Το παραμύθι…

Nikos Roussis 

Το παραμύθι αυτό, όμως, έπαψε να έχει δράκο και σήμερα, μ’ αυτή τη γαμημένη κυβέρνηση των αριστεροχριστιανιστών, αφέθηκε μία καταζητουμενη επί δύο χρόνια, για ποινικά αδικήματα, ν’ αλωνίζει, για να εντοπισθεί, ω του θαύματος, τώρα που πρόκειται η χώρα να υποστεί εδαφικές απώλειες και η κυβέρνηση της να συμβάλλει σε μία ακόμη «απαλλοτρίωση» του κυπριακού.

Η Ρούπα και ο Μαζιώτης, είναι λοιπόν, σύμφωνα με τους μπατσοδημοσιογράφους, η απειλή κατά της δημοκρατίας στην Ελλάδα, αυτοί οι δύο είναι που κάνουν τους μικροαστούς να τρέμουν από τον φόβο τους και να αναρωτιούνται, πως θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους, σε μία τρομοκρατούμενη χώρα.
Αλλού αποσκοπεί αυτό το παραμύθι…

Στον αποπροσανατολισμό του μαλάκα του έλληνα, που δεν μπορεί πλέον να κλάσει τίποτα αλλά είναι έτοιμος να κατηγορήσει, να λοιδωρήσει ακόμη και το παιδί τους, για να βγάλει την αμαρτία της χρόνιας μαλακίας που τον κατατρέχει και να βρεί το άλλοθι του, για όσα επιπλέον αγγούρια θα φάει στον κώλο.

 Δεν με πήρανε δα και τα χρόνια αλλά…

Ισως είμαι ένας από τους ελάχιστους εναπομείναντες στη ζωή δημοσιογράφους, που έχει μάθει απ’ έξω κι’ ανακατωτά, το επικοινωνιακό παιχνίδι που παίζει, από την Μεταπολιτευση και μετά, το εκάστοτε πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο της χώρας.

Νόμος είναι το δίκιο του αφέντη

 

Αν συνυπολογιστεί το πόσο εύκολα ζητήματα «διασπάθισης του δημόσιου χρήματος» (για να το πούμε κομψά) γίνονται σημαίες μιας γενικευμένης καχυποψίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα, είναι ευνόητο γιατί το ζήτημα του «καρτέλ των εργολάβων» δεν είναι ούτε πρώτης ούτε δεύτερης γραμμής για κανέναν απ’ τους δημαγωγούς. Ό,τι γίνεται εξελίσσεται σιωπηλά, μακρυά από επιπόλαιες φανφάρες.

Να θυμίσουμε: οι μεγάλες και μεσαίες ντόπιες κατασκευαστικές, μαζί με τους σημαντικότερους διεθνείς συνεταίρους τους στις εδώ εργολαβίες, είχαν δημιουργήσει απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ’90 (!!!) καρτέλ. Αυτό, πολύ απλά, σήμαινε ότι το ελληνικό κράτος διπλο- και τριπλο-πλήρωνε (το έχει αναγνωρίσει και ο γιγάντιος κυρ Γιάνης, σαν υπουργός…) για δρόμους, γεφύρια, τούνελ, φράγματα· αλλά και για τα ολυμπιακά έργα, κάποτε.

Η ταπεινή μας σκέψη θα συμπέραινε ότι άπαξ και αποκαλυφθεί μια απάτη τέτοιου μεγέθους, όσοι γέμισαν τα θησαυροφυλάκιά τους επί 2,5 δεκαετίες θα πρέπει να πληρώσουν πρόστιμα ανάλογα της ζημιάς που προκάλεσαν στον κρατικό προϋπολογισμό. Έτσι, άραγε, δεν κάνουν εις τα ευρώπας όταν τσακώνουν, για παράδειγμα την apple, να χοντρο-φοροδιαφεύγει;

Αμ δε! Εδώ είναι βαλκάνια· εδώ είναι και παίξε και γέλασε.

