσχημα καίγεται





Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
O Τζον Μέιναρντ Κέινς είπε κάποτε πως ο καπιταλισμός είναι η καταπληκτική πεποίθηση πως οι χειρότεροι άνθρωποι με τα σκοτεινότερα κίνητρα, με κάποιον τρόπο, θα εργαστούν προς όφελος του συνόλου.
  

Τα επόμενα χρόνια, θα γίνεται εντονότερη η αίσθηση ότι τα προβλήματα που μαστίζουν σήμερα τον πλανήτη δεν έχουν σκοπό να επιλυθούν από καμιά πολιτική ηγεσία, από κανέναν Τραμπ, από κανένα συστημικό ή κατ’ επίφασιν αντισυστημικό κόμμα, βασικά και από κανένα κόμμα γενικά.
Γιατί, πολύ απλά, δεν υπάρχει η ανάγκη να επιλυθούν.


Τα προβλήματα αυτά μάλιστα διογκώνονται.
Διογκώνονται, γιατί αυτό ήταν το σχέδιο εξαρχής.
Η ελίτ άρχισε να στρέφει τη «μεσαία» τάξη ενάντια στους φτωχότερους -και το ανάποδο- και άρχισε να τρίβει τα χέρια της με το αίμα τους.


Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το προσφυγικό, που φαίνεται ότι αρχίζει να περνάει σε άλλο στάδιο, μετά τα όσα εκτυλίσσονται/εκτυλίχθηκαν τις τελευταίες ώρες στη Χίο.
Δεν θα κάτσω να ερευνήσω αν ήταν προβοκάτσια από ακροδεξιούς ή αν κάποιοι προσπάθησαν να δημιουργήσουν εστίες έντασης.


Αυτό που δεν θέλουμε να δούμε είναι ότι αργά η γρήγορα θα γίνει μια μαζική εξέγερση μεταναστών στην Ελλάδα, γιατί πολύ απλά οι άνθρωποι δεν χορταίνουν με λόγια.
Και βέβαια, θα αντιδράσουν εξίσου άσχημα οι ‘Ελληνες πολίτες όταν δουν να καταστρέφονται οι περιουσίες τους.


Δεν καταλαβαίνω γιατί μας προκαλεί εντύπωση.
Αυτό είναι βασικά και το ζητούμενο για την ελίτ, γιατί θα μπορέσει μετά να προσφέρει δώρο τα όπλα με τα οποία θα σκοτωθούμε.
Σε περίπτωση που δεν το έχουμε καταλάβει, η ελίτ αυτό ήθελε, θέλει και θα θέλει για όσο υπάρχει.
Αυτό είναι το περίφημο «διαίρει και βασίλευε».


Επίσης, ο Μπέντζαμιν είχε πει κάποτε πως «κάθε άνοδος του φασισμού μαρτυρεί μια αποτυχημένη επανάσταση» και θα συμπληρώσω, όχι μόνο μια αποτυχημένη επανάσταση, αλλά και μια επανάσταση που δεν έγινε ποτέ.


Οι Ευρωπαίοι -και οι άνθρωποι γενικότερα- αρνούνται να τα βάλουν με την οικονομία των αγορών και με την κυρίαρχη οικονομική αντίληψη και έτσι ανοίγουν τα μυαλά τους και τα πόδια τους στον φασισμό, που είναι και αυτός των αγορών και του συστήματος που αρνούνται να επικρίνουν.


Ο φασισμός, άλλωστε, είναι καπιταλισμός και δεν μπορώ να καταλάβω αυτό που όλοι διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους με όσα συμβαίνουν.

Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2016

Λεβέντες

stathis

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Είναι πολύ συνηθισμένο, στις μέρες της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου (1973), να ακούς συζητήσεις για τους… μπαχαλάκηδες.


‘Οχι, αλήθεια.


Η επέτειος του Πολυτεχνείου σε κάποιους δεν ξυπνάει ιστορικές μνήμες, αλλά τους δίνει την ευκαιρία να καταδικάσουν τα έκτροπα και τη βία -φυσικά, όχι την κρατική.
Φαντάζει λίγο υποκριτικό και ηλίθιο.


Να αγανακτείς για εκείνους που σπάνε τα μαγαζιά -απαιτώντας με λύσσα την τιμωρία τους- αλλά, όταν κάποιοι άλλοι φοράνε λουκέτο στα ίδια μαγαζιά, εκεί δεν τρέχει τίποτα.
Δεν μας πειράζουν οι άδειες βιτρίνες, παρά μόνο αν κάποιος τις σπάσει με πέτρα.
Δεν μας πειράζουν οι ξενέρωτοι και απάνθρωποι δρόμοι, παρά μόνο αν κάποιος τους πετάξει μολότοφ.


Δεν μας πειράζουν οι κενές μας ζωές, παρά μόνο όταν κάποιος φωνάζει «ζωή θέλω, όχι μόνο επιβίωση».


Δεν ήμουν ποτέ της γνώμης ότι το σημερινό αναρχικό κίνημα ξέρει τι κάνει, αλλά δεν θα δώσω και εύσημα στους ανύπαρκτους νοικοκυραίους που περιμένουν να πέσει το σύστημα με ευχέλαια και προσευχές.


Αν και ομολογώ, πως εδώ που είμαστε, δεν μου κάνει πια τίποτα εντύπωση.


Εξάλλου, είναι ξεκάθαρο πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να ζήσουν ελεύθεροι.
Ελευθερία είναι να ζεις με τους δικούς σου όρους.


‘Οχι με τους όρους των αγορών.


Ελευθερία δεν είναι να περιμένεις να σκίσει τα μνημόνια ο Αλέξης ή ο Κούλης.
Αυτό κάτι άλλο είναι.


Οπότε, το μήνυμα της εξέγερσης παραμένει επίκαιρο και στις μέρες μας, απλά αντηχεί πλέον σε τοίχους και ντουβάρια.

Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2016

Ελαφρύς να είναι ο ολιγάρχης που θα μας σκεπάσει

leave-the-thinking-to-us

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Νομίζω δεν έχει πια καμία σημασία να ασχολούμαστε με κάτι θέματα σαν αυτό με τις τηλεοπτικές άδειες.

