Για την γκόμενα έχεις εναλλακτική, για τη χώρα σου όχι

Έξι χρόνια μετά την χρεοκοπία και την προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης, είναι πια εμφανές πως η Ευρωπαϊκή Ένωση διαλύεται μπροστά στα μάτια μας.    

Δεν είναι μόνο το Brexit, δεν είναι μόνο οι χρεοκοπημένες ιταλικές τράπεζες, δεν είναι μόνο η άνοδος των εθνικιστικών και ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη, δεν είναι μόνο κάποιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αρνούνται να υιοθετήσουν το ευρώ.
Είναι όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα που φωνάζει πως τελειώνει.
Βγάζει μάτι πια πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί.
Δεν μπορεί μωρέ η άχαρη.
Κι αυτό που θα κυριαρχήσει στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης -μετά το δημοψήφισμα για το Brexit- είναι τα δημοψηφίσματα για έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι έκπληξη.


Από την ημέρα που δημιουργήθηκε το euro, ξεκίνησαν οι ισχυρές αμφιβολίες για την επιτυχία του εγχειρήματος, ενώ δεν ήταν καθόλου λίγοι αυτοί που υποστήριζαν πως το euro θα διαλύσει την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν γνωστά και στους Έλληνες πολιτικούς, και στις ελληνικές κυβερνήσεις και στα ελληνικά κόμματα.
Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου έστελνε την Ελλάδα στο ΔΝΤ και ψήφιζε το πρώτο Μνημόνιο, τα γνώριζε.
Όταν ο Αντώνης Σαμαράς ψήφιζε το δεύτερο Μνημόνιο, τα γνώριζε.
Όταν ο Αλέξης Τσίπρας ψήφιζε το τρίτο Μνημόνιο, τα γνώριζε.

Βαρουφάκης: Ιφιγένεια ή μάγισσα;

Το κάψιμο μαγισσών του Μεσαίωνα αλλά και το αντίστοιχο «κυνήγι μαγισσών» του γερουσιαστή Μακάρθι στην Αμερική της δεκαετίας του ’50 επανέρχεται στην Ελλάδα του 21ου αιώνα

 

Συντάκτης: Άρης Χατζηστεφάνου      

Καθώς το Μαξίμου παρέδωσε τον Γιάνη Βαρουφάκη σαν εξιλαστήριο θύμα στο Βερολίνο αλλά και στα κανάλια των Ελλήνων ολιγαρχών, αρκετοί μίλησαν για «αποδιοπομπαίους τράγους» και «ανθρωποθυσίες». Ισως σε αυτές τις παρομοιώσεις θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και το κάψιμο μαγισσών του Μεσαίωνα


Κανείς δεν μπορεί να τρομοκρατήσει μια ολόκληρη χώρα εάν δεν είμαστε όλοι συνένοχοί του.

Ο δημοσιογράφος Εντουαρντ Μάροου για τον Μακαρθισμό

Οι θυσίες ανθρώπων και ζώων είναι μια συνήθεια παλιά όσο και η ιστορία του ανθρώπου. Σύμφωνα με τον Γερμανό μελετητή Γουόλτερ Μπάρκετ, η θυσία στην αρχαία Ελλάδα προκύπτει από τις παραδόσεις των κυνηγών, οι οποίοι με διάφορες τελετές ζητούσαν συγγνώμη για το γεγονός ότι σκότωναν άλλους ζωντανούς οργανισμούς προκειμένου να τραφούν και να επιβιώσουν.


Αποτύπωση αυτών των τελετών αποτέλεσαν τα Διιπόλεια, αρχαία γιορτή των Αθηναίων στην οποία ένας ιερέας θυσίαζε ένα βόδι και στη συνέχεια εξαφανιζόταν για να μην καταδικαστεί για την πράξη του. Για την Ιστορία, από τις μεγαλοπρεπείς θυσίες 100 βοδιών προς τιμήν του Δία και του Απόλλωνα θα προκύψει και η λέξη εκατόμβη.


Αν τα Διιπόλεια εξέφραζαν τις τύψεις των κυνηγών για τα θηράματά τους, ο μύθος της Ιφιγένειας, όπως παρουσιάζεται και από τον Ευριπίδη, πιστεύεται ότι αποτυπώνει τη σταδιακή εγκατάλειψη των ανθρωποθυσιών στην αρχαία Ελλάδα.


Ο Αγαμέμνονας καλείται να θυσιάσει την κόρη του στη θεά Αρτεμη, ώστε να μπορέσει να αποπλεύσει ο στόλος των Αχαιών για την Τροία. Την τελευταία όμως στιγμή η θεά λυπήθηκε την Ιφιγένεια, την άρπαξε από τον βωμό της θυσίας και έβαλε στη θέση της ένα ελάφι (ιστορία που επαναλαμβάνεται και με τον γιο του Αβραάμ, ο οποίος λίγο πριν από τη σφαγή έδωσε τη θέση του σε ένα κριάρι).

Η ελληνική βιομηχανία σε μία κλωστή (+audio)

Την Παρασκευή 27 Νοεμβρίου ξεκινάει η διαδικασία πλειστηριασμού περουσιακών στοιχείων της «Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας». Μια υπόθεση μεγαλύτερη από τις τύχες μιας εταιρείας, ή ενός από τους σημαντικότερους κλάδους της ελληνικής παραγωγής. Μια υπόθεση που θα αποδείξει αν, τελικά, η Ελλάδα θέλει να έχει δική της παραγωγή

 

 

του Θάνου Καμήλαλη



Η αυριανή διαδικασία είναι απλά η αρχή για την εκποίηση της συνολικής περιουσίας της μεγαλύτερης από πλευράς παραγωγικής δυναμικότητας εταιρείας κλωστοϋφαντουργίας στην Ε.Ε, περιουσίας που αγγίζει τα 161 εκατ. ευρώ.  Όπως τονίζουν οι εργαζόμενοι, η Ελλάδα παραμένει ο μοναδικός παραγωγός βαμβακιού στην Ε.Ε ενώ κατέχει την 8η θέση παγκοσμίως στην παραγωγή σύσπορου βάμβακος με ανταγωνιστικά ποιοτικά χαρακτηριστικά. Παράλληλα, θα δημιουργήσει ένα αρνητικό δεδικασμένο για άλλες πτωχευμένες επιχειρήσεις, απαγορεύοντας ουσιαστικά την επανεκκίνηση τους, σε περίπτωση που η τράπεζα – πιστωτής δεν θα το επιθυμεί.

Οι εταίροι τους φτύνουν αλλά στο Μαξίμου νομίζουν ότι βρέχει

Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

 Η πεμπτουσία της πολιτικής έρχεται συνήθως στην επιφάνεια όταν οι πρωταγωνιστές της –για δικούς τους λόγους– αποφασίζουν να αποκαλύψουν τις κρυφές πτυχές της. Μόλις την προηγούμενη Τρίτη εκατοντάδες χιλιάδες Ευρωπαίοι πολίτες, μέσω ενός γαλλογερμανικού ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στον τηλεοπτικό σταθμό ARTE, είχαν την τύχη να μάθουν μερικές από τις λεπτομέρειες ενός αθέατου πολιτικού παρασκηνίου.

Τι αφορούσε; Την επτάμηνη διαπραγμάτευση των δανειστών με την πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, το ελληνικό δημοψήφισμα και πώς καταλήξαμε στη σύναψη του τρίτου μνημονίου.

Στο πλαίσιο του ντοκιμαντέρ παρουσιάστηκαν στοιχεία που κυριολεκτικά ανατρέπουν όλη την κυβερνητική προπαγάνδα περί σκληρής διαπραγμάτευσης.

Αποκαλύφθηκε ότι η πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα έσυρε ως πρόβατα επί σφαγή τη χώρα και τον ελληνικό λαό στις Βρυξέλλες και, παρά τους θεατρινισμούς της, είχε προαποφασίσει την υπογραφή της βάρβαρης συμφωνίας. Όταν τους «καρφώνουν» οι εταίροι τους…

Και αυτά δεν τα λέμε εμείς. Οι ίδιοι οι εταίροι «καρφώνουν» με εύσχημο τρόπο την ελληνική κυβέρνηση.

Πιο αποκαλυπτικοί από όλους ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και ο γάλλος επίτροπος Οικονομικών της Κομισιόν Πιέρ Μοσκοβισί.

Είμαστε όλοι Βαρουφάκης

Δεν πίστευα ποτέ ότι θα έπρεπε να γράψω ένα κείμενο στήριξης στον Γ.Βαρουφάκη. Στα πάνελ που βρεθήκαμε να συζητάμε για το ευρώ και τη δραχμή ή στις ραδιοφωνικές συνεντεύξεις μαζί του πίστευα πάντα ότι ήταν επικίνδυνος για τις επιδιώξεις και τα οράματα της Αριστεράς.

 

Δυσκολεύομαι να θυμηθώ κάποιον άλλο οικονομολόγο (του δικού του διαμετρήματος) που να επιχειρηματολογούσε με τόσο πάθος για την ανάγκη παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη. Ήταν μάλιστα ο πρώτος που έφερε στην Ελλάδα τη θεωρία του Hotel California σχετικά με τις δυνατότητες εξόδου (You can check-out any time you like, But you can never leave!). Γι’ αυτόν ήταν λάθος ότι μπήκαμε στη νομισματική ένωση αλλά θα ήταν καταστροφή να βγούμε.

 

Ήταν επίσης ο πρώτος που επιτέθηκε στην πρωτοβουλία για τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου. Και μάλιστα το έκανε από τις σελίδες του Protagon με επιχειρήματα που θύμιζαν τα τρομολαγνικά σενάρια των νυχτερινών δελτίων ειδήσεων.

 

Και ύστερα ήρθαν τα ασυγχώρητα λάθη, από τη θέση πλέον του υπουργού Οικονομικών. Πληρώνοντας τις δόσεις παράνομων και απεχθών δανείων άφησε τα ταμεία να αδειάσουν και εκμηδένισε τις ελπίδες μια σοβαρής διαπραγμάτευσης. Οι προηγούμενες ιδεοληψίες του για την ανάγκη παραμονής στο ευρώ και η άρνησή του για κάθε συζήτηση σοβαρής διαγραφής του χρέους απλώς επιδείνωσαν δραματικά την κατάσταση.