Εξολοθρευτές

του Προκόπη Μπίχτα

Όσες καταδίκες κι αν γραφούν και ειπωθούν, εκατομμύρια άνθρωποι στη χώρα μας θα παρακολουθήσουν με πραγματικό πάθος τους Ολυμπιακούς αγώνες του Ρίο, ακριβώς όπως παρακολουθούν την Γιουροβίζιον και τους «αγώνες» του πρωταθλήματος. Αυτοί είναι ξοφλημένοι προς το παρόν. Είναι φίλοι και σύμμαχοι ενός συστήματος που γεννά το έγκλημα, την φτώχεια και τον φόνο. Είναι συμβιβασμένοι με το έγκλημα, την φτώχεια και τον φόνο. Αδιάφοροι συνεργοί. Είναι, όπως είπαν και λένε πολλοί, ο «όχλος» που αποδέχεται και δικαιολογεί τα πάντα για ένα «ματς» κι ένα μουχλιασμένο ξεροκόμματο. Είναι το «σκουλήκι που μες τη λάσπη που τρέφεται και ζει το συντρίβει ο διαβάτης και το θάβει», όπως απήγγειλε ο Φάουστ χαρακτηρίζοντας τον εαυτό του.
 

Συγκροτούν «το Πνεύμα του Λαού». Υποστηρίζουν και ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Χρυσή Αυγή κ.λ.π., βρίζοντας, φτύνοντας, γλείφοντας και «υπερηφανευόμενοι» ότι αυτοί είναι οι περισσότεροι. Το μοναδικό καύχημά τους είναι ότι αποτελούν την πλειοψηφία. 

Όταν οι Ολυμπιακοί αγώνες του Ρίο τελειώσουν θα αρχίσουν να ασχολούνται πάλι με τον «πούστη τον γείτονα», «τον ρουφιάνο τον συνάδελφο», τον περιπτερά που δεν έκοψε απόδειξη και να ζηλεύουν τον νταβατζή της γειτονιάς που είναι «μάγκας».

 

Υπάρχουν και οι άλλοι, οι «ανωτέρου επιπέδου», οι καλλιτέχνες, οι ακαδημαϊκοί, οι παντός φύσης διανοούμενοι, που κατακρίνουν την υποκρισία των Ολυμπιακών αγώνων, της Γιουροβίζιον και, γενικά, κάθε είδος θεάματος και δράσης στο οποίο οι ίδιοι δεν παίζουν κάποιον επικερδή ρόλο, που ξέρουν πολύ καλά την σημερινή, φονική πραγματικότητα, αλλά υπερασπίζονται το σύστημα είτε άμεσα και χοντροκομμένα είτε «λεπτά» και «έμμεσα», αφού τρέφονται και αναπαράγονται από αυτό. Είναι αυτοί που υπογράφουν σωρηδόν κείμενα υπέρ της παγκοσμιοποίησης, των διαφόρων δήθεν κοινωνικών, δήθεν κινημάτων, που παίρνουν τρέχοντας θέση απέναντι σε «καυτά» ζητήματα, αλλά δεν ασχολούνται με το «κοινότυπο» ζήτημα του φόνου ενός λαού. Πολλοί από αυτούς είναι «αριστεροί με αγωνιστικό παρελθόν». Πολλοί κατάγονται από «οικογένειες ανταρτών». Ποιοτικά είναι όμοιοι με τον χαφιέ του εργοστασίου με την κιτρινισμένη μούρη και τον ρουφιάνο της γειτονιάς που υποψιάζεται για τρομοκράτη κάθε γείτονα φοιτητή. 

Ποιός διάλογος; Αντίλογος!

Στα χρόνια της παντοδυναμίας του, ο Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε ότι, αν θες να περάσεις ένα μέτρο, φτιάξε μια επιτροπή ειδικών που θα το μελετήσει και παρουσίασέ το ως πόρισμά της. Αν πάλι δεν θες να περάσεις ένα μέτρο που το ζητάει επιτακτικά ο λαός, στείλε το σε διάλογο, φροντίζοντας να συμμετέχουν σ' αυτόν όσο γίνεται περισσότεροι (επιτροπές πολιτών, συνδικαλιστικά όργανα, ειδικοί, ερευνητικά κέντρα κλπ) ώστε να είναι πρακτικά αδύνατον να ομονοήσουν. Έτσι ούτε αποτέλεσμα θα βγει ούτε κανείς θα μπορεί να σε κατηγορήσει, εφ' όσον εσύ τήρησες δημοκρατικές διαδικασίες.