‘Η με τη διαπλοκή, που την τσακίζουν καθημερινά όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις.
Εγώ πάντως τραγουδάω σήμερα: όταν θα πας Παππά μου στο παζάρι, να μου φέρεις έναν ολιγάρχη, ο ολιγάρχης κικιρικικί θα σε ξυπνάει κάθε πρωί.


Αλλά ας σοβαρευτούμε.
Ας μιλήσουμε για το Σύνταγμα… αχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα.
Συγγνώμη.

Μιλάμε στη χώρα που το Σύνταγμα έχει τσαλαπατηθεί πεντακόσιες χιλιάδες φορές, οι δικαστές έχουν το απύθμενο θράσος να βαφτίζουν αντισυνταγματικό έναν νόμο.
‘Οχι μην κοιτάτε τον ίδιο τον νόμο, ρε χάπατα.
Το γελοίο της υπόθεσης είναι άλλο.

Η χρήση της λέξης «αντισυνταγματικός».
Για να κριθεί ένας νόμος ως συνταγματικός πρέπει να έχεις ένα κάποιο Σύνταγμα.
Και μόνο το άκουσμα της λέξης «Σύνταγμα» στην Ελλάδα αρκεί για να κατουρηθείς από τα γέλια.
Μα, στην Ελλάδα το μόνο που έχουμε κρατήσει από το Σύνταγμα είναι η Αγία Τριάδα.
Δόξα το Θεό, έχουμε και δικαστές.

Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2016

«Δεν είναι αυτό που νομίζεις»

mat


Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
‘Επεσε και το πρώτο ξύλο για τους πλειστηριασμούς κατοικιών στη Θεσσαλονίκη, έξω από τα δικαστήρια, που έρχεται μια βδομάδα μετά την ματαίωση άλλου πλειστηριασμού για σπίτι εξαμελούς οικογένειας.

Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν και ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος φώναζε συνέχεια τα γνωστά συνθήματα «λαέ μην τους φοβηθείς, ήρθε η ώρα της ανατροπής» και το «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», ενώ παραλίγο να τον συλλάβουν τα ΜΑΤ όταν τους προκάλεσε με το σύνθημα «μπάτσοι, TVνεοναζί, όλα τα καθάρματα δουλεύετε μαζί.»

Μάλιστα, ο Αλέξης Τσίπρας, διαμαρτυρήθηκε κατά της ελληνικής κυβέρνησης της οποίας ηγείται, η οποία όπως είπε καταδυναστεύει τον ελληνικό λαό μαζί με το εγχώριο και διεθνές κεφάλαιο.
Από την άλλη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε αγώνα με τα ΜΑΤ σε αντίστοιχες απόπειρες πλειστηριασμών στην Αθήνα και υποσχέθηκε όταν γίνει πρωθυπουργός πως οι πλειστηριασμοί θα γίνονται ηλεκτρονικά για να μην ενοχλούνται οι πολίτες στο άκουσμα τέτοιων δυσάρεστων ειδήσεων, γιατί ότι δεν σε πληγώνει σε κάνει πιο θλιβερό, μωρό μου.

Οι υπόλοιποι αρχηγοί των κομμάτων, δεν έκαναν δηλώσεις αυτή την φορά, αφού οι πλειστηριασμοί δεν πουλάνε στο προτεκτοράτο όπως οι τηλεοπτικές άδειες ή το ερωτικό φιλί του Βερύκιου με τον Κοντομηνά on camera.

Σίγουρα δεν μου αρέσει να προεξοφλώ τυχόν αντιδράσεις, αλλά δεν είμαι και χθεσινός.
Χωρίς την αντίδραση του συνόλου της κοινωνίας, τέτοιες μεμονωμένες αντιδράσεις θα έχουν την τύχη που είχαν στην Ισπανία ή την Πορτογαλία.

Πολύ ξύλο στην αρχή, ΜΑΤ να μπουκάρουν για να ξεσπιτώσουν οικογένειες, συλλήψεις, κούραση των αγωνιστών και συνέχιση των εξώσεων σαν να ήταν κάτι που συνέβαινε πάντοτε.
Μπορεί αυτό να μην είναι δεδομένο, γιατί τίποτα δεν είναι άλλωστε, αλλά σίγουρα αυτό θα συμβεί αν δεν υπάρχει πραγματική, έμπρακτη υποστήριξη από την κοινωνία.
Τουλάχιστον, ισχύει και το άλλο, πως χαμένες είναι οι μάχες που δεν δόθηκαν.
Κάποιες μάχες πρέπει να δοθούν, απλά για να δοθούν.
Μην με βλέπετε, βέβαια, που δεν εντυπωσιάζομαι.

Καλές οι μάχες, αλλά πιο καλές ακόμα είναι και οι νίκες.
Το να ματαιώσεις έναν πλειστηριασμό είναι προσωρινή νίκη.
Η πραγματική νίκη είναι να τον ακυρώσεις, να μην επαναληφθεί ποτέ.
Οι μάχες είναι σημαντικές από μόνες τους, αλλά να δοθούν όμως και όσο πιο σωστά γίνεται.
Βαρέθηκα να τρώμε και τα μούτρα μας ξανά και ξανά και να συζητάμε έξι χρόνια για την γενική απάθεια των Ελλήνων.

Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2016

Ό,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο υποτακτικό (99 και φέτος)

tsipras

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,

Πανικοβλήθηκαν σήμερα τα βλήτα των ΜΑΤ, όταν συνταξιούχοι πήγαν να τους λιντσάρουν, οπότε προχώρησαν σε περιορισμένη χρήση χημικών.


Ο Κυριάκος Μητσοτάκης καταδίκασε το γεγονός και συμβούλεψε τους συνταξιούχους να κάθονται σπίτια τους άλλη φορά, γιατί διαδήλωση χωρίς δακρυγόνο είναι σαν χωριάτικη χωρίς ντομάτα.

Μάλιστα, πρόσθεσε ότι αυτά είναι τα αποτέλεσματα της μείωσης των αδειών για τα τηλεοπτικά κανάλια, ενώ σήκωσε τη γροθιά του στον αέρα, θυμίζοντας μας τη γνωστή σκηνή από το δελτίο του MEGA, όταν ο Γιάννης Πρετεντέρης ζήτησε από τον ελληνικό λαό να μην αντισταθεί, γιατί θα πονέσει λιγότερο.

