Παγίδα φτώχειας το παράλληλο νόμισμα

 ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Αδιαπέραστο τοίχο βρήκε μπροστά του ο έλληνας πρωθυπουργός στη σύνοδο κορυφής της Ρίγας στη Λετονία, που τελείωσε προχθές, Παρασκευή το απόγευμα. Ο Αλέξης Τσίπρας προσήλθε στην πρωτεύουσα της Βαλτικής Δημοκρατίας, με την ελπίδα ότι στη συνάντηση που θα είχε εκεί με την γερμανίδα καγκελάριο και τον γάλλο πρόεδρο θα δινόταν μια πολιτική λύση κι έτσι, επί της ουσίας, θα προσπερνούσε τους «θεσμούς» και την «ομάδα των Βρυξελλών». Δεν ήταν η πρώτη φορά που η ελληνική πολιτική ηγεσία προσέβλεπε στο Βερολίνο και το Παρίσι επιδιώκοντας μια πολιτική λύση.

Από τις πρώτες ημέρες της νέας κυβέρνησης και με αποκορύφωμα την επίσκεψη του Αλ. Τσίπρα στο Βερολίνο στις 10 Απριλίου το «κρυφό χαρτί» της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, υποτίθεται πως ήταν η πολιτική συνεννόηση που τελικά θα άνοιγε το δρόμο για την εκταμίευση της δόσης των 7,2 δισ. ευρώ. Κι επανειλημμένες φορές η ελπίδα τους, που ως σημείο αφετηρίας έχει την κοινότητα των συμφερόντων και την δυνατότητα εύρεσης κοινά αποδεκτής λύσης, έχει αποδειχθεί φρούδα!

Ευτυχώς η αξιοπρέπεια των συνειδητοποιημένων Ελλήνων δεν ήταν ποτέ ταυτόσημη με αυτή των δήθεν αριστερών

Του Γιάννη Λαζάρου 

Ευτυχώς η αξιοπρέπεια των συνειδητοποιημένων Ελλήνων δεν ήταν ποτέ ταυτόσημη με αυτή των δήθεν αριστερών. Μετά την χθεσινή σουργελιάδα με τις χαριτομενιές του πρωθυπουργεύοντος πλάι-πλάι στο αφεντικό Μέρκελ,  η αξιοπρέπεια των λίγων έμεινε ψηλά καθώς την ίδια στιγμή όσοι έδωσαν την αξιοπρέπειά τους μέσω ψήφου να την διαχειριστεί ο Αλέξης και η παρέα του, την είδαν να γίνεται κιλότα της Γερμανίδας καγκελαρίου.

Τίγκα αξιοπρέπεια. Άντε τώρα να ξαναφορέσεις την αξιοπρέπεια στο κούτελο, αφού την βγάλει καταϊδρωμένη η Άγκελα από το στενό της παντελόνι!

Ακούμε για Σύνοδο Κορυφής και το μόνο που βλέπουμε είναι "και στην κορφή κανέλα". Ακούμε για συνολική πολιτική αλλαγή της Ε.Ε με το όραμα του Σύριζα και αυτό που εισπράττουμε είναι μία κατ' ιδίαν συνάντηση της Μέρκελ με τον Τσίπρα.

 

Ένα κακέκτυπο του δεξιοτάτου Σαμαρά ο οποίος και χριστιανοδημοκράτης είναι και ποτέ δεν έκρυψε ότι θέλει να προσκυνά με 500 υπογεγραμμένα μνημόνια, όπως έκανε άλλοτε ο κομματικός του  πατέρας Κωνσταντίνος Καραμανλής. 

Η πολιτική οικονομία των «Greek Statistics»

Mε σαδιστική επιμέλεια καταγράφουν τις εκροές κεφαλαίων από τις ελληνικές τράπεζες

Συντάκτης: Δημήτρης Τρίμης     

 

Λίγο πριν και κυρίως μετά τις νικηφόρες για την Αριστερά εκλογές του Ιανουαρίου, σχεδόν κάθε μέρα ένας διεθνής, ευρωπαϊκός, τραπεζικός ή κάποιος άλλος έγκυρος χρηματοπιστωτικός οίκος ή «θεσμός»  με σαδιστική επιμέλεια καταγράφει τις εκροές κεφαλαίων από τις ελληνικές τράπεζες (απόσυρση καταθέσεων κ.λπ), καθώς και τα ταμειακά διαθέσιμα του ελληνικού Δημοσίου. Αυτές και άλλες κινδυνολογικές ανάλογες ειδήσεις ασφαλώς μεταφράζονται στα ελληνικά και δια μέσου των αμερόληπτων ΜΜΕ της διαπλοκής τρομοκρατούν και απογοητεύουν και τον ελληνικό πληθυσμό. Το ίδιο κάνουν οι διεθνείς «θεσμοί» με άπειρα δημοσιεύματα στα οποία με γραφήματα και άλλα μέσα παρουσίασης μετρούν το κάθε ευρώ των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας και την κάθε στιγμή που η ελληνική οικονομία πρέπει να πληρώνει του τοκογλύφους, ανεξάρτητα από τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας.

Ο στόχος τους είναι προφανής: Να εκβιάζεται διαρκώς η κυβέρνηση Τσίπρα με ένα «πιστωτικό γεγονός» (το οποίο εύχονται και προκαλούν οι «εταίροι» και η ντόπια οικονομοπολιτική ελίτ) ώστε να υπογράψει νέα ταξικά μέτρα - μνημόνια-  υπέρ των συμφερόντων του διευθυντηρίου των Βρυξελλών.

ΜΑΖΙΚΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΟΪΚΑΝΕΣ ΔΟΣΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ, ΑΛΛΑ ΠΑΓΙΔΑ

Του ΝΕΣΤΟΡΑ ΝΕΣΤΟΡΙΔΗ*

Τις τελευταίες εβδομάδες η κυβέρνηση προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει τρόπους να χρηματοδοτήσει τόσο τις εσωτερικές της υποχρεώσεις όσο και τους δανειστές. Δεδομένου ότι όλοι παραδέχονται πως το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν είναι βιώσιμο, είναι αυτονόητο πως η κυβέρνηση βρίσκεται μπροστά σε μία πολύ δύσκολη κατάσταση. Συνυπολογίζοντας πως βρισκόμαστε ήδη σε μία πορεία διαπραγμάτευσης, οι επιλογές για να καλυφθούν οι υποχρεώσεις δεν είναι πολιτικά ουδέτερες, αλλά επηρεάζουν καθοριστικά το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης.

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι χρήσιμο να θυμηθούμε τι έγινε σε ανάλογες περιπτώσεις διαπραγματεύσεων, ώστε να μπορέσουμε να αντλήσουμε συμπεράσματα για το τι (δεν) πρέπει να κάνουμε από εδώ και πέρα. Η περίπτωση της Κύπρου είναι ένα παράδειγμα από το οποίο οφείλουμε να αντλήσουμε σημαντικά διδάγματα.

Ο «έντιμος συμβιβασμός» και το φάντασμα του στρατηγικού αδιεξόδου

 

Του Ραφαήλ Παπαδόπουλου

 

Στον απόηχο της μεταβατικής συμφωνίας της κυβέρνησης με τους δανειστές, παρατηρούμε τρεις τρόπους αντίδρασης στο πολιτικό σκηνικό. Η πρώτη προέρχεται από τους υποστηρικτές του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου, κυρίως την αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία αντιμετωπίζει τις υποχωρήσεις του ΣΥΡΙΖΑ ως «προσγείωση στην πραγματικότητα» και ως προπομπό ενός νέου μνημονίου, παρόμοιου με αυτό που εφάρμοσαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, χωρίς αμφισβήτηση του καθεστώτος επιτροπείας και της πολιτικής λιτότητας. Η αντίδραση αυτή είναι ανάξια περαιτέρω ανάλυσης, καθώς αποβλέπει στην περίφημη «αριστερή παρένθεση», την δικαίωση του αφηγήματος της ΝΔ και την γρήγορη επάνοδό της στην εξουσία, δια της αναμενόμενης αποτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ να συμβιβάσει τις προεκλογικές του εξαγγελίες με την κυβερνητική διαχείριση στο αντίξοο διεθνές περιβάλλον που δημιουργεί η κυριαρχία της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς στην Ευρώπη. Αυτό το σενάριο είναι ανεδαφικό γιατί αγνοεί τη σαφή και νωπή λαϊκή εντολή για ριζική αλλαγή πορείας, και κυρίως τη δυναμική ελπίδας και κινητοποίησης που δημιούργησε η πολιτική ανατροπή του Γενάρη στη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, μια δυναμική που είναι πολύ ισχυρή για να εξασθενίσει από τυχόν αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, και που  αποκλείεται σε κάθε περίπτωση να λειτουργήσει υπέρ του πολιτικού κι οικονομικού κατεστημένου που προκάλεσε την γενοκτονία των τελευταίων ετών, τα αποτελέσματα της οποίας βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους.