Σπαστικές σακούλες, πλαστικές ζωές και η οικολογική στροφή του καπιταλισμού

 

Νικόλας Γκίμπης

Είναι πλέον γεγονός, βρισκόμαστε ένα βήμα πιο κοντά στη σωτηρία του πλανήτη. Η Greenpeace στέλνει ευχαριστήριες επιστολές στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, οι επαγγελματίες περιβαλλοντολόγοι στρώνουν τις γραβάτες τους και αυτοσυγχαίρονται για την εγκυρότητα των προβλέψεων τους, οι κομματικοί μηχανισμοί της οικολογικής ιδεολογίας πανηγυρίζουν για τη νίκη τους, οι ευαίσθητοι μαραθωνοδρομείς και λοιποί αθλητικοί τύποι ανακουφίζονται μπρος στο άκουσμα της είδησης: τέρμα πια οι πλαστικές σακούλες απ’ τις ζωές των πολιτών, «no pasaran» σ’ αυτόν τον ρατσισμό κατά της μητέρας γης! Κάλλιο αργά παρά ποτέ βέβαια, αλλά ως εδώ και μη παρέκει, οι ένοχοι πρέπει να πληρώσουν γι’ αυτό το πλανητικό έγκλημα, δε γίνεται να τους αφήνουμε να κυκλοφορούν ελεύθεροι χωρίς να τιμωρηθούν, να τους ξηλώσουμε τις τσέπες και να τους αδειάσουμε μέχρι και το τελευταίο σεντ την ώρα του λογαριασμού για το shopping therapy.

Τα πληκτρολόγια των διαμορφωτών της κοινής γνώμης έχουν πάρει φωτιά, η κοινωνία του θεάματος ολημερίς προσπαθεί να καταπραΰνει το άγχος των πολιτών μπρος στο ενδεχόμενο μιας τέτοιας σημαντικής απώλειας, υπενθυμίζοντας πως το οικολογικό look θα είναι από ‘δω και στο εξής της μόδας και με σφραγίδα υπουργείου, συν του ότι όσοι επιλέξουν να είναι «in» τότε θα τύχουν και ευνοϊκότερης μεταχείρισης μέσω της φορο-αποφυγής, αλλά, κι απ’ την άλλη, αν θέλετε να υιοθετήσετε μια άλλη στάση ζωής ή να διατηρήσετε τις ίδιες, παλιές, καλές σας συνήθειες απέναντι στο περιβάλλον, το κόστος θα είναι μερικά μόνο σεντ, άσε που στα Lidl ήδη την πληρώνατε τη σακούλα οπότε δεν θα υπάρξει καμία διαφορά στα καθημερινά σας ψώνια. Οι έμποροι και οι καταστηματάρχες, υπό τον φόβο της μείωσης των πωλήσεων, κατορθώνουν και να χρεώσουν στις αποδείξεις το πέναλτι της σακούλας ως δήλωση απόλυτης υποταγής στο κράτος, αλλά και δε ζητούν απ’ τους πελάτες να πληρώσουν το πρόστιμο ως ένδειξη μεγαλοψυχίας, ενώ οι εργαζόμενοι στον τομέα των πωλήσεων οφείλουν να ρωτούν εφεξής τους καταναλωτές αν χρειάζονται σακούλα ακόμα κι αν οι τελευταίοι αγοράσουν απλώς ένα μπουκάλι νερό ή ένα κουτί με τσίχλες. Μπορεί τα αποτελέσματα στις χώρες του Βορρά να είναι εκπληκτικά με την εφαρμογή τέτοιων μέτρων, καθώς προϋποτίθεται μια μάζα αποχαυνωμένων ενοχικών για να εφαρμοστούν, μπορεί να θαυμάζουμε τους Ιρλανδούς και να φθονούμε τους Βέλγους για την πράσινη συνείδησή τους, όμως στην ελληνική της εκδοχή, η ποινή για τη χρήση της σακούλας γίνεται περισσότερο αντιληπτή ως ένα μέσο ώστε να βοηθήσουμε το κράτος να συγκεντρώσει κάποια χρήματα για την οικονομική του ενίσχυση και με τα κέρδη αυτού του τζίρου να είναι σε θέση να αποπληρώσει τα χρέη του ώστε να φέρει την οικονομική ανάπτυξη. Σε καμία των περιπτώσεων όμως, αν δεν θέλουμε να είμαστε απροκάλυπτα υποκριτές, δε μπορεί να γίνεται λόγος για μια προσπάθεια συμφιλίωσης ανθρώπου και φύσης.

Οι τσούχτρες του καπιταλισμού

Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης

Ο Κορινθιακός Κόλπος είναι μια μικρογραφία της Μεσογείου. Και οι δύο θάλασσες έχουν μια στενή φυσική είσοδο και μια τεχνητή έξοδο. Κλειστές θάλασσες και οι δύο, άρα εκτεθειμένες στις περιβαλλοντικές καταστροφές. Ο Κορινθιακός Κόλπος διαθέτει σπάνια προστατευόμενα οικοσυστήματα, όπως οι «κήποι» των κοραλλιών, τα υποθαλάσσια λιβάδια της Ποσειδωνίας, που συνθέτουν ένα πανέμορφο τοπίο στον πυθμένα. Εδώ βρίσκουν καταφύγιο τα τέσσερα είδη δελφινιών της Ελλάδος.

Κανονικά αυτή η υπερευαίσθητη θάλασσα θα έπρεπε να προστατεύεται με δρακόντεια μέτρα γιατί μολύνεται εύκολα εξαιτίας της αργής ανανέωσης των υδάτων της. Αλλά το κέρδος δεν έχει οικολογικές ευαισθησίες. Η «Αλουμίνα» εδώ και πενήντα χρόνια απορρίπτει την κόκκινη λάσπη της σ’ αυτή τη «λίμνη» και έχει καλύψει το 12% του πυθμένα του Κόλπου.

Αυτή η λάσπη είναι ένα επικίνδυνο δηλητήριο που αποτελείται από βαρέα μέταλλα, φυσικά ραδιενεργά συστατικά και πολλές άλλες επικίνδυνες καρκινογόνες ουσίες, σύμφωνα με τον καθηγητή Υγιεινής του Πανεπιστημίου Πατρών Απόστολο Βανταράκη.

Ο Κορινθιακός Κόλπος είναι μία από τις πιο σεισμογενείς περιοχές της Ελλάδας. Αν ενεργοποιηθεί το ρήγμα του και διασκορπίσει αυτή τη λάσπη, ο Κορινθιακός θα πεθάνει για πάντα. Εχει στα σπλάχνα του μια ωρολογιακή βόμβα που δεν ξέρουμε πότε θα εκραγεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πεθαίνει αργά αργά. Στον Κορινθιακό καταλήγουν τα αστικά λύματα χωρίς βιολογικό καθαρισμό.

Τα απόβλητα των ελαιοτριβείων μολύνουν τη θάλασσα με τα οξέα τους, που είναι αδιάλυτα στο νερό. Η άλλη πληγή είναι τα πλαστικά που διασπώνται σε μικροσκοπικά κομμάτια, μη ορατά από το μάτι και καταλήγουν στον άνθρωπο, μέσω της τροφικής αλυσίδας, δηλαδή από τα ψάρια που τα έχουν προσλάβει. Τέλος, έχουμε την υπεραλίευση με ανεμότρατες, τράτες και βιτζότρατες. (Οι τελευταίες είχαν απαγορευτεί. Αλλά ο οικολόγος υπουργός Ευάγγ. Αποστόλου τις επανέφερε ως αριστερές, που είναι καλύτερες από τις προηγούμενες που ήταν δεξιές).