Το τερτίπι αυτής της πομφόλυγος, αυτής της σαπουνόφουσκας που λέγεται διάλογος, το παίζουν στα δάχτυλα όλες οι κυβερνήσεις ασχέτως χρωματικής προελεύσεως, σάμπως ο διάλογος να είναι κάποιας μορφής πανάκεια διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Μόνο που ο διάλογος στην σύγχρονη δημοκρατία δεν έχει τα χαρακτηριστικά που διέθετε την εποχή τού Σωκράτη, δηλαδή κάτι σε "πες εσύ να πω κι εγώ και όπου καταλήξουμε". Σήμερα τα πράγματα πάνε αλλιώς, κάπως σε "πες εσύ και καταλήγουμε όπου πω εγώ". Σήμερα φτιάχνει ο Κατρούγκαλος, ας πούμε, ένα πακέτο ασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων, το εξετάζει με τα μεγάλα αφεντικά και, αφού καταλήξουν όλοι μαζί σε κάποιες αποφάσεις, βγαίνει και λέει "ελάτε να το κουβεντιάσουμε". Ωραίος διάλογος!

[του Κώστα Μητρόπουλου]

Σπάζοντας αριστερεότυπα

«Όσοι θυσιάζουν στοιχειώδεις ελευθερίες για λίγη ασφάλεια, δεν αξίζουν ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια.»

 

Βενιαμίν Φρανγκλίνος

 

Κι αυτό μας συνέβη.

 

Η επίκληση στην ασφάλεια μέσα σε εκβιαστικά καθεστώτα μόνιμης επισφάλειας μας στέρησε στοιχειώδεις ελευθερίες.

 

Σε αυτό τον κοσμοχαλασμό η αριστερά δεν ήταν απλά απούσα. Ήταν δυστυχώς παρούσα.

Και συνυπεύθυνη.

 

Δεν είναι πρώτη φορά αριστερά. Είναι σαράντα χρόνια αριστερά. Η μεταπολίτευση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η εκδίκηση της αριστεράς.

 

Η αριστερή κυριαρχία είναι τόσο εκκωφαντική που όλοι σιωπούν για αυτή.

 

Ακόμη κι αν δεν σκεφτούμε την εξουσία με όρους συμμετοχής στη δημόσια διοίκηση, ακόμη κι έτσι, εδώ και τέσσερις δεκαετίες στο δημόσιο λόγο και στο καλλιτεχνικό στερέωμα η αριστερά κυριαρχεί, εξοστρακίζοντας στην αφάνεια ότι δεν εγκρίνει.

 

 Η ισχύς της αριστεράς είναι τόσο τεράστια που η επιβολή της ήταν μια απαρατήρητη κανονικότητα.

Ποιος θα είχε το θράσος άραγε να απαγορεύσει σε ένα Πακιστανό να δηλώνει Πακιστανός χωρίς να δεχθεί τη δημόσια κατακραυγή και να χαρακτηριστεί ως ρατσιστής φασίστας ναζί κλπ κλπ;

 

Η ελληνική αριστερά είχε και το θράσος και την ισχύ να επιβάλλει δια ροπάλου το να απαγορεύσει στον Έλληνα πολίτη να αυτοπροσδιορίζεται ως Έλληνας με απτές απειλές χαρακτηρισμού του ως εθνικιστή, φασίστα, ναζί.

 

Οι διεθνιστές, χέρι χέρι με τους παγκοσμιοποιητές επέβαλαν τον α-εθνισμό στους πολίτες.

 

Κι αν το κίνητρο των παγκοσμιοποιητών για αυτό ήταν σαφώς να αφαιρέσουν οτιδήποτε στεκόταν εμπόδιο στον οικονομικό (κι όχι μόνο) ιμπεριαλισμό τους και επομένως και την αίσθηση μιας κάποιας εθνικής ταυτότητας, για τους διεθνιστές δεν μπορεί να ειπωθεί ακριβώς το ίδιο καθώς η στόχευση τους δεν θα μπορούσε να είναι ίδια μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Μετά τη σοβιετική κατάρρευση και το έλλειμμα πατρωνίας, οι εξελίξεις στην ελληνική αριστερά είναι δραματικές.

Ο λαός πληρώνει για «ένα βαρέλι δίχως πάτο»

Απαντήσεις σε κρίσιμα ζητήματα για την 3η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών

Τις μέρες αυτές ένα από τα κομβικά θέματα της Ελληνικής οικονομίας είναι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Το θέμα αυτό αντιμετωπίστηκε από πλευράς «κυβέρνησης» με το νέο νόμο που αφορά το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) και τη συμμετοχή του στις αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου των τραπεζών και την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου για τον τρόπο συμμετοχής του ΤΧΣ σε αυτές. Παράλληλα, ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των τεστ αντοχής των τραπεζών (stress tests) από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και οι νέες κεφαλαιακές ανάγκες των 4 συστημικών τραπεζών που πρέπει να καλυφθούν.

Ορισμένα βασικά θέματα που προκύπτουν από τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τις συνέπειές τους για το λαό, θα προσπαθήσουμε να σχολιάσουμε στο παρόν άρθρο.

