Όταν μας ψηφίζατε, ξέρατε»! Μπα, αλήθεια;

    Αύριο συμπληρώνεται ένας χρόνος από τις εκλογές της 20^ης Σεπτέμβρη 2015. Σύμφωνα με το παραμύθι του ΣΥΡΙΖΑ ο λαός δεν πρέπει να μιλάει για όσα διαπράττει σήμερα η κυβέρνηση, διότι τότε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ειλικρινής, το Μνημόνιο ήταν γνωστό, και ο λαός το υπερψήφισε… 

    Παρακάμπτουμε την αθλιότητα να αξιοποιούνται οι εκλογές σαν κολυμπήθρα του Σιλωάμ για τον εξαγνισμό της πολιτικής απάτης (τακτική που εφάρμοζαν και οι προηγούμενοι μόνο που ο ΣΥΡΙΖΑ μας είχε υποσχεθεί ότι «το παλιό τελειώνει…) και πάμε να δούμε το μέγεθος του πολιτικού ψεύδους του ΣΥΡΙΖΑ, όχι πια με όρους Γενάρη 2015, αλλά ακόμα και με βάση τις εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ τον Σεπτέμβρη του 2015.

    Στο «Σχέδιο Κυβερνητικού Προγράμματος – Αύγουστος 2015» με το οποίο πήγε στις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ τον περσινό Σεπτέμβρη, ανάμεσα στα άλλα διαβάζουμε:

• «Η συγκεκριμένη συμφωνία λοιπόν (σσ: το Μνημόνιο του Τσίπρα, δηλαδή) που υπογράφηκε με πραξικοπηματικούς όρους (…)» (σελίδα 4).  

Να, όμως, που ένα χρόνο μετά έχουν πάψει να μιλούν για «πραξικόπημα». Τώρα ισχυρίζονται ότι το (δικό τους) Μνημόνιο έσωσε τη χώρα..    

• Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, λέει το Πρόγραμμα, θα είναι πολιτική «υπεράσπισης (…) της δημόσιας περιουσίας (…)» (σελίδα 5).

Πέρασε κάτι παραπάνω από ένας χρόνος

Ήταν μια περίεργη –πολύ περίεργη– μέρα. Το προηγούμενο βράδυ είχα φτάσει στην Αθήνα και με φιλοξενούσε ένας αγαπημένος φίλος στην Νέα Σμύρνη. Ζέστη και ο κόσμος όλος έξω.

Η πλατεία στις ομορφιές της.

Καφέ, μπαράκια και όλα τα καθίσματα γεμάτα.

Μουσικές, συζητήσεις για το αυριανό δημοψήφισμα σχεδόν σε κάθε παρέα.

Ουρές δεκάδων ανθρώπων έξω από κάθε τράπεζα.

Αγανάκτηση.

Εικόνα πιθανής επικράτησης του Ναι.

Όμως εγώ ήρθα να ψηφίσω ΟΧΙ.

Κι εκείνη την μέρα και το επόμενο πρωί, τριγυρνώντας μεταξύ παραλιακής