Οι νταήδες του πνεύματος (Μια απάντηση στον κ. Παντελή Μπουκάλα)

Νίκος Καραβέλος
Δικηγόρος – Συγγραφέας
 
Υπάρχει μια ιδιαίτερη κάστα προερχόμενη από τις δεξαμενές της «Αριστεράς» ( όχι  Αριστερής… αθάνατη καθαρεύουσα!),η οποία διαπρέπει στις καλές Τέχνες και τη λογοτεχνία. Πολλά μέλη της εργάζονται σκληρά για τα προς το ζην ασχολούμενοι, συνήθως, με την δημοσιογραφία, επάγγελμα το οποίο, ως γνωστόν, δύναται να ασκήσει κάποιος, μολονότι  απαίδευτος.


Ήκμασε κατά τα έτη μετά τη «Μεταπολίτευση», περίοδο κατά την οποία ευδοκίμησαν η αγραμματοσύνη, η ευκολία, το θράσος, η εκδικητικότητα και η δημοκρατική υποκρισία. Αναπτύχθηκε στα ειδικά θερμοκήπια των κομμάτων, εντός και εκτός Βουλής και μεταφυτεύτηκε στα χερσοχώραφα  της  ελληνικής κοινωνίας.


Αρκετοί εκπρόσωποί της δραστηριοποιήθηκαν εξαργυρώνοντας νοθευμένες περγαμηνές στα οικεία Πρυτανεία (κατά τον Κ. Βάρναλη Τεμπελχανεία). Έλαμψαν ως φυσιογνωμίες σε υπουργεία και οργανισμούς, όπως της  Παιδείας, της Κακότητας, της Εμπάθειας, και της Δημόσιας Υπηρεσίας Λιμναζόντων Υδάτων ( ΔΥΛΥ ). Ανταποδίδοντας δε, προς αυτούς η Πολιτεία αλλά και ο ιδιωτικός τομέας, τους απένειμε βραβεία και τιμές και τους επιδαψίλευσε (επί + δαψιλής (άφθονος) ) άφθονο κύρος και πνευματική «υποστάθμη», όπως θα έλεγε με το ύφος του ο αείμνηστος Βασίλης Αυλωνίτης.

LIBEL I | Η σιωπή των αχαμνών

Αναλύω παρακάτω δυο ειδών αντιδράσεις από ανθρώπους που θέλουν διακαώς να αποκαλούνται διανοούμενοι. Διαβάζουν, μελετούν, εισηγούνται, γράφουν, συζητούν κτλ.
Η πρώτη προέρχεται από τους ανθρώπους αυτούς που όταν ο Bob Dylan εξέδωσε το Blonde on Blonde, και ο Frank Zappa το Freekout, ήταν περίπου στην ηλικία των είκοσι με είκοσι πέντε. Η δεύτερη, από αυτούς που όταν ο Mandel εξέδωσε το Late Capitalism και οι Sex Pistols το Never Mind the Bollocks (ίσως και ως απάντηση στο βιβλίο του Mandel) διένυαν την εποχή της αθωότητας αγοράζοντας μπομπονέλες από το κυλικείο του σχολείου τους.
Το προφίλ της πρώτης κατηγορίας θα μπορούσε να αποδοθεί με δύό επίθετα:

Κοσμικοί, πολυλογάδες.

Συνήθως άτεκνοι, παντρεμένοι δις, την πρώτη με συμμαθήτρια την δεύτερη με μαθήτρια, εξωστρεφείς, ερωτύλοι γέρομπαμπαλήδες σαλιάρηδες. Πάσχοντες συνήθως από λανθάνοντα αλκοολισμό, αμφιβόλου παιδείας και διπλωμάτων, πολυθεσίτες, άνετοι με το ψέμα και την υποκρισία, συνεχώς παραπονούμενοι και “αδικημένοι” , πωλητές της ήττας τους και των φαντασιώσεων της νιότης τους (ως εάν να μην πρόκειται για φαντασίωση αλλά για πραγματικότητα) θα τους βρείτε συνήθως σε συνέδρια να συζητούν για την «ελληνικότητα» του Εγγονόπουλου, για την Ηθική της Αρχιτεκτονικής, για το Τέλος της Ιστορίας, για τον Μάη του ’68 κτλ.

Θα τους δείτε (πιο σπάνια) στις σχολές που διδάσκουν να σαλιαρίζουν με ψόφιες φοιτήτριες από την επαρχία.

Η σύνταξη της μάνας

Του Παναγιώτη Παπανικολάου


Ο μακαρίτης ο πατέρας μου γεννήθηκε σε ένα ορεινό χωριό της Γορτυνίας το 1928. Ο τόπος άγριος, γεμάτος πουρνάρια και πέτρες. Ξενιτεμός μαζικός ήδη από προπολεμικά, Αμερική και Αυστραλία …


Ο παππούς μου τους περισσότερους μήνες του χρόνου αγγαρευόταν μπιστικός σε στάνες στην Θήβα και στην Χαλκίδα. Μόνη της στο χωριό η γιαγιά Αργύρω να στέλνει τα παιδιά με τον γάϊδαρο όπου είχε παζάρι για να πουλήσουν κανένα περιβολικό – στην Στεμνίτσα, στην Κοντοβάζενα, στην Δημητσάνα … ώρες πολλές ταξίδι τότε σε κακοτράχαλα μονοπάτια.


Όταν έκλεισε τα δώδεκα ο πατέρας μου «ξεσχόλισε» παρά την αντίρρηση του δάσκαλου που τον θεωρούσε πολύ καλό μαθητή. Το μεγαλύτερο αγόρι βλέπεις και έπρεπε να δουλέψει, τέσσερεις αδερφές στο σπίτι, το γυμνάσιο αφάνταστη πολυτέλεια. Τα δύσκολα χρόνια της κατοχής θήτεψε κάλφας σε μαστόρους της περιοχής ενώ ταυτόχρονα βοήθαγε τους ΕΑΜίτες κρυφά σαν Αετόπουλο . Όμως δεν υπήρχε πια τέχνη για να μάθει, και οι ίδιοι οι παλιοί μάστορες εξαφανίστηκαν γρήγορα, άλλοι αντάρτες στο βουνό κι άλλοι απλά τα παράτησαν και τράβηξαν για τις πολιτείες να γίνουν εργάτες στα εργοστάσια.


Έτσι μόλις ξεκίνησε ο εμφύλιος και οι ταγματασφαλίτες άρχισαν τις εκκαθαρίσεις, ο πατέρας μου ήρθε στην Αθήνα, παλληκαράκι αμούστακο. Από τον στρατό πήρε απαλλαγή ως «προστάτης», ευτυχώς, γλύτωσε το αδελφοφάγωμα. Πλανόδιο εμπόριο στους πάγκους στο Μοναστηράκι και ένα σπιτάκι στο Περιστέρι στην προσφυγική γειτονιά χτισμένο τούβλο τούβλο για όλη την οικογένεια που το 1950 έφυγε από το χωριό. Η μεταπολεμική προσφυγιά δίπλα δίπλα με την παλιότερη, την μικρασιατική προσφυγιά. Ο παγκίτης αναβαθμίστηκε καθώς οι πάγκοι έδωσαν την θέση τους στα μαγαζιά εκεί γύρω στο ’55 με την «ανάπτυξη» και την «ανοικοδόμηση» – έγινε κανονικός εμποροϋπάλληλος.


Οι τρεις αδελφές προικίστηκαν με τα μεροκάματα του μεγάλου αδελφού και παντρεύτηκαν, οπότε μπόρεσε να παντρευτεί κι αυτός στα 38 του το ’64. Θα περίμενε κι άλλο, αλλά η τέταρτη η μικρότερη μόλις ήρθε η σειρά της βρήκε γαμπρό μοναχογιό με δικό του σπίτι. Ακόμα θυμάμαι πολλές δεκαετίες αργότερα όταν γινόταν λόγος για την «πατρική περιουσία», το χάλαθρο στο χωριό δηλαδή, τον πατέρα μου να λέει – αν και γενικά δεν έλεγε πολλά – «προσέξτε μην αδικήσετε τα παιδιά της Γιαννούλας, δεν την είχα προικίσει», σαν ένα είδος ντροπής το ξεστόμιζε.

Να περνάς καλά!

Αν η γενιά μου αφιερώθηκε σε κάτι, αυτό είναι η λατρεία του φτηνού κυνισμού. Το πέρασμα απ’ την καταπιεστική υποχόντρια φαμίλια, που άνδρωσε την γενιά του εβδομήντα, στον ελευθεριακό ψυχαναγκασμό της ευτυχίας. Αυτό που νιώσαμε στην εφηβεία μας ήταν μια φονική βουβή περιφρόνηση προς τις ψόφιες αξίες. Το Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια, η αγία τριάδα της νοικοκυροσύνης και του ευφρόσυνου συντηρητισμού ήταν ήδη χεσμένη πατόκορφα. Η δεκαετία του ογδόντα υπήρξε μιαν ακραία κιτς δεκαετία. Ντελικάτοι κοντόχοντροι κομματάρχες αλώνιζαν τα χωριά και τις πόλεις. Ένας νέος τύπος ανθρώπου ερχόταν στα πράματα. Οι περισσότεροι, δεξιοί που αυτομόλησαν την προηγούμενη δεκαετία προς το κέντρο, μοίραζαν αφειδώς διορισμούς και υποσχέσεις. Το βόλεμα και η ευκολία έγιναν καθεστώς, ανοίγοντας το δρόμο για τα μεγάλα κόλπα. Ο αυριανισμός ξεχείλωνε τις συνειδήσεις και το πολιτικό προσωπικό καβαλούσε το ακέφαλο άλογο των αγορών. Δάνεια και χωματερές. Συμφωνίες για θάψιμο της παραγωγής. Ένας εισαγόμενος πολιτισμός ερχόταν να χωνέψει τον πεινασμένο νεοέλληνα. Τα παιδιά της αντιπαροχής μεγάλωσαν με χαβαλέ και Στάθη Ψάλτη. Ο διασκεδαστής αντί να μας διασκεδάσει ερχόταν κι αμολούσε μια γερή κλανιά ακριβώς στη μούρη μας. Κι αυτό ήταν τέχνη και διασκέδαση. Κάθε χαζοχαρούμενη συνθήκη του τύπου να περνάς καλά και γράψτους όλους στ’ αρχίδια σου, έγινε ο μόνιμος καταναγκασμός των άβουλων τέκνων της γενιάς μου. Μια γενιά ζαλισμένη απ’ τα ξεθυμασμένα όπια της προηγούμενης. Μια γενιά που δεν είχε το θάρρος και το θράσος να ξεκάνει την πατρική σαβούρα και να προχωρήσει μπροστά. Μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα περάσαμε στην ψηφιακή πάχυνση και την πόζα. Στην γκρίνια και την ανασφάλεια. Στις κάρτες στα δάνεια στα πτυχία. Σε μια ακραία θεολογία του χρήματος και σε έναν ξεδιάντροπο φτηνό κυνισμό. Ο θάνατος, ο πόνος, η εξαθλίωση των άλλων, έγιναν σκηνές στο ηλεκτρισμένο κάδρο της τηλεόρασης.

ΜΑΝΤΗΣ ΚΑΚΩΝ: Μια ψυχοκοινωνική ανάλυση της νεοελληνικής κρίσης

Να δηλώσω εξ’ αρχής ότι οι θέσεις που ακολουθούν δεν είναι οριστικές. Τις καταθέτω, μάλλον, ως προσωρινές ψηλαφίσεις των κατευθύνσεων που είναι πολύ πιθανό να ακολουθήσει η ελληνική κοινωνία από δω και πέρα.

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Παρ’ όλα αυτά, ίσως να μπορούν να αποτελέσουν μια βάση για αποτελεσματικότερες προσεγγίσεις στο μέλλον, παρ’ εκτός και αν στο αναμεταξύ επαληθευθούν, με σφοδρότητα, οπότε θα πρέπει μάλλον να μιλάμε για άλλα πράγματα, παρά, και πάλι, για το «πως φτάσαμε ως εδώ».

Κάθε μορφή συλλογικότητας, από την πιο μικρή παρέα ως τα μεγάλη έθνη, διακρίνεται από κρίσιμους παράγοντες που ευνοούν ή υποθηκεύουν την εν γένει συνεκτικότητα, αλλά και την ίδια την ύπαρξη της. Κάποιους από τους παράγοντες αυτούς, τους πιο καίριους, και τον τρόπο με τον οποίο επιδρούν στην νεοελληνική κοινωνία, επιχειρούμε να αναλύσουμε παρακάτω.

α. Η ΕΞΑΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

Ίσως το ερώτημα του «πως φτάσαμε ως εδώ», να είναι μια πρώτη αφετηρία σκέψεων, καθώς εμφανώς υποκρύπτει, όχι τόσο ένα ερωτηματικό «γιατί», όσο ένα διαπιστωτικό «γαμώτο».  Ένα απελπισμένο «γαμώτο»! Πρόκειται για την Αφαίμαξη της Ελπίδας. Και η ελπίδα δεν είναι μόνο απαραίτητη προϋπόθεση για την κοινωνική συγκρότηση. Συχνά, είναι αρκετή και αποτελεσματική και από μόνη της. Αρκεί πολλές φορές η Ελπίδα, η Προσδοκία, σε μια οποιασδήποτε μορφής συλλογικότητα, και για να συγκροτηθεί, αλλά και για να ζωντανέψει. Και εδώ αυτό το οποίο έχει συμβεί, είναι ότι μετά την αποικιοκρατική υποστροφή του ΣΥΡΙΖΑ, μετά το μεγάλο πισωγύρισμα, η Ελπίδα που και ο ίδιος είχε ενσταλάξει σε πλατιά λαϊκά στρώματα, εξαερώθηκε. Όταν ελπίζουμε, λένε οι έρευνες, ακόμη και η φυσιολογία του εγκεφάλου μας μπορεί να αλλάξει. Και άλλο τόσο βέβαια, δυστυχώς, όταν απελπιζόμαστε.

71 χρόνια ανελευθερίας

 

του Γιάννη Λαζάρου 

 

Έξι ημέρες. Ούτε καν μία εβδομάδα δεν πρόλαβε αυτός ο τόπος να χαρεί την Ελευθερία του. Έξι ημέρες και πέντε νύχτες. 12 Οκτωβρίου του 1944 οι Έλληνες ανάσαναν και το ξημέρωμα της 6ης ημέρας ήρθε η νέα κατοχή. Σιγά μην άφηναν οι προστάτες και σύμμαχοι να περάσει εβδομάδα και να μην έχουν τον πλήρη έλεγχο που διήρκεσε μέχρι το 2010. Μετά άλλαξαν πάλι χέρια τα συμβόλαια της αποικιοκρατίας βάζοντας μέσα στο παιχνίδι όλο τον καλό κόσμο της Δύσης. 

 

Ήταν που ανέβηκε η ελληνική σημαία στην Ακρόπολη από έναν Γεώργιο Παπανδρέου και ξανακατέβηκε μαζί με τα βρακιά των Ελλήνων κατά τις μεγάλες ημέρες της τελευταίας διακυβέρνησης του κεντρώου δημοκρατικού (και πρώην σοσιαληστρικού) χώρου. Το ΠΑΣΟΚ δεν ήρθε το 1974, το ΠΑΣΟΚ ήρθε το 1944. Από ένα μπαλκόνι με έναν Παπανδρέου, συνθήματα για την Πατρίδα, την συμφιλίωση και την Λαοκρατία ξεκίνησε το πανηγύρι. 

Ο Ανδρέας Παπανδρέου και η γενιά του Πολυτεχνείου

Μετά την χρεοκοπία της χώρας, είναι πολύ διαδεδομένη η άποψη πως για τη σημερινή κατάντια της Ελλάδας φταίει ο Ανδρέας Παπανδρέου (ο οποίος πέθανε το 1996). Πριν από την χρεοκοπία της χώρας, ήταν πολύ διαδεδομένη η άποψη πως για όλα τα άσχημα στην Ελλάδα έφταιγε η γενιά του Πολυτεχνείου.

Τα πράγματα μπερδεύονται λίγο όταν πλησιάζει η επέτειος του Πολυτεχνείου γιατί υπάρχουν πολλοί που δεν μπορούν να αποφασίσουν αν για όλα φταίει ο Ανδρέας Παπανδρέου ή η γενιά του Πολυτεχνείου.

Πάντως, αυτοί φταίνε μόνο. Κανένας άλλος. Βέβαια, είναι μια πρόοδος να ευθύνεται για την κατάντια της Ελλάδας ο Ανδρέας Παπανδρέου ή η γενιά του Πολυτεχνείου, αφού, πριν ρίξουμε όλες τις ευθύνες σε αυτούς, για όλα έφταιγαν οι Τούρκοι.

Μάλλον κάποιοι αντιλήφθηκαν πως είναι πολύ αστείο να ρίχνουν τις ευθύνες στους Τούρκους, αφού αποχώρησαν -και μας άφησαν μόνους μας με τους Έλληνες- πριν από πάρα πολλές δεκαετίες.

Είναι εντυπωσιακό πως όλοι αυτοί που ρίχνουν όλες τις ευθύνες για την σημερινή κατάντια της Ελλάδας στον Ανδρέα Παπανδρέου, ή στη γενιά του Πολυτεχνείου, θεωρούν πως οι δεξιές κυβερνήσεις μετά την κατοχή, η χούντα -που κι αυτή δεξιά ήταν-, οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή, και οι κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, του Κώστα Σημίτη και του Κώστα Καραμανλή δεν έχουν απολύτως καμία ευθύνη για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η χώρα μας.

Είναι λογικό να μην αναγνωρίζουν ευθύνες σε όλους αυτούς γιατί τους περισσότερους τους ψήφιζαν με πάθος· 90% έπαιρναν μαζί, μέχρι πριν την χρεοκοπία, το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία, και δεν τους ψήφιζα εγώ.

Οπότε, αν έχουν ευθύνη ο Κώστας Σημίτης και ο Κώστας Καραμανλής, έχουν ευθύνες κι αυτοί που τους ψήφιζαν. Δηλαδή οι ίδιοι.

Την χούντα δεν την ψήφιζαν οι Έλληνες αλλά την γούσταραν τρελά.

Α ρε Πολυτεχνείο που σας χρειάζεται…

Του Παναγιώτη Σπυρόπουλου*

Μία από τις χιλιο – πιπιλισμένες καραμέλες των τελευταίων δεκαετιών από ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης (αυτής της «κοινής», της πόρνης, όπως λέει και πολύ εύστοχα ο Τζιμάκος) είναι ότι η λεγόμενη «Γενιά του Πολυτεχνείου» φταίει για τη σημερινή μας κατάντια.

Ποια γενιά του Πολυτεχνείου ανέβηκε στα πράγματα τις δεκαετίες μετά τη Χούντα και οδήγησε την Ελλάδα στην πολιτική παρακμή και αποχαύνωση, τη βαθύτατη οικονομική ύφεση, τον κοινωνικό μαρασμό και την πνευματική ένδεια;

- Μην είναι οι αυτοεξόριστοι στα Παρίσια και στα Λονδίνα σοσια – ληστές του ΠαΣοκ (Παπανδρέου, Κουλούρης κ.α.) που κυβέρνησαν περίπου καμιά 30αριά χρόνια και έβαλαν στο πλάι τους και κάποιες «προσωπικότητες» του Πολυτεχνείου (Δαμανάκη, Λαλιώτης) για να έχουν το αλλοθί τους;

- Μην είναι το δοσίλογο Μητσοτακέικο και οι Καραμάν – Αλήδες με τους σωτήρες εθνάρχες τους και τους μπουλούκους με τα playstation, οι οποίοι εξέθρεψαν και γιγάντωσαν, αντάμα με τους σοσια-ληστές του ΠαΣοκ: Λάτσηδες, Βαρδινογιάννηδες και Αγγελοπουλέους;

- Μην είναι οι νεοέλληνες και κωλοέλληνες της καθημερινότητας μας, που στήριξαν τα 2 μεγάλα κόμματα, ανέπτυξαν πελατειακές σχέσεις μαζί τους (εδραιώνοντας παράλληλα τα οικονομικά συμφέροντα και την οικογενειοκρατεία), όπου αργότερα κάποιοι από αυτούς ψήφισαν τα Χρυσά Αυγά για να τους σώσουν και ανέδειξαν Καρατζαφέρηδες, Γεωργιάδηδες, ακτιβιστές Βορίδηδες και μονολογόντας συχνά πυκνά έλεγαν: «Α ρε Χούντα που σας χρειάζεται…»;

Όχι, η γενιά του Πολυτεχνείου δεν απαρτίζεται από αυτούς. Η πραγματική γενιά του Πολυτεχνείου βρίσκεται διάσπαρτη εδώ κι εκεί, δίπλα μας και παντού. Είναι:

- Ο πατέρας και η μάνα που δουλεψαν σκληρά και με αξιοπρέπεια όλες αυτές τις δεκαετίες για να μορφώσουν, να κάνουν τα παιδιά τους «ανθρώπους» (παιδιά των οποίων είμαστε εμείς οι σημερινοί 30άρηδες και 40άρηδες),

- Οι καθαρίστριες, οι εκπαιδευτικοί, οι εργάτες, οι υπάλληλοι που απέργησαν, λιδορήθηκαν, απολύθηκαν και συνεχίζουν να μάχονται ακόμα σε πλατείες, σε χώρους εργασίας, σε «Σκουριές» και Κερατέα,

- Όλοι αυτοί που με τα άρθρα τους και το λόγο τους μας μεταφέρουν το κλίμα της τότε εξέγερσης, τις μνήμες των πατεράδων και των θείων τους από τις εξορίες, που μας διδάσκουν τι σημαίνει φασισμός και τι ανθρωπισμός με τον τρόπο τους.

Είναι όλοι αυτοί που αποτέλεσαν την κρίσιμη μάζα ανθρώπων που συγκεντρώθηκε στο Πολυτεχνείο και αγωνίστηκε με κάθε μέσο κατά της Χούντας των συνταγματαρχών κι αργότερα μετατράπηκε σε ένα σκορποχώρι που είτε παραγκωνίστηκε (και διαγράφηκε) από τους επίσημους φορείς έκφρασής του, είτε προδώθηκε από το σκυλολόι των κεντρώων – «δήθεν» αριστερών. Ναι είναι πολλοί ακόμα και «ζουν ανάμεσά μας».

Σκάστε ρε!

Γράφει ο Καρτέσιος

Σκούζουν μέσα από τους τάφους τους. Ζόμπι. Τρελαμένα. Ουρλιάζουν λόγια της Χούντας. Θυμίζουν τις ασυνάρτητες κραυγές του Παπαδόπουλου. Τα επιχειρήματα του Μακαρέζου. Του Παττακού. Σκάστε άθλιες φωνές! Βουλώστε το.

Αποκαλούν ηλίθιους και ηλίθιες τους μαθητές και τους φοιτητές των καταλήψεων. Λένε για υποκινητές. Μιλάει η μούχλα. Η σαπίλα. Λένε ότι τα Πανεπιστήμια δεν λειτουργούν εδώ και πολλά χρόνια. Και ταυτόχρονα δήθεν κλαίγονται για τα λαμπρά μυαλά των Ελλήνων που φεύγουν διωγμένοι από τη χώρα.

Πού σπούδασαν ρε γελοίοι αυτά τα λαμπρά μυαλά για τη φυγή των οποίων τάχα μου λυπάστε; Ποια πανεπιστήμια τελείωσαν; Αυτά που λέτε διαλυμένα; Και τι γίνεται όταν πολλά από τα λαμπρά..
μυαλά που έφυγαν διωγμένα, τότε που σπούδαζαν συμμετείχαν σε καταλήψεις, σε συνελεύσεις, σε πορείες;

Θέλουν να σκοτώσουν την εφηβεία. Θέλουν να γεράσουν τα νιάτα πριν την ώρα τους. Όχι επειδή τα ζηλεύουν, αλλά επειδή τα φοβούνται. Τα τρέμουν. Γι’ αυτό τα αποκαλούν θρασίμια. Γιατί αρνούνται επίμονα να μεταμορφωθούν σε πειθήνια ανθρωπάκια, που αύριο θα βασανίζονται αδιαμαρτύρητα δουλεύοντας στις προβλήτες της COSCO.

Γιατί αντιδρούν στην καταραμένη σύνδεση σπουδών – παραγωγής. Αυτής της λαίλαπας που δολοφονεί τη γνώση. Αυτού του μονόδρομου που σε οδηγεί να σπουδάσεις εξειδικευμένος εργάτης. Το σχέδιο για την εξαφάνιση των ανθρωπιστικών σπουδών. Η δημιουργία στείρων εγκεφάλων που θα ξεκινά από το νηπιαγωγείο τη θυσία της στο κέρδος της ολιγαρχίας.

ΣΚΑΣΤΕ ΡΕ! ΒΟΥΛΩΣΤΕ ΤΟ!

Όλα για την πάρτη σας πλέον. Θέλετε μέχρι την ώρα του θανάτου σας να πασταλιάζετε χρήμα. Αυτές είναι οι λύσεις σας. Να εκλιπαρεί η χώρα την επιστροφή του Κώστα Καραμανλή.