Και ο Κούλης συνέχισε λέγοντας πως: «Οι συνταξιούχοι τώρα έχουν λιγότερα κανάλια για να δουν, οπότε βλέπουν λιγότερη τηλεόραση και έχουν περισσότερο χρόνο να διαδηλώσουν.»

«‘Ασε που», τόνισε, «τόσα χρόνια μνημόνια και ακόμα ψηφίζετε τα ίδια κόμματα, ενώ περιμένετε να σας ξεματιάσουν -το κακό μάτι φταίει που είστε χάπατα-, οπότε ποιος ο λόγος να κουράζεστε και να τρώτε ήλιο;»

«Η δουλειά των συνταξιούχων είναι να ξεσκατίζουν τα εγγόνια τους», είπε με στόμφο ο Σταύρος Θεοδωράκης.

«‘Οταν ήταν ακόμα το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, βγαίνανε στους δρόμους χιλιάδες συνταξιούχοι και γέμιζαν την Πανεπιστημίου με ντομάτες, μαρούλια και κουνουπίδια γιατί δεν χώραγαν στα ψυγεία τους. Πού τους έχει κρύψει ο κύριος Τσίπρας; Να μας το πει.», είπε η Φώφη Γεννηματά.

«Σας τα έλεγα εγώ δεν σας τα έλεγα; Οικουμενική τώρα. ‘Ενας άχρηστος μονάχος του είναι απλά άχρηστος. Αλλά δυο άχρηστοι μαζί κάνουνε κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας και άμα πουν και μένα κάνουμε παρτούζα», σχολίασε ο Βασίλης Λεβέντης.

«Ο αγωνιζόμενος ελληνικός λαός…» και μετά δεν θυμάμαι τι άλλο είπε ο Κουτσούμπας γιατί είχα σκάσει από τα γέλια.

Ακούς εκεί «ο αγωνιζόμενος ελληνικός λαός», να ‘ναι καλά ο άνθρωπος.

Κάτι είπαν και οι χρυσαυγίτες, αλλά πρέπει να είσαι παντελώς καθυστερημένος για να τους ακούς· αλλά εντάξει έχουμε πολλούς τέτοιους στην Ελλάδα οπότε ρώτα κάποιον άλλον να σου πει χαχα.

Τέλος, ο Αλέξης Τσίπρας εξέφρασε την αγανάκτησή του για το συμβάν -όχι, αλήθεια αυτό έκανε- και υποσχέθηκε ότι, όταν θα εκλεγεί πρωθυπουργός, με το καλό, θα καταργήσει τα ΜΑΤ και θα απαγορεύσει τη περιορισμένη χρήση χημικών στις διαδηλώσεις.

Ελλάδα μου, μου τα ‘πρηξες.

Επίσης, πολύ μου αρέσει αυτή η έκφραση, δεν ξέρω αν το είπα:
«Περιορισμένη χρήση χημικών».

Γεμίζει το αυτί σου, όταν την ακούς.

Ακούγεται και πολύ καλύτερα από το να λες αλόγιστη χρήση.

Αλόγιστη, περιορισμένη, τι να λέμε τώρα, η μέρα με τη νύχτα.

Αχ, αυτή η ωραιοποίηση των λέξεων κάνει θαύματα.

Κάποτε έλεγαν πχ μέτρα λιτότητας.

Τώρα τα λέμε μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής ή εξυγίανση της οικονομίας.

Η μερική απασχόληση έγινε ευέλικτο ωράριο εργασίας.

Η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους -άρα, μικρότερο επιτόκιο με περισσότερες δόσεις που αν έχετε αγοράσει ποτέ κάτι με δόσεις ξέρετε τι σημαίνει στο τέλος- έγινε ελάφρυνση του χρέους.

Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2016

Οι φοιτητές ξανά στο πλευρό του Νίκου Ρωμανού

φοιτητές


Δημοσιεύουμε το ψήφισμα που λάβαμε από τον Σύλλογο φοιτητών Αρχιτεκτονικής ΑΠΘ:
Η κυβέρνηση και το λεγόμενο αστικό κράτος δικαίου κοροϊδεύουν τον Νίκο Ρωμανό, που δύο χρόνια μετά την απεργία πείνας, δεν έχει λάβει καμία εκπαιδευτική άδεια προκειμένου να σπουδάσει.
Πριν από δύο περίπου χρόνια, τον Δεκέμβρη του 2014 ολόκληρη η Ελλάδα κράτησε την αναπνοή της. Η ζωή του Νίκου Ρωμανού κρεμόταν από μία κλωστή και η αποφασιστικότητά του, μαζί με το τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης ανάγκασε τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ να υποχωρήσουν την τελευταία στιγμή.

Παρασκευή 8 Ιουλίου 2016

Πέρασε κάτι παραπάνω από ένας χρόνος

OXI2

Ήταν μια περίεργη –πολύ περίεργη– μέρα. Το προηγούμενο βράδυ είχα φτάσει στην Αθήνα και με φιλοξενούσε ένας αγαπημένος φίλος στην Νέα Σμύρνη. Ζέστη και ο κόσμος όλος έξω.

Η πλατεία στις ομορφιές της.
Καφέ, μπαράκια και όλα τα καθίσματα γεμάτα.
Μουσικές, συζητήσεις για το αυριανό δημοψήφισμα σχεδόν σε κάθε παρέα.
Ουρές δεκάδων ανθρώπων έξω από κάθε τράπεζα.
Αγανάκτηση.
Εικόνα πιθανής επικράτησης του Ναι.
Όμως εγώ ήρθα να ψηφίσω ΟΧΙ.

Κι εκείνη την μέρα και το επόμενο πρωί, τριγυρνώντας μεταξύ παραλιακής και Πειραιά, κατάλαβα καλά πόσο ταξική ήταν αυτή η ψηφοφορία και πόσο διαφορετικά θα ψήφιζαν οι φτωχοί από τους περισσότερο βολεμένους και τους πλούσιους.
Πόσο λιγότερο φοβισμένοι ήταν οι φτωχοί από την τρομοκρατία των ΜΜΕ και τις δηλώσεις του Γιούνκερ πως η ψήφος υπέρ του ΟΧΙ θα σήμαινε την αποπομπή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.
Φυσικά και δεν έτρεφα –από το 2014 έγραφα για αυτό– την παραμικρή εμπιστοσύνη στον Τσίπρα και στο κόμμα του.
‘Όμως είχα πάρει, τοις μετρητοίς τις απειλές των μαφιόζων εταίρων και δεν μπορούσα να φανταστώ το μέγεθος της ξετσιπωσιάς αυτού του αλήτη.
Δεν μπορούσα να παραδεχτώ ότι στην πραγματικότητα Τσίπρας και δανειστές τα είχαν βρει καιρό πριν και είχαν ήδη συμφωνήσει για το νέο μνημόνιο, βδομάδες πριν ο Τσίπρας «συγκινημένος» προκηρύξει το δημοψήφισμα.

Πέμπτη 7 Ιουλίου 2016

Γιατί δεν αντιδρούν οι Έλληνες;

kaimos


Οι Έλληνες απορούν γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούν στο ξεπούλημα της χώρας τους. Οι Έλληνες απορούν γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούν στην υποδούλωση της χώρας τους και την δική τους. Απορεί ο ένας Έλληνας για τον άλλον Έλληνα. Για τον εαυτό του δεν απορεί κανείς.
  

Αλήθεια, γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούν;
Είμαστε στον 7ο χρόνο από την χρεοκοπία -η χώρα διαλύθηκε και η ασφυξία είναι πια απόλυτη-, δεν θα έπρεπε να έχουν αντιδράσει οι Έλληνες;
Οι Έλληνες δεν αντιδρούν γιατί τους αρέσει αυτό που τους συμβαίνει.
Ναι, τους αρέσει.
Θα το εξηγήσω.


Ξεχάσαμε πως οι Έλληνες μεγαλώνουν με μια κουλτούρα παράπονου και καημού.
Οι Έλληνες μεγαλώνουν με το αίσθημα του αδικημένου.
Πάντα αδικημένοι οι Έλληνες.
Αδικημένοι στη ζωή, στον έρωτα, από φίλους, από την οικογένεια, «ούτε αδερφός αγόρι μου δεν νοιάστηκε για σένα».


Ακούστε τα μεγάλα ελληνικά τραγούδια, είναι όλα θρήνοι. Πένθος. Μοιρολόγια.
Φτώχεια, αδικία, καημός, δάκρυα, στεναγμοί, γκρίνια, κλάψα, θάνατος.
Το περίεργο είναι πως αυτά τα τραγούδια τα τραγουδούν οι πάντες.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ -επί κυβέρνησης Σημίτη- να τραγουδούν στις Πρέσπες την Φτωχολογιά και την Άπονη Ζωή.
Πλούσιοι άνθρωποι, με όλα τα οικονομικά τους προβλήματα λυμένα για πάντα, τραγουδούσαν για τη ζωή που τους αδίκησε και την φτώχεια που τους δέρνει.

ΕΧΩ ΜΙΑ ΑΜΗΧΑΝΙΑ...

ΕΧΩ ΜΙΑ ΑΜΗΧΑΝΙΑ...


Είναι κάπως περίεργη η αμήχανη στιγμή που ανακαλύπτεις πως το κόκκινο και το μπλε χάπι τελικά ήταν το μεν πρώτο για τη πίεση το δεύτερο για κάτι αρυθμίες-φτερουγίσματα. Επίσης ανακλύπτεις πως ο Νίο ήταν ο Κιάνου Ριβς σε μια ταινία , όπως ένα βουνό μπορεί απλά να είναι... ένα βουνό,   και οι φιλόδοξοι οπαδοί του, τελικά είναι πολυλογάδες των πληκτρολογίων που έχει κολλήσει η βελόνα στη φράση "κοίτα έξω από το Μάτριξ".

Να το κοιτάξω ρε φίλε δεν έχω αντίρρηση, αλλά εν τω μεταξύ υπάρχουν κάτι παρενέργειες από το χαπάκωμα...

Υπάρχει επίσης κι εκείνος η μαγκιά που πολλοί έχουν όσο πιστεύουν ακόμα πως το κόκκινο χάπι είναι για αλλού, μέχρι να ανακαλύψουν πως απλά είναι ένα χάπι που προκαλεί συχνότερο κατούρημα! Επίσης η νεαρή ηλικία σου δίνει τη δυνατότητα να ονειρεύεσαι πως πιάνεις στον αέρα τις σφαίρες που οι πράκτορες εκτοξεύουν επάνω σου σε αντίθεση με τη πιο ώριμη ηλικία που πετάγεσαι να πιάσεις όχι τις σφαίρες αλλά ένα πακέτο λογαριασμούς που εξφενδονίζονται επάνω σου ανελέητα από εφορία και ΣΙΑ !

Δεν έχω καμμιά αντίρρηση να βγω από το σπήλαιο.. αλλά μισό.. εσύ που μου το επαναλαμβάνεις συνέχεια έχεις βγει δηλαδή? Π@παρια μάντρορλες! Η μόνη διαφορά που έχει ένας συνειδηοποιημένος από ένα χάπατο σ΄αυτό το πολιτισμό της χαβούζας είναι πως ο πρώτος είναι πιο θλιμμένος κι ο δεύτερος πιο χαζοχαρούμενος... Ο πρώτος τρώει τ΄αγγούρια και ζορίζεται κι ο δεύτερος τα τρώει και δροσίζεται. Επίσης ένας από τους λόγους που μου έχει ανέβει το αίμα στο κεφάλι, πρέπει να είναι εκείνη η ηλίθια φράση που διαβάζω και ακούω παντού.  Αγάπα τον ευαυτό σου πρώτα και θα αγαπήσεις και τους άλλους μετά...

Δευτέρα 4 Ιουλίου 2016

Παντού σκατά


Λίγη, την ελάχιστη αξιοπρέπεια να είχε ο Δρίτσας, σήμερα θα έπρεπε να τον έκλαιγαν οι δικοί του επειδή χτες θα είχε κρεμαστεί από ντροπή. Όμως δεν έχει ούτε καν την ιδέα της αξιοπρέπειας μέσα του. Δήλωσε, μάλιστα, ότι δεν του πέρασε από το μυαλό η ιδέα να παραιτηθεί. Αυτό έλειπε, να του περνούσε. Αφού το μυαλό του το έκτισε μέσα στους τοίχους τους βολέματος, είναι δυνατόν να περάσει έστω και ίχνος αξιοπρέπειας;


Τώρα βέβαια ο Δρίτσας έχει καταντήσει «ο γνωστός Δρίτσας», αλλά κυρίως αποτελεί μια ανθυπολεπτομέρεια του γενικότερου βόθρου που βουλιάζουμε. Σκατά παντού κι απ’ όλους. Σβήνουν οι όποιες εξαιρέσεις. Λερώθηκαν κι αυτές, καθώς απλώς προσπαθούν να αποκομίσουν πολιτικά κέρδη από τους βάρβαρους ελπίζοντας ότι τα φρούτα θα σαπίσουν μόνα τους και οι πολίτες θα ξεσηκωθούν αυτόματα λόγω αντανακλαστικών. Βολεύονται κι αυτοί στη διατήρηση της περιρρέουσας σκατίλας κι αρνούνται να αντιδράσουν. Μόνο κριτική ασκούν για να δείξουν ότι αυτοί είναι καλύτεροι. Καταγραφείς προβλημάτων. Ως εκεί. Σκέφτονται με τη λογική του «θα έρθει η ώρα μας». Βόθρος.


Βγαίνει ο λειψόμυαλος Κούλης κι αναφωνεί: «Χωρίς ξένες επενδύσεις δεν βγαίνουμε από το φαύλο κύκλο». Εννοεί ότι από τον φαύλο κύκλο θα βγούμε αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε COSCO που νομοθετούν αυτό που γουστάρουν, αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε ELDORADO GOLD που γαμούν και δέρνουν ανθρώπους, δάση και θάλασσες, αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε γερμανικές εταιρείες που δημιουργούν ανεπίσημες θυγατρικές τους, στη συνέχεια τις «εξαγοράζουν», τις καθιστούν ζημιογόνες, τις κλείνουν και τις εντάσσουν στις «ζημίες» των απολογισμών τους κερδίζοντας εκατομμύρια φόρων, αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε Siemens που ξέρει πολύ καλά τον τρόπο να επενδύει στην Ελλάδα.

Πέμπτη 23 Ιουνίου 2016

Η βία δεν είναι μία

violence
Στο Βραχάτι Κορινθίας, ένας πατέρας σκότωσε τον 49χρονο γιο του -που είχε ψυχολογικά προβλήματα- και μετά αυτοκτόνησε. Στο σημείωμα που άφησε ο πατέρας, αναφέρει πως σκότωσε τον γιο του, για να απαλλάξει τον μικρότερο γιο του από την φροντίδα του αδελφού του.


Αυτή η ιστορία θα μπορούσε να γίνει ένα σπουδαίο θεατρικό έργο αλλά ποιος να το γράψει -ο Άρθουρ Μίλλερ δεν ζει πια- και, το κυριότερο, ποιος να το δει και ποιος να το νιώσει; Οι μεταλλαγμένοι άνθρωποι των αγορών; Οι αγοραίοι;


Για κάποιο λόγο που δεν καταλαβαίνω, όταν μαθαίνω κάποιες τραγικές ιστορίες, έρχομαι για κάποιες στιγμές στην θέση των προσώπων αυτών των ιστοριών.
Δεν το κάνω επίτηδες, μου συμβαίνει. Και δεν το συνιστώ.


Προφανώς, για να μου συμβαίνει αυτό, ανακαλώ προσωπικές εμπειρίες, πρόσωπα και καταστάσεις που έχω ζήσει. Θυμήθηκα τον πατέρα μου που, λίγο πριν πεθάνει, ήθελε να μας παντρέψει και να μας τακτοποιήσει οικονομικά. Τρομερή η αγωνία του για το μέλλον μας λίγο πριν πεθάνει.


Στο Βραχάτι Κορινθίας, ο πατέρας καταλαβαίνει πως το τέλος του πλησιάζει, σκοτώνει τον ένα του γιο -για να προστατεύσει τον άλλο του γιο- και αυτοκτονεί.


Και η κοινωνία τι κάνει;
Καταδικάζει τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται.
Και καθάρισε.

Δευτέρα 23 Μαΐου 2016

ΦΥΛΑΞΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΑ...



Κάποιοι πολύ καλοί φίλοι με ρώτησαν  ξανά και ξανά γιατί δεν γράφω. Γράφω λοιπόν αυτό σαν απάντηση, νομίζω τους οφείλω γιατί πάντα διάβαζαν τις κουταμάρες μου με αγάπη... Δεν γράφω λοιπόν γιατί δεν βρίσκω κανένα σοβαρό λόγο να γράψω. Νοιώθω πως αυτό που βιώνουμε είναι μια σκουπιδο ταινία, από εκείνες που δεν βγαίνουν καν στις αίθουσες, πάνε για video club στα πίσω ράφια.. τι λέω ούτε καν στις προσφορές στο καλάθι , 10 ταινίες 2 ευρώ...  Μια ταινία που δεν είναι καν cult να γίνει τουλάχιστον θρύλος στο βασίλειο της λουμπενοσκέψης...

Υπήρξε ο καιρός της αγανάκτισης, ο καιρός της οργής που μάλλον ήταν τόσο ισχνή που δεν ανησύχησε κανέναν, υπήρξε ο καιρός τους αυτομαστιγώματος - τι μ@λάκας είμαι - κι έφτασε επί τέλους η στιγμή της περισυλογής...

Είναι η  στιγμή που μπουκάρεις σε μια γιορτή ντυμένος κιουνελάκι και συνειδητοιείς πως έκανες λάθος πάρτυ.. και μένεις μ@λακας να κοιτάς γύρω σου αμήχανα και  κάτι ξινογαλες φάτσες να σε κοιτάνε υποτιμητικά...

Τα πάντα γύρω μοιάζουν μια αγχωμένη μ@λακια που έλεγε και το τραγουδάκι... Λέξεις που έμοιαζαν σημαντικές έχουν αλλάξει βάρδια με καινούργιες που έστεκαν στην άκρη αχρησιμοποιήτες.  Φάτσες  μονοπωλούν με μανία το 15λεπτο δημοσιότητας πριν επιστρέψουν στην τραγική τους ασημαντότητα...

Στο γενικότερο κάδρο άνθρωποι πνίγονται κρεμασμένοι από υπερμεγέθεις κοτσάνες που εκτοξεύονται από ανθρώπους που μοιάζουν ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. 

Πέμπτη 5 Μαΐου 2016

Η ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ

Η ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ



Το ερώτημα γίνεται όλο και πιο βασανιστικό. Γιατί δεν αντιδρούμε δυναμικά? Γιατί βέβαια οι περίπατοι με τα κραξίματα και τις μούτζες δεν ενοχλούν κανένα. Οι μισο-απεργίες, και οι μισο-απειλές τους προκαλούν μειδιάματα... Η απάντηση, νομίζω, πως είναι εντελώς ξενέρωτη όπως και οι δήθεν επαναστατικότητα μας. Είμαστε εγκλωβισμένοι στην κανονικότητα της ανωμαλίας. Οπου ανωμαλία είναι όλο αυτό το οικονομικό-πολιτικό-κοινωνικό σύστημα που λουζόμαστε, και κανονικότητα είναι η ανάγκη μας για μια καθημερινή ασφάλεια έστω και μίζερη.

Είναι το σύνδρομο των θυμάτων που παραμένουν πολύ καιρό στο υπόγειο κάποιου κατά συρροή δολοφόνου, και στο τέλος δεν αντιδρούν καν στον πόνο, στα βασανιστήριο. Ο καθημερινός τους Γολγοθάς είναι η "κανονικοτητα τους" γιατί συνειδητοποίησαν πως δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να ξεφύγουν από τα χέρια του παρανοϊκού θύτη τους. Πολλοί μάλιστα κάνουν και πιο πολλά από ότι τους ζητάει για να κρατηθούν λίγο περισσότερο ζωντανοί ή για να μην τον τσαντίσουν..

Οι κοινωνίες όπως διαμορφώθηκαν δεν έχουν πλέον εξουσία και πολίτες απέναντι αλλά θύτες και θύματα ενός εντελώς παρανοϊκού παιχνιδιού που με κάθε τρόπο, έντεχνα και πολύ καλά ψαγμένα, προωθεί την ιδέα πως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΙΑΦΥΓΗΣ. Τυχαίες οι επαναλαμβανόμενες με καθε μέσο ιστορίες των πανίσχυρων της γης όπου κινούν όλη την ανθρωπότητα σαν μαριονέτες? Στα μάτια του απλού κοσμάκη μοιάζουν πανίσχυροι θεοί ή δαίμονες που τα έχουν όλα κανονίσει μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας. Οι άνθρωποι πολεμούν σε στημένους πολέμους και το ξέρουν. Πίσω στα χαρακώματα, ψιθυρίζουν όλοι για τα στημένα παιχνίδια κι όμως ΑΝΑΓΚΑΖΟΝΤΑΙ να συμμετέχουν.

Δευτέρα 4 Απριλίου 2016

Ο μόνος λόγος που η Ελλάδα δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ

E1596FDA44A5D7182D862E5BB69BFC20


Έξι χρόνια μετά την κρίση και τα απανωτά μνημόνια, ο λόγος για τον οποίο αποφάσισαν για πρώτη φορά να συγκεντρωθούν μια ομάδα πεντακοσίων και πλέον Ελλήνων καλλιτεχνών δεν ήταν ούτε η φτώχεια κι η ανεργία του χώρου τους, ούτε καν το μνημόσυνο της καλλιτεχνικής έκφρασης που κήρυξαν οι πολιτικές λιτότητας καθώς η τέχνη κι ο βιοπορισμός των ανθρώπων της αποτέλεσαν σύγχρονες μνημονιακές πολυτέλειες. Ήταν ένας Βέλγος, ένας Μπαλτάς, και η απειλή να «αφελληνιστεί» το Φεστιβάλ Αθηνών.

Έξι χρόνια μετά την κρίση και τα απανωτά μνημόνια, ο λόγος για τον οποίο εκατοντάδες αγρότες σε όλη την Ελλάδα έκλεισαν τους δρόμους, τα σύνορα, τα περάσματα και τα τελωνεία, δεν ήταν οι εγκληματικές πολιτικές που έριξαν τα παιδιά τους και τα παιδιά των γειτόνων τους στην ανεργία, την εκμετάλλευση και την αναγκαστική μετανάστευση, ούτε γιατί τα χτυπημένα και σαπισμένα αγαθά της γης τους έγιναν προϊόντα πλιάτσικου από φτωχές γριές και γέρους μετά το τέλος κάθε λαϊκής αγοράς σε όλες τις ελληνικές μεγαλουπόλεις. Ήταν γιατί κάποιος αποφάσισε να στείλει τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση των 40 τελευταίων ετών (και βάλε) στη δική τους πόρτα, φέρνοντάς τους στην ίδια κατάσταση στην οποία βρίσκονται εδώ κι έξι χρόνια σχεδόν όλοι οι επαγγελματίες αυτής της χώρας.

