Απόφαση Eurogroup, 22 Ιουνίου: Λιτότητα για 42 χρόνια ακόμη, μη βιώσιμο το χρέος!

Ισοδύναμοι μια μακροχρόνιας σκληρής λιτότητας, και πολύ κατώτεροι ακόμη και σε σχέση με όσα είχαν οι ίδιοι οι πιστωτές υποσχεθεί, είναι οι όροι που περιλαμβάνει η απόφαση του Συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης της 22ας Ιουνίου (εδώ το πλήρες κείμενο), με την οποία λήγει τυπικά η μνημονιακή περίοδος.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Στην πραγματικότητα όμως η φτώχεια των Μνημονίων δεν τερματίζεται, ούτε καν χαλαρώνει. Θωρακίζεται, σκληραίνει και διαιωνίζεται, για τουλάχιστον 42 χρόνια ακόμη, όπως με ακρίβεια προβλέπει το κείμενο των συμπερασμάτων που υπέγραψε η κυβέρνηση Τσίπρα συναινώντας στην περαιτέρω φτωχοποίηση του ελληνικού λαού.

Ας δούμε όμως όσα επακριβώς υπέγραψε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, όσα δηλαδή περιλαμβάνει η απόφαση του Eurogorup, που πράγματι είναι ιστορική όπως υποστήριξε ο Αλ. Τσίπρας επειδή αλυσοδένει τον ελληνικό λαό στα δεσμά ενός βάρβαρου νεοφιλελεύθερου προγράμματος. Σε ό,τι αφορά την οικονομική πολιτική που θα πρέπει να εφαρμοσθεί προβλέπονται:

Πρώτο, δημοσιονομικά πλεονάσματα, ύψους 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022 και 2,2% από το 2023 ως το 2060. Είναι μια απόφαση που ανατρέπει επί τα χείρω την απόφαση του Eurogroup της 15ης Ιουνίου 2017 (εδώ το πλήρες κείμενο) η οποία ανέφερε ότι για την περίοδο 2023-2060 το πλεόνασμα θα είναι «κοντά στο 2%» του ΑΕΠ». Προς διάψευση των θριαμβολογιών της κυβέρνησης, που αν κάτι ζητούσε ήταν να χρυσώσει το χάπι της υποταγής στους δανειστές, η απόφαση των δανειστών κάνει την πιο αντιλαϊκή και τιμωρητική ερμηνεία των όρων προηγούμενων αποφάσεων!

Δεύτερο, αθώωση των στελεχών του ΤΑΙΠΕΔ που κατηγορούνται για διαφθορά και του πρώην προέδρου της Στατιστικής Υπηρεσίας Ανδρέα Γεωργίου, που ήδη έχει καταδικαστεί από την ελληνική δικαιοσύνη αλλεπάλληλες φορές και μόλις πρόσφατα καταδικάστηκε αμετάκλητα για παράβαση καθήκοντος. Η λυσσώδης επιμονή των πιστωτών να παρεμβαίνουν στο έργο της ελληνικής δικαιοσύνης αποτελεί την πιο αδιάψευστη απόδειξη ενοχής του πρώην ισχυρού άνδρα του ΔΝΤ που δε δίστασε, πέρα από την πλαστογράφηση των στατιστικών στοιχείων, ακόμη και να διατηρεί τη θέση του στο ΔΝΤ όσο ήταν πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ (εδώ κι εδώ για τα «κατορθώματα» του Α. Γεωργίου).

Οι πλαστικές σακούλες και η περιβαλλοντική απάτη

Της Πένης Γαλάνη

Ήδη λίγες μέρες από την έναρξη τoυ νέου έτους και η κυβέρνηση έρχεται να θέσει ένα «μικρό» μέτρο μεν, το οποίο όμως καταδεικνύει όλη τη διάσταση της μέχρι τώρα κυβερνητικής πολιτικής και της απάτης της δε. Το μέτρο αναφέρεται στο λεγόμενο «περιβαλλοντικό τέλος», σύμφωνα με το οποίο οι καταναλωτές θα καλούνται πλέον να πληρώνουν 4 λεπτά του ευρώ για τη χρήση πλαστικής σακούλας γιατί, όπως ενημερώνουν το καταναλωτικό κοινό «έγκυρες» και ευαίσθητες πηγές, «αυτός που ρυπαίνει πρέπει να πληρώνει αν θέλει να συνεχίσει να ρυπαίνει». Με άλλα λόγια, ένας νέος άδικος φόρος, που κατά κύριο λόγο πλήττει τα φτωχώτερα λαϊκά στρώματα (καθώς λειτουργεί αναλογικά και σωρευτικά), έρχεται να προστεθεί στο ήδη επιβαρυμένο από χαράτσια και φόρους ελληνικό νοικοκυριό και μάλιστα υπό το μανδύα μιας αφήγησης που υπερασπίζεται το περιβάλλον και μάχεται με όλους τους τρόπους για την προστασία και τη διαφύλαξή του από τις βλαβερές συνήθειες. Μάλιστα, έχει λειτουργήσει τόσο επιτυχημένα αυτός ο μανδύας οικολογικής προστασίας που σχεδόν οποιαδήποτε διαφωνία ή ένσταση γύρω από το μέτρο της πληρωμής της πλαστικής σακούλας οξύνει αυτόματα ηθικά αντανακλαστικά και τις περισσότερες φορές κατατάσσεται με μεγάλη ευκολία σε «ασυνειδησία γύρω από το περιβαλλοντικό ζήτημα», «ελληνική νοοτροπία» που πρέπει να καταργηθεί μαζί με άλλες συνήθειες (όπως τα δημόσια αγαθά και τα εργασιακά δικαιώματα) ώστε να έρθουμε λίγο πιο κοντά σ’αυτό που ονομάζεται «πολιτισμένη Ευρώπη». Γι’ αυτό η συγκεκριμένη περίπτωση αποτελεί μια προσπάθεια εξαπάτησης της κυβέρνησης αφού κατάφερε –για άλλη μια φορά– να αποκρύψει εντέχνως την ουσία ενός νέου μέτρου που φέρνει, υποκαθιστώντας την με μια γενικόλογη και αόριστη συζήτηση γύρω από την οικολογική διάσταση του θέματος.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα και οι κάτοικοί της δεν αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση γύρω από τα ζητήματα της ανακύκλωσης ή της αντικατάστασης του πλαστικού από άλλα βιοδιασπώμενα υλικά σε σχέση με άλλες χώρες στην Ευρώπη και παγκοσμίως. Δεν είναι τυχαία άλλωστε τα τελευταία δημοσιοποιημένα δεδομένα από την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία που δείχνουν ότι η χώρα μας κατευθύνει προς ταφή το 88,4% από το σύνολο των αποβλήτων που παράγει και βρίσκεται πέμπτη από το τέλος σε μια λίστα 33 χωρών και τρίτη από το τέλος στην Ευρώπη των 28. Όπως όμως δείχνουν και τα στοιχεία, δεν είναι η ατομική επιλογή στη χρήση της πλαστικής σακούλας που δημιουργεί πρωτίστως το πρόβλημα αλλά οι πολιτικές επιλογές των εκάστοτε κυβερνήσεων και φορέων που υπηρετούν τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων και ομίλων έναντι της προστασίας του περιβάλλοντος και της σύγκρουσης με την ασυδωσία του κεφαλαίου.

10 «αριστερά» πράγματα του ΣΥΡΙΖΑ να τραβάς τα μαλλιά σου

     Δημήτρης Κανελλόπουλος

Και προτού ξεκινήσουμε την απαρίθμηση, να προλάβουμε όσους προτάσσουν το... περίφημο «δεν είναι νέα, είναι ήδη ψηφισμένα» τα μέτρα, γιατί με τη φρασεολογία τους αρχίζουν και θυμίζουν Σαμαρά (και όχι μόνο).

1) Ξεκίνησαν τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς.

2) Ακολουθούν την ίδια -κωμικοτραγική- τακτική όπως και οι προηγούμενοι: έβγαλαν πρώτο ηλεκτρονικό πλειστηριασμό με μια βίλα στην Κηφισιά ώστε να μας... ξεγελάσουν. Θα θυμάστε τι έκαναν και οι άλλοι όταν έπαιρναν μέτρα; Αύξηση ΦΠΑ στους αγρότες ψήφιζαν; Να τα σκάνδαλα με τις αγροτικές επιδοτήσεις, πρώτο θέμα σε Mega και ΣΚΑΪ. Εκοβαν χρήματα από τους δημόσιους υπαλλήλους; Να τα ρεπορτάζ για τους τεμπέληδες του Δημοσίου. Αφήστε, δε, τους εκπαιδευτικούς που κάθονται Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι...

3) Ψήφισαν μέτρα καταστολής, ακόμα και αυτόφωρο, για όσους εμποδίζουν τους φυσικούς πλειστηριασμούς (τους οποίους ξεκίνησαν αφότου συμφώνησαν με τη γνωστή ομάδα των συμβολαιογράφων που ξημεροβραδιάζεται στα πάνελ του ΣΚΑΪ).

4) Το γεγονός και μόνο πως συμφωνεί μαζί τους ο Μπάμπης Παπαδημητρίου θα έπρεπε να τους είχε προβληματίσει έστω και λίγο.

5) Ακόμα να ψηφιστεί ο νόμος εκείνος που θα προστατεύσει τα ακίνητα αξίας μέχρι 300.000 ευρώ. Οι διαβεβαιώσεις είναι προφορικές προς το παρόν (κι έτσι θα μείνουν, εκτός και αν συμφωνήσει η Τρόικα).

6) Έναν φόρο έχουν μειώσει και αυτός είναι των καναλαρχών. Και τον μείωσαν μάλιστα κατά 75%! Θυμάστε εσείς κάποιον άλλο φόρο να καταργήθηκε αυτό το διάστημα να μου πείτε κι εμένα; (Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, είναι η πρώτη κυβέρνηση που παλεύει να πληρώσουν ένα τίμημα για τις τηλεοπτικές άδειες οι ιδιοκτήτες των καναλιών, ουδείς άλλος το επιχείρησε).

Καλά χριστούγενα κύριε Λώρενς

Κι ενώ το ελληνοσύμπαν βγάζει τα προερχόμενα από τις ενδοοικογενειακές συγκρούσεις απωθημένα του στις δηλώσεις Μποφίλιου, η κυβέρνηση του προετοιμάζει ένα δωράκι βόμβα.

Σας είχαμε ενημερώσει για το τι είναι το μνημόνιο 4 που πάρθηκε φέτος εν είδει ασφαλιστικής δικλείδας για τους δανειστές για να κλείσει μία και μόνο αξιολόγηση.
Την πρωτοχρονιά λοιπόν έρχεται στους συνταξιούχους το ραβασάκι με τη νέα τους σύνταξη που τους ειδοποιεί ότι έχουν ένα μόλις χρόνο ακόμη οικονομικής ζωής.

Με βάση τον νόμο του συνταξιοφάγο Κατρούγκαλου και σύμφωνα με τις απαιτήσεις των δανειστών, η συντριπτική πλειοψηφία των συντάξεων θα κοπούν μαχαίρι κατά 18%.

Οι περισσότεροι συνταξιούχοι θα χάσουν εισοδήματα από 4000 για ότι έχει απομείνει από τους υψηλοσυνταξιούχους εως 800 ευρώ τον χρόνο για τις συντάξεις πείνας των 400 ευρώ.

Να το κάνουμε πιο λιανά: Συνταξιούχος παίρνει το κοινωνικό μέρισμα των 400 ευρώ. Γιούπι. Θα φάμε γαλοπούλα. Αλλά μόνο για φέτος. Γιατί του χρόνου τέτοια εποχή το ληστρικό κράτος θα του παίρνει μόνο από την φτωχοδιαβολοσύνταξη του 800 ευρώ κάθε χρόνο μέχρι το τέλος της μίζερης ζωής του.

Και δεν είναι αρκετό:
Φέτος ενδέχεται να πέσει το αφορολόγητο στα 6700 ευρω. Κάθε ευρώ πάνω από αυτό φορολογείται με 22%.

Για να καταλάβετε για τι είδους μακελειό μιλάμε: πάρτε ένα συνταξιούχο των 900 ευρώ: Δεν είναι πολλά τα λεφτά για έναν άνθρωπο που φαγε όλη τη ζωή του στα μεροκόμματα.
Αυτός χάνει το 2019 περίπου στα 2000 χιλιάδες ευρώ από τον Κατρούγκαλο και γύρω στα 800 ευρώ από τη μείωση του αφορολόγητου.

ΧΑΝΕΙ ΤΡΕΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ Η ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ 670 ΕΥΡΏ.

Κι αυτά μόνο για το 19.

Το 20 τ' αφορολόγητο πέφτει στα 5000. Άλλη μισή σύνταξη χάνεται.

Πρεμιέρα των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών (Βίντεο)

Ξεκίνησαν χτες από το πρωί οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, χωρίς να είναι γνωστά μέχρι τώρα τα αποτελέσματά τους.
Με ισχυρότατες αστυνομικές δυνάμεις έξω από το συμβολαιογραφικό γραφείο που θα πραγματοποιηθεί η πρώτη πλειοδοσία, προσπάθησε η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει τις λαϊκές αντιδράσεις.

Σύμφωνα με το τηλεοπτικό ρεπορτάζ που ακούμε στο βίντεο που παραθέτουμε, από το μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων του Σκάι, κυβέρνηση και «θεσμοί» έχουν συμφωνήσει από τους πρώτους μήνες του 2018 να γίνονται 600 με 700 πλειστηριασμοί το μήνα με σταδιακή αύξηση το δεύτερο εξάμηνο, ώστε να διεξάγονται περίπου 18.000 πλειστηριασμοί τον χρόνο. 

Αυτοί είναι οι εγκληματικοί κυβερνητικοί σχεδιασμοί, που αν υλοποιηθούν θα οδηγήσουν σε ανείπωτη δυστυχία χιλιάδες λαϊκές οικογένειες.

Μετά (και πριν από την επόμενη) καταστροφή…

Tου Στάθη στο Ποντίκι

(Σας) την έχω ξαναδιηγηθεί (επί «Ελευθεροτυπίας») την ιστορία που θα σας πω. Αλλά επειδή το κακό επαναλαμβάνεται, η επανάληψη μιας διήγησης περί το καλό μπορεί να βοηθήσει λιγάκι. Αυτή η ιστορία αποδίδεται στον Πλάτωνα και την έχει διασώσει ο Πλούταρχος (αν θυμάμαι καλά).

Επί Περικλή λοιπόν, μια ημέρα ένας γέροντας στάθηκε ακίνητος στη μέση της Αγοράς κι αγνάντευε τον Υμηττό. Στην αρχή οι Αθηναίοι απόρησαν, μετά, πειραχτήρια καθώς ήταν, άρχισαν να λοιδωρούν τον γέροντα και να τον περιπαίζουν. Ακίνητος εκείνος, άγαλμα.

Την επόμενη ημέρα ο γέροντας τα ίδια. Ακίνητος αγνάντευε τον Υμηττό. Και τη μεθεπόμενη. Ανησύχησαν επιτέλους οι Αθηναίοι και κόψανε την πλάκα. Ψυχανεμίσθηκαν ότι κάτι κακό συμβαίνει, κι έτσι αντί να φέρουν τους Σκύθες χωροφύλακες να μπουζουριάσουν τον γέροντα, έφεραν τους ιερείς να τον ερμηνεύσουν ή να τον ορμηνέψουν.

Με τα πολλά ο γέρος μίλησε. Και είπε: «τώρα πού θα κατοικούν οι θεοί;» Και όντως. Εκείνη την εποχή οι Αθηναίοι έκοβαν σωρηδόν δέντρα από τον Υμηττό για να ναυπηγούν πλοία. Τα λόγια του γέροντα διαπέρασαν την πόλη και τάραξαν τους πολίτες. Αποφάσισε λοιπόν ο Δήμος αμέσως να σταματήσει τη δήωση του Υμηττού και στο εξής να αγοράζει ξυλεία για τα πλοία απ’ τη Φοινίκη.

***

Το ίδιο συνέβη και επί Οθωμανών. Αυτήν τη φορά στον Μοριά. Κατά τα Ορλωφικά οι Τούρκοι είχαν φέρει, για να αντιμετωπίσουν τους επαναστατημένους Έλληνες, επικουρία Τουρκαλβανούς από την Αλβανία. Αυτοί οι τελευταίοι μετά το τέλος των Ορλωφικών δεν έφυγαν, αλλά παρέμειναν στην Πελοπόννησο, αποψιλώνοντας τα δάση της για να πουλάνε ξυλεία προς ναυπήγηση στους Ιταλούς.

Ήταν τόσο μεγάλο το κακό, που οι Τούρκοι σε συνεργασία με Έλληνες έβαλαν μαχαίρι στους καταστροφείς και σταμάτησαν τη λεηλασία της φύσης.

Ελέησον με…

Με την «δεξιάν» παράταξιν συνήθως

δεν έχει καλάς σχέσεις ο διάβολος.

Αυτός ευρίσκεται εις τα αριστερά».

Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη, «Πόλεμος κατά του Σατανά», Αθήναι: Χρυσοπηγή 1973 (Μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος)

Τα ΜΜΕ και τα social media αντιπροσωπεύουν ένα πολύ μικρό μέρος της πανοπλίας θεσμών του αστικού συστήματος μέσω των οποίων προσπαθεί να ελέγξει την σκέψη και την συμπεριφορά των ανθρώπων ή να τους κρατήσει σε αγνοία και χωρίς μνήμη. Μια τέτοια πανοπλία είναι η Εκκλησία στην οποία υπάρχει ένα τεράστιο σύστημα κατήχησης και ελέγχου που της επιτρέπει να περιφρουρεί την κοινωνική της θέση ως μορφής κρατικής εξουσίας μετά την επιβολή του θεόπνευστου λόγου της, ο οποίος αποτελεί και νόμο του Συντάγματος.


Οι συνομιλητές το θεού, ως αυτοδιορισμένοι εκπρόσωποι του, δεν περιορίζονται στην βασική ασχολία τους, δηλαδή την προσευχή και τα παρακάλια αλλά έχουν συγκροτήσει μια ισχυρότατη κοινωνικό-επαγγελματική τάξη με πολιτικές και οικονομικές προεκτάσεις.


Η Εκκλησία είναι μια οικονομική εταιρία με ποικίλες οικονομικές δραστηριότητες που ξεκινούν από την περιφορά αγίων λειψάνων, προχωρά στις αγοροπωλησίες οικοπέδων, ακινήτων ακόμα και λιμνών, νοικιάζει θέατρα σπίτια και επενδύει σε μετοχές στο χρηματιστήριο, κατέχει αγιογραφικά εργαστήρια, κηροποιεία, βιβλιοπωλεία, εφημερίδες, ραδιοφωνικούς σταθμούς, καθώς και ένα πλήθος  από διάφορες μονάδες που προμηθεύουν  με άγιο υλικό τα  εκκλησιαστικά  τελετουργικά, τα οποία πληρώνονται αδρά από τους πιστούς της μοναδικής αλήθειας.  
         
Την εμπορική αλυσίδα της Εκκλησιάς  συμπληρώνουν οι λαϊκοί εργαζόμενοι όπως οικονομολόγοι, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, σοφέρ, γραμματείς,  κηπουροί, και διάφοροι παρατρεχάμενοι που εξασφαλίζουν την άνετη επιβίωση τους από το πλεονέκτημα που προσφέρει η πίστη τους.
Δεν υπάρχει όμως λόγος αγανάκτησης όσο αφορά τις οικονομικές προέκτασης του, εντελώς αμέτοχου από την παραγωγική διαδικασία, αγίου ιερατείου, γιατί το χρήμα είναι δύναμη, χωρίς σημαία, πατρίδα ή ευαγγέλιο. Χωρίς δύναμη πως θα διατηρούνταν όλοι οι δεσμοί των παπάδων με την πολιτική;

O πιο διασκεδαστικός εξευτελισμός του αιώνα

Τους τελευταίους μήνες έχω σταματήσει να επιδεικνύω την ίδια μαζοχιστική υπομονή ως προς την παρακολούθηση μιας επικαιρότητας η οποία επαναλαμβάνεται από την πρώτη χρεοκοπία του 2010 μέχρι σήμερα. Δεν σημαίνει όμως ότι σταμάτησα να το διασκεδάζω. Και μάλιστα τώρα, όπου η διασκέδαση αυτή έχει περάσει σε νέα επίπεδα.


Τις τελευταίες εβδομάδες παρακολουθούμε τον έναν μετά τον άλλο τα άτομα που «ανέβαζαν και κατέβαζαν κυβερνήσεις» -όπως μας έλεγαν- να γίνονται δημοσίως ρεντίκολο, και μάλιστα χωρίς καν να αντιλαμβάνονται ότι αυτο-εξευτελίζονται με αυτόν τον τρόπο.


Τα προηγούμενα χρόνια μαθαίναμε ότι οι μεγαλύτεροι επιχειρηματίες που ήταν και ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης, κουνούσαν το μικρό τους δαχτυλάκι και όριζαν την πολιτική ατζέντα της χώρας. Πρωθυπουργοί, υπουργοί και βουλευτές βαράγαν προσοχή μπροστά τους. Κοινοί θνητοί παρακαλούσαν να μπουν στη δούλεψή τους, γιατί εκείνοι ήταν που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο βρίσκονταν πάντοτε μέσα στα πράγματα.


Μέχρι που άρχισαν να απαντούν δημόσια σε ορισμένα απλά ερωτήματα.


Με αφορμή όλα όσα ακούστηκαν, και συνεχίζουν να ακούγονται, σε αυτήν την εξεταστική για τα δάνεια σε κόμματα και ΜΜΕ, βγήκαν στη φόρα τα πραγματικά πρόσωπα των ανθρώπων που στα πρωτοσέλιδά τους προβάλλονταν ως οι καραγκιοζοπαίκτες του συστήματος· όμως στο πραγματικό θέατρο σκιών της καθημερινότητας δεν ήταν καν οι καραγκιόζηδες.

Επιστάτες εξουσίας

Ο Περικλής Αγορεύων στην Πνύκα- τοιχογραφία στο Maximmileaneum Palace Μονάχου, του Philipp

Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης

     

Οποιος έχει δημόσιο λόγο πρέπει να είναι προετοιμασμένος να δεχτεί τον αντίλογο. Αλλιώτικα, έχουμε τυραννία.


Δηλαδή μια αλήθεια εξ αποκαλύψεως που δεν σηκώνει καμία αμφισβήτηση.


Η άλλη άποψη είναι εξ ορισμού λάθος και συχνά ποινικό αδίκημα που μπορεί να επιφέρει ακόμα και την εσχάτη των ποινών.


Υποτίθεται πως ο ναός του δημόσιου λόγου-αντιλόγου είναι το Κοινοβούλιο.


Θεωρητικά, εκεί θα έπρεπε το ένα επιχείρημα να αποδομεί το άλλο επιχείρημα και να επικρατεί εκείνος ο λόγος που πείθει τους περισσότερους.


Αν και αυτό ήταν το θεμέλιο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, σήμερα μια τέτοια άποψη μοιάζει ουτοπική. Γιατί υπάρχει μια μεγάλη διαφορά.


Οι Αθηναίοι πολίτες είχαν την εξουσία στα χέρια τους, ενώ σήμερα η πραγματική εξουσία είναι κρυφή και αόρατη.


Στην πραγματικότητα αυτοί που ψηφίζουμε δεν είναι εκπρόσωποί μας, αλλά επιστάτες της πραγματικής εξουσίας.


Οι φεουδάρχες κατά κανόνα διόριζαν τους επιστάτες τους. Αλλά αν βρισκόταν κάποιος καινοτόμος και έδινε ψήφο στους κολίγους του για να επιλέξουν επιστάτη, δεν θα άλλαζαν ιδιαίτερα τα πράγματα.

Να διασωθεί η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης

Κλείνει η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης; Εκεί φαίνεται να οδηγείται η επιχείρηση μετά την αποχώρηση τριών εκτελεστικών μελών του Διοικητικού Συμβουλίου, εν όψει του σχεδίου αναδιάρθρωσης που πρότεινε η Τράπεζα Πειραιώς, ο κύριος πιστωτής. Πολύ λογική η αποχώρηση, διότι το σχέδιο θα οδηγήσει την ΕΒΖ σε δραστική συρρίκνωση και ουσιαστικά θα φέρει το τέλος. Δυστυχώς άργησαν να καταλάβουν οι διευθύνοντες που θα πήγαιναν τα πράγματα από τη στιγμή που η Πειραιώς πήρε το πάνω χέρι.  