1. Τέταρτος εφαρμοστικός νόμος (για ΤΧΣ και ανακεφαλαιοποίηση) από την κυβέρνηση Τσίπρα πέρασε «νύχτα» με διαδικασία κατεπείγοντος. Για μία ακόμα φορά η κυβέρνηση Τσίπρα, που θα καταργούσε τα μνημόνια και τις εξευτελιστικές διαδικασίες που επέβαλαν στη χώρα συνεχίζει στην ίδια πεπατημένη με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, ψηφίζοντας μνημόνια και εφαρμοστικούς νόμους με μορφή κατεπείγοντος. Έτσι, για ένα τόσο σημαντικό θέμα που αφορά τη διαχείριση των χρημάτων του ελληνικού λαού (το ΤΧΣ διαχειρίζεται κεφάλαια περίπου 65 δισ.) το νομοσχέδιο «συζητήθηκε» με τη μορφή του κατεπείγοντος, άρα ούτε διάλογος έγινε ούτε αλλαγές, βεβαίως. «Ψηφίστηκε» όπως προτάθηκε, δηλαδή, όπως το είχαν εγκρίνει προκαταβολικά οι δανειστές.

2. Παραδόθηκε το τραπεζικό σύστημα στους δανειστές. Το τραπεζικό σύστημα στην Ελλάδα έχει το μεγαλύτερο βαθμό συγκέντρωσης μεταξύ όλων των χωρών της Ευρωζώνης, σύμφωνα με έκθεση της ΕΚΤ. Το ενεργητικό των 4 συστημικών τραπεζών αντιστοιχούσε, στο τέλος του 2014, στο 94% του συνολικού ενεργητικού των τραπεζών στη χώρα. Αυτές, λοιπόν, τις 4 τράπεζες, που λόγω θέσης έχουν τεράστια σημασία για την οικονομία της χώρας, η κυβέρνηση τις παρέδωσε με συνοπτικές διαδικασίες στους δανειστές.

Στις εκλογές express το ΟΧΙ θα πορευτεί με αποχή ή με συμβιβασμό ;

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΛ.Λ.Α.Σ.

Το χρηματοπιστωτικό λόμπι αποφάσισε εκλογές και οι υπάλληλοί του έσπευσαν να υλοποιήσουν τις εντολές του.Οι εκλογές – εξπρές που αποφάσισε η Κυβέρνηση Τσίπρα – ΑΝΕΛ, μετά το «άδειασμα» στο τραπέζι των υποτιθέμενων διαπραγματεύσεων, του ηχηρού και απρόσμενου (τόσο για αυτούς όσο και για πολλούς από εμας) ΟΧΙ του Ιουλίου, προσπαθεί να μας πιάσει εξ’ απίνης.

Με έκδηλη την απογοήτευση μεγάλης μερίδας της κοινωνίας από την υπογραφή του 3ου μνημονίου, την εκμετάλλευση της δημόσιας εικόνας του Τσίπρα (πριν αυτή καταρρεύσει από την εφαρμογή της λαίλαπας των μέτρων που ακολουθούν), αποφασίστηκε λαϊκή νομιμοποίηση – αυτοχειρία του μνημονίου μέσω εκλογών ώστε:

•  να υλοποιηθεί το απόλυτο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας,
•  να μπει μια και καλή η ταφόπλακα στις κοινωνικές διεκδικήσεις,
•  να συνθλιβεί ο κοινωνικός ιστός, μέσω της περεταίρω εξαθλίωσης και φτωχοποίησης των
• λαϊκών στρωμάτων
•  να μετατραπούμε πλήρως και με τη βούλα σε προτεκτοράτο του διεθνούς κεφαλαίου

Ο λαός μας έδωσε εκλογικά την τελευταία 3ετία, μέσω μιας καταιγίδας προπαγάνδας και φίμωσης της αλήθειας, αντιμνημονιακές απαντήσεις με κορύφωση το μεγάλο ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του Ιουλίου.

Οι προσεχείς εκλογές δεν αφήνουν περιθώρια για απώλειες. Δεν έχουν καμία σχέση με αυτές που διεξήγαγε το σημιτικό ή το καραμανλικό κράτος μια δεκαετία πριν, ώστε να δικαιολογήσουν την αποχή μας, σε περιόδους εικονικής ευμάρειας.

