Οι άνθρωποι καταστρέφουν τον πλανήτη

 Πιο γρήγορα, πιο καταστροφικά: Οι άνθρωποι εντείνουν τις πιέσεις τους πάνω στο περιβάλλον τους, απειλώντας όλο και περισσότερο την ποικιλομορφία της ζωής πάνω στη Γη. Αυτό είναι επί της ουσίας το συμπέρασμα της έρευνας δώδεκα επιστημόνων από οκτώ καναδικά, αυστραλιανά, αμερικανικά και ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, καθώς και της ΜΚΟ Wildlife Conservation Society (WCS), που δημοσιεύτηκε την Τρίτη 23 Αυγούστου στην Επιθεώρηση Nature Communications…

Οι συγγραφείς εκτιμούν ότι η επίδραση του ανθρώπου έχει αυξηθεί κατά 9% σε δεκαέξι χρόνια. Το αποτέλεσμα αυτό προκύπτει από την ενσωμάτωση συγχρόνως δορυφορικών εικόνων - η αποψίλωση των δασών, για παράδειγμα - και των δεδομένων που συλλέγονται επί τόπου καθώς και του δείκτη του ανθρώπινου αποτυπώματος που χρησιμεύει ως σημείο αναφοράς και ο οποίος αυξήθηκε από 5,67 το 1993 σε 6,16 το 2019. Αυτός ο τυποποιημένος δείκτης περιλαμβάνει οκτώ μεταβλητές: τεχνητό χώμα, χωράφια, βοσκοτόπια, δημογραφία, νυχτερινό φωτισμό, σιδηροδρόμους, αυτοκινητοδρόμους και οδούς.


Τα μεταβληθέντα τρία τέταρτα του πλανήτη
Αυτή η μελέτη περιέχει άσχημες εκπλήξεις. Έτσι, σε ορισμένα μέρη του κόσμου, οι περιβαλλοντικές πιέσεις έχουν επιβραδυνθεί τουλάχιστον 20%.  Τα 3% των μεγαλύτερων οικοσυστημάτων - 823 "οικολογικές περιοχές" – θεωρείται ότι ανήκει σε αυτή την περίπτωση.


Αλλά αυτή η περιορισμένη βελτίωση απέχει πολύ από το συμψηφισμό του 70% όπου, αντιθέτως, ο ρυθμός του ανθρώπινου αποτυπώματος έχει επιβαρυνθεί πάνω από 20%. Η δημοσίευση αυτή αποκλείει το 27% της έκτασης του κόσμου όπου δεν είναι δυνατόν να εκτιμηθεί το ανθρώπινο αποτύπωμα, σύμφωνα με τους επιστήμονες.

Γενοκτονία με άρωμα Δύσης

Το μόνο που ζήτησε ήταν αυτόνομη τοπική αυτοδιοίκηση, φεμινισμό και πραγματική δημοκρατία. Η Nusaybin είναι μία από τις πολλές κουρδικές πόλεις που αφανίστηκαν από τον δικτάτορα Ερντογάν, την αγάπη της Ευρώπης. Η Nusaybin δεν υπάρχει πια.

Ανάμεσα στα ερείπια του σήμερα, μερικές δεκάδες άνθρωποι που αντιστάθηκαν, για 74 ημέρες, στην βάναυση επίθεση από τον τουρκικό στρατό έχουν παραδοθεί. Εκτελώντας εντολές του Ερντογάν : Eνώ εκβιάζει για βοήθεια από την ΕΕ και υπερηφανεύεται για την γενοκτονία του κουρδικού λαού, των δήθεν τρομοκρατών. Απάνθρωπη, δυσανάλογη, συμπεριλαμβανομένης της επίθεσης με αεροπλάνα (ναι, η Τουρκία βομβάρδισε τον άμαχο πληθυσμό του ΧΧΙ αιώνα), άρματα μάχης και βαρύ πυροβολικό εναντίον μόλις μερικών εκατοντάδων εξεγερμένων οπλισμένων με πολυβόλα όπλα.

Οι ΜΚΟ, η ευρωπαϊκή «αριστερά» που κλαίει για άλλες συγκρούσεις όπως για τις απαιτήσεις των δεξιών στη Βενεζουέλα, οι Ηνωμένες Πολιτείες που καταδικάζουν άλλα καθεστώτα όπως της Συρίας παραμένουν σιωπηλοί μπροστά στις τουρκικές ακρότητες. Μια παγκόσμια, αηδιαστική σιωπή, κάνουν τα στραβά μάτια στο σύγχρονο Γκέτο της Βαρσοβίας του 2016. Δεν είναι γνωστός ακόμα και o αριθμός των νεκρών. Τουλάχιστον χίλιοι Νέοι «τρομοκράτες» ζούσαν στο Nusaybin, πριν την καταστροφή.

Επιστήμονες εξηγούν γιατί η εξόρυξη χρυσού σημαίνει καταστροφή

          

Το πόρισμα είναι ένα: Οι εξορύξεις στις Σκουριές είναι για τα συμφέροντα και δεν βοηθούν κανέναν! Μιλώντας σε επιστημονική βάση, δύο ειδικοί καθηγητές του ΑΠΘ –ένας χημικός μηχανικός κι ένας γεωλόγος– ξεγύμνωσαν τους ισχυρισμούς της Ελντοράντο και όσων φλερτάρουν με την «επένδυση», στηριζόμενοι πάντα στα πορίσματα των επιθεωρητών Περιβάλλοντος που βρίσκονται εδώ και αρκετές εβδομάδες στα χέρια του εισαγγελέα.

«Τα πορίσματα αυτά δεν ήρθαν ως κεραυνός εν αιθρία, ούτε ήταν συνωμοσία κάποιων εχθρών της επένδυσης, αλλά το αποτέλεσμα του επίμονου αγώνα των κατοίκων που κατήγγειλαν και μόνοι τους έψαχναν αυτά για τα οποία βοούσε ο τόπος», ξεκαθάρισε μιλώντας σε ανοιχτή εκδήλωση του κινήματος «SOS Χαλκιδική», στην αίθουσα «Μανώλης Αναγνωστάκης» του δημαρχείου Θεσσαλονίκης, ο καθηγητής του Τμήματος Χημικών Μηχανικών του ΑΠΘ Νικόλαος Μοσχούδης.

Καταστρέφοντας το πανεπιστήμιο: Η «ελληνική πατέντα»

Έλληνες δημοσιογράφοι, κατά κανόνα άσχετοι με τα πανεπιστημιακά πράγματα, ξεκινούν τις ερωτήσεις τους εκφράζοντας τη βαθιά τους ανησυχία για «την κατάντια των ελληνικών πανεπιστημίων» — χωρίς να εξηγούν ποτέ τι εννοούν, με συγκεκριμένα στοιχεία και συγκεκριμένες συγκρίσεις με διεθνή δεδομένα. Κι όμως, τα περισσότερα πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο σήμερα έχουν παρόμοια προβλήματα με το ελληνικό, με τη διαφορά ότι η δημόσια συζήτηση γι’ αυτά γίνεται με λιγότερο φοβικούς και προπαγανδιστικούς όρους…

Του Δημήτρη Παπανικολάου – Ενθέματα της Αυγής

Την εβδομάδα που πέρασε, κορυφώθηκε η αντιπαράθεση γύρω από το κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου Αθηνών και τις προτάσεις του πρύτανη του Ιδρύματος για τον έλεγχο της πρόσβασης σε αυτό. Μάλλον κάπου στην πορεία, ανάμεσα σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις του πρύτανη, υπουργικές δηλώσεις και αντεγκλήσεις ξεχάστηκε ποιο πραγματικά είναι το διακύβευμα όλης αυτής της ιστορίας. Μας βοηθάει να το θυμηθούμε και να το καταλάβουμε πολύ καλύτερα, η ανακοίνωση που εξέδωσε για το ζήτημα την προηγούμενη Παρασκευή (17.10.2014) το Συμβούλιο του Ιδρύματος.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, το Συμβούλιο «συστρατεύεται με τις Πρυτανικές Αρχές στην προσπάθειά τους για την εμπέδωση αισθήματος ασφάλειας στην πανεπιστημιακή κοινότητα και την εύρυθμη λειτουργία του Ιδρύματος. Το πανεπιστήμιο είναι δημόσια περιουσία, ανήκει σε όλους τους Έλληνες [...] και πρέπει να προστατεύεται αναλόγως». Ως εκ τούτου, «κρίνεται απαραίτητο να εκπονηθεί και υλοποιηθεί σύστημα ελέγχου της πρόσβασης όλων των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας, αλλά και των πολιτών στις πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις, όπως συμβαίνει σε κάθε σύγχρονο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα». Τέλος, περνώντας κάπως αναπάντεχα από την ασφάλεια στην καθαριότητα, το Συμβούλιο καταλήγει με τη συμβουλή «να γίνουν άμεσα αναθέσεις», ώστε να αντιμετωπιστεί «το οξύτατο πρόβλημα καθαρισμού των πανεπιστημιακών χώρων. Αυτό απαιτεί η άμεση αντιμετώπιση της έκτακτης ανάγκης που συνδέεται με την προστασία της δημόσιας υγείας και της νεολαίας μας».

Έκτακτη ανάγκη, δημόσια υγεία, «η νεολαία μας»(!). Σύστημα ελέγχου, αίσθημαασφαλείας, εύρυθμη λειτουργία. Αν σας ξενίζει η γλώσσα αυτής της ανακοίνωσης, σωστά σας ξενίζει. Είναι γλώσσα βιοπολιτικού οργάνου — γι’ αυτό άλλωστε φέρνει τόσο πολύ, ακόμα και στις λέξεις της, τον απόηχο άλλων εποχών και καθεστώτων. Είναι γλώσσα που δεν μιλάει για το πανεπιστήμιο, αλλά για διαχείριση πληθυσμών. Δεν στοχεύει στην ανάδειξη ενός προβλήματος λειτουργίας ενός ιδρύματος και στην αντιμετώπισή του, αλλά, με αφορμή τη δραματική και «εμπόλεμη» παρουσίασή του (το Συμβούλιο, ακούμε, «συστρατεύεται»!), κοιτάζει πώς να εντείνει τον ηθικό πανικό, να επιβάλει ως ανάγκη ένα καθεστώς επιτήρησης, να περιγράψει όλη αυτή την πολιτική επιβολής ως στρατηγική ανοσοποίησης και προστασίας.

Εκεί έξω παραμονεύουν εχθροί, και το ελληνικό πανεπιστήμιο πρέπει να οχυρωθεί: αυτό μας λέει και η ανακοίνωση, το ίδιο επαναλαμβάνουν τον τελευταίο καιρό και τόσοι άλλοι «αρμόδιοι». Το ελληνικό πανεπιστήμιο παρουσιάζεται ως εξαίρεση (= δεν είναι σαν τα άλλα «σύγχρονα πανεπιστημιακά ιδρύματα» του κόσμου), και στη βάση αυτής της ρητορικής στρατηγικής τού επιβάλλεται, σιγά σιγά, μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Προωθείται δηλαδή, ολοένα και περισσότερο, η εικόνα ενός ελληνικού πανεπιστημίου που νοσεί, και το οποίο κανονικά θα πρέπει να βρίσκεται υπό κηδεμονία.