Οι μεγάλες ευθύνες φυσικά ανήκουν στον Υπουργό Ανάπτυξης, Γιώργο Σταθάκη, και στον Πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, γιατί έδωσαν στους τραπεζίτες τη δυνατότητα να αποφασίζουν για τον παραγωγικό τομέα. Ο πρώτος κανόνας για την αναδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού είναι να κρατιούνται υπό αυστηρό έλεγχο οι τράπεζες. Μπορεί να μιλούν τεχνοκρατικά και να φορούν γραβάτα, αλλά το μόνο που πραγματικά ξέρουν να κάνουν είναι να φροντίζουν τα δάνειά τους.

Η κατάρρευση της ΕΒΖ είναι δείγμα της αποβιομηχάνισης της Ελλάδας τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Ο κλάδος πληρώνει την καταστροφική πολιτική για τη ζάχαρη που επέβαλε η ΕΕ τη δεκαετία του 2000, ευνοώντας τις εισαγωγές, συχνά από άλλες χώρες της Ένωσης. Το 2006 η Ελλάδα αποποιήθηκε το 50% της εθνικής ποσόστωσης ζάχαρης, καταδικάζοντας στην ουσία την ΕΒΖ, η οποία ήταν κερδοφόρα μέχρι τότε. Μεγάλη ήταν και η ζημία από την εγκληματική διαχείριση της εταιρείας, με αλόγιστη πολιτική μισθών και κόστους, καθώς και ουκ ολίγη διαφθορά, από σειρά ανθρώπων οι οποίοι θα πρέπει κάποτε να λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη.

Το τελικό πλήγμα δόθηκε από την απαράδεκτη και χαριστική απορρόφηση της Αγροτικής Τράπεζας Ελλάδας από την Τράπεζα Πειραιώς στο πλαίσιο των Μνημονίων το 2011-12. Βρέθηκε η Πειραιώς να είναι ο δανειστής της ΕΒΖ, ενώ τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας τέθηκαν στη διάθεση του Ειδικού Εκκαθαριστή. Μια τράπεζα που ελάχιστη σχέση είχε με την αγροτική ανάπτυξη – για να μη μιλήσουμε για τα άλλα ανομήματά της – άρχισε να παίζει το ρόλο του κέντρου αποφάσεων στον αγροτικό τομέα.

Η ΕΒΖ αντιμετωπίζει μεγάλα δομικά προβλήματα που είναι μεσοπρόθεσμα. Οι άκαρποι διαγωνισμοί για την πώλησή της μετά το 2012 πάγωσαν τον εκσυγχρονισμό των υποδομών, ενθάρρυναν τη φυγή του ειδικευμένου προσωπικού και άφησαν τις δανειακές υποχρεώσεις να συσσωρεύονται. Η λανθασμένη εμπορική και τιμολογιακή πολιτική προκάλεσε έκρηξη των ανείσπρακτων απαιτήσεων και αδυναμία πληρωμής των τευτλοπαραγωγών. Η μείωση της καλλιέργειας τεύτλων ανέβασε το κόστος παραγωγής ζάχαρης σε απαγορευτικά ύψη. Πολύ φυσιολογικά η επιχείρηση δε μπορούσε να εξασφαλίσει κεφάλαιο κίνησης μέσω τραπεζικού δανεισμού.

Η παρέμβαση της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ την άνοιξη του 2015 ήταν σωτήρια. Παρά τη λυσσαλέα άρνηση της Τράπεζας Πειραιώς να δώσει νέο δάνειο, βρέθηκε χρηματοδότηση 30 εκ από το ταμείο του Ειδικού Εκκαθαριστή, η οποία δεν εμπίπτει στους περιορισμούς της ΕΕ για κρατική επιχορήγηση. Διορίστηκε νέα διοίκηση, πείστηκαν οι τευτλοπαραγωγοί να σπείρουν σε μεγαλύτερη έκταση και διερευνήθηκαν νέες δυνατότητες για τελική επεξεργασία βραζιλιάνικης ζάχαρης που θα έδινε καινούργιο πεδίο στην ΕΒΖ. Κι επειδή στην πολιτική ζωή της Ελλάδας παρεπιδημεί η άγνοια, να ληφθεί υπόψη ότι οι τεχνικές επιδόσεις της ΕΒΖ είναι καλύτερες από αντίστοιχους φορείς της Βραζιλίας, χώρας που έχει μεγάλη παράδοση στη ζάχαρη.

Η παρέμβαση στην ΕΒΖ ήταν ένα από τα ελάχιστα επιτεύγματα της θλιβερής περιόδου της «σκληρής διαπραγμάτευσης», η οποία κατέληξε στην άνευ όρων παράδοση. Για να είχε αποτέλεσμα όμως θα έπρεπε να είχε συνεχιστεί παρέχοντας στην ΕΒΖ μεσοπρόθεσμο περιθώριο δράσης. Θα έπρεπε δηλαδή να είχε υπάρξει θαρραλέα και αποφασιστική κρατική παρουσία, περιορισμός του ρόλου της Τράπεζας Πειραιώς, συνεχής και ανυποχώρητη σύγκρουση με τις απαράδεκτες πολιτικές της ΕΕ για τη ζάχαρη. Όποιος ενδιαφέρεται για την παραγωγική ανασυγκρότηση της Ελλάδας, καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Τα υπόλοιπα είναι κενολογίες υστερόβουλων τραπεζιτών, ή ανερμάτιστων πολιτικών που ψέλνουν τροπάρια «μεταρρυθμίσεων», χωρίς να καταλαβαίνουν τι λένε.

Μετά την υπογραφή του Τρίτου Μνημονίου δυστυχώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ανέκρουσε πρύμναν. Για μια ακόμη φορά άλλαξε η διοίκηση της ΕΒΖ, χωρίς αιτία και ειρμό, ενώ το σχέδιο αναδιάρθρωσης τέθηκε στη διακριτική ευχέρεια της Πειραιώς. Τα αποτελέσματα φάνηκαν την προηγούμενη εβδομάδα.

Η τράπεζα ενδιαφέρεται πρωτίστως να διασφαλίσει ό,τι μπορεί από τα περίπου 150 εκ που της χρωστάει η ΕΒΖ, τα οποία φυσικά της δόθηκαν ως «δώρο» με την απορρόφηση της ΑΤΕ. Για το σκοπό αυτό απαιτεί μεταβίβαση των αξιοποιήσιμων ακινήτων της ΕΒΖ, καθώς και πώληση των δύο κερδοφόρων θυγατρικών στη Σερβία, συγκεντρώνοντας έτσι περίπου 45-50 εκ. Το υπόλοιπο χρέος θα σπάσει σε δύο κομμάτια. Αν το πρώτο, ύψους 60 εκ και διαρκείας δεκαετίας, εξυπηρετηθεί κανονικά, τότε θα διαγραφεί το δεύτερο, ύψους 40 εκ. Παράλληλα θα πρέπει η ΕΒΖ να περιορίσει δραστικά το λειτουργικό κόστος, πράγμα που σημαίνει βαθιές περικοπές μισθών. Στη βάση αυτή, η γενναιόδωρη Πειραιώς θα διαθέσει δάνειο 12 εκ κι αυτό μάλιστα σε δύο δόσεις: 5,5 εκ αμέσως και τα υπόλοιπα σταδιακά με την πώληση των περιουσιακών στοιχείων. 

Η πρόταση της τράπεζας είναι απλώς καταστροφική. Τα χρήματα δεν φτάνουν καν για να πληρωθούν αμέσως οι τευτλοπαραγωγοί που έσπειραν πέρσι. Ούτε λόγος να γίνεται για επαρκές κεφάλαιο κίνησης που θα επέτρεπε στην εταιρεία να κινηθεί με σχετική ευχέρεια. Η δε συρρίκνωση της ΕΒΖ δεν θα φέρει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, αλλά θα κάνει το κόστος παραγωγής απαγορευτικό. Για να έχει προοπτική η εταιρεία θα πρέπει να κάνει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή να διευρύνει την παραγωγή της, ρίχνοντας το κόστος μέσω κλασικών οικονομιών κλίμακος σε ένα καθετοποιημένο αγροτικό και βιομηχανικό σύμπλεγμα.

Το νέο ΔΣ αντιλήφθηκε τον κίνδυνο, εξ ου και οι παραιτήσεις. Αν κλείσει η ΕΒΖ, θα επακολουθήσει οικονομική και κοινωνική καταιγίδα στον κάμπο της Κεντρικής Μακεδονίας, στην Ορεστιάδα και στη Λάρισα. Το πλήγμα στον βαριά χτυπημένο βιομηχανικό ιστό της Ελλάδας θα είναι ανυπολόγιστο.

Η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης έχει κάθε δυνατότητα να επιβιώσει και να πάει μπροστά, αρκεί να της δοθεί μεσοπρόθεσμο περιθώριο ανάπτυξης. Αν αυτό σημαίνει σύγκρουση με τις τράπεζες και την ΕΕ για το καλό της κοινωνίας και της χώρας, τότε ας υπάρξει σύγκρουση. Η Ελλάδα δεν πρέπει να μείνει χωρίς ικανή εγχώρια παραγωγή ζάχαρης. Η ευθύνη θα είναι τεράστια για τον Υπουργό Ανάπτυξης, τον Πρωθυπουργό και όλους τους εμπλεκόμενους.


Πηγή: costaslapavitsas

Το λάθος τους…

 

Του Νίκου Μήτσιαλη

 

Το λάθος τους, ανοίγει τον αριστερό δρόμο του αύριο αρκεί βεβαίως αυτό το εγχείρημα να μην έχει την γνώριμη οσμή παλαιό κομμουνιστικής μούχλας με ότι πρακτικά σημαίνει αυτό για ένα νέο ανηφορικό ξεκίνημα ανατροπής… Πίστεψαν πως τα μέτρα τρομοκράτησης ήταν ικανά να φρονηματίσουν το Λαό και έτσι τον κάλεσαν ελπίζοντας να τους διευκολύνει με ένα φοβισμένο αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου…

Γελάστηκαν όμως από το σαρωτικό αποτέλεσμα νίκης του ΟΧΙ, που κάλυψε ανεξαίρετα όλες της περιφέρειες της πατρίδας μας! Ένας Λαός που απάντησε λεβέντικα ξεπερνώντας τον τρόμο που έσπειραν οι «τηλ-ερπύστριες» των κρατικοδίαιτων ολιγαρχών, των κλεισμένων τραπεζών οι στρόφιγγες και των γελοίων πλαστών ψηφοδελτίων που δεν κατάφεραν να αλλοιώσουν το εκπληκτικό ποσοστό νίκης!

Έγραψε στα μαλακά του μόρια τα «λαθεμένα» προγνωστικά των ακριβοπληρωμένων δημοσκοπήσεων και με ταξικά και ηλικιακά κριτήρια έδωσε δημοψηφισματικό αποτέλεσμα τέτοιου μεγέθους που δημιούργησε πολλαπλά προβλήματα αλλά και συναισθήματα σε διάφορες κατευθύνσεις και σε ποικίλων αποχρώσεων αποδέκτες…

Ζωή Κωνσταντοπούλου

       

Μπορεί τις τελευταίες μέρες να έχει πέσει ολόκληρη η προσοχή στον Γιάνη Βαρουφάκη και τις αποκαλύψεις που κάνει με τις απανωτές συνεντεύξεις του για την διπρόσωπη στάση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, όμως υπάρχει πάντα και η Ζωή Κωνσταντοπούλου να αντιμετωπίζει τις χυδαίες κατηγορίες και τα πισώπλατα μαχαιρώματα συντρόφων κι εχθρών.

 

Η πρόεδρος της βουλής έχει δεχτεί επιθέσεις από όλα τα ΜΜΕ και σχεδόν σύσσωμο το πολιτικό σύστημα από την πρώτη στιγμή που εκλέχθηκε. Είτε για τα σκηνοθετημένα επεισόδια σε κάποιο βενζινάδικο, τους μπάτσους της βουλής που δεν μπορούν να κατουρήσουν, την προστασία αναρχικών, τις μακρές της ομιλίες στη βουλή, το άγριο πέσιμο στον αντιπαθέστατο Νίκο Παππά για την υπόθεση του ΔΣ της ΕΡΤ και την «τυπολατρία» της για τον εξευτελιστικό τρόπο με τον οποίο περνούν τα μνημονιακά προαπαιτούμενα από τη βουλή, είτε με αβάσιμες κι απαξιωτικές κατηγορίες για τις επιτροπές για το χρέος, τις γερμανικές αποζημιώσεις και τα σκάνδαλα της Siemens αλλά και τις ευθείες βολές για υπεράσπιση βιαστών, η Ζωή Κωνσταντοπούλου εξακολουθεί να αποτελεί τον απόλυτο στόχο εντός κι εκτός ΣΥΡΙΖΑ.