Εμείς, τα μέλη και οι φίλοι της ΕΛ.Λ.Α.Σ., παρόλο που θεωρούμε ότι οι εκλογές δεν είναι η λύση (ή τουλάχιστον η μόνη λύση) για τα αδιέξοδα που έχει περιέλθει η ελληνική κοινωνία, της ολικής ρήξης και ανατροπής του σάπιου και καλά ριζωμένου πολιτικού συστήματος (ειδικά όταν γίνονται με σημαδεμένα χαρτιά, με ανήθικους εκβιασμούς και με προκλητικά αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις) καλούμε τους Έλληνες εκλογείς, στα όποια ψήγματα δημοκρατικών δικαιωμάτων μας έχουν απομείνει, να ψηφίσουν ΥΠΕΥΘΥΝΑ, κατά ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και με ΘΑΡΡΟΣ, κλείνοντας τα αυτιά σε όλα τα παπαγαλάκια και την ανόητη προπαγάνδα τους.

• Υπεύθυνη και συνειδητή εκλογική στάση σημαίνει, ότι λαμβάνουμε υπόψη τις επόμενες γενιές :
•  δεν τις φορτώνουμε με τα χρέη που δημιούργησαν όσοι μας έφεραν ως εδώ, δίνοντας τους πάλι «χώρο» στο πολιτικό σκηνικό
• προσβλέπουμε για τα παιδιά μας ένα μέλλον που θα βασίζεται στις ίσες ευκαιρίες, τη δικαιοσύνη, το δικαίωμα στη μόρφωση και την εργασία, σ’ ένα περιβάλλον ειρήνης και σεβασμού και δε τα οραματιζόμαστε «σύγχρονους σκλάβους» στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες .
•  σημαίνει, μιά και καλή, ένα οριστικό «χαστούκι» στο νέο δικομματισμό που αναδύεται και θέλει να εκφραστεί εις σάρκαν μία μετά από τις εκλογές και τις παραφυάδες αυτού, οι οποίοι επιθυμούν ελληνική κοινωνία:
  • σκλαβωμένη εσαεί με μνημόνια στις δυνάμεις του τραπεζικού κεφαλαίου και της χρεωκρατίας τους
  • ως ένα υποτελές προτεκτοράτο των μεγάλων δυνάμεων, δημιουργώντας εκβιαστικά και εκφοβιστικά διλλήματα στο λαό
• σημαίνει πως προβληματιζόμαστε και δίνουμε αξία εκ νέου στο κίνημα των πλατειών και της αγανάκτησης που συνετέλεσε αποφασιστικά στις πολιτικές εξελίξεις διαμορφώνοντας επιμέρους αντιμνημονιακή και πατριωτική συνείδηση.

Σ’ αυτές τις εκλογές δε στηρίζουμε:

– τα κόμματα που πέρασαν από την εξουσία και συνέβαλαν τα μέγιστα στην εξαθλίωσής μας τα τελευταία 40 χρόνια

– τους συναινετικούς και «δήθεν» υπεύθυνους, που μιλούν για επαναδιαπραγμάτευση, μερική επαναδιαπραγμάτευση και επαναπροσδιορισμό των προαποφασισμένων μνημονίων και είναι έτοιμοι και πρόθυμοι να συνδράμουν στη συνέχιση της εξαθλίωσης που βιώνουμε και στη σαπίλα και τη διαφθορά.. Τους δίνουμε ηχηρό μήνυμα ότι η υποτέλεια είναι υποτέλεια, η εξάρτηση παραμένει εξάρτηση, ανεξάρτητα από τον όποιο προσδιορισμό ή χαρακτήρα αν έχει.

Είναι οι εκλογές που πρέπει να δώσουμε ένα ακόμα χαστούκι στην τραπεζοκρατία, στηρίζοντας ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ δυνάμεις που ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ την υποταγή και την καταστροφή της χώρας και του λαού με μνημόνια, δανειακές συμβάσεις και εθελοδουλεία, δυνάμεις που φυσικά δεν ανήκουν και δεν εκπροσωπούν τον νεοναζισμό, το φασισμό και τον υπόκοσμο.

ΤΟ «ΟΧΙ» ΣΗΜΑΙΝΕΙ «ΟΧΙ», ΜΗ ΤΟΥΣ ΤΟ ΧΑΡΙΣΕΙΣ!

Έντεκα υποσημειώσεις σε ένα κείμενο που δεν πρόλαβα να γράψω*

1.   Λένε πολλά κυβερνητικά στελέχη που ζητούσαν τη στήριξη του νέου μνημονίου (π.χ. Γ. Σταθάκης) ότι  «ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η κυβέρνηση, έχει εντολή για άλλο νόμισμα. Έχει εντολή για διατήρηση της χώρας στο ευρώ». Παρατήρηση πρώτη: Από αυτό συνάγεται ότι είχαν εντολή για τρίτο μνημόνιο, με πρόσθετη λιτότητα, πρόσθετες περικοπές μισθών και συντάξεων, πρόσθετη ύφεση τουλάχιστον 7% του ΑΕΠ και ολική επαναφορά της τρόικας; Παρατήρηση δεύτερη: Τότε, γιατί δεν έκαναν αντικείμενο του δημοψηφίσματος ακριβώς το δίλημμα όπως εκβιαστικά το έθεταν οι δανειστές «ευρώ ή Grexit»; Αν ισχύουν όσα ισχυρίζονται ως προς τη λαϊκή βούληση, σήμερα θα είχαν μια τεράστια, καθαρή εντολή για υπερψήφιση του νέου μνημονίου. Ή μήπως όχι;

2.   Από όσα, ως μετά Χριστόν προφήτης, λέει ο Γ. Βαρουφάκης και επιβεβαιώνουν ο πρωθυπουργός και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, συνάγεται ότι έγινε κάποια μελέτη του εναλλακτικού σεναρίου ρήξης με την ευρωζώνη, αλλά απορρίφθηκε διότι τα αποτελέσματά του ήταν τρομακτικά. Ωραία. Μπορεί, παρακαλώ, να δοθεί στη δημοσιότητα αυτή η μελέτη, με όλη της την τεκμηρίωση, για να αξιολογηθεί από τους ειδικούς, από την κοινή γνώμη την οποία τελικά αφορά κι από μας τους «εμμονικούς δραχμοφονιάδες»; Διότι τα αποτελέσματα του άλλου σεναρίου, του μνημονιακού μονόδρομου, τα ξέρουμε: στο τέλος του τρίτου μνημονίου – αν φτάσουμε ως εκεί, που δεν…- θα έχει κλείσει μια οκταετία που θα έχει επισωρεύσει ύφεση πάνω από 33%, ανεργία επίσης πάνω από 30%, θα έχει εκτινάξει το χρέος στο 200% του ΑΕΠ και θα έχει καταστήσει τη χώρα προτεκτοράτο των πιστωτών. Δικαιούμαστε να γνωρίζουμε «πόσο πιο καταστροφικό» είναι το άλλο σενάριο; Μπορεί κάποιος να περιγράψει με τεκμηριωμένο τρόπο αυτό που αποκαλείται «άβυσσος»;

Το όχι δεν ήταν απλά εντολή για ρήξη – Το όχι ήταν η ρήξη

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,

Από το ίδιο το βράδυ της Κυριακής, μετά το μεγαλειώδες Όχι του λαού μας, έχουμε βαρεθεί να προσπαθούν να μας εξηγήσουν τι ψηφίσαμε. Ξαφνικά, το Οχι έγινε “εντολή παραμονής στο ευρώ πάση θυσία” και “σε καμία περίπτωση εντολή για ρήξη”.
 Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε μια εντυπωσιακή τριπλή κωλοτούμπα στον αέρα και προσγειώθηκε στην αγκαλιά του Βαγγέλα και του Ποτάμη, και όλοι μαζί ψήφισαν τα προκαταρκτικά του 3ου μνημονίου και ετοιμάζονται να ψηφίσουν και το 3ο μνημόνιο.

Οι εταίροι ζουν σε παράλληλο σύμπαν και θεωρούν ότι ο Αλέξης εξακολουθεί να απολαμβάνει την αποδοχή του λαού και μπορεί να περάσει τα μέτρα χωρίς αντιδράσεις.

Όλοι αυτοί που παρακολουθούν τη ζωή από τα γραφεία τους, δεν μπορούν να συλλάβουν τις αλλαγές που συντελέστηκαν στην ελληνική κοινωνία την εβδομάδα από 28/6 εώς 5/7.  Δεν μπορούν να καταλάβουν την ταξικότητα της ψήφου του δημοψηφίσματος. Δεν μπορούν να καταλάβουν πώς ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί νικήσαμε το φόβο.
Δεν καταλαβαίνουν ότι όταν ξέρεις ότι το αφεντικό σου ψηφίζει Ναι σου φαίνεται αυτονόητο να ψηφίσεις Όχι.

Δεν είδαν ότι, όταν η Τρέμη, ο Πρετεντέρης, ο Αλιάγας, ο Σάκης και τόσοι άλλοι σου λένε να ψηφίσεις Ναι, καταλαβαίνεις γιατί μπορείς να ψηφίσεις μόνο Όχι.

Ας μετρηθούν λοιπόν οι συνειδήσεις…

Πηγή: Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος - "Unfollow"

Έφτασε λοιπόν η ώρα που όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ απεύχονταν… Το «αριστερό» Μνημόνιο είναι προ των πυλών. Για την ακρίβεια, το πακέτο των μέτρων έχει ήδη κατατεθεί στη Βουλή.

 Στα αγγλικά. 

Ούτε αυτόν τον συμβολισμό δεν....
σκέφτηκαν – κι ας φώναζε ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ τόσα χρόνια για τα «μνημονιακά κόμματα» που κατέβαζαν και ψήφιζαν τα μέτρα σε ένα άρθρο, με παράρτημα αγγλιστί…

Όσο κι αν φτιασιδώσουν τη «συμφωνία», όσο κι αν κάνουν επίκληση στην εμπιστοσύνη του αριστερού κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ στον Ε. Τσακαλώτο, όσο κι αν δεν θέλουν να το παραδεχτούν, πρόκειται για ένα τριετές Μνημόνιο. Από αυτά που θα έσκιζε ο ΣΥΡΙΖΑ. Από αυτά για τα οποία το 61% του ελληνικού λαού, μόλις την περασμένη Κυριακή, είπε ένα ηχηρότατο όχι.

Τα Μνημόνια καταπίνουν πρωθυπουργούς. Θα πρέπει να το γνωρίζει πια ο Αλέξης Τσίπρας αυτό. Γιατί το κάνει;

Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, γιατί δεν έχει καμιά άλλη επιλογή. Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, γιατί από τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη και μετά, η κυβέρνηση δεν προετοίμασε καμία άλλη επιλογή, δεν προετοιμάστηκε για κανένα άλλο ενδεχόμενο, ούτε καν ως σχέδιο επί χάρτου! Τόσο πολύ πίστευαν στις «καλές προθέσεις» των ευρωπαίων εταίρων, που ήδη από τις 20 Φλεβάρη τους είχαν ήδη απειλήσει με Grexit; Τόσο πολύ πίστευαν ότι η δημοκρατία -που επικαλέστηκε ο Τσίπρας πολλές φορές εν όψει δημοψηφίσματος- θα νικούσε το Γιούρογκρουπ; Ή μήπως η ίδια η κυβέρνηση, από τη σύνθεσή της, ήδη είχε βάλει τις βάσεις για αυτό που ζούμε σήμερα;

Το τρίτο και μακρύτερο... μνημόνιο

Δεν είναι μόνο ότι οι κόκκινες γραμμές αποδείχτηκαν «ρούχα μαζί που πλύθηκαν και γίναν όλα ροζ»

Η χθεσινή συμφωνία είναι ένα ένα τρίτο μνημόνιο που η πιο διεστραμμένη νεοφιλελεύθερη φαντασία δεν θα έβλεπε ούτε στα πιο τρελά της όνειρα.

 

Μια ανείπωτη ντροπή.

 

Μια ξετσιπωσιά.

 

Είναι το ότι πλέον, η Ελλάδα υπάγεται στον ESM, σε έναν ιδιωτικό οργανισμό που υπερβαίνει κάθε δικαίου, εθνικού και διεθνούς. Μπροστά του, ακόμη και το αγγλικό δίκαιο ωχριά καθώς τα θύματα του δεν έχουν να φοβούνται την επιρροή συμφερόντων σε κάποια δικαστική έδρα αλλά πρόκειται για έκφανση και συμπύκνωση των οργανωμένων συμφερόντων της Ευροζώνης.

 

Δεν είναι μόνο ότι συνεχίζεται η μεταφορά ιδιωτικών χρεών στις εξαντλημένες πλέον οικονομίες του μέσου πολίτη και στην όποια οικονομική του προοπτική.

 

Οι κυβερνώντες συναίνεσαν στο να βάλουν οι δανειστές χέρι και ότι με αίμα και ιδρώτα είχαν αφήσει παρακαταθήκη γενιές Ελλήνων στους επομένους:

Οι «φυλές των φίλων»…

Του Νίκου Αναστασιάδη

Ανεξαρτήτως της έκβασης του ανοιχτού πολέμου που έχει ονομαστεί «διαπραγμάτευση» (από την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ) η πρόταση και ψηφοφορία στη βουλή υπέρ ενός μνημονίου που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε ότι είναι έτοιμη να εφαρμόσει, την τοποθετεί αντικειμενικά στην απέναντι πλευρά.

Γιατί όταν 5 χρόνια τώρα δίνουμε σαν λαός έναν σκληρό αγώνα ενάντια στη λιτότητα, το να αναλαμβάνει η Αριστερά την ευθύνη να υλοποιήσει μια τέτοια λιτότητα είναι ανοιχτή προδοσία του αγώνα!
Στα πλαίσια του σοκ που έχει προκαλέσει αυτή η κίνηση, έχουν εμφανιστεί κάποιες «φυλές» στελεχών, μελών, ή υποστηρικτών της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ που προσπαθούν να εξηγήσουν και να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση.

Α. «Είναι σωστά τα μέτρα»

Ο Πάγκαλος είχε χρησιμοποιήσει τη φράση «το Μνημόνιο είναι ευτυχία για τον τόπο» ενσαρκώνοντας την τάση όχι απλά να δικαιολογηθούν τα μνημονιακά μέτρα αλλά να υποστηριχθεί ότι είναι και σωστά! Κάτι παρόμοιο βλέπουμε από μια σειρά από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, με πρώτο τον Παπαδημούλη ο οποίος πρόσφατα έγραψε:

«Γιατί όσοι ζουν στο Περιστέρι, την Κρήτη, το Πέραμα ή τους Παξούς, να επιδοτούν, μέσω ΦΠΑ, τους τουρίστες και κατοίκους σε Μύκονο κ Σαντορίνη;».

Επαναφορά δηλαδή του κοινωνικού αυτοματισμού για να δικαιολογηθεί η κωλοτούμπα! Ντροπή! Μόνο αυτό μπορεί να ειπωθεί για αυτή τη στάση!

Τρίτο μνημόνιο «αριστερά»

Πηγή: Νίκος Μπογιόπουλος – «Realnews»

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, οι πληροφορίες που έρχονταν από τις Βρυξέλλες μιλούσαν για το ενδεχόμενο νέας, 9μηνης αυτή τη φορά, παράτασης των μνημονίων και για προώθηση συμφωνίας με τους «εταίρους» που ανεβάζει το κόστος των επαπειλούμενων για τον λαό νέων μέτρων στο ύψος των 5 δισ. ευρώ.

Ανεξαρτήτως του αν αυτές οι πληροφορίες επιβεβαιωθούν και σε ποιο βαθμό, ανεξαρτήτως του πώς συγκεκριμένα θα επιμεριστούν τα βάρη τόσο στον τομέα των δαπανών όσο και στον τομέα των δημοσιονομικών μέτρων από το ενδεχόμενο μιας τέτοιας συμφωνίας, για να κρίνουμε πού βρίσκονται (και πού πάνε) τα πράγματα έχουμε κάτι στέρεο και συγκεκριμένο: Τις «47 σελίδες» της πρότασης της κυβέρνησης προς «εταίρους» και «φίλους».

Ετυμηγορία: η άγνωστη λέξη στην Ε.Ε.

Συντάκτης: 

Περικλής Κοροβέσης

     

Ας αρχίσουμε με ένα δύσκολο ερώτημα. Είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση δημοκρατική και το ευρώ εθνικό μας νόμισμα;

Και ας απαντήσουμε καταφατικά για να μην ενοχληθούν οι εγχώριοι Βαλκάνιοι ευρωπαϊστές.

Τότε γιατί η ευρωπαϊκή ελίτ δυσανασχετεί με την ετυμηγορία ενός λαού που απέδωσε αυτήν την κυβέρνηση;

Το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρητικά τουλάχιστον, εγκρίθηκε από περίπου ένα 36,50% των ψηφοφόρων, όπως και αυτό των ΑΝ.ΕΛΛ. με ένα 5%.

Η έντιμη καταστροφή

Συντάκτης:  Περικλής Κοροβέσης      

 

Μια μικρή λεπτομέρεια που διέφυγε από τα δυτικά ΜΜΕ. Ξέρουμε για τον αιμοσταγή δικτάτορα του Ιράκ, Σαντάμ, που προξένησε τους «ανθρωπιστικούς» πολέμους, δηλαδή την κατάκτηση ενός κυρίαρχου κράτους από τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ. Αλλά δεν ξέρουμε τίποτα για τον πολιτισμό αυτής της χώρας. Είχε το υψηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες στη Μέση Ανατολή. Το Πανεπιστήμιο της Βαγδάτης το 1980 είχε περισσότερες γυναίκες καθηγήτριες από ό,τι το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον το 2009. Υπήρχαν παντού παιδικοί σταθμοί για να μπορούν οι γυναίκες να εργάζονται.

Οι βιβλιοθήκες της Βαγδάτης και της Μοσούλης λειτουργούσαν από τον 8ο αιώνα και είχαν σπάνια χειρόγραφα, ανάμεσά τους και την αρχαιοελληνική γραμματεία. Και οι δύο βιβλιοθήκες λεηλατήθηκαν. Το ίδιο που έγινε με τα αριστουργήματα της αρχαίας Μεσοποταμίας, εκεί όπου βρίσκεται το Ιράκ σήμερα. Είδατε πουθενά καμιά αντίδραση; Μήπως τα δυτικά πανεπιστήμια και μουσεία έχουν αγοράσει από τους αρχαιοκάπηλους-ληστές αυτούς τους θησαυρούς που είναι πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας; Κάτι μάς λένε τα Μάρμαρα της Ακρόπολης.

Η ταφόπλακα της ελπίδας

Προσοχή: Το παρακάτω κείμενο ΔΕΝ προέρχεται από τα επιτελεία τής Νέας Δημοκρατίας ή του ΠαΣοΚ! Παρακαλώ, ελέγξτε τα νεύρα σας και διαβάστε με προσοχή:

Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα προχώρησε σε πρωτοφανή οικονομική προσαρμογή με στόχο αφενός την βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών, αφετέρου την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. Η πρόοδος που επετεύχθη αντικατοπτρίζεται εύγλωττα στα θεμελιώδη μακροοικονομικά μεγέθη και είναι αποτέλεσμα των σημαντικών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων σε μακροοικονομικό επίπεδο που έλαβαν χώρα.

Στο πλαίσιο του προγράμματος οικονομικής προσαρμογής η δημοσιονομική θέση της χώρας βελτιώθηκε σημαντικά αλλά τέθηκαν και οι βάσεις ώστε η πρόοδος που επετεύχθη στα μακροοικονομικά μεγέθη να μην είναι μόνο κυκλικού χαρακτήρα αλλά να έχει και σημαντικό διαρθρωτικό υπόβαθρο.

Η «επιχείρηση πειθώ» εξαντλεί τα όριά της

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

 

Κλιμακώνουν το χρηματοδοτικό bullying εις βάρος της κυβέρνησης οι δανειστές – ΕΚΤ και ΔΝΤ κρατούν τα κλειδιά της διαπραγμάτευσης και απαιτούν «συμμόρφωση» 

«Καθήκον μας είναι να πείσουμε τους εταίρους μας ότι οι δεσμεύσεις μας είναι στρατηγικές και όχι τακτικιστικές...., και η λογική μας υγιής. Καθήκον τους είναι να εγκαταλείψουν μια στρατηγική που έχει αποτύχει». Είναι η κατακλείδα άρθρου του υπουργού Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη στο Project Syndicate, με τίτλο «Ένα New Deal για την Ελλάδα».... Σ’ αυτή τη φράση περικλείεται το βασικό λάθος της κυβερνητικής τακτικής στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Την αντιμετωπίζει ως υπόθεση πειθούς. Λες και οι δανειστές είναι παραπλανημένα πλάσματα, που με τα κατάλληλα πειστικά επιχειρήματα θα επανέλθουν στον ορθό δρόμο. Εδώ μπερδεύεται η επικοινωνία και η δημόσια ρητορική με τον «πόλεμο» συμφερόντων και πολιτικής ισχύος.

Ο «έντιμος συμβιβασμός» και το φάντασμα του στρατηγικού αδιεξόδου

 

Του Ραφαήλ Παπαδόπουλου

 

Στον απόηχο της μεταβατικής συμφωνίας της κυβέρνησης με τους δανειστές, παρατηρούμε τρεις τρόπους αντίδρασης στο πολιτικό σκηνικό. Η πρώτη προέρχεται από τους υποστηρικτές του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου, κυρίως την αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία αντιμετωπίζει τις υποχωρήσεις του ΣΥΡΙΖΑ ως «προσγείωση στην πραγματικότητα» και ως προπομπό ενός νέου μνημονίου, παρόμοιου με αυτό που εφάρμοσαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, χωρίς αμφισβήτηση του καθεστώτος επιτροπείας και της πολιτικής λιτότητας. Η αντίδραση αυτή είναι ανάξια περαιτέρω ανάλυσης, καθώς αποβλέπει στην περίφημη «αριστερή παρένθεση», την δικαίωση του αφηγήματος της ΝΔ και την γρήγορη επάνοδό της στην εξουσία, δια της αναμενόμενης αποτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ να συμβιβάσει τις προεκλογικές του εξαγγελίες με την κυβερνητική διαχείριση στο αντίξοο διεθνές περιβάλλον που δημιουργεί η κυριαρχία της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς στην Ευρώπη. Αυτό το σενάριο είναι ανεδαφικό γιατί αγνοεί τη σαφή και νωπή λαϊκή εντολή για ριζική αλλαγή πορείας, και κυρίως τη δυναμική ελπίδας και κινητοποίησης που δημιούργησε η πολιτική ανατροπή του Γενάρη στη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, μια δυναμική που είναι πολύ ισχυρή για να εξασθενίσει από τυχόν αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, και που  αποκλείεται σε κάθε περίπτωση να λειτουργήσει υπέρ του πολιτικού κι οικονομικού κατεστημένου που προκάλεσε την γενοκτονία των τελευταίων ετών, τα αποτελέσματα της οποίας βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους.

Διαβάστε με κάθε λεπτομέρεια τη συμφωνία-ντροπή του συμβιβασμού με τη Siemens

Πηγή : Βουλή των Ελλήνων

Ακολουθεί όλη η σύμβαση της ντροπής, όπως ετοιμάστηκε από τη δοτή κυβέρνηση Παπαδήμου και υπογράφτηκε από τη δοσίλογη συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη και από τον υπουργό Ντίπ Στουρνάρα. Το κείμενο είναι το πρωτότυπο και έχει μεγάλο μέγεθος. όπως θα διαβάσετε υπάρχουν ήδη λόγοι ακυρότητας της (δείτε την τελευταία παράγραφο πριν τα παραρτήματα, IX. ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΗ ΙΣΧΥΣ)