Ο Καραγκιόζης πρέπει να πεθάνει

Ναι , ο πολύπαθος λαός μας.

Ισχύει.

Και πλουτίζει σε μιζέρια.

Γιατί είμαστε επίμονα ανεπίδεκτοι μαθήσεως.

Ο Καραγκιόζης, ο αρχετυπικός Έλληνας της τουρκοκρατίας.

Αυτός ο Καριόλης.

Ο κυρίαρχος πούστης.

Ο ψεύτης, ο εκμεταλλευτής, ο καταφερτζής.

Ο καραγκιόζης είναι η μισή ιστορία.

Η άλλη μισή, η άγραφη ιστορία, ξεκινάει όταν ο Καραγκιόζης έχει την κοιλιά του γεμάτη και έχει πιάσει πόστο.

Όταν ο Καραγκιόζης έχει γίνει η εξουσία και πατάει τους αδύναμους πιο σκληρά από τον Αγά.

Ο Καραγκιόζης δεν φοβόταν μήτε θεό μήτε δαίμονα. Και αυτό ήταν το μόνο στο οποίο ήταν Έλληνας.

Μα φοβόταν την αλήθεια.

Για αυτό φοβόταν τον Μπάρμπα Γιώργο.

Και αυτόν φρόντισε να ξεπαστρέψει πρώτο όταν ήρθε στα πράματα.

Στον αντίποδα βρίσκεται ο συγγραφέας.

Ο Καραγκιόζης βρίσκεται πάνω από όλα και κάτω από κάποιους.

Δεν είμαι αυτός που βλέπετε, είμαι κάποιος άλλος

Αυτό που έχει μεγάλο ενδιαφέρον στην Ελλάδα είναι πως οι περισσότεροι Έλληνες πιστεύουν πως είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Κάτι πιο μεγάλο, κάτι πιο ηρωικό.

Πραγματικά, αυτό είναι εντυπωσιακό.
Από τον Αλέξη Τσίπρα μέχρι τον περιπτερά, κανείς δεν παραδέχεται αυτό που είναι.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ένας πολιτικός απατεώνας αλλά ένας σύγχρονος ήρωας που δίνει μάχες με τους ολιγάρχες και το παγκόσμιο κατεστημένο.


Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι το ζαβό παιδί του Μητσοτάκη -που με άλλο επώνυμο θα μάζευε φάπες- αλλά ο νέος πολιτικός που θα σώσει την Ελλάδα.
Και βέβαια, ο περιπτεράς είναι μια ακόμα αδικημένη και παρεξηγημένη μεγαλοφυΐα που «αν με άφηναν εμένα, θα ήμουν σήμερα μεγάλη φίρμα».




Σε μια Ελλάδα που δεν κουνιέται φύλλο -και έχει κυριαρχήσει η αφασία και η απάθεια-, οι Έλληνες νομίζουν πως κάνουν επανάσταση.
Οπωσδήποτε, το φαντασιακό είναι πάρα πολύ έντονο στην Ελλάδα.
Δεν το συναντάς αυτό – σε τέτοιο βαθμό- σε όλες τις χώρες του κόσμου. Δεν είναι κάτι κοινό.
Οι Έλληνες μεγαλώνουν με εθνικούς μύθους και μεγαλεία, τους γεμίζουν το κεφάλι από παιδιά με μαρμαρωμένους βασιλιάδες και τον μύθο του περιούσιου λαού, οπότε, αν θέλουν να γίνουν άνθρωποι, πρέπει να τα πετάξουν όλα αυτά από πάνω τους.

Ελαφρύς να είναι ο ολιγάρχης που θα μας σκεπάσει

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Νομίζω δεν έχει πια καμία σημασία να ασχολούμαστε με κάτι θέματα σαν αυτό με τις τηλεοπτικές άδειες.

‘Η με τη διαπλοκή, που την τσακίζουν καθημερινά όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις.
Εγώ πάντως τραγουδάω σήμερα: όταν θα πας Παππά μου στο παζάρι, να μου φέρεις έναν ολιγάρχη, ο ολιγάρχης κικιρικικί θα σε ξυπνάει κάθε πρωί.

Αλλά ας σοβαρευτούμε.

Ας μιλήσουμε για το Σύνταγμα… αχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα.

Συγγνώμη.

Μιλάμε στη χώρα που το Σύνταγμα έχει τσαλαπατηθεί πεντακόσιες χιλιάδες φορές, οι δικαστές έχουν το απύθμενο θράσος να βαφτίζουν αντισυνταγματικό έναν νόμο.

‘Οχι μην κοιτάτε τον ίδιο τον νόμο, ρε χάπατα.

Το γελοίο της υπόθεσης είναι άλλο.

Η χρήση της λέξης «αντισυνταγματικός».

Για να κριθεί ένας νόμος ως συνταγματικός πρέπει να έχεις ένα κάποιο Σύνταγμα.

Και μόνο το άκουσμα της λέξης «Σύνταγμα» στην Ελλάδα αρκεί για να κατουρηθείς από τα γέλια.

Μα, στην Ελλάδα το μόνο που έχουμε κρατήσει από το Σύνταγμα είναι η Αγία Τριάδα.

Δόξα το Θεό, έχουμε και δικαστές.

Ζούμε την ομορφότερη εποχή της ιστορίας

Τα πάντα είναι τέλεια γύρω μας, κι αυτό δεν μπορεί να το ανατρέψει κανείς.

Η συγκεκριμένη διαπίστωση δεν είναι πλάκα, αλλά αποτελεί την ερμηνεία μιας πανέμορφης πραγματικότητας η οποία μπορεί να εξηγηθεί με πολύ απλά επιχειρήματα.

Πρώτα από όλα, κάθε έρευνα που γίνεται τα τελευταία πέντε χρόνια δείχνει ότι οι Έλληνες λιγοστεύουν. Τα ζευγάρια δεν κάνουν παιδιά, ούτε παντρεύονται, οπότε γλιτώνουν οι ίδιοι από τα έξοδα και ο τόπος από έναν λαό που του δόθηκε ένα πανέμορφο κομμάτι γης και τα έκανε σκατά.

Με την υπογεννητικότητα των Ελλήνων να απασχολεί μόνο όσους έχουν λεφτά και βλέπουν ότι δεν θα συνεχίσουν να ζουν για πολλά χρόνια σε βάρος των πολλών –γιατί θα έχουν μείνει μόνοι τους- οι ελπίδες για να κατοικηθεί αυτός εδώ ο τόπος από έναν άλλο λαό πιο άξιο από τους Έλληνες, αυξάνονται μέρα με τη μέρα.

Πού πας;

 

Κι όμως, είναι αστείο. Κάποιοι φύγαμε γιατί δεν έβγαινε στην Ελλάδα. Δεν βγαίναν τα όνειρα, δεν έβγαινε η καθημερινότητα, δεν έβγαινε η ζωή γενικώς. Για κάποιους, λόγω background, ήταν πιο εύκολο, για άλλους δυσκολότερο. 

 

Άλλοι πάλι πήραν την απόφαση να μείνουν πίσω. Δεν βρέθηκαν και πολλοί …Βελουχιώτηδες ανάμεσά τους.

 

Κάποιοι δεν μπορούσαν να φύγουν, κάποιοι δεν ήθελαν.

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται κριτική στην απόφαση του οποιουδήποτε ανθρώπου να μείνει ή να φύγει.

 

Όμως, αν αποφασίσεις να πεις ότι εκείνοι που έφυγαν “κιότεψαν και δεν έμειναν να αγωνιστούν”, θα πρέπει εσύ τουλάχιστον να μην έχεις αφήσει διαδήλωση για διαδήλωση και απεργία για απεργία.

Δεν εργάζεσαι 3 μήνες απλήρωτος και μετά κατηγορείς τους άλλους που έφυγαν.

 

Ούτε μένεις πίσω στηρίζοντας τον κάθε Χατζηδιαβάτη “αριστερό” ή τον κάθε “μπαρμπα-Γιώργη” δεξιό πολιτικό.

 

Ούτε ανοίγεις την τηλεόραση στις 20.00 να δεις “τι διάολο λένε πάλι τα βρωμοκάναλα”.

 

Λυπάμαι, Νικηταράδες μου, αλλά κάτι σίγουρα έκανα λάθος σαν γιατρός στην Ελλάδα, γι” αυτό και την έκανα για την Εσπερία.

Kι όμως!Η Γη είναι τετράγωνη!

Τις προάλλες γράφαμε για τη μεγάλη ήττα των ανθρώπων  που αναπόφευκτα έρχεται όταν διαλέγεις το λάθος στρατόπεδο.Τελικά η «κρίση» έκανε κι ένα καλό.Όχι δεν μας αποκάλυψε τους κακούς πολιτικούς,αυτούς τους ξέραμε όσοι δεν φάγαμε τα παραμύθια του «σοσιαλισμού και της δημοκρατίας» ή της εθνικής ενότητας και υπερηφάνειας που μοίραζε απλόχερα δισεκατομμύρια στα παντός είδους λαμόγια.Μας αποκάλυψε όμως τον χαρακτήρα των συμπολιτών μας.Και συμπολίτες δεν πέρασαν και πολλά χρόνια από τότε που η χώρα πανηγύριζε για τους Ολυμπιακούς ή για το ευρωπαϊκό.Τότε με που με τον φρέσκο αέρα του ΕΥΡΩ,ξεχάσαμε και την Ιστορία και τις όποιες αξίες είχανε μείνει στην καρδιά του καθένα.

Θυμάσαι ελληνάκο;Μήπως θυμάσαι κιόλας ποιος τους ψήφιζε επανειλημμένα με την ελπίδα του διορισμού;Tα φράγκα και οι υποσχέσεις έπεφταν βροχή.Όπως και τα σκάνδαλα.Αλλά κάποιοι (το 85% του εκλογικού σώματος) είχαν ήδη διαλέξει στρατόπεδο.Πράσινο-μπλέ,καμία σημασία δεν έχει.Το κακό όμως έγινε.Και σε πολλούς δεν άρεσε.

Αλλά επειδή οι πολλοί έχουνε και κοντή μνήμη,πολύ εύκολα ξέχασαν ανθρώπινες αξίες όπως η δικαιοσύνη,η ισότητα και η ελευθερία.Αυτό που δεν κατάλαβαν οι πολλοί, είναι πως αυτές οι αξίες όπως και άλλες κατά πρώτον δεν αφορούν τον καθένα ξεχωριστά,μα είναι δικαίωμα και υποχρέωση όλης της κοινωνίας να τις αναζητά και να τις αναπαράγει μέσα σε όλες τις κοινωνικές σχέσεις και εκφάνσεις.Και κατά δεύτερον,αυτές οι αξίες δεν χαρίζονται μα κατακτώνται.

Όταν όμως τα άτομα και η κοινωνία προδίδουν και  ξεπουλάνε αυτές τις αξίες,χάριν της ιδιωτείας  και του προσωπικού συμφέροντος,τότε είναι φυσικό αυτές οι αξίες να χάνονται και την θέση τους να παίρνουν οι αξίες της κυριαρχίας και της τυραννίας.Πολλοί αναρωτιούνται.Γιατί ο κόσμος δεν εξεγείρεται.

Για να εξεγερθείς δεν φτάνει μόνο να είσαι φτωχός.Χρειάζεται να πιστεύεις και σε κάποιες αξίες όπως οι παραπάνω.Για να εξεγερθείς δεν φτάνει να κοιτάς μόνο το σπίτι σου.Πρέπει να δεις και τον διπλανό σου.Για να εξεγερθείς πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως είσαι σκλάβος.Να γνωρίζεις ποιος είναι ο δυνάστης σου.Μα πάνω απ’όλα χρειάζεται να θέλεις να αλλάξεις αυτό τον κόσμο.
Το να διαμαρτύρεσαι για την αδικία των νόμων δίχως να αναγνωρίζεις τις αιτίες πίσω από την επιβολή των άδικων νόμων είναι άνευ νοήματος γιατί βλέπεις τον νόμο που επεβλήθη μεν, αλλά δυσκολεύεσαι να δεις αυτόν που επέβαλε τον άδικο νόμο καθώς και τους λόγους για τους οποίους το έκανε αυτό.

Τελευταία εμφανίζεται το φαινόμενο της παραχάραξης της Ιστορίας.Και το χειρότερο απ’όλα είναι πως το ψέμα και η απάτη βρίσκει αρκετά εύφορο έδαφος.Σε όλες τις τάξεις και τα μυαλά της κοινωνίας μας.Δεν είναι καινούριο στοιχείο αυτή η αποδοχή.Σε περιόδους βίαιων κοινωνικών αλλαγών τα άτομα βρίσκουν διέξοδο ακόμη και στα χειρότερα των συναισθημάτων και των διαστρεβλωμένων ιδεών ακριβώς όπως παρουσιάστηκαν περισσότερο στο ναζισμό και λιγότερο στην δική μας πατριωτική καρικατούρα της Χούντας.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου και η γενιά του Πολυτεχνείου

Μετά την χρεοκοπία της χώρας, είναι πολύ διαδεδομένη η άποψη πως για τη σημερινή κατάντια της Ελλάδας φταίει ο Ανδρέας Παπανδρέου (ο οποίος πέθανε το 1996). Πριν από την χρεοκοπία της χώρας, ήταν πολύ διαδεδομένη η άποψη πως για όλα τα άσχημα στην Ελλάδα έφταιγε η γενιά του Πολυτεχνείου.

Τα πράγματα μπερδεύονται λίγο όταν πλησιάζει η επέτειος του Πολυτεχνείου γιατί υπάρχουν πολλοί που δεν μπορούν να αποφασίσουν αν για όλα φταίει ο Ανδρέας Παπανδρέου ή η γενιά του Πολυτεχνείου.

Πάντως, αυτοί φταίνε μόνο. Κανένας άλλος. Βέβαια, είναι μια πρόοδος να ευθύνεται για την κατάντια της Ελλάδας ο Ανδρέας Παπανδρέου ή η γενιά του Πολυτεχνείου, αφού, πριν ρίξουμε όλες τις ευθύνες σε αυτούς, για όλα έφταιγαν οι Τούρκοι.

Μάλλον κάποιοι αντιλήφθηκαν πως είναι πολύ αστείο να ρίχνουν τις ευθύνες στους Τούρκους, αφού αποχώρησαν -και μας άφησαν μόνους μας με τους Έλληνες- πριν από πάρα πολλές δεκαετίες.

Είναι εντυπωσιακό πως όλοι αυτοί που ρίχνουν όλες τις ευθύνες για την σημερινή κατάντια της Ελλάδας στον Ανδρέα Παπανδρέου, ή στη γενιά του Πολυτεχνείου, θεωρούν πως οι δεξιές κυβερνήσεις μετά την κατοχή, η χούντα -που κι αυτή δεξιά ήταν-, οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή, και οι κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, του Κώστα Σημίτη και του Κώστα Καραμανλή δεν έχουν απολύτως καμία ευθύνη για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η χώρα μας.

Είναι λογικό να μην αναγνωρίζουν ευθύνες σε όλους αυτούς γιατί τους περισσότερους τους ψήφιζαν με πάθος· 90% έπαιρναν μαζί, μέχρι πριν την χρεοκοπία, το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία, και δεν τους ψήφιζα εγώ.

Οπότε, αν έχουν ευθύνη ο Κώστας Σημίτης και ο Κώστας Καραμανλής, έχουν ευθύνες κι αυτοί που τους ψήφιζαν. Δηλαδή οι ίδιοι.

Την χούντα δεν την ψήφιζαν οι Έλληνες αλλά την γούσταραν τρελά.