Διώξη Μαρινάκη, η σιωπή των μεγάλων μήντια και η κραυγή συμπάθειας απ' το Unfollow

Στη χώρα των αιώνιων και διαρκών σκανδάλων, το να είσαι από τα σημαντικότερα σκάνδαλα δεν είναι και λίγο.
Το βαπόρι από την Περσία Noor 1 είναι αδιαμφισβήτητα ένα από αυτά. Δεν είναι μόνο το έγκλημα του διεθνούς δικτύου ναρκεμπορίας. Αυτό είναι η κορφή του παγόβουνου ηρωίνης βάρους 2,1 τόνων.

Είναι η δολοφονία 7 εν δυνάμει μαρτύρων και ο θάνατος ενός ακόμη, ενός Ινδού Β΄ μηχανικού του βαποριού μέσα στις φυλακές της Δραπετσώνας, από «φυσικά αίτια».
Κάποιοι από τους θανάτους αυτούς βαραίνουν την ελληνική δικαιοσύνη και την απραξία της, την απροθυμία της να καθαρίσει την μπουγάδα.

Σε αυτούς τους θανάτους θα μπορούσε να προστεθεί κι ένας ακόμη τον Ιούνιο του 2016. Ο εκδότης της Ακρόπολης και κατηγορούμενος για συμμετοχή σε κύκλωμα δημοσιογραφικών εκβιασμών Παναγιώτης Μαυρίκος βρέθηκε νεκρός στην φλεγόμενη Porsche Caynne του στην Αττική οδό, ένα χρόνο αφότου ο ίδιος είχε κατηγορήσει τον Μαρινάκη για ναρκεμπορία αλλά και για απόπειρα δολοφονίας του, υπόθεση που όπως κι οι άλλες 8 παραμένουν ακόμη και θα παραμείνουν ανεξιχνίαστες,

Ποιος να εμπιστευτεί τα ανώτερα κλιμάκια της ελληνικής δικαιοσύνης που επέτρεψαν την κλοπή της εθνικής και ατομικής περιουσίας του μέσου Έλληνα έχοντας στα πούπουλα τους δράστες, τα μεγάλα κεφάλια του οργανωμένου εγκλήματος στην Ελλάδα;

Ποιος;

Η υπόθεση είχε την ατυχία να πέσει στα χέρια της εισαγγελέως Πειραιά Ειρήνη Τσιβά ή και το αντίστροφο η οποία προχθες άσκησε ποινική δίωξη για χρηματοδότηση και αποθήκευση ναρκωτικών και εγκληματική συμμορία για μεταφορά, διακίνηση και πώληση ναρκωτικών κατά του Βαγγέλη Μαρινάκη και τριών συνεργατών του.

Τώρα ζητείται εισαγγελέας διαφθοράς για να αναλάβει την υπόθεση. Κι αυτός θα είναι πιο άτυχος καθώς ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα ήθελαν να μπλέξουν με αυτήν τόσο επικίνδυνη και μεγάλη υπόθεση χωρίς ανταλλάγματα.

Εξίσου μεγάλο σκάνδαλο είναι η εκκωφαντική σιωπή πολλών μεγάλων μήντια που έσπευσαν να δείξουν αλληλεγγύη στον εφοπλιστή πρόεδρα και μηντιάρχη. Αλλού βέβαια το λεν ομερτά.

Η υπερασπιστική γραμμή του Μαρινάκη είναι πως πρόκειται περί κυβερνητικής σκευωρίας και η υπόθεση θα καταπέσει καθώς έχει απομείνει ένας και μόνο μάρτυρας. Λογικό. Τους υπόλοιπους τους έχουν ήδη φάει.

Το Unfollow και η Σκάρλετ Ο’ Χάρα

            

Ο πόλεμος ανάμεσα στους ολιγάρχες μαίνεται -ενώ συμμετέχουν πολιτικοί και δημοσιογράφοι- αλλά εγώ θέλω να γράψω για το Unfollow. 

To Unfollow αποκάλυψε συνομιλία ανάμεσα στον καταδικασμένο για την υπόθεση του Noor 1 και έναν ανακριτή και αξιωματικό του Λιμενικού, στην οποία ακούγεται πως ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Πάνος Καμμένος, επικοινώνησε με τον καταδικασμένο για να τον επηρεάσει και να καταθέσει σε βάρος του Βαγγέλη Μαρινάκη.

Δημοσιογραφικά, αυτό είναι επιτυχία.

Αυτό που μετριάζει την δημοσιογραφική επιτυχία -για κάποιους την ακυρώνει- είναι ότι ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος εργάζεται σε ΜΜΕ που ανήκουν στον Βαγγέλη Μαρινάκη.

Αν το ηχητικό απόσπασμα είχε αποκαλυφθεί από το Unfollow πριν υπάρξει συνεργασία κάποιων στελεχών του περιοδικού με τα ΜΜΕ του Μαρινάκη, όλα θα ήταν διαφορετικά.

Βέβαια, δεν ξέρω αν θα υπήρχε πρόσβαση σε αυτό το ηχητικό απόσπασμα σε μια τέτοια περίπτωση, ενώ δεν γνωρίζω πως ηχογραφήθηκε η συνομιλία και πώς έφτασε στο Unfollow.

Όταν υπάρχει μια ηχογραφημένη συνομιλία, αν ο ένας από τους δυο το ξέρει, μπορεί να οδηγήσει τον άλλον να πει οτιδήποτε -ειδικά αν ο ένας από τους δυο είναι ισοβίτης-, ενώ υπάρχει πάντα και το ενδεχόμενο να έχει γίνει μοντάζ στο ηχητικό που φτάνει στα χέρια σου.

Το Unfollow δεν φτιάχτηκε για να καταλήξει σε συνεργασία με ΜΜΕ που ανήκουν σε ολιγάρχες.

Το Unfollow δημιουργήθηκε για να γίνει ένα ανεξάρτητο έντυπο δημοσιογράφων που θα ανοίξει έναν άλλον δρόμο για την δημοσιογραφία στην Ελλάδα.

Βέβαια, για να συμβεί αυτό, το Unfollow θα έπρεπε να επιβιώσει, να είναι αυτάρκες και να μπορεί να ταΐσει αυτούς που δουλεύουν σε αυτό.

Δυστυχώς, μετά το δημοψήφισμα και την δεύτερη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, το Unfollow είδε το κοινό του να μειώνεται δραματικά.

Ετοιμάζεται ο Αλέξης Τσίπρας να αποδράσει από την πρωθυπουργία;

Φωτογραφία: Νίκος Λιμπερτάς / SOOC

 

Ένα χρόνο μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας και μερικούς μήνες από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται αντιμέτωπη με τον δικό της «χειμώνα της δυσαρέσκειας» αλλά και τον ωμό εκβιασμό ΕΕ και ΔΝΤ για την εφαρμογή ουσιαστικά και τέταρτου μνημονίου, με τον Αλέξη Τσίπρα να αναζητά την «ηρωική έξοδο» που θα του επιτρέψει να παραμείνει μέσα στο πολιτικό παιχνίδι.

 

Δεν πρόλαβε καλά-καλά να επιστρέψει ο πρωθυπουργός από το Νταβός και τα άσχημα μαντάτα συνεχίστηκαν. Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ συνέπεσε με την ολοκλήρωση έρευνας της κοινής γνώμης, όχι από αυτές που δημοσιοποιούνται και σε πολλές περιπτώσεις εξυπηρετούν σκοπιμότητες, αλλά από εκείνες που διενεργούνται για τα κομματικά επιτελεία, δίνουν μια καθαρή εικόνα της κοινωνίας, της όποιας αποδοχής των κυβερνητικών πεπραγμένων, και αποτελούν ουσιαστικά «οδηγούς» για τους πολιτικούς.

Ο μεγάλος συνασπισμός έγινε. Τώρα αναζητεί κυβερνησιμότητα

Φωτογραφία: Theodore Manolopoulos / SOOC

Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος

Ο Αλέξης Τσίπρας επί του παρόντος το αποκλείει σχεδόν με την ίδια θέρμη που απέκλειε και την υπογραφή 3ου μνημονίου. Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, από την πλευρά του, το ζητεί μετ’ επιτάσεως. Οι ντόπιοι ολιγάρχες το απαιτούν και οι κακές γλώσσες λένε ότι Βερολίνο, Παρίσι και Βρυξέλλες συμφώνησαν στη διενέργεια εκλογών, αφού πρώτα έλαβαν διαβεβαιώσεις από τους εγχώριους πολιτικούς συνομιλητές τους πως θα υπάρξει ισχυρή μνημονιακή κυβέρνηση μετά τις κάλπες…

Μεγάλη συζήτηση γίνεται το τελευταίο διάστημα σχετικά με το ενδεχόμενο συγκρότησης μεγάλου κυβερνητικού συνασπισμού ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ μετά τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου. Τηλεαστέρες και πάσης φύσεως πολιτικοί αναλυτές, προβάλλοντας όχι και τόσο αδιάσειστα επιχειρήματα, τάσσονται αναφανδόν υπέρ του εγχειρήματος, ενώ την ίδια στιγμή όλο και περισσότερα κορυφαία στελέχη των δύο κομμάτων συναινούν στο παρασκήνιο.

Λέγεται συχνά ότι όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά, αλλά εδώ φαίνεται πως υπάρχει και κάτι ακόμα. Ο μεγάλος συνασπισμός στην Ελλάδα έχει ήδη συγκροτηθεί. Ήταν ξημερώματα της 14ης Αυγούστου του 2015 όταν 222 βουλευτές από πέντε κοινοβουλευτικά κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, Ποτάμι, ΑΝΕΛ, ΠΑΣΟΚ) ψήφισαν το 3ο μνημόνιο. Είναι μία από τις ελάχιστες φορές στην ελληνική κοινοβουλευτική ιστορία, αν όχι η μοναδική, που ένα τόσο σκληρό και αντιλαϊκό νομοσχέδιο γνωρίζει τόσο ευρύτατη αποδοχή. Πρόκειται για μια πλειοψηφία που όμοιά της δεν εξασφάλισε ποτέ ούτε η Άγκελα Μέρκελ στη γερμανική Βουλή.