Ένας κόσμος ανάποδα

Όταν ο Γκαλεάνο απ’ την Ουρουγουάη βρέθηκε στην πλατεία Καταλούνια της Βαρκελώνης, δίπλα σε νέους που είχαν συγκεντρωθεί στις γειτονιές της Ισπανίας παλεύοντας για την ουτοπία, ρωτήθηκε τι περιμένει απ’ αυτό το εγχείρημα και αφοπλιστικός όπως πάντα απάντησε: «Περιμένω να πειστώ πως η ζωή αξίζει τον κόπο. Αυτή εδώ είναι η απόδειξη πως η ζωή αξίζει τον κόπο. Η ζωή είναι πολύ πέρα από τις μικρότητες και την πολιτική ή προσωπική πραγματικότητα. Αν κερδίσεις ή χάσεις στη ζωή σου, δεν αξίζει και πολύ, σε σχέση με τον άλλον κόσμο, τον πιθανό άλλο κόσμο που σε περιμένει. Ο πιθανός άλλος κόσμος βρίσκεται στην κοιλιά αυτού εδώ, αυτός είναι ένας απαίσιος κόσμος. Αλλά σίγουρα ζει μέσα σε αυτόν τον κόσμο.  Μπορεί να υπάρξει άλλος κόσμος. Ένας κόσμος πέρα απ’ αυτά τα σκατά. Τον αναγνωρίζω μέσα σ΄ αυτές τις αυθόρμητες διαμαρτυρίες, στην πλατεία Καταλούνια και στη Σόλ της Μαδρίτης, και ξέρω πως υπάρχουν κι άλλες μαχόμενες πλατείες. Κάποιοι με ρωτούν: «Τι θα γίνει; Τι θα βγει απ’ αυτό;» Εγώ απλώς απαντώ: «Λοιπόν, δεν ξέρω τι θα γίνει». Ούτε και μ’ ενδιαφέρει. Μ’ ενδιαφέρει αυτό που γίνεται τώρα. Μ’ ενδιαφέρει το τώρα και τι αυτό αναγγέλλει γι’ αυτό που μπορεί να γίνει μετά. Είναι σα ν’ αναρωτιέμαι κάθε φορά που ερωτεύομαι , όταν ζω μια εμπειρία αγάπης , όταν νιώθω πως ζω και δε με νοιάζει αν θα πεθάνω εκείνη τη στιγμή της μαγικής, αληθινής αγάπης, και λέω: «Ε, λοιπόν, τίποτα.» Η αγάπη είναι σαν κι αυτό εδώ. Δεν πρέπει να τα σκεφτόμαστε όλα σα να μιλούσαμε για τράπεζες, υπόλοιπα, χρέη και λογαριασμούς. Τι μας περιμένει; Πιθανότητες. (…) Κάθε φορά που έρχομαι σ’ αυτά τα συλλαλητήρια των νέων, σκέφτομαι πως μας περιμένει ένας άλλος κόσμος. Είναι οι νέοι αυτοί που τον αποκαλύπτουν.(…)Μου αρέσει να μιλάω με τους ομοίους μου. Ίσος προς ίσον.  Γιατί είμαστε όλοι ίσοι στη μάχη για μια διαφορετική ζωή.»

Ο Ανδρέας Παπανδρέου και η γενιά του Πολυτεχνείου

Μετά την χρεοκοπία της χώρας, είναι πολύ διαδεδομένη η άποψη πως για τη σημερινή κατάντια της Ελλάδας φταίει ο Ανδρέας Παπανδρέου (ο οποίος πέθανε το 1996). Πριν από την χρεοκοπία της χώρας, ήταν πολύ διαδεδομένη η άποψη πως για όλα τα άσχημα στην Ελλάδα έφταιγε η γενιά του Πολυτεχνείου.

Τα πράγματα μπερδεύονται λίγο όταν πλησιάζει η επέτειος του Πολυτεχνείου γιατί υπάρχουν πολλοί που δεν μπορούν να αποφασίσουν αν για όλα φταίει ο Ανδρέας Παπανδρέου ή η γενιά του Πολυτεχνείου.

Πάντως, αυτοί φταίνε μόνο. Κανένας άλλος. Βέβαια, είναι μια πρόοδος να ευθύνεται για την κατάντια της Ελλάδας ο Ανδρέας Παπανδρέου ή η γενιά του Πολυτεχνείου, αφού, πριν ρίξουμε όλες τις ευθύνες σε αυτούς, για όλα έφταιγαν οι Τούρκοι.

Μάλλον κάποιοι αντιλήφθηκαν πως είναι πολύ αστείο να ρίχνουν τις ευθύνες στους Τούρκους, αφού αποχώρησαν -και μας άφησαν μόνους μας με τους Έλληνες- πριν από πάρα πολλές δεκαετίες.

Είναι εντυπωσιακό πως όλοι αυτοί που ρίχνουν όλες τις ευθύνες για την σημερινή κατάντια της Ελλάδας στον Ανδρέα Παπανδρέου, ή στη γενιά του Πολυτεχνείου, θεωρούν πως οι δεξιές κυβερνήσεις μετά την κατοχή, η χούντα -που κι αυτή δεξιά ήταν-, οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή, και οι κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, του Κώστα Σημίτη και του Κώστα Καραμανλή δεν έχουν απολύτως καμία ευθύνη για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η χώρα μας.

Είναι λογικό να μην αναγνωρίζουν ευθύνες σε όλους αυτούς γιατί τους περισσότερους τους ψήφιζαν με πάθος· 90% έπαιρναν μαζί, μέχρι πριν την χρεοκοπία, το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία, και δεν τους ψήφιζα εγώ.

Οπότε, αν έχουν ευθύνη ο Κώστας Σημίτης και ο Κώστας Καραμανλής, έχουν ευθύνες κι αυτοί που τους ψήφιζαν. Δηλαδή οι ίδιοι.

Την χούντα δεν την ψήφιζαν οι Έλληνες αλλά την γούσταραν τρελά.