Έξι χρόνια μετά την κρίση και τα απανωτά μνημόνια, ο λόγος για τον οποίο εισαγγελείς και δικαστικοί εξεγέρθηκαν κι άρχισαν να βγάζουν τη μια ανακοίνωση μετά την άλλη, δεν είναι ούτε η καθολική αθώωση όλων των υπευθύνων της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής της χώρας και του λαού της, ούτε η εξόφθαλμη εξυπηρέτηση των επιχειρηματικών και πολιτικών αφεντικών μιας μερίδας συναδέλφων τους με αντάλλαγμα τις γενναίες τους προαγωγές, ούτε η κατά συρροήν παραβίαση εγχώριων και διεθνών νομοθεσιών αναφορικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες. Ήταν μια συζήτηση στη βουλή για το ρόλο της δικαιοσύνης σε έναν τόπο ο οποίος κατέρρευσε επειδή οι λειτουργοί της απέτυχαν παταγωδώς να πράξουν τα αυτονόητα.
Έξι χρόνια μετά την κρίση και τα απανωτά μνημόνια, ο λόγος για τον οποίο η συντεχνία των δημοσιογράφων εξεγείρεται δεν είναι τα χρυσά παιδιά-πολυθεσίτες της μεγάλης μάσας από την εποχή Σημίτη μέχρι τις μέρες μας, ούτε τα απανωτά ψέματα των χρεοκοπημένων εκδοτικών ομίλων και των καναλιών, ούτε η απόλυτη ασυδοσία των αφεντικών των ΜΜΕ που προκάλεσε την κατρακύλα της ελευθερίας του Τύπου σε παγκόσμιο επίπεδο, ούτε τα ψεύτικα στημένα ρεπορτάζ για τους ναζί που βοηθούσαν γιαγιάδες στα ΑΤΜ, ούτε το μασκάρεμα του φασισμού σε «κοινωνικό ακτιβισμό» με την απανωτή προβολή διαφόρων «πολιτών» που αποδείχθηκαν εγκληματίες ναζί, ούτε η χρήση τους ως όργανα διαπόμπευσης οροθετικών που τις οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία, ούτε η αποδοχή των στημένων δημοσκοπήσεων που γελοιοποίησαν κάθε έννοια τεκμηρίωσης, ούτε η καταφανέσταστη παραβίαση κάθε είδους δημοσιογραφικής δεοντολογίας από τα τερατουργήματα της εβδομάδας του δημοψηφίσματος. Ήταν η απόπειρα να παύσουν οι πολυθεσίτες του ΑΠΕ και της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης, η προβολή βίντεο «στοχοποίησης» του Γιάννη Πρετεντέρη, της Όλγας Τρέμη και του Μπάμπη Παπαδημητρίου από την ΕΡΤ, το ξεφώνημά τους σε κάθε κινητοποίηση με το εύηχο, εύστοχο και πάντοτε διαχρονικό «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι», και η υπόθεση αποκαλύψεων των κυκλωμάτων εκβιαστών και μαφιόζων που σχεδόν όλοι γνώριζαν αλλά κανείς δεν μιλούσε.

Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2016

Τα τρακτέρ δεν είναι... κατσαρόλες



Η πραγματική ζωή γεμίζει τους δρόμους της Αθήνας θρυμματίζοντας τις αφηγήσεις όσων βαυκαλίζονται στα κυβερνητικά υπόγεια
      
  Adtech Ad
Το πιο παλιό παραμύθι όσων κυβερνώντων αντιμετωπίζουν λαϊκές αντιδράσεις είναι να τις καταγγέλλουν ως υποκινούμενες. Το έκαναν οι Σαμαράδες, το έκαναν οι Βενιζέλοι και οι Γιωργάκηδες, το κάνουν τώρα και ετούτοι. Σαν να είναι δυνατόν να σου πει ο πάσα ένας “βγες στους δρόμους” κι εσύ να σηκώνεσαι, να αφήνεις το σπίτι, το χωράφι, το καφενείο κι ό,τι άλλο λένε τα παραμύθια τους, να παίρνεις το τρακτέρ και να στήνεις μπλόκα.
 

AdTech Ad

Ή σαν να είναι κάτι απλό, όπως όταν κάθεσαι στο καναπέ σου και βλαστημάς το δελτίο ειδήσεων που σε τρομοκρατεί με τα νέα χαράτσια που έρχονται, το να παρατάς το γραφείο σου, να κλείνεις τους φακέλους και να βγαίνεις στους δρόμους διαδηλώνοντας. Ή σαν να είναι τόσο ανέξοδο όπως όταν παίζεις με το τηλεκοντρόλ, να κατεβαίνεις σε απεργία και να χάνεις το μεροκάματο, που δεν σου περισσεύει, εσύ που είσαι τυχερός κι έχεις ακόμα δουλειά, έστω κι αν δεν γνωρίζεις κάθε πότε πληρώνεσαι, όπως σου θυμίζουν οι γνωστοί, οι φίλοι και οι συγγενείς που δεν έχουν ούτε αυτό να περιμένουν.

Παλιό το παραμύθι τους και ξεπερασμένος ο “δράκος” της υποκίνησης. Και καθρεφτάκια για όσους θεωρούν “ιθαγενείς” που θα τους κοροϊδέψουν, αυτοί οι... γνώστες, οι ειδικοί, το πολιτικό προσωπικό που όλο αλλάζει και όλο το ίδιο μένει, με τα ίδια σουσούμια, τις ίδιες βεβαιότητες για το success story που όπου να ΄ναι έρχεται και τις ίδιες διαψεύσεις, που τον λογαριασμό τους πληρώνουν πάντα οι ίδιοι.

Κρατούμενο ένα, λοιπόν: Ο κόσμος βγαίνει στο δρόμο μόνο όταν βλέπει ότι δεν πάει άλλο, όταν αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι οι θυσίες του πήγαν χαμένες, όταν δεν αντέχει να θυμώνει μόνος στο σπίτι, με τη φωνή του να σβήνει στους τέσσερις τοίχους. Και οι “υποκινητές”, όταν δεν υπάρχει πραγματικό έδαφος να πατήσουν, μένουν στη γωνία απομονωμένοι. Σαν τους αρχηγίσκους της ναζιστικής συμμορίας που ήθελαν υποτίθεται να κινητοποιηθεί ο κόσμος εναντίον του Κέντρου Προσφύγων στο Σχιστό και κατέληξαν τρεις κι ο κούκος να ψελλίζουν μέρα μεσημέρι, “Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά, μαύρη σαν καλιακούδα”, πριν ξαναχωθούν στις τρύπες τους.

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2015

Λιτανείες

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

Μέσα στο δημόσιο χώρο, εκεί που κάνουν απλωτές τα συμφέροντα των κηδεμόνων μας-πλουσίων και αγαθών κυρίων-πρέπει να μπαίνουν όρια και κανόνες. Ο κανόνας μέσα σ’ αυτό το κυνικό σύστημα εκμετάλλευσης είναι το ιερό φετίχ του πολιτισμένου και βολεμένου πολίτη, που κάθε κουβέντα του έχει μέσα της την έκφραση: στο εξωτερικό αν πετάξεις σκουπίδι στο δρόμο θα σου βάλουν πρόστιμο, θα σε συλλάβουν, θα σε βάλουν φυλακή και λοιπά. Επιτήρηση και τιμωρία για τα κακά παιδιά.

Μέσα στο δημόσιο χώρο το όριο καθορίζεται απ’ τους εκλεκτούς ανθρωποβοσκούς. Απ’ τον κρατικό συγκεντρωτισμό που έχει μετατρέψει τις συνδικαλιστικές οργανώσεις σε συνιστώσες και εγγυήτριες δυνάμεις της ανακωχής του κοινωνικού πολέμου. Διότι το φυτώριο του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού είναι το πιο σπουδαίο εργαλείο του καπιταλιστή.

Αντί για το στρατό και την αστυνομία ο καπιταλιστής χρησιμοποιεί επαξίως τους κυβερνητικούς και συστημικούς συνδικαλιστές μετατρέποντας τις επιθυμίες και τις ανάγκες των εργαζομένων σε εμπορικές αξίες.

Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2015

ΜΑΝΤΗΣ ΚΑΚΩΝ: Μια ψυχοκοινωνική ανάλυση της νεοελληνικής κρίσης

Να δηλώσω εξ’ αρχής ότι οι θέσεις που ακολουθούν δεν είναι οριστικές. Τις καταθέτω, μάλλον, ως προσωρινές ψηλαφίσεις των κατευθύνσεων που είναι πολύ πιθανό να ακολουθήσει η ελληνική κοινωνία από δω και πέρα.


του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Παρ’ όλα αυτά, ίσως να μπορούν να αποτελέσουν μια βάση για αποτελεσματικότερες προσεγγίσεις στο μέλλον, παρ’ εκτός και αν στο αναμεταξύ επαληθευθούν, με σφοδρότητα, οπότε θα πρέπει μάλλον να μιλάμε για άλλα πράγματα, παρά, και πάλι, για το «πως φτάσαμε ως εδώ».

Κάθε μορφή συλλογικότητας, από την πιο μικρή παρέα ως τα μεγάλη έθνη, διακρίνεται από κρίσιμους παράγοντες που ευνοούν ή υποθηκεύουν την εν γένει συνεκτικότητα, αλλά και την ίδια την ύπαρξη της. Κάποιους από τους παράγοντες αυτούς, τους πιο καίριους, και τον τρόπο με τον οποίο επιδρούν στην νεοελληνική κοινωνία, επιχειρούμε να αναλύσουμε παρακάτω.

α. Η ΕΞΑΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

Ίσως το ερώτημα του «πως φτάσαμε ως εδώ», να είναι μια πρώτη αφετηρία σκέψεων, καθώς εμφανώς υποκρύπτει, όχι τόσο ένα ερωτηματικό «γιατί», όσο ένα διαπιστωτικό «γαμώτο».  Ένα απελπισμένο «γαμώτο»! Πρόκειται για την Αφαίμαξη της Ελπίδας. Και η ελπίδα δεν είναι μόνο απαραίτητη προϋπόθεση για την κοινωνική συγκρότηση. Συχνά, είναι αρκετή και αποτελεσματική και από μόνη της. Αρκεί πολλές φορές η Ελπίδα, η Προσδοκία, σε μια οποιασδήποτε μορφής συλλογικότητα, και για να συγκροτηθεί, αλλά και για να ζωντανέψει. Και εδώ αυτό το οποίο έχει συμβεί, είναι ότι μετά την αποικιοκρατική υποστροφή του ΣΥΡΙΖΑ, μετά το μεγάλο πισωγύρισμα, η Ελπίδα που και ο ίδιος είχε ενσταλάξει σε πλατιά λαϊκά στρώματα, εξαερώθηκε. Όταν ελπίζουμε, λένε οι έρευνες, ακόμη και η φυσιολογία του εγκεφάλου μας μπορεί να αλλάξει. Και άλλο τόσο βέβαια, δυστυχώς, όταν απελπιζόμαστε.

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2015

Για τα παιδιά που έσπασαν το ΤΑΙΠΕΔ…

Τέσσερις συλλήψεις μελών της ομάδας Ρουβίκωνας που εισέβαλαν στα γραφεία του ΤΑΙΠΕΔ ανακοίνωσε η αστυνομία η οποία αναζητά, όπως λέει, και τα υπόλοιπα μέλη.

Έχουμε εκφράσει πάμπολλες φορές τις ενστάσεις μας για πράξεις επαναστατικής βίας, οι οποίες δεν έχουν από πίσω τους ένα μαζικό κίνημα να τις νομιμοποιεί. Έχουμε εκφράσει επίσης πολλές φορές τις διαφωνίες μας με τον αναρχικό χώρο, και σε επίπεδο ιδεολογίας αλλά και καθημερινής πρακτικής.

Σίγουρα θα προτιμούσαμε στα γραφεία του ΤΑΙΠΕΔ να έχει εισβάλλει μια συγκέντρωση εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών και να ξεθεμελιώσει αυτό το κτίριο της σύγχρονης κομαντατούρ. Θα θέλαμε κόμματα, οργανώσεις και συνδικάτα να έχουν στρατοπεδεύσει απ’ έξω και να διακόψουν στην πράξη τη λειτουργία του. Θα μας αρκούσε ακόμη και το κλείσιμο του ταμείου από μια στοιχειωδώς προοδευτική κυβέρνηση (δεν συζητάμε για αριστερή – αυτή δεν υπήρξε ποτέ).
Αυτά όμως δεν έγιναν. Για την ακρίβεια η μνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έθεσε ως βασική της προτεραιότητα να προστατεύσει τη δομή, τη λειτουργία και την αποστολή του ταμείου. Ουσιαστικά διαφύλαξε ως κόρη οφθαλμού το ΤΑΙΠΕΔ, το οποίο μαζί με την «ανεξάρτητη» κεντρική τράπεζα του Στουρνάρα, αποτελούν τα προκεχωρημένα φυλάκια των δανειστών για την ολοκληρωτική μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους.