Ιταλικό δημοψήφισμα: ρήγμα, όχι κατεδάφιση

Προχτές, λοιπόν, οι ιταλοί πήγαν σε δημοψήφισμα, στο οποίο οι τρεις στους πέντε ψήφισαν "Όχι" και οι άλλοι δύο ψήφισαν "Ναι". Αυτό το μάθαμε. Εκείνο που, κατά την γνώμη μου, δεν μάθαμε επειδή δεν μας ανέλυσαν σωστά, είναι τι ακριβώς απέρριψαν μ' αυτό το "Όχι". Πρόκειται πράγματι για άλλο ένα χαστούκι στην Ευρωπαϊκή Ένωση (γενικώτερα) και στην Ευρωζώνη (ειδικώτερα); Είναι σωστό να γίνεται λόγος για Itexit; Ας δούμε με ψυχραιμία τα πράγματα.

Κατ' αρχήν, να ξεκαθαρίσουμε ότι το προχτεσινό ιταλικό δημοψήφισμα δεν είχε καμμιά σχέση με το περυσινό δικό μας, αφού το θέμα του ήταν άσχετο με την Ε.Ε., τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως. Οι ιταλοί κλήθηκαν να εγκρίνουν ή να απορρίψουν μια σειρά δομικών πολιτειακών μεταρρυθμίσεων, οι οποίες είχαν μεν εγκριθεί από το κοινοβούλιο αλλά με μικρή πλειοψηφία, κάτι που, με βάση την νομοθεσία τής χώρας, απαιτεί την διεξαγωγή δημοψηφίσματος ώστε να πουν απ' ευθείας την γνώμη τους και οι πολίτες. Τί σόι μεταρρυθμίσεις ήσαν αυτές; Για να καταλάβουμε, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τον τρόπο λειτουργίας τού κοινοβουλευτισμού στην γείτονα χώρα.

La Stampa, 5/12/2016: "Η Ιταλία είναι μια σύγχρονη χώρα. Νίκησε το ΟΧΙ, το διαζύγιο παραμένει".
Υπότιτλος: "Και τώρα, δουλειά". Αξιοσημείωτο το σχεδόν 80% του ΟΧΙ στο -βιομηχανικό- Τορίνο.

Τσι(π)ριμώκος…

       

   Ο κ.Τσίπρας, αυτός που ξεπούλησε από αεροδρόμια και Ελληνικό μέχρι λιμάνια και τρένα, επικαλείται… «αρχές»!

   Ο κ.Τσίπρας που θα έδινε την 13^η σύνταξη αλλά έκοψε από τους συνταξιούχους ακόμα και το ΕΚΑΣ, επικαλείται… «αξίες»!

   Ο κ.Τσίπρας που (με τις ψήφους του Σαμαρά, του Βορίδη, του Βενιζέλου, του Λοβέρδου, του  Θεοδωράκη και του Γεωργιάδη) επέβαλε το δικό του, το τρισχειρότερο Μνημόνια, το «Μνημόνιο Τσίπρα», εμφανίζεται στον δημόσιο βίο επικαλούμενος την «ασπίδα των …(αριστερών) ιδεών» του!

    Ο κ.Τσίπρας, αυτός που ξεπούλησε το «Όχι» του ελληνικού λαού, όπου βρεθεί κι όπου σταθεί επικαλείται το… δημοψήφισμα!

   Ο κ.Τσίπρας, αυτός για τον οποίο ο Νταισεμπλουμ δηλώνει «θαυμασμό», που ο Βαλς τον «ζηλεύει» και που οι Αμερικάνοι του «βγάζουν το καπέλο», επικαλείται την… «Αριστερά»!

«Τόσο μπορούσε»

Μετά την απόφαση του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να αγνοήσουν το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, να το κάνουν ΝΑΙ, και να περάσουν τρία Μνημόνια μέσα σε μερικούς μήνες, μια φράση που ακούγεται συχνά είναι «Τι άλλο μπορούσε να κάνει; Τόσο μπορούσε.»
Δεν υπάρχει πιο χυδαία φράση από το «Τόσο μπορούσε».


Λες και ρίξαμε τον παλαιστή Τσίπρα στην αρένα και ο αντίπαλος ήταν 500 κιλά γομάρι και πήρε τον δικό μας παραμάζωμα. Λες και δεν υπάρχουν χώρα, πολίτες, νόμοι.
Αυτοί που λένε «Τόσο μπορούσε» δεν αναφέρονται στον Τσίπρα.
Ουσιαστικά, αναφέρονται στον εαυτό τους.
«Τόσο μπορούσα» θέλουν να πουν. Δηλαδή, δεν μπορούσαν καθόλου.
Εγώ ξέρω πως, όποιος δεν μπορεί, πάει σπίτι του.
Και αφήνει κάποιον άλλον να κάνει τη δουλειά.
Κάποιον που να μπορεί.
Όποιος δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, εξαφανίζεται από την σκηνή.
Όταν σε μια χώρα γίνεται δημοψήφισμα για κρίσιμο εθνικό θέμα -όπως προβλέπει το Σύνταγμα της χώρας- και οι πολίτες ψηφίζουν ΟΧΙ, δεν ενδιαφέρει κανέναν αν μπορείς ή όχι.

Πέρασε κάτι παραπάνω από ένας χρόνος

Ήταν μια περίεργη –πολύ περίεργη– μέρα. Το προηγούμενο βράδυ είχα φτάσει στην Αθήνα και με φιλοξενούσε ένας αγαπημένος φίλος στην Νέα Σμύρνη. Ζέστη και ο κόσμος όλος έξω.

Η πλατεία στις ομορφιές της.

Καφέ, μπαράκια και όλα τα καθίσματα γεμάτα.

Μουσικές, συζητήσεις για το αυριανό δημοψήφισμα σχεδόν σε κάθε παρέα.

Ουρές δεκάδων ανθρώπων έξω από κάθε τράπεζα.

Αγανάκτηση.

Εικόνα πιθανής επικράτησης του Ναι.

Όμως εγώ ήρθα να ψηφίσω ΟΧΙ.

Κι εκείνη την μέρα και το επόμενο πρωί, τριγυρνώντας μεταξύ παραλιακής και Πειραιά, κατάλαβα καλά πόσο ταξική ήταν αυτή η ψηφοφορία και πόσο διαφορετικά θα ψήφιζαν οι φτωχοί από τους περισσότερο βολεμένους και τους πλούσιους.

Πόσο λιγότερο φοβισμένοι ήταν οι φτωχοί από την τρομοκρατία των ΜΜΕ και τις δηλώσεις του Γιούνκερ πως η ψήφος υπέρ του ΟΧΙ θα σήμαινε την αποπομπή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Φυσικά και δεν έτρεφα –από το 2014 έγραφα για αυτό– την παραμικρή εμπιστοσύνη στον Τσίπρα και στο κόμμα του.

‘Όμως είχα πάρει, τοις μετρητοίς τις απειλές των μαφιόζων εταίρων και δεν μπορούσα να φανταστώ το μέγεθος της ξετσιπωσιάς αυτού του αλήτη.

Δεν μπορούσα να παραδεχτώ ότι στην πραγματικότητα Τσίπρας και δανειστές τα είχαν βρει καιρό πριν και είχαν ήδη συμφωνήσει για το νέο μνημόνιο, βδομάδες πριν ο Τσίπρας «συγκινημένος» προκηρύξει το δημοψήφισμα.

ΟΧΙ για πάντα - by To Skouliki Tom

Σαν σήμερα, πέρσυ τέτοια μέρα, την επομένη του δημοψηφίσματος, όπου το ΟΧΙ είχε επικρατήσει του ΝΑΙ με 61%, ο Πρωθυπουργός Αλέξη Τσίπρας κάλεσε συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, οπότε ο ανυποψίαστος ελληνικός λαός άρχισε να υποψιάζεται ότι το ΟΧΙ του θα πήγαινε στα σκουπίδια και τη θέση του θα έπαιρνε ένα βαρβάτο ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ.

ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ αλλά ποια όλα; Έλα ντε, αφού μέχρι τη διενέργεια του δημοψηφίσματος η πρόταση Γιούνκερ είχε αποσυρθεί από το τραπέζι, οπότε στην ουσία ψηφίζαμε για κάτι που δεν υπήρχε - όχι ότι και να υπήρχε θα τη διάβαζε κανένας. 

Αλλά αυτό το ξέραμε. Ήταν γνωστό σε όλους. Παρόλα αυτά πήγαμε. Και ψηφίσαμε. Κι αν ξέραμε την κατάληξη όλων αυτών, θα το ξανακάναμε.  Γιατί αυτό το κάναμε για εμάς, δεν το κάναμε για αυτούς.

Αυτό που δεν ξέραμε ήταν ότι το πρώτο δημοψήφισμα μετά από 41 χρόνια θα κατέληγε στη μεγαλύτερη φάρσα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας - η δεύτερη μεγαλύτερη είναι η φάση με τα πλαστικά καπάκια και τα αναπηρικά αμαξίδια.

Αν και το ερώτημα είχε εν τω μεταξύ αποσυρθεί, σίγουρα ψηφίσαμε ΟΧΙ στη συνέχιση των των καταστρόφικων μέτρων λιτότητας - αυτών που αμέσως μετά συμφωνήθηκαν και ακόμα εφαρμόζονται. Ψηφίσαμε ΟΧΙ στο παρόν με την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

Ή θα γυαλίζει το μάτι σου ή θα κλωσσάς τα αυγά σου

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,

Λίγο το επερχόμενο Brexit, λίγο το -πλέον- απίθανο Grexit και λίγο το πόσο μπαλόνια μας τα έχουν κάνει, με οδηγούν στο συμπέρασμα πως το «διάλειμμα» 70 χρόνων μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου φτάνει πανηγυρικά στο τέλος του.

Το κοινωνικό κράτος πέθανε, ζήτω οι αγορές.
Όπως οι γιατροί προετοιμάζουν διεξοδικά τον ασθενή πριν το χειρουργείο, έτσι και οι αγορές μας προετοίμασαν για τη στιγμή που θα πετάξουν στη θάλασσα όλες τις κοινωνικές διεκδικήσεις.
Με τη διαφορά ότι ο γιατρός παλεύει να σώσει τον ασθενή.
Οι αγορές, από την άλλη, θα κάνουν τα πάντα για να μην ξανασηκωθεί από τη χειρουργική κλίνη.
Την ίδια στιγμή, δισεκατομμύρια πολίτες σε όλο τον κόσμο δείχνουν ανήμποροι ή αδιάφοροι μπροστά στον επερχόμενο ολοκληρωτισμό.

Είναι εύκολο να πούμε πως είναι όλοι χάπατα και να ξεμπερδεύουμε, αλλά έχω την εντύπωση πως απλά ζούμε ακόμα το παραμύθι του αμερικάνικου όνειρου.
Πραγματικά σατανικό.
Μας έδωσαν μια μικρή γεύση από τη ζωή που δεν θα ζήσουμε ποτέ μας και θα καθόμαστε τώρα έξω από τη βιτρίνα να θυμόμαστε τη γλύκα εκείνης της μπουκίτσας.
Δισεκατομμύρια εξαθλιωμένοι άνθρωποι παρηγοριούνται με το να ονειρεύονται πως μια μέρα θα γίνουν ο επόμενος Ρονάλντο ή η επόμενη Σουίφτ.
Πως θα συνωμοτήσει το σύμπαν να το πετύχουν, γιατί το θέλουνε πολύ και με όλη τους την ψυχή.
Βέβαια, σε έναν κόσμο που το 80% των ανθρώπων ζει με λιγότερα από 10 δολάρια τη μέρα -με τον αριθμό αυτόν να αυξάνεται συνεχώς- μάλλον πρέπει να αναθεωρήσεις και σύντομα.
Και σε πόσους θα χαμογελάσει η τύχη;
Αν μας έχει διδάξει κάτι η ιστορία, είναι πως το ασχημόπαπο δεν θα γίνει ποτέ του κύκνος.
Και αν καταφέρει και γίνει, ε δεν θα γίνει απαραίτητα το ίδιο με τα υπόλοιπα ασχημόπαπα.
Σ’ έναν κόσμο με άνισες ευκαιρίες και το παιχνίδι στημένο από την αρχή, είσαι καταδικασμένος να φας τα μούτρα σου.
Για τον ίδιο λόγο που κανείς δεν είναι ασφαλής στην Ελλάδα, καθώς ο πήχης ανέβηκε πολύ ψηλά.
Δεν είναι δα και πυρηνική φυσική.
Είναι το παιχνίδι με τις μουσικές καρέκλες, ηλίθιε.

Brexit – Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα

Πανικός επικρατεί στην Βρετανία μετά την επικράτηση του Brexit στο δημοψήφισμα, αφού εκατομμύρια Βρετανοί συνωστίζονται μπροστά στα ATM, ενώ εκατομμύρια άλλοι εγκαταλείπουν πανικόβλητοι τη χώρα.


Η νίκη του Brexit θεωρείται βέβαιη, αν και δεν έχουν καταμετρηθεί ακόμα οι ψήφοι από το Κάτω Λαμπραντόρ και το Δώθε Τζακ Ράσελ, οπότε μπορεί να υπάρξει καμιά συγκλονιστική ανατροπή.
Μετά την επικράτηση του Brexit, η Βρετανία θα απομακρυνθεί από την Ευρώπη και θα πάει στο Βόρειο Πόλο, ενώ θα πέσει και ακρίδα.


Οι συνέπειες της εξόδου της Βρετανίας θα είναι τραγικές για την Ευρωπαϊκή Ένωση που τα πήγαινε τόσο καλά τώρα τελευταία, ρε γαμώτο.


Οι Βρετανοί σκέφτηκαν εθνικιστικά, σε αντίθεση με τους Γερμανούς που δεν σκέφτονται καθόλου εθνικιστικά και έχουν συνέχεια στο μυαλό τους το κοινό καλό.


Πραγματικά, είναι απαράδεκτο και εξοργιστικό όλοι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι να έχουν μέρα-νύχτα στο μυαλό τους την ενωμένη Ευρώπη και οι Βρετανοί να κοιτάνε την πάρτη τους.


Ενδεχόμενη έξοδος της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, εκθέτει ανεπανόρθωτα την Ελλάδα, αφού αυτό θα σημαίνει πως στην Βρετανία μετράει τι ψηφίζουν οι πολίτες στο δημοψήφισμα και δεν είναι προτεκτοράτο-μπανανία- αποικία.

Ποιος σκότωσε την Jo Cox;

Τι μέρα είναι σήμερα; Είναι Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016, μια μέρα πριν το βρετανικό δημοψήφισμα. Επίσης, είναι τα γενέθλια της Jo Cox, της βρετανίδας βουλευτού του εργατικού κόμματος που συμμετείχε στην εκστρατεία υπέρ της παραμονής της Μ.Βρετανίας στην ΕΕ που δολοφονήθηκε πριν από 6 μέρες.

Τι σύμπτωση!

Μία μέρα πριν το δημοψήφισμα, είναι μέρα μνήμης για την Jo Cox κι όλη η Μ.Βρετανία είναι υποχρεωμένη να θυμάται το που οδηγεί η αντιευρωπαϊκή μισαλλοδοξία: Στο θάνατο.

 

Δεν θα μπορούσε κανείς να ζητήσει αποτελεσματικότερη και μαζικότερη ψυχολογική επιχείρηση για να ψυχαναγκαστεί ο πληθυσμός να ψηφίσει κάτι που δεν επιθυμεί σε πείσμα της πολιτικής του ηγεσίας: Την παραμονή στη γερμανοκρατούμενη ΕΕ.

Πριν τη δολοφονία Cox ήταν δημοσκοπικά ξεκάθαρη η δυναμική νίκης του Brexit. Σήμερα, το αποτέλεσμα δείχνει πάλι αμφίρροπο.

Ο φερόμενος ως δράστης, ο 52χρονος Thomas Mair, εμφανιζόμενος για πρώτη φορά ενώπιον δικαστηρίου, διακήρυξε πως τ’ όνομα του είναι Ελευθερία και φώναξε «Θάνατος στους προδότες».

Η περιγραφή κοντινών του ανθρώπων τον ήθελαν ήρεμα και μοναχικό, μη βίαιο.

Πότε έγινε η μεταστροφή του σε φανατικό;

Μας αποκαλύπτεται πως ο Mair είχε ψυχιατρικά προβλήματα.

Κι εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε μια ακόμη σύμπτωση.

Το 2003, δολοφονείται με πολλαπλές μαχαιριές  η Σουηδή βουλευτής κι υπουργός Anna Lindh, που συμμετείχε στην εκστρατεία υπέρ της ένταξης της Σουηδίας στο Ευρώ λίγες μέρες πριν το σχετικό δημοψήφισμα.

Επώδυνοι συμβιβασμοί για τον Κάμερον

Πολύ μακριά από τις υποσχέσεις που απλόχερα μοίραζε στους συμπατριώτες του ο βρετανός πρωθυπουργός, χαρακτηρίζοντάς τις μάλιστα ως κόκκινες, απαραβίαστες γραμμές για την παραμονή της Μεγάλης Βρετανίας στην ΕΕ, βρίσκονται οι υποχωρήσεις που αναγκάστηκε να κάνει στο πλαίσιο της συνόδου Κορυφής της ΕΕ, που τελείωσε αργά το βράδυ της Παρασκευής. (Εδώ τα συμπεράσματα) Χαρακτηριστική είναι η υποχώρηση του απέναντι στο αίτημα περιορισμού των κοινωνικών παροχών στους μετανάστες, για να δεχθεί τελικά τη συρρίκνωσή τους σε τέσσερα χρόνια.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το αστείο ήταν πώς σε αιχμή του δόρατος για την απαρέγκλιτη εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου σε ό,τι αφορά τις παροχές που δικαιούνται οι μετανάστες και τα παιδιά τους, ακόμη κι αυτά που δε ζουν κοντά τους, αναδείχθηκαν χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Πολωνία. Να σημειωθεί, κάτι που είναι ελάχιστα γνωστό, ότι αυτή τη στιγμή περίπου 100.000 παιδιά στην Πολωνία απολαμβάνουν κρατικών επιδομάτων από τους γονείς τους που ζουν και εργάζονται εκτός των πολωνικών συνόρων. Η ίδια δηλαδή ομάδα χωρών που πιέζει για το σφράγισμα των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ στη συζήτηση για το προσφυγικό, όταν η συζήτηση πέρασε στη Μεγάλη Βρετανία επιτίθονταν εν σειρά στον Κάμερον που ήθελε κι αυτός να σηκώσει τα δικά του οικονομικά τείχη ζητώντας να εξαιρεθεί από την υποχρέωση χορήγησης επιδομάτων στους κοινοτικούς μετανάστες…

Εξ ίσου μεγάλη σημασία στην ατζέντα των διαπραγματεύσεων που διήρκεσαν 30 ώρες είχαν τρία ακόμη θέματα, πέραν αυτών που σχετίζονται με τη διαφύλαξη της νεοφιλελεύθερης πολιτικής: Το πρώτο, και σημαντικότερο θέμα αφορά την εξαίρεση της βρετανικής χρηματοπιστωτικής βιομηχανίας από τους κανόνες ρύθμισης και εποπτείας που έχει επιβάλει η ΕΕ. Παρότι η Γαλλία επέμενε μέχρι τέλος να μην υπάρξει καμιά εξαίρεση, στο τέλος ο Κάμερον εξασφάλισε τη δημιουργία μηχανισμών («φρένα κινδύνου») που θα ενεργοποιούνται όποτε τίθεται σε κίνδυνο η αυτονομία του Σίτι.

Περί ελπίδας

Στην πασίγνωστη φωτογραφία φαίνεται ο Αουγκουστ Λαντμέσερ, ο άνθρωπος που έγραψε Ιστορία αρνούμενος να υψώσει το χέρι του ναζιστικά μαζί με τον όχλο γύρω του

 

Συντάκτης: Γιώργος Τσιάρας      

«Ωραία τα κείμενά σου Γιώργο, αλλά πολύ “μαύρα”, ρε παιδί μου, πολύ απαισιόδοξα... Ο κόσμος θέλει ελπίδα!», μου έλεγε πριν από λίγες μέρες ένας πολύ κοντινός μου άνθρωπος -και δεν ήταν ο πρώτος.

Μάταια προσπάθησα να του εξηγήσω πως η κατασκευή και το εμπόριο των ελπίδων, το ελπιδεμπόριο που λέει κι ένας φίλος, είναι δουλειά των πολιτικών και των διαφημιστών της «σχολής» Μπερνέζ, όχι των δημοσιογράφων: δουλειά δικιά μας, έτσι τουλάχιστον όπως την καταλαβαίνω εγώ στα είκοσι τόσα χρόνια που την κάνω, είναι να αποδομούμε τους μύθους, όχι να τους παράγουμε, ούτε να τους μεγεθύνουμε.

Αλλιώς είμαστε φτηνοί μακιγιέρ, παρατρεχάμενοι πλασιέ της κάθε μικρής και μεγάλης εξουσίας.
Οχι ότι δεν έχω κάνει κι εγώ τις «κουτσουκέλες» μου: μόνο αναμάρτητος δεν είμαι. Ολοι έχουμε ανάγκη την ελπίδα ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, την προοπτική ότι κάτι, κάποτε θα αλλάξει -η ζωή θα ήταν απολύτως ανυπόφορη χωρίς αυτήν την προσδοκία, σ’ αυτό δεν μπορώ να διαφωνήσω.
Μπορεί, κοντολογίς, να μην παράγω προσδοκίες, αλλά τις καταναλώνω ευχαρίστως, όπως όλος ο κόσμος, και ενίοτε τις αναπαράγω.

Το έκανα το περασμένο καλοκαίρι με το δημοψήφισμα, το έκανα παλιότερα με τα κινήματα των πλατειών σε Ελλάδα και Ισπανία και, βέβαια, με άλλα αντίστοιχα γεγονότα που κατά καιρούς με ενέπνευσαν, όπως π.χ. οι λαϊκοί ξεσηκωμοί στον αραβικό κόσμο, την Ισλανδία, την Αργεντινή, τη Βενεζουέλα...

Οι εταίροι τους φτύνουν αλλά στο Μαξίμου νομίζουν ότι βρέχει

Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

 Η πεμπτουσία της πολιτικής έρχεται συνήθως στην επιφάνεια όταν οι πρωταγωνιστές της –για δικούς τους λόγους– αποφασίζουν να αποκαλύψουν τις κρυφές πτυχές της. Μόλις την προηγούμενη Τρίτη εκατοντάδες χιλιάδες Ευρωπαίοι πολίτες, μέσω ενός γαλλογερμανικού ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στον τηλεοπτικό σταθμό ARTE, είχαν την τύχη να μάθουν μερικές από τις λεπτομέρειες ενός αθέατου πολιτικού παρασκηνίου.

Τι αφορούσε; Την επτάμηνη διαπραγμάτευση των δανειστών με την πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, το ελληνικό δημοψήφισμα και πώς καταλήξαμε στη σύναψη του τρίτου μνημονίου.

Στο πλαίσιο του ντοκιμαντέρ παρουσιάστηκαν στοιχεία που κυριολεκτικά ανατρέπουν όλη την κυβερνητική προπαγάνδα περί σκληρής διαπραγμάτευσης.

Αποκαλύφθηκε ότι η πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα έσυρε ως πρόβατα επί σφαγή τη χώρα και τον ελληνικό λαό στις Βρυξέλλες και, παρά τους θεατρινισμούς της, είχε προαποφασίσει την υπογραφή της βάρβαρης συμφωνίας. Όταν τους «καρφώνουν» οι εταίροι τους…

Και αυτά δεν τα λέμε εμείς. Οι ίδιοι οι εταίροι «καρφώνουν» με εύσχημο τρόπο την ελληνική κυβέρνηση.

Πιο αποκαλυπτικοί από όλους ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και ο γάλλος επίτροπος Οικονομικών της Κομισιόν Πιέρ Μοσκοβισί.

Ηθικό Πλεονέκτημα Λάστιχο

Γεια σου πιτσιρίκο.

Θα ήταν αρκετό να βάλουμε τον Αλέξη Τσίπρα να κάνει αντιπολίτευση στον Αλέξη Τσίπρα, απλά και μόνο αντιπαραβάλλοντας τα προεκλογικά βίντεο με τις θέσεις και τις ομιλίες του πριν από την 25η Ιανουαρίου με τα όσα μας λέει από τότε που έγινε κυβέρνηση μέχρι σήμερα.

Ωστόσο, καθώς πλησιάζουν οι εκλογές και την αλήθεια ( α+ λήθη ) την κατέχει, όποιος δεν ξεχνάει, είναι σκόπιμο να ειπωθούν κάποια πράγματα.

 

Δεν θα μιλήσουμε για τα μνημόνια που θα καταργούνταν με ένα νόμο και ένα άρθρο αλλά, αντιθέτως, ψηφίστηκαν νέα χωρίς να διαβαστούν, με την διαδικασία του κατεπείγοντος, μαύρα μεσάνυχτα, παραμονές Δεκαπενταύγουστου.

 

Δεν θα μιλήσουμε για προδοσίες και ξεπούλημα αγώνων.

Θα μιλήσουμε για κάτι πολύ πιο σημαντικό.

 

Για το στοιχείο εκείνο που εξισώνει πλέον τον Αλέξη Τσίπρα και ότι απέμεινε από τον Συριζα με το υπόλοιπο πολιτικό κατεστημένο της μεταπολίτευσης.

 

Θα μιλήσουμε για το πολυδιαφημισμένο «ηθικό πλεονέκτημα» που θα κόμιζε στην πολιτική σφαίρα ο Αλέξης Τσίπρας και οι σύντροφοι του και για την Δημοκρατία που θα υπερασπισθούν.

Τρεις φράσεις του Αλέξη Τσίπρα είναι αρκετές για να αποδείξουν την αλήθεια.

 

Φράση πρώτη: « Εμείς δεν θα κάνουμε διαπραγμάτευση και δεν θα ασκούμε πολιτική για το λαό, αλλά μαζί με τον λαό στον δρόμο».

 

Προεκλογικά, ο Αλέξης Τσίπρας έδινε ιδιαίτερη έμφαση στις αμεσοδημοκρατικές και κινηματικές διαδικασίες. Τις ξέχασε όμως αμέσως μόλις ανέλαβε την εξουσία.

ΤΡΕΛΛΑΘΗΚΑΜΕ ‘Η ΔΟΥΛΕΥΟΜΑΣΤΕ;

Του Διονύση Ελευθεράτου

Κράμα μπόλικης αμηχανίας και αντιφατικότητας απέπνεαν  τα σχόλια ενός τμήματος της εγχώριας Αριστεράς ή – για να μιλήσουμε με όρους ανθρώπων κι όχι «χώρων» – ενός φάσματος αριστερών, στον απόηχο του δημοψηφίσματος  στη  Σκοτία. Δεν πρόκειται μόνο για τους «συνήθεις»  κατ’ ευφημισμόν αριστερούς κι αυτό είναι το ενδιαφέρον.

 

Άνθρωποι με ειλικρινείς  ανησυχίες, με προβληματισμούς που δεν καταλήγουν (τουλάχιστον όχι κατά κανόνα) σε «συστημικής» αιγίδας «δια ταύτα», ούτε σε  «κοσμοπολίτικες» ρηχότητες, έδειχναν  έως και διχασμένοι. Ενδεικτικά: «Από την μια πλευρά εκνευριζόμουν βλέποντας όλους τους σιχαμένους στυλοβάτες του ‘στάτους κβό’,  από τον Κάμερον μέχρι την Κομισιόν, να πανηγυρίζουν για το αποτέλεσμα. Από την άλλη όμως δεν ήθελα να πάρει εθνικιστικό χαρακτήρα  η διαμαρτυρία των Σκοτσέζων». Άλλη εκδοχή, περισσότερο κατηγορηματική: «Δεν είναι δυνατόν η Αριστερά να πρωτοστατεί σε κινήσεις που αλλάζουν  χάρτες». Και άλλα παρεμφερή.

 

Το πρώτο που αξίζει να επισημανθεί είναι κάτι  που  αποσιωπήθηκε είτε υποβαθμίστηκε είτε βρήκε επιβεβαίωση στο γνωστό «απορία ψάλτου, βηξ»: την άποψη, τη  μάχη της ίδιας της σκοτσέζικης Αριστεράς. Επειδή μάλιστα έλκουν την πολιτική – ιδεολογική  καταγωγή τους από το παλιό «ευρωκομμουνιστικό» ρεύμα πολλοί εξ όσων ανησύχησαν με την προοπτική της σκοτσέζικης απόσχισης, λέμε να βάλουμε  λίγη . βιωματική χροιά στις σκέψεις μας: ρε παιδιά, συζητώντας  για κάτι τέτοια φάγαμε τα νιάτα μας,  κατά καιρούς  και τα . μουστάκια μας, σε διαξιφισμούς αμφιθεατρικούς και σε «πηγαδάκια» πλατειών. Τι απέγινε εκείνη η παλιά αρχή του σεβασμού στις θέσεις και τις επεξεργασίες της Αριστεράς σε κάθε χώρα;  Τι απέγιναν οι εκκλήσεις για κατανόηση των «εθνικών ιδιαιτεροτήτων» και «εθνικών συνθηκών»;  Επειδή τώρα δεν υπάρχει ένα ενιαίο διεθνές «επαναστατικό κέντρο», θα αντικαταστήσουμε  άραγε  την νομεγκλατούρα που χάρασσε γραμμή για λογαριασμό όλων με κάτι άλλο; Γιατί; Και ποιο είναι αυτό το άλλο;