Τα αποθέματα των ψαριών έχουν μειωθεί δραματικά. Μέσα σε δύο χρόνια (2009-2011) είχαν εκβρασθεί 25 νεκρά δελφίνια λόγω της έλλειψης τροφής και της ρύπανσης από χημικά και βαρέα μέταλλα. Φυσικό επακόλουθο να επελάσουν οι τσούχτρες, που απ’ ό,τι φαίνεται εγκαταστάθηκαν μόνιμα στον Κορινθιακό και τον έκαναν ακατάλληλο για κολύμβηση.

Οι λίγοι θαρραλέοι που το τολμούν, το πληρώνουν με ένα οδυνηρό τσίμπημα τσούχτρας. Αλλοι παθαίνουν αλλεργικό σοκ και αν δεν διακομιστούν ταχύτατα στο νοσοκομείο κινδυνεύουν να πεθάνουν από ασφυξία.

Εξορύξεις, πετρελαιοκηλίδες κι ελαφρά πατήματα στη γη

Γράφει η Ελένη Παλαιολόγου - Αλλότρια, ΤΑ ΚΟΙΝΑ

Εξορύξεις, πετρελαιοκηλίδες κι ελαφρά πατήματα στη γη
“Διαρρῆχτες τοῦ ἥλιου
δὲν εἶδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι
δὲν ἄγγιξαν φλογισμένο στόμα
δὲν ξέρουν τί χρῶμα ἔχει ὁ οὐρανὸς.”….

Απόσπασμα από το ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη “Αστεροσκοπείο”.

Πόσες φορές έχεις σεργιανίσει σ’ ένα δάσος ή σ’ ένα πάρκο για να νιώσεις τη γλυκιά δροσιά του αγέρα να σε ελαφρύνει από το βαρύ φορτίο των σκέψεων που σε σκοτίζουν και, γεμίζοντας το κεφάλι σου οξυγόνο, να σε τονώνει λες και σου δίνει κάποιος το φιλί της ζωής; Πόσες φορές έχεις αφήσει το βήμα σου ήρεμο πάνω στα βότσαλα ή στην άμμο μιας παραλίας, γιατί μόνο και μόνο ξεκουράζοντας το βλέμμα σου στο βαθύ μπλε της θάλασσας προσδοκείς να ξεφύγεις από την κόλαση που ενίοτε σου επιφυλάσσει η καθημερινότητα; Και να που φτάνει μια μέρα που αντικρίζεις, αντί για το καταπραϋντικό γαλάζιο που σε γαληνεύει, αυτή τη μαύρη κόλαση, από την οποία προσπαθείς να αποδράσεις.

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα δύο γεγονότα οικολογικού ενδιαφέροντος απασχολούν τη χώρα, σε διαφορετικό επίπεδο το καθένα, αλλά με τις ίδιες στην ουσία τους προεκτάσεις για τη ζωή. Το πρώτο αφορά στην απόφαση της καναδικής πολυεθνικής εταιρείας Eldorado Gold (και της ελληνικής θυγατρικής της Ελληνικός Χρυσός) να σταματήσει τις δραστηριότητές της για εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική, αν δεν ικανοποιηθούν άμεσα από την ελληνική κυβέρνηση τα αιτήματά της, σχετικά με την αδειοδότηση στην κατασκευή και ανάπτυξη των έργων της στις περιοχές των Σκουριών και της Ολυμπιάδας. Η ιστορία της καταστροφής και των ανεπανόρθωτων βλαβών που έχει προκαλέσει η εν λόγω εταιρεία τόσο στο περιβάλλον όσο και στην υγεία των ίδιων των κατοίκων του τόπου, είναι γνωστή· το ίδιο γνωστός και ο ακατάπαυστος αγώνας που εκείνοι, έχοντας υποστεί το πλήγμα της εκμετάλλευσης, εδώ και χρόνια επίμονα πραγματοποιούν (ολόκληρο το ιστορικό του περιβαλλοντικού αυτού δράματος και της προσπάθειας των ανθρώπων να το ανατρέψουν βρίσκονται αναλυτικά εδώ και εδώ ).

Αγώνας ενάντια στην οικολογική καταστροφή της Σαμοθράκης- Struggle Against the ecological destruction of Samothraki island

  

 Tις τελευταίες μόλις μέρες μάθαμε ότι στην Σαμοθράκη στις περιοχές Αμόνι (Ανεμόμετρα λέγεται το μέρος, ίσως ένα όχι και τόσο αθώο λάθος), και Λουλούδι, την δεύτερη ψηλότερη κορυφή μετά το Σάος, θα τοποθετηθούν τρεις και τριάντα έξι ανεμογεννήτριες αντίστοιχα. Πρόκειται δηλαδή για την μετατροπή του νησιού μας σε μία βιομηχανία ΑΠΕ.

Οι μεγαλοεπενδυτές Μπόμπολας και Κοπελούζος, οι οποίοι λειτουργούν ως μεσάζοντες των γαλλικών και γερμανικών ενεργειακών κολοσσών με τα δεκάδες πυρηνικά εργοστάσια στις χώρες τους, με νόμους φωτογραφικούς, ψηφισμένους το 2014 και 2015 και με πλήρη άγνοια της τοπικής κοινωνίας επιδιώκουν να καταστρέψουν ανεπανόρθωτα το αρχέγονο και μοναδικής ομορφιάς βουνό μας.

Και για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της καταστροφής αυτό σημαίνει ότι για να τοποθετηθούν οι γιγάντιες ανεμογεννήτριες των 90 μέτρων, πρέπει αρχικά να διανοιχθούν δρόμοι 30 και 40 μέτρων που θα οδηγούν στις κορυφές, και αφού συμβεί αυτό θα τοποθετηθούν τσιμεντένιες βάσεις ενός τόνου και τριακοσίων κιλών για κάθε μία από αυτές, δηλαδή 47 τόνους μπάζα πάνω στις βουνοκορφές.

Η Απάτη της Οικονομικής Ανάπτυξης

Yavor Tarinski
Μετάφραση: Ιωάννα Μαραβελίδη
Η επιμονή στην εργασία και την παραγωγή είναι επιζήμια.
Giorgio Agamben[1]


Μας λένε πως χρειαζόμαστε ακόμα μεγαλύτερη ανάπτυξη ώστε να ξεπεράσουμε την υπάρχουσα πολυεπίπεδη κρίση. Συγκεκριμένα το ακούμε αυτό εδώ και πολύ καιρό. Τόσο οι δεξιές όσο και οι αριστερές, καπιταλιστικές και σοσιαλιστικές κυβερνήσεις προωθούν τις θεωρίες τους για το πόσο πολύ χρειαζόμαστε μεγαλύτερη παραγωγή και κατανάλωση έτσι ώστε οι κοινωνίες μας να εξελιχθούν και να αφήσουν πίσω τις σημερινές δυσκολίες.


Η αφήγηση της συνεχούς οικονομικής ανάπτυξης
Αλλά μία ερώτηση προκύπτει. Δεν είναι ο τομέας της οικονομίας ήδη πολύ μεγάλος; Τα επίπεδα παραγωγής και κατανάλωσης ήδη ξεπερνούν τη βιοχωρητικότητα[2] του πλανήτη κατά 60% κάθε χρόνο[3]. Οι συνεχώς επεκτεινόμενες εξορύξεις πρώτων υλών και η κατανάλωση έχουν φτάσει τους 70 τόνους ετησίως σε παγκόσμια κλίμακα[4]. Οι τρέχουσες μάλιστα προβλέψεις δείχνουν ότι αυτή η ραγδαία ανάπτυξη θα συνεχιστεί -ως το έτος 2100 αναμένεται πως θα παράγουμε 3 φορές περισσότερα απορρίμματα απ’ όσο σήμερα[5].


Αυτή η συνεχής διαδικασία μεγάλης κλίμακας εξόρυξης και κατανάλωσης πόρων έχει προκαλέσει σοβαρή υποβάθμιση της φύσης. Οι επιστήμονες προειδοποιούν πως είμαστε μάρτυρες της μεγαλύτερης μαζικής εξαφάνισης ειδών εδώ και πάνω από 65 εκατομμύρια χρόνια[6]. Εξαιτίας της σύγχρονης ανθρώπινης οικονομικής δραστηριότητας ξεκίνησε μία κλιματική αλλαγή (με κάθε χρονιά που περνάει να είναι πιο ζεστή απ΄την προηγούμενη) η οποία απειλεί να προκαλέσει μεγάλης κλίμακας μετακίνηση πληθυσμών (κλιματικοί πρόσφυγες). Σε πολλά σημεία του πλανήτη η γονιμότητα του εδάφους υποβαθμίζεται από καλλιέργειες μεταλλαγμένων ενώ το νερό και ο αέρας μολύνονται σε βαθμό επικίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία. Ολόκληρα νησιά, αποτελούμενα από σκουπίδια, σχηματοποιούνται πάνω από τα βαθύτερα σημεία των ωκεανών μας[7]. Και η λίστα συνεχίζεται. Με αυτά τα λεγόμενα μπορούμε να μιλήσουμε για πόλεμο ενάντια στη φύση.

Η Ελληνικός Χρυσός ομολογεί οτι ρυπαίνει τη θάλασσα του Στρατωνίου #skouries

Το εργοστάσιο εμπλουτισμού της Ελληνικός Χρυσός στο Στρατώνι

Η απόρριψη «μη επαρκώς επεξεργασμένων υγρών αποβλήτων» στη θαλάσσια περιοχή Στρατωνίου και η επακόλουθη ρύπανση των υδάτων και υποβάθμιση του περιβάλλοντος, ήταν η μία από τις 23 παραβάσεις της νομοθεσίας που διαπίστωσαν οι Επιθεωρητές Περιβάλλοντος και για τις οποίες το ΥΠΕΝ επέβαλε στην Ελληνικός Χρυσός πρόστιμο ύψους 1,73 εκατ. ευρώ.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την «Πράξη Βεβαίωσης Παράβασης» για το υποέργο Μαύρων Πετρών-Στρατωνίου:

«Παράβαση 3η: Διάθεση μη επαρκώς επεξεργασμένων υγρών αποβλήτων

Από τα αποτελέσματα αναλύσεων σε δείγματα επεξεργασμένων νερών από τις μονάδες κατεργασίας νερών μεταλλείου Στρατωνίου (στο σημείο εκβολής στη θάλασσα) και Μαντέμ Λάκκου (πριν την εκβολή στο ρέμα Κοκκινόλακκα) που ελήφθησαν από την υπηρεσία, αλλά και που λαμβάνονταν και αναλύονταν από την εταιρεία, προέκυψαν υπερβάσεις των ορίων διάθεσης υγρών αποβλήτων, κατά παράβαση των όρων δ2.200 και β2.β της ΚΥΑ Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων 201745/2011 και του άρθρου 1 του νόμου 1650/1986.

Επισημαίνεται ότι η εν λόγω παράβαση συνιστά ρύπανση των επιφανειακών υδάτων και υποβάθμιση του περιβάλλοντος«.

Οι υπερβάσεις αυτές αφορούν τόσο στις συγκεντρώσεις αρσενικού (As) και βαρέων μετάλλων – μολύβδου (Pb), ψευδαργύρου (Zn), μαγγανίου (Mn), καδμίου (Cd) – όσο και σε άλλες παραμέτρους ποιότητας, όπως το pH, τα αιωρούμενα στερεά κ.α.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι η επιχειρηματολογία που χρησιμοποίησε η εταιρεία αρνούμενη την παράβαση. Στο απολογητικό της υπόμνημα, ισχυρίζεται οτι κακώς οι Επιθεωρητές Περιβάλλοντος συγκρίνουν τα αποτελέσματα των αναλύσεων με τις οριακές τιμές που αφορούν τα πρότυπα ποιότητας νερών για κολύμβηση. Κατά την άποψή της, θα έπρεπε να τα συγκρίνουν με τα πολύ πιο ελαστικά όρια που ισχύουν για τη διάθεση υγρών αποβλήτων.

Οι Επιθεωρητές Περιβάλλοντος αντέκρουσαν αυτόν τον ισχυρισμό αναφέροντας οτι ο όρος β2.β της ΚΥΑ ΕΠΟ ορίζει σαφώς οτι η εταιρεία οφείλει να συμμορφώνεται με τα αυστηρότερα όρια ποιότητας περιβάλλοντος, που είναι αυτά που αφορούν τα ύδατα κολύμβησης, εκτός εάν ορίζονται αυστηρότερα όρια ή απαιτήσεις από άλλες διατάξεις,. Η εγκυρότητητα του όρου επιβεβαιώθηκε και από την αρμόδια Ειδική Γραμματεία Υδάτων.

Σκουριές: Περιμένοντας τη… CETA! #skouries

Της Μαρίας Καδόγλου* από το Δρόμο της Αριστεράς

 

Ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Σταθάκης είπε ένα μεγάλο «ναι» στη CETA, την εμπορική συμφωνία Ε.Ε.-Καναδά, ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα σε καναδικές εταιρίες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα να μηνύσουν τη χώρα μας για οποιαδήποτε απόφαση ή πολιτική που θίγει τα συμφέροντά τους. Ο Καναδάς είναι η χώρα όπου έχει την έδρα του το 75% των μεταλλευτικών εταιρειών παγκοσμίως – και η στήριξη αυτών των εταιριών είναι ένας από τους βασικούς λόγους που επιδιώκει να υπογράφει εμπορικές συμφωνίες όπως η CETA. Η εμπειρία, ειδικά από τη Λατινική Αμερική, δείχνει ότι οι καναδικές μεταλλευτικές εταιρίες έχουν χρησιμοποιήσει με επιθετικό τρόπο τις ρήτρες προστασίας επενδυτών, που εμπεριέχονται σε αυτές τις συμφωνίες, για να ακυρώσουν περιορισμούς στην εξόρυξη ή να απαιτήσουν από τις χώρες αποζημιώσεις ύψους δισεκατομμυρίων ευρώ. To σύστημα προβλέπει τη δυνατότητα των ξένων εταιρειών να παρακάμπτουν τα εθνικά δικαστήρια και να φέρνουν τα αιτήματά τους ενώπιον ιδιωτικών «δικαστηρίων» που δεν λογοδοτούν πουθενά.

Για την Ευρώπη, η πρώτη γνωστή περίπτωση προσφυγής εξορυκτικής εταιρίας σε διαιτησία είναι της καναδικής Gabriel Resources, που ζητά αποζημίωση επειδή παρά τις προσπάθειες 15 και πλέον ετών δεν κατάφερε να πάρει έγκριση για το μεταλλείο χρυσού της Ρόσια Μοντάνα. Η επόμενη θα μπορούσε να είναι η Eldorado στην Ελλάδα.

Μέχρι τις 10 Οκτωβρίου, το υπουργείο Περιβάλλοντος θα πρέπει να αποφανθεί αν η μεταλλουργική μέθοδος flash smelting, που υποτίθεται ότι θα χρησιμοποιήσει η Eldorado στη Χαλκιδική, είναι εφαρμόσιμη ή όχι. Αν αποδειχθεί ότι δεν είναι, αυτό συνιστά παραβίαση του βασικότερου όρου της ΚΥΑ Έγκρισης Περιβαλλοντικών όρων, αλλά και της σύμβασης μεταβίβασης των μεταλλείων και του κυρωτικού της νόμου. Αν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αποφασίσει να τηρήσει το νόμο, θα πρέπει να ακυρώσει όλες τις αδειοδοτήσεις που έχουν δοθεί μέχρι σήμερα στην εταιρία και ενδεχομένως και την ίδια τη σύμβαση.

Η λίμνη και ο σωλήνας

Μπορεί να θεωρηθεί αναχρονισμός (και με κάποια έννοια είναι) - αλλά δεν παύει να είναι γοητευτικός. Διάφορες φυλές των Σιού διαμαρτύρονται απ’ τον περασμένο Απρίλη, ενάντια στην κατασκευή ενός πετρελαϊκού αγωγού 1.172 μιλίων απ’ την βόρεια Ντακότα ως το Ιλλινόις, που στον διάβα του θα περνάει μέσα από μια λίμνη . Πυρήνας των διαμαρτυριών είναι δύο κατασκηνώσεις, η μία πιο κεντρική, με όνομα η κατασκήνωση της Ιερής Πέτρας. Οικολόγοι, αμερικάνοι αριστεροί, εναλλακτικοί, και το κίνημα Black Lives Matter είναι στο πλευρό τους.

Ως τώρα οι διαμαρτυρίες είναι ειρηνικές. Οι Σιού κατέφυγαν στο δικαστήριο· που χτες απέρριψε το αίτημά τους. Είτε προς αποφυγή εντάσεων σε προεκλογική περίοδο είτε για άλλους λόγους που δεν ξέρουμε, παρά την δικαστική έγκριση της κατασκευής του αγωγού, το αμερικανικό υπουργείο δικαιοσύνης, το υπουργείο εσωτερικών και το υπουργείο άμυνας (!!!;;;) ανακοίνωσαν αμέσως ότι παγώνουν την κατασκευή του στα επίμαχα σημεία, υπέρ επιπλέον διαβουλεύσεων.

Οι άνθρωποι καταστρέφουν τον πλανήτη

 Πιο γρήγορα, πιο καταστροφικά: Οι άνθρωποι εντείνουν τις πιέσεις τους πάνω στο περιβάλλον τους, απειλώντας όλο και περισσότερο την ποικιλομορφία της ζωής πάνω στη Γη. Αυτό είναι επί της ουσίας το συμπέρασμα της έρευνας δώδεκα επιστημόνων από οκτώ καναδικά, αυστραλιανά, αμερικανικά και ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, καθώς και της ΜΚΟ Wildlife Conservation Society (WCS), που δημοσιεύτηκε την Τρίτη 23 Αυγούστου στην Επιθεώρηση Nature Communications…

Οι συγγραφείς εκτιμούν ότι η επίδραση του ανθρώπου έχει αυξηθεί κατά 9% σε δεκαέξι χρόνια. Το αποτέλεσμα αυτό προκύπτει από την ενσωμάτωση συγχρόνως δορυφορικών εικόνων - η αποψίλωση των δασών, για παράδειγμα - και των δεδομένων που συλλέγονται επί τόπου καθώς και του δείκτη του ανθρώπινου αποτυπώματος που χρησιμεύει ως σημείο αναφοράς και ο οποίος αυξήθηκε από 5,67 το 1993 σε 6,16 το 2019. Αυτός ο τυποποιημένος δείκτης περιλαμβάνει οκτώ μεταβλητές: τεχνητό χώμα, χωράφια, βοσκοτόπια, δημογραφία, νυχτερινό φωτισμό, σιδηροδρόμους, αυτοκινητοδρόμους και οδούς.


Τα μεταβληθέντα τρία τέταρτα του πλανήτη
Αυτή η μελέτη περιέχει άσχημες εκπλήξεις. Έτσι, σε ορισμένα μέρη του κόσμου, οι περιβαλλοντικές πιέσεις έχουν επιβραδυνθεί τουλάχιστον 20%.  Τα 3% των μεγαλύτερων οικοσυστημάτων - 823 "οικολογικές περιοχές" – θεωρείται ότι ανήκει σε αυτή την περίπτωση.


Αλλά αυτή η περιορισμένη βελτίωση απέχει πολύ από το συμψηφισμό του 70% όπου, αντιθέτως, ο ρυθμός του ανθρώπινου αποτυπώματος έχει επιβαρυνθεί πάνω από 20%. Η δημοσίευση αυτή αποκλείει το 27% της έκτασης του κόσμου όπου δεν είναι δυνατόν να εκτιμηθεί το ανθρώπινο αποτύπωμα, σύμφωνα με τους επιστήμονες.

Leisure, relax and business

«Σε ρωτάω, Αλέξη. Λίγο το έχεις, τις ζεστές μέρες, να φεύγεις απο το γραφείο σου, απο το οικονομικό κέντρο μιας Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας και να βρίσκεσαι σε μια τεράστια κλιματιζόμενη κλειστή αίθουσα με μικρές πισίνες;

Να χαλαρώνεις μαζί με τους συναδέλφους σου, πίνοντας το ποτό σου.
Να παρακολουθείς από μια μεγάλη οθόνη τις εξελίξεις του Χρηματιστηρίου η να βλέπεις μια επιλεγμένη ταινία.
Ενώ ταυτόχρονα θα μπορείς να είσαι on line με το γραφείο σου, μέσω ενός computer και μιας ιντερνετικής σύνδεσης.
Για δες εδώ, αυτή την φωτογραφία. Μη μου πεις, ότι δεν θα ήθελες και εσύ, να αφήνεις για λίγο το γραφείο σου, το μεσημέρι, και να δροσίζεσαι σε μια τέτοια μικρή privé πισίνα. Να κάνεις το μασάζ σου η το solarium και να τρως μετά ένα ζουμερό hamburger.
Αντί να τρέχεις σε παραλίες και σε ταβερνάκια με αμφίβολης ποιότητας φαγητό.
Ξέρεις πόσο ανανεωμένος θα επέστρεφες για δουλειά; Και πόσο πιο παραγωγικός θα ήσουνα;»
Αυτό ακριβώς με ρώτησε ο Τάσος, όταν τον συνάντησα την περασμένη Κυριακή στο παράλιο Άστρος, έπειτα από επιμονή της γυναίκας μου.


Και με το πού τελειώνει ο Τάσος αυτή την μεγάλη εισαγωγή, βγάζει και ένα prospectus για να μου δείξει, πως οι εργαζόμενοι στην Αμερική και την Ευρώπη χαλαρώνουν τα μεσημέρια τους.
Ο Τάσος, γέννημα-θρέμμα της Αρκαδίας, ζει και μεγαλουργεί στη Νέα Υόρκη.
Είναι ο Head Manager ενός Fund για επενδύσεις σε τουρισμό και ακίνητα σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.
Είναι ο εκτελεστής μεγάλων ξενοδοχειακών projects και επενδύσεων στους τομείς της οργανωμένης ψυχαγωγίας και του ξενοδοχειακού τουρισμού.
Από χρόνια έχει βάλει στο μάτι ένα Αρκαδικό ψαροχώρι.
Κάθε χρόνο περνάει τα καλοκαίρια στην ιδιαίτερη πατρίδα του.
Προσπαθεί, χωρίς να τα έχει μέχρι στιγμής καταφέρει, να κάνει business και στην Ελλάδα.
Τον ενδιαφέρει μια μεγάλη επένδυση στη γενέτειρα του.


Ένα οργανωμένο τουριστικό συγκρότημα με μαρίνες, σουίτες, spa και συνεδριακό κέντρο.
Τώρα, οι λόγοι που οι συμπατριώτες του, οι Αρκάδες, δεν θέλουν να ακούσουν για ξενοδοχεία τέρατα που σε κοιμίζουν και σε ταΐζουν όλη την μέρα, κλεισμένο μέσα, με εκατό πενήντα δολάρια την εβδομάδα, και τουρίστες που τους φορτώνει και ξεφορτώνει η Easy Jet με πενήντα δολάρια αλερετούρ, είναι μια άλλη ιστορία.
Τέλος πάντων. Τι να του απαντήσω, του Τάσου, που η συζήτηση μας είχε ξεκινήσει με αφορμή τα παράπονα του για τους ξεροκέφαλους πατριώτες του και κατέληξε σε μια νέα επενδυτική του ιδέα;
Δεν έφταιγε, όμως, αυτός. Η γυναίκα μου ήταν η αιτία της συνάντησης με τον Τάσο και της αμηχανίας που μου είχε δημιουργήσει η επαγγελματική συζήτηση, που είχα μαζί του.
Αλλά, ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.


Σάββατο μεσημέρι ήταν. Και επιστρέφοντας, η γυναίκα μου, από την παραλία μου είπε:
-Αλέξη, Αλέξη! Τάξε μου! Σου έχω καλά νέα. Ξέρεις ποιόν γνώρισα στο beach bar, σήμερα το πρωί;
«Δεν ξέρω, αλλά εάν είναι καμιά νέα επαγγελματική γνωριμία, να μου λείπει» της απάντησα κοφτά.
– Ακόμη κλαίμε τα λεφτά που μας έφαγε αυτό το λαμόγιο, ο Φαίδωνας, που γνώρισες πριν τρία χρόνια στις Σπέτσες. Είμαι σε διακοπές τώρα. Σε παρακαλώ. Δεν θέλω να τις χαλάσω με τίποτα.
Την έχω μάθει καλά, την γυναίκα μου. Είκοσι χρόνια, σχεδόν, μαζί.
Και έχω καταλάβει, ότι η αναπτυγμένη κοινωνικότητά της βρίσκει διέξοδο σε συναντήσεις με ανθρώπους που προσωπικά όχι μόνο δεν με ευχαριστούν, αλλά το αντίθετο, είτε μου δημιουργούν προβλήματα, είτε τους βαριέμαι αφόρητα.


«Σταμάτα βρε την φλυαρία και την μουρμούρα» μου απάντησε γελώντας, μη μπορώντας προφανώς να κρύψει την χαρά της, από αυτή τη νέα της γνωριμία. Και λες και εκείνη πάει πίσω, σε ακατάσχετη λογοδιάρροια, συνέχισε
-Τον ξέρεις τον Τάσο, έτσι; Μη μου πεις, ότι δεν τον ξέρεις.
-Ναι, τον ξέρω. Ένας άχρηστος μ@λάκας είναι.
-Ναι καλά. Όλοι οι άλλοι είναι μ@λάκες και άχρηστοι και εσύ με τον Μάκη είσαστε οι μάγκες και οι ξύπνιοι. Χέστηδες υπάλληλοι είσαστε, που κάνετε ότι σας πει ο τρόμπας, ο Γενικός σας. Να κάνετε κάτι δικό σας, ξέρετε; Δεν ξέρετε!

Πριν τη λευκή σελίδα

Γράφει ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

Τι υπάρχει στο «πριν» κάθε συγγραφέα, κάθε ποιητή; Σαν αναγνώστες βρισκόμαστε πάντα στο «μετά», στη στιγμή που «περπατάει» το έργο του κάθε λογοτέχνη. Τη στιγμή που κατεβάζουμε το βιβλίο από το ράφι και το ξεσκονίζουμε, ο δημιουργός «ξεσκονίζει» τις σκέψεις του, τις προσλαμβάνουσες και τα ερεθίσματα που θα οδηγήσουν το χέρι του στο χαρτί για να γράψει κάτι καινούριο. Η διαδικασία ίσως είναι επίπονη και κοπιαστική πνευματικά για τον ίδιο, όμως θέλουμε να συμμετάσχουμε. Το διάβασμα είναι απόλαυση, αλλά τι ήταν αυτό που άναψε τη σπίθα για να πάρει φωτιά η πένα και να «ζωντανέψει» η λευκή σελίδα; Ποια ήταν η αφορμή για να «γεννηθούν» τα μεγάλα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας; Ψάχνουμε, βρίσκουμε και απαντάμε.

Πώς «γεννήθηκε» ο «Όλιβερ Τουίστ» του Καρόλου Ντίκενς

Η αρχή αυτού του κλασικού μυθιστορήματος βρίσκεται στο ιστορικό παρασκήνιο της εποχής που γράφτηκε. Όχι κάτι πρωτόγνωρο, μια και πάντα οι δραστικές αλλαγές επιδρούσαν καταλυτικά στα μεγαλεπήβολα λογοτεχνικά εγχειρήματα. Οι εξελίξεις στην παραγωγή και κατ’ επέκταση στο κοινωνικό σώμα της Αγγλίας ήταν που «έσπρωξαν» τον Ντίκενς να γράψει τον «Όλιβερ Τουίστ».

Τον 18ο αιώνα η Βιομηχανική Επανάσταση οδήγησε σε σειρά σοβαρών συνεπειών. Στις αρχές του 19ουαιώνα η Αγγλία έζησε τις πιο έντονες κοινωνικές μεταλλάξεις στην ιστορία της. Η βιομηχανική και αστική ανάπτυξη δημιούργησαν τεράστια κοινωνικά προβλήματα. Ο πληθυσμός αυξήθηκε απότομα και πολλοί εργαζόμενοι μετανάστευσαν στις πόλεις. Το έθνος άκμαζε, εντούτοις η λαμπερή βιτρίνα έκρυβε τη φτώχεια, το έγκλημα και την αθλιότητα. Ο Ντίκενς προσπάθησε να τραβήξει την προσοχή του αναγνώστη στα μειονεκτήματα και τα δεινά της κοινωνικής μεταμόρφωσης.

Οι επικρατούσες κοινωνικές συνθήκες επέδρασαν σημαντικά στον δημιουργό που ήθελε να φέρει τον αναγνώστη αντιμέτωπο μ’ αυτές. Ο Ντίκενς ήθελε οι αναγνώστες του να αντιμετωπίσουν τη φοβερή δυστυχία των φτωχών και να δουν την ανεπάρκεια των θεσμικών οργάνων. Οι πένητες ήταν αναγκασμένοι να συγκεντρώνονται, να ζουν και να εργάζονται σε πτωχοκομεία όπου λάμβαναν στοργή και φροντίδα. Σταδιακά όμως αυτά τα ιδρύματα έγιναν σύμβολο ξεπεσμού μια και στα περισσότερα οι συνθήκες ήταν άθλιες. Οι σύζυγοι χωρίζονταν από τις γυναίκες τους, τα παιδιά δεν έπαιρναν την κατάλληλη φροντίδα, οι ασθένειες εξαπλώνονταν και το φαγητό ήταν ανεπαρκές. Στις αρχές του 19ου αιώνα νέοι νόμοι πέρασαν για να απαλύνουν τη δυστυχία. Φευ! Αντίθετα χειροτέρεψαν την κατάσταση.

Ο διάσημος ήρωας του Ντίκενς είναι ένας από τους πολλούς εξαθλιωμένους εκείνης της περιόδου. Στο πρόσωπό του αντανακλούσαν όλα τα βάσανα για ένα κομμάτι του πληθυσμού που δεν φαινόταν. Στην ουσία πρόκειται για αντίδραση – αντίσταση από τον συγγραφέα, μια και αυτά που έβλεπε δεν γινόταν να τα προσπεράσει. Το βιβλίο, στην ουσία, δεν γράφτηκε από τον Ντίκενς, αλλά από την ίδια την εποχή. Τη Βικτωριανή. Η σκληρότητα και η βίαιη εκτόπιση των μη προνομιούχων ήταν τα υλικά που ζυμώθηκαν στο μυαλό του και μας έδωσαν αυτό το διαχρονικό (δυστυχώς) έργο.

Ολα όσα αρνηθήκαμε...

Ενα πολύ μεγαλύτερο τμήμα έκτασης 420 στρεμμάτων, που είναι γνωστό και ως μεγάλη Σαχάρα, κινδυνεύει. 

         

 

Συντάκτης: Ντίνα Ιωακειμίδου

Στην παραλία της Νέας Ηράκλειας Χαλκιδικής, που την αποκαλούν εξαιτίας της φυσικής της ομορφιάς Σαχάρα ή Χρυσή Αμμουδιά, υπάρχει καταγεγραμμένο υγροτοπικό σύστημα αμμοθινών με την ονομασία Ελος Μοίρας.


Η παραλία της Σαχάρας παρέμενε, τουλάχιστον έως το 2011, ένας κρυμμένος θησαυρός.


Στη συνέχεια και λόγω της οικονομικής κρίσης αποτέλεσε προορισμό πολυάριθμων επισκεπτών.
Ο Δήμος Ν. Προποντίδας έτριβε τα χέρια του από ικανοποίηση προβαίνοντας στην ενοικίαση του αιγιαλού για καντίνες και ομπρελοκαθίσματα σχεδόν σε όλο το μήκος της ελεύθερης ακτογραμμής.


Φυσικά και δεν υπήρξε κανένας σχεδιασμός ή έλεγχος από τους αρμόδιους φορείς, με αποτέλεσμα την ανεξέλεγκτη πρόσβαση οχημάτων και λουομένων.


Η υποβάθμιση του οικοσυστήματος όμως δεν περιορίζεται εδώ.
Το 2014 το ΤΑΙΠΕΔ με συνοπτικές διαδικασίες πουλά στον εργολάβο Λ. Κεντεμποζίδη δύο τεμάχια του παλαιού αιγιαλού, συνολικής έκτασης 44 στρεμμάτων (44.086 τ.μ.) έναντι τιμήματος 2 εκατομμυρίων ευρώ, δηλαδή 45 ευρώ το τ.μ.!


Ο εργολάβος κατέβαλε 500.000 ευρώ ενώ στο συμβόλαιο πώλησης, όπως καταγγέλθηκε, αναγράφηκε ποσό ακόμη μικρότερο κατά μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ.


Η αποπληρωμή προς το Ελληνικό Δημόσιο θα γίνει τμηματικά ανάλογα με τα έσοδα του ιδιοκτήτη, όπως έγινε γνωστό.


Οι ντόπιοι αντιλήφθηκαν τι είχε συμβεί όταν είδαν τις μπουλντόζες να ισοπεδώνουν την έκταση με αμμοθίνες και όταν διαπίστωσαν ότι είχαν χάσει την ελεύθερη πρόσβαση στη θάλασσα.
Ο αγοραστής δεν έχασε χρόνο: κατασκεύασε το beach bar «Σαχάρα Resort» που καταλαμβάνει ακτογραμμή ενός χιλιομέτρου με εκατοντάδες πακτωμένες ομπρέλες.


«Κατέλαβε έκταση αντίστοιχη επτά beach bar» σημειώνει στην «Εφ.Συν.» ο Γ. Θεοδωρίδης, υπεύθυνος επικοινωνίας της περιβαλλοντικής οργάνωσης «Καλλιστώ».


Παράλληλα μπάζωσε με χωματουργικές εργασίες το ρέμα Κουρτόρεμα ενώ προέβη σε πλείστες όσες περιβαλλοντικές και πολεοδομικές παραβάσεις.

To Pokemon Go κι ο αληθινός κόσμος

Όντας πλούσιος και διάσημος ξεκίνησα να δουλεύω σ’ ένα καφέ για να δω πώς ζουν οι “Common People”. Παλιά μου τέχνη κόσκινο.

Τις προάλλες έκατσε ένα δωδεκάχρονο κοριτσάκι με τον πατέρα του. Ήπιαν από μια γρανίτα μηχανής κι ύστερα έφυγαν με το κινητό στο χέρι, για να πιάσουν ένα Πόκεμον που ήταν εκεί κοντά.

Χθες ήρθε ένας εικοσάχρονος, ο Αποστόλης, για εκπαίδευση, προκειμένου να δουλέψει στο μαγαζί. Ο Αποστόλης είναι φοιτητής και δεν έχει ξαναπιάσει δίσκο στα χέρια του ούτε ξέρει τι διαφορά υπάρχει ανάμεσα στον εσπρέσο και στον καπουτσίνο -όσον αφορά την κατασκευή τους.

Καθώς μάθαινε του είπα ότι η συγκεκριμένη δουλειά είναι πολύ χρήσιμη για έναν εικοσάχρονο, αφού αν την μάθεις μπορείς να πας το καλοκαίρι σε όποιο νησί θες να πας, να δουλεύεις και να κάνεις διακοπές, να γνωρίσεις κόσμο, κορίτσια αλλόθροα και απόκοσμα κι εξωτικά, με τα λεφτά (τα δικά σου λεφτά) που θα βγάλεις να ταξιδέψεις, ίσως να δουλέψεις και σε ξένα μέρη, καλοκαίρι και διακοπές έμμισθες, να μην περάσεις όλη σου τη ζωή στην Καλαμαριά.

Εκείνος μου απάντησε ότι δεν είναι Καλαμαριώτης. Μεγάλωσε στη Τούμπα, αλλά μετακόμισε στη Θέρμη (προάστιο της Θεσσαλονίκης), κι ότι σπουδάζει στη Κοζάνη.

“Ο κόσμος είναι λίγο μεγαλύτερος απ’ τη Μακεδονία”, του είπα.

Ενώ μαθαίνει πώς σερβίρουν ένα ποτήρι νερό -έχει κι αυτό τους κανόνες του, κι ίσως να μάθει πώς φτιάχνουν μια golden margarita, αποφάσισα να μάθω κι εγώ από εκείνον. Γιατί μπορεί να γηράσκω, αλλά γηράσκω αεί διδασκόμενος.

Τον είδα χωμένο μέσα στο smartphone και τον ρώτησα περισσότερα για το Pokemon Go.

~~

Ας ξεκαθαρίσω ότι για λόγους ιδιοσυγκρασίας δεν έχω έξυπνο τηλέφωνο. Έχω ένα μικρό κινητό των 20 ευρώ, που μετά βίας δέχεται κλήσεις. Ακόμα κι η αποστολή μηνυμάτων είναι δυσλειτουργική μ’ αυτό το κινητό. Αλλά δεν με νοιάζει. Το τηλέφωνο είναι ένα εργαλείο και πιο πολύ ως ρολόι το χρησιμοποιώ και ως ξυπνητήρι. Και ως φακό.

Δεν μ’ ενδιαφέρει να τραβώ φωτογραφίες μ’ αυτό, αφού κάποιος φίλος με leica μου έμαθε να σέβομαι την τέχνη της φωτογραφίας. Οπισθοδρομικά και συντηρητικά, ρομαντικά προτιμώ να λέω, σαν τον Κουντέλκα και τον Ρόμπερτ Φρανκ (αν δεν ξέρετε ποιοι είναι αυτοί, μάλλον χρειάζεστε μαθήματα ιστορίας της τέχνης).

Ούτε να μπαίνω στο ίντερνετ θέλω -απ’ το κινητό μου. Όταν βρίσκομαι στο διαδίκτυο γράφω. Και για να γράψω χρειάζομαι πληκτρολόγιο. (Μέχρι το 2005 έγραφα σε γραφομηχανή, αυτές με την ταινία μελάνης). Αν δεν έχω πρόσβαση στο διαδίκτυο θα γράψω με τον good old fashioned way: Με στυλό στο τετράδιο μου.

Είμαι ρομαντικός (παλιοχρονίτης αν θέλετε), αλλά δεν είμαι λουδίτης (ψάξτε στο διαδίκτυο για την έννοια αυτής της λέξης).

Έτσι ρώτησα τον Αποστόλη αν ξέρει το Pokemon Go, και πώς παίζεται. Μου έδειξε.

Περίμενα κάτι πιο εντυπωσιακό, κάτι που να θυμίζει τα βιβλία του Γκίμπσον. Δεν γνωρίζετε τον Γκίμπσον; Αυτός ήταν ο πρώτος άνθρωπος που έγραψε τη λέξη cyberspace. Ανάμεσα στις άλλες λέξεις των πρέπει-να-διαβάσεις βιβλίων του.

~~

Μικρή μαφιόζικη ιστορία νεοελληνικής ανάπτυξης

Στο χωριό Βολισσός της ΒΔ Χίου, όπου ζω τα τελευταία χρόνια, υπάρχει ένας υδροβιότοπος, τον οποίον η ελληνική νομοθεσία προστατεύει αυστηρά. Κατ’ απαίτηση όμως μερίδας κατοίκων του χωριού, οι οποίοι δεν λογαριάζουν τίποτε μπροστά στην προσωπική τους διευκόλυνση, ο Δήμος συνήθιζε επί πολλά χρόνια κάθε καλοκαίρι να μπαζώνει με χώμα και βράχια τον υδροβιότοπο, να τον αποξηραίνει και να κατασκευάζει πρόχειρο δρόμο επί της παραλίας για να περνούν με τα οχήματά τους οι διερχόμενοι.

Τα τελευταία δύο χρόνια οι σφοδρές αντιδράσεις άλλης μερίδας κατοίκων και περιβαλλοντικών οργανώσεων είχαν αποτέλεσμα να σταματήσει το μπάζωμα του υδροβιότοπου αλλά να αρχίσουν οι γκρίνιες, οι κατάρες, οι ύβρεις και οι απειλές για τους συγκεκριμένους “οικολόγους που κάνουν κουμάντο στο χωριό και δεν αφήνουν τον Δήμο να κάνει τον δρόμο”.


Όλα αυτά μέχρι χθες, που ασυνείδητοι εμπρηστές έβαλαν φωτιά μέσα στην καρδιά του υδροβιότοπου, με 7 μποφόρ βοριά και τον έκαψαν, όπως και όλη τη γύρω περιοχή, με κίνδυνο να κάψουν ανθρώπους, σπίτια και κτήματα, κατόπιν δε, μέσα στην αναμπουμπούλα και όταν τελείωσε αργά τη νύχτα η πυροσβεστική επιχείρηση, η οποία έλαβε χώρα με πολλά οχήματα και με ελικόπτερο διότι η πυρκαγιά πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις, “κάποιοι” έφεραν το γκρέιντερ του δήμου και μπάζωσαν τον υδροβιότοπο στο γνωστό σημείο για να κάνουν ξανά τον συνήθη δρόμο – μνημείον αυθαιρεσίας και νεοελληνικής αναπτύξεως.
Η επιχείρηση “μπάζωμα”, η οποία δεν έγινε μέχρι τέλος διότι οι περίοικοι αντέδρασαν αμέσως και το “έργο” σταμάτησε ξανά άδοξα, έλαβε χώρα κατά την στιγμή που ο δήμαρχος και ο υπεύθυνος για την περιοχή αντιδήμαρχος συζητούσαν στην πλατεία του χωριού με τους επονομαζόμενους ” επιχειρηματικούς παράγοντες” του τόπου για τις προοπτικές ανάπτυξης και τα έργα που θα εντάξουν στο Λίντερ… Τραγική ειρωνεία;  Μάλλον όχι ακριβώς…

Να ανακτήσουμε το ζωτικό μας χώρο: Ή αυτοί ή εμείς!

 Λέμε για τους ανθρώπους ότι είναι καλοπερασάκηδες, με την κακή έννοια. Ότι συσσωρεύουν χρήματα και τα ξοδεύουν για αυτοκίνητα, ταξίδια και εξοχικά, που σημαίνει ότι είναι λάτρεις της ιδιοκτησίας, της επίδειξης και της αδιαφορίας για το διπλανό τους. Αλλά γενικεύοντας δεν έχουμε πάντα δίκιο ή, εν πάση περιπτώσει, συχνά δεν βλέπουμε αυτή την κατάσταση πραγμάτων κι από άλλες σκοπιές που μπορεί είτε να κάνουν ακόμα αυστηρότερη την κριτική μας ή να τη σχετικοποιήσουν και να την απαλύνουν.

Το σκεφτόμουν έντονα αυτό καθώς άκουγα τον Δημήτρη Πουλικάκο, πάνω από ένα τσάι με κονιάκ στην πλατεία Βικτωρίας, να μου λέει ότι λείπει από τους ανθρώπους ο ζωτικός χώρος. Κι όμως, αυτή η σημαντική διαπίστωση συνήθως δεν υπεισέρχεται στους παράγοντες που διαμορφώνουν την κρίση μας για τον τρόπο που ζουν πολλοί συμπολίτες μας οι οποίοι δεν ανήκουν στην μειοψηφούσα τάξη που διασφαλίζει απεριόριστο χώρο για τον εαυτό της και στριμώχνει τη μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων στον ελάχιστο.

Όταν ήμασταν παιδιά, είχαμε γειτονιές που ήταν ζωντανές. Είχαμε αλάνες για να κυνηγιόμαστε, να παίζουμε μπάλα ή να κάνουμε ποδήλατο. Τα μισά οικόπεδα ήταν άχτιστα κι όταν θέλαμε μεγαλύτερη άπλα πηγαίναμε στον τεράστιο ελεύθερο χώρο μπροστά στη Σχολή Ευελπίδων, πάνω από το Πεδίο του Άρεως ή ανεβαίναμε στα νταμάρια, στα Τουρκοβούνια, που ξεκινούσαν από το Πολύγωνο, περνούσαν πάνω από την Άνω Κυψέλη και το Ψυχικό, προσπερνούσαν το Γαλάτσι, που είχε ακόμα κήπους, καλλιέργειες και πρόβατα, κι έφταναν μέχρι το τέλος της Φιλοθέης.

Γιατί είμαστε εδώ;

Χαίρομαι που το νερό είναι βρώμικο. Ξέρετε τι κάνω γι’ αυτό;

Το πίνω. Βλέπετε, δεν είμαι από τους ανθρώπους που ανησυχούν για τα πάντα. Έχετε τέτοιου είδους ανθρώπους γύρω σας; Η χώρα είναι γεμάτη. Άνθρωποι που τριγυρνάνε τριγύρω, και ανησυχούν για τα πάντα.

Ανησυχούν για τον αέρα, το νερό, το έδαφος, τα φυτοφάρμακα, τα πρόσθετα τροφίμων, τις καρκινογόνες ουσίες, τον αμίαντο. Ανησυχούν στο να σώσουν διάφορα είδη προς εξαφάνιση. Θα σας πω κάτι για αυτά τα είδη προς εξαφάνιση. Το να προσπαθείς να σώσεις τα είδη προς εξαφάνιση είναι ακόμα μία αλαζονική ανθρώπινη προσπάθεια να ελέγξουμε την φύση. Αυτό είναι που μας έβαλε σε μπελάδες εξ αρχής. Το να ανακατευόμαστε στις δουλειές της φύσης. Παρεμβαίνοντας. Γιατί δεν το καταλαβαίνει αυτό κανένας; Και όσον αφορά τα είδη προς εξαφάνιση, είναι ένα θέμα πλαστό. Πάνω από το 90% όλων των ειδών που έζησαν ποτέ σε αυτόν τον πλανήτη, έφυγε. Εξαφανίστηκε. Και δεν τα σκοτώσαμε εμείς, απλά εξαφανίστηκαν.

Νιγηρία: Η Shell συνεχίζει να εξαπλώνει τον «αργό» θάνατο

Στο Δέλτα του Νίγηρα, εδώ και δεκαετίες, ο πληθυσμός υποφέρει από τις επιβλαβείς συνέπειες της πετρελαϊκής μόλυνσης. Ο πετρελαϊκός κολοσσός Shell, που δραστηριοποιείται στη Νιγηρία από τα μέσα του 20ού αιώνα, ευθύνεται για εκατοντάδες πετρελαιοκηλίδες που κάθε χρόνο μολύνουν τα εδάφη, το νερό και τον αέρα της περιοχής της μειονότητας των Ογκόνι. Της Εύας Αναστασιάδου

Σύμφωνα με τον νόμο στη Νιγηρία, η Shell, η μεγαλύτερη εταιρεία που εκμεταλλεύεται τον φυσικό πλούτο της περιοχής, είναι υπεύθυνη για τον καθαρισμό των αγωγών, των φρεατίων και των υποδομών καθώς και για την έγκαιρη αποκατάσταση όλων των διαρροών, όποια και αν είναι η αιτία. Παρ' όλα αυτά, σε έκθεση που έδωσε στη δημοσιότητα η Διεθνής Αμνηστία και το Κέντρο για το Περιβάλλον, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Ανάπτυξη (CEHRD), με τίτλο "Clean it up" αποκαλύπτεται πως ο πετρελαϊκός κολοσσός, που εκμεταλλεύεται πάνω από το 21% της παραγωγής πετρελαίου της χώρας, φαίνεται να μην αναλαμβάνει τις ευθύνες καθαρισμού.

Το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών, πραγματοποίησε το 2011, σε τέσσερις περιοχές του Δέλτα του Νίγηρα ανεξάρτητες επιτόπιες έρευνες και παρουσίασε ότι η μόλυνση από τα 50 χρόνια δραστηριοποίησης της εταιρείας έχει εξαπλωθεί στο έδαφος, τα υπόγεια ύδατα, ακόμα και σε πηγές πόσιμου νερού, προκαλώντας ανεπανόρθωτες καταστροφές και προβλήματα υγείας στους κατοίκους της περιοχής. Η εταιρεία, που εκμεταλλεύεται 50 κοιτάσματα πετρελαίου και διαχειρίζεται 5000 χλμ αγωγών στο Δέλτα του Νίγηρα, επίσημα αναγνώρισε ότι είναι υπεύθυνη για 1693 πετρελαιοκηλίδες. Δεσμεύτηκε ωστόσο, να αναλάβει τον καθαρισμό των τεσσάρων αυτών περιοχών που η έρευνα του ΟΗΕ έκρινε ως βαριά μολυσμένες, καθώς και την αντιμετώπιση πιθανών μελλοντικών διαρροών.

Η απίστευτη περίπτωση του ανθρώπου που γύρισε την πλάτη σε 33 εκατ. ευρώ

Όταν ο Τζέισον Μπράουν αποφάσισε να εγκαταλείψει χλιδή, «dolce vita» και να «σπάσει» συμβόλαιο ύψους 33 εκατ. ευρώ, όλοι τον αποκάλεσαν τρελό. Στην πραγματικότητα είναι ένας ωραίος τρελός...

Η ιστορία είναι γεμάτη από πράξεις ανθρώπων που φαινομενικά δεν βγάζουν το παραμικρό νόημα, ενώ είναι τόσο έντονη η αλλοτρίωση όλων μας από τις σύγχρονες «αξίες» που εκείνο που ενδεχομένως θα έπρεπε να είναι το προφανές, αντιμετωπίζεται ως παράδοξο, ανεξήγητο, παλαβό.

Γράφει ο Νικόλας Ακτύπης (μετά από παραίνεση του Παναγιώτη Ρήλλου)

Τι θα περίμενε κανείς, λοιπόν, από έναν αθλητή που έχει συνηθίσει να αμείβεται με ποσά πέρα από κάθε φαντασία; Η «λογική» επιτάσσει μια κάποια έκλυτη ζωή, υπερβολές, καταχρήσεις, εξώφυλλα (συνήθως με πιπεράτες αφορμές), μοντέλες, τραγουδιάρες, τατού-μανίκια, γρήγορα αυτοκίνητα. Αν στα παραπάνω προσθέσεις και μια μικρή δόση φιλανθρωπίας, έχεις βρει το συνδυασμό που κερδίζει. Το απόλυτο πρότυπο.

Μετά τον Τρίτο Πόλεμο…

Βαδίζουμε ολοταχώς προς την παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική σοβιετία. Από τον αντίστροφο δρόμο όμως. Όχι με την κρατικοποίηση των επιχειρήσεων αλλά αρχικά με τη μετατροπή των κρατών σε επιχειρήσεις, και τελικά με την αντικατάστασή τους από τις ικανότερες να διαχειριστούν ανθρώπινο δυναμικό και φυσικούς πόρους πολυεθνικές

 

του Γιάννη Μακριδάκη

Τα κράτη ως οντότητες θα υφίστανται πλέον για λόγους τυπικής διοικητικής διαίρεσης, επίσης για διατήρηση του πολύ χρήσιμου, ιδίως όταν τεχνηέντως διαστέλλεται σε καιρούς κρίσεων, εθνικοπατριωτικού αισθήματος ενός ικανού να διεγείρει τα συντηρητικά ένστικτα των κοινωνιών ποσοστού απαιδεύτων, και, τέλος, για τον προσεταιρισμό μέσω χρηματισμού, με λεφτά φυσικά των φορολογούμενων πολιτών, μιας στρατιάς πολιτικών, στρατιωτικών, δικαστικών, αστυνομικών, ελεγκτικών και θρησκευτικών υπηκόων της νέας τάξης.

Πολεμική ανταπόκριση εκ της υπαίθρου χώρας

Του Γιάννη Μακριδάκη

Ενώ στην Αθήνα και στις Βρυξέλλες οι νεοαποικιοκράτες στρατηγοί προελαύνουν αφού έχουν απέναντί τους τσιπράκια και λοιπά αναξιοπρεπή και υπόδουλα καταναλωτάκια της ροχάλας, στην ύπαιθρο χώρα ο στρατός τους τρώει για άλλη μια φορά στην Ιστορία τα μούτρα του, μη μπορώντας να αντιμετωπίσει τους ανθρώπους της γης, αυτούς που είναι ριζωμένοι, που γνωρίζουν τις πραγματικές αξίες, τις έξω και μακριά από τη χυδαιότητα και την ευτέλεια του αγοραίου συστήματος, αυτών που κατέχουν και νιώθουν τον πραγματικό πλούτο και τη ζωή.

Χαμηλόβαθμοι λοιπόν και αξιολύπητοι νεοαποικιοκράτες που έχουν αγοράσει ακίνητα στην πτωχευμένη χώρα, πριν ή μετά την πτώχευση δεν έχει σημασία και προσεγγίζουν τους ντόπιους με ύφος αλαζονικό, εκπλήσσονται όταν ο μάστορας τους απαντά ότι αύριο δεν θα ρθει για δουλειά διότι θα πάει για μπάνιο και του αντιγυρνούν ότι γι αυτό πτωχεύσατε, οι γελοίοι. Γελάει μαζί τους φυσικά κι ο μάστορας, με την ανοησία και την απρονοησία τους, με το έλλειμμα παιδείας και ψυχής που κουβαλούν στα σαρκία τους τα χημικά, τέτοιοι είστε, ρωτάει, ραντεβού από Σεπτέμβρη λοιπόν ή βρείτε άλλον για να σας συνεχίσει τη δουλειά, τον Αύγουστο εγώ πάω για μπάνια, δεν σας γύρεψα να με πληρώσετε τις μέρες που δε θα ρθω για δουλειά, κάγκελο οι φραγκόφλωροι του σεντς.