Εσείς τί προτείνετε;

by To Skouliki Tom

Από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε το πρώτο του μνημόνιο και ξεκίνησε το χοντρό πέσιμο στον Αλέξη Τσίπρα από το μπλογκ μας – το ελαφρύ είχε ξεκινήσει μήνες πριν -, δεχόμαστε καθημερινά πολλά μηνύματα και σχόλια με την εξής ερώτηση: «Ωραία όλα αυτά που γράφετε αλλά εσείς τί προτείνετε;»

Η ερώτηση «Εσείς τί προτείνετε;» – κλασική καραμέλα στο στόμα των μνημονιακών -, που εσχάτως τίθεται κυρίως από τέως αντιμνημονιακούς νυν συριζοταλιμπάν συριζοφρουρούς, είναι φαιδρή για δύο απλούς λόγους.

Πρώτον, εμπίπτει στη λογική ανάθεσης. «Εμείς ψηφίσαμε ΣΥΡΙΖΑ για ελπίδα και αξιοπρέπεια. Πείτε μας τώρα ποιος είναι ο επόμενος πατερούλης να μας πάρει από το χεράκι και να μας βγάλει από το τούνελ.»

Δεύτερον, η ερώτηση «Εσείς τί προτείνετε;» εμπεριέχει την απάντηση ότι εσείς δε μπορείτε να προτείνετε τίποτα γιατί δεν υπάρχει καμιά εναλλακτική επιλογή, εκτός από αυτό που ζούμε τώρα. Το «Εσείς τί προτείνετε;» είναι η αποθέωση του δόγματος ΤΙΝΑ. Η συντήρηση του μύθου του μνημονίου.

«Εγώ δεν υπέγραψα»

Γράφει ο Ν.Μ.



Ήταν μεσάνυχτα Παρασκευής, όταν γύρισα σπίτι κι άνοιξα την τηλεόραση. Ο Πρωθυπουργός ανακοίνωνε την απόφασή του να διεξάγει δημοψήφισμα στην Ελλάδα, για να αποφασίσουν οι πολίτες αν δέχονται ή όχι τα νέα μέτρα που ζητούσαν οι δανειστές. Το πρωί του Σαββάτου, πριν πάω για δουλειά, ο Υπουργός Εργασίας δήλωνε ότι ο ελεγκτικός μηχανισμός του κράτους είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει κάθε φαινόμενο παραβίασης των εργασιακών δικαιωμάτων, ότι τα lock out και οι αναγκαστικές άδειες είναι παράνομες και ότι η Κυβέρνηση δεν θα επιτρέψει την τρομοκράτηση των εργαζομένων. Ότι πιο λογικό δηλαδή, για μια Κυβέρνηση της αριστεράς.

Μόνο που το αφεντικό μου είχε αντίθετη άποψη. Το ίδιο πρωί, αφού χτυπήσαμε κάρτα περίπου 100 εργαζόμενοι, μας ανακοίνωσε ότι δεν θα δουλέψουμε κι η εταιρία θα μείνει κλειστή για μία εβδομάδα, λόγω του δημοψηφίσματος. Φυσικά, δεν ζητήθηκε η άποψή μας.

Η μία εβδομάδα έγινε δύο. Κι εγώ όλο το διάστημα πριν το δημοψήφισμα παρότρυνα τους συναδέλφους μου να μην φοβηθούν. Όλη την εβδομάδα αγωνίστηκα κι έτρεξα μαζί με χιλιάδες συντρόφους στον αγώνα της αξιοπρέπειας και του ΟΧΙ.

Παράλληλα, βέβαια, τηλεφωνούσα επανειλημμένα στον αριθμό καταγγελιών που είχε δοθεί στην δημοσιότητα για να αναφέρω το πρόβλημα. Κρίμα που ο αριθμός δεν λειτουργούσε. Κρίμα που το τοπικό γραφείο της Επιθεώρησης Εργασίας περίμενε δύο εβδομάδες για να προσκομιστούν τα βιβλία αδειών της επιχείρησης. Πώς να προσκομιστούν, εξάλλου, αφού κανείς εργαζόμενος δεν τα είχε υπογράψει.

Υπάρχει πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ;

Μια λέξη θα μπορούσε να περιγράψει αυτό το οποίο συμβαίνει τούτες τις μέρες στον ΣΥΡΙΖΑ, κι αυτή είναι «μπάχαλο».

 

Συνοπτικά, κι επειδή τα στοιχεία είναι πολλά, τα πράγματα έχουν ως εξής:

Ο Αλέξης Τσίπρας παραβίασε πρώτα από όλα την πολιτική απόφαση του ιδρυτικού συνεδρίου του κόμματος για κατάργηση του μνημονίου και όλων των εφαρμοστικών νόμων του (ΣΤ’, 13.1).
Επιπλέον, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ παραβίασε την πολιτική απόφαση του συνεδρίου του για «αποτροπή της μετατροπής της χώρας σε αποικία χρέους» και τη «δέσμευση για επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων και την ακύρωση των απεχθών όρων τους, με δέσμευση για διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και διεξαγωγή λογιστικού ελέγχου» (ΣΤ’, 13.2).

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Μετά από 17 ώρες «διαπραγματεύσεων» οι ηγέτες των χωρών-μελών της Ευρωζώνης κατέληξαν σε ταπεινωτική για την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό συμφωνία.

Πρόκειται για νέο επαχθέστερο μνημόνιο, που επανεγκαθιδρύει και επεκτείνει την τροϊκανή κηδεμονία και τον κοινωνικό εξανδραποδισμό και διατηρεί τη χώρα σε καθεστώς αποικίας χρέους της υπό γερμανική κηδεμονία ΕΕ!

 

Πρώτοι έσπευσαν να ανακοινώσουν στο Twitter την τραγική κατάληξη των «διαπραγματεύσεων» οι πρωθυπουργοί του Βελγίου και του Λουξεμβούργου, αλλά και ο κύπριος κυβερνητικός εκπρόσωπος!\ Η επίσημη επιβεβαίωση ήρθε από τον ίδιο τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ, μέσω twitter.  

Kώστας Λαπαβίτσας: Που πάει η διαπραγμάτευση;

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στο θέμα της διαπραγμάτευσης ήταν ιδιαίτερα πυκνά: κατάθεση προτάσεων από την ελληνική πλευρά, διαρροή των υποτιθέμενων αντιπροτάσεων των δανειστών, απόρριψη τους από τον Έλληνα πρωθυπουργό, συζήτηση προ ημερησίας διατάξεως στη Βουλή – όπου και πάλι ο πρωθυπουργός απέρριψε διαρρήδην τις αντιπροτάσεις – και άρνηση πληρωμής της δανειακής δόσης στο ΔΝΤ στις 5 του Μάη.  Είναι φανερό ότι είμαστε σε κρίσιμη καμπή. 

Το μόνο πολιτικό κόμμα που μπορεί τη στιγμή αυτή να πάει την Ελλάδα μπροστά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Η ΝΔ σπαράσσεται από αρχηγικές διχόνοιες και υποχωρεί δημοσκοπικά, το Ποτάμι είναι παντελώς αναξιόπιστο και το ΠΑΣΟΚ ημιθανές. Η πρόταση και των τριών στην ουσία είναι να επιστρέψει η χώρα στο μνημονιακό καθεστώς. Το ΚΚΕ έχει χαθεί στους βάλτους του αριστερισμού. Ο δρόμος της Χρυσής Αυγής τέλος, αντιπροσωπεύει τον πλήρη εκτροχιασμό τη χώρας, κοινωνικά και εθνικά. Στον ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να ακουμπάει η ελπίδα του ελληνικού λαού, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Γι’ αυτό έχει τεράστια σημασία να πετύχει η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και γι’ αυτό η συζήτηση που γίνεται στο εσωτερικό του έχει αυτομάτως εθνική διάσταση. 

Μπροστά σ’ αυτές τις κρίσιμες και ιστορικές αναγκαιότητες, επείγει να αναλύσουμε προσεκτικά τις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης και τις αντιπροτάσεις των δανειστών, βγάζοντας συμπεράσματα για την πορεία των διαπραγματεύσεων. 

Συνέντευξη – Σούζαν Γουότκινς: Μια ανεξάρτητη Ελλάδα θα ανατίναζε τη γερμανική ηγεμονία

Σούζαν Γουότκινς, εκδότρια του New Left Review

«Αν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει ΠΑΣΟΚ Nο2 θα τον καταστρέψουν», εκτιμά η εκδότρια του New Left Review, Σούζαν Γουότκινς η οποία, προσκεκλημένη του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς στο πλαίσιο των τεσσάρων συζητήσεων για την ευρωπαϊκή συγκυρία Aπό το χρέος και τη λιτότητα στη διεκδίκηση της Δημοκρατίας (η τελευταία στις 11/6, στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, με το ιστορικό στέλεχος της ιταλικής Αριστεράς Λουτσιάνα Καστελίνα), μίλησε με θέμα: Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση: συνέχειες, ασυνέχειες και αβέβαιη προοπτική.

Για ποια «έντιμη συμφωνία» μιλάμε;

του Πάνου Κοσμά

Ακόμη και αν παραμείνουν κάποιες -ξεθωριασμένες- «κόκκινες γραμμές» για το σφαγείο του φθινοπώρου, η νέα συμφωνία θα είναι εξίσου «βαριά» με το μέιλ Χαρδούβελη.

Παρά την επι­με­λη­μέ­νη αι­σιο­δο­ξία που απο­πνέ­ουν οι δη­λώ­σεις στε­λε­χών της δια­πραγ­μα­τευ­τι­κής ομά­δας της κυ­βέρ­νη­σης ότι «εί­μα­στε πολύ κοντά σε συμ­φω­νία» και τις δια­βε­βαιώ­σεις ότι αυτή θα είναι «έντι­μη» και θα σέ­βε­ται τις «κόκ­κι­νες γραμ­μές», η πραγ­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση είναι γνω­στή σε όλους: οι δα­νει­στές δεν έχουν καμία διά­θε­ση να σε­βα­στούν κα­νε­νός εί­δους «κόκ­κι­νες γραμ­μές»! Το σύ­νο­λο των απαι­τή­σε­ών τους πα­ρα­πέ­μπει όχι μόνο στο πε­ρι­βό­η­το μέιλ Χαρ­δού­βε­λη, αλλά πάει και
πέρα απ’ αυτό. Το μόνο που συ­ζη­τούν, είναι να με­τα­τε­θεί η δια­πραγ­μά­τευ­ση για κά­ποιες εξ αυτών το φθι­νό­πω­ρο, υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι θα υπάρ­ξει τώρα μια «με­τα­βα­τι­κή» συμ­φω­νία που θα κα­το­χυ­ρώ­νει όλες τις θε­με­λιώ­δεις απαι­τή­σεις τους.

Oι Γερμανοί αποφάσισαν· εμείς;

του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη

Δικηγόρου των Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων (ECHR /GC-EU)

Μέλους της Γραμματείας του Τμήματος Ευρωπαϊκής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ

 
Το «ευρώ» αποτελεί εισαγωγή ομοσπονδιακού στοιχείου στη δομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συνεπώς  η πορεία του ενιαίου νομίσματος συνδέεται  αρρήκτως με τις Αρχές και Αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αφορούν όχι μόνο την ελεύθερη αγορά με ανόθευτο ανταγωνισμό, αλλά και τις πρόνοιες για την ευημερία των λαών, την πλήρη απασχόληση, την κοινωνική συνοχή, την ισότητα και αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών-μελών.

Ασφαλώς σε ζητήματα που αφορούν imperium επί προσώπων και dominium επί πραγμάτων, σε ζητήματα δηλαδή κυριαρχίας, τίθεται εκ προοιμίου το ζήτημα: εάν στο πλαίσιο δημόσιου λόγου μπορεί να υπάρχει προβληματισμός υπό την έννοια ότι μια τέτοια επισκόπηση άπτεται ευθέως του δημοσίου συμφέροντος.

Στη χώρα μας καταντά ως «taboo» η συζήτηση γύρω από το «ευρώ» το οποίο ασφαλώς είναι το εθνικό μας νόμισμα. Ως εκ τούτου  η συζήτηση εξόδου από το ευρωσύστημα είναι μια «αιρετική» συζήτηση. Παρά ταύτα διαρκώς γίνονται δηλώσεις αξιωματούχων της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επαναφέρουν το ζήτημα του Grexit  ή άλλως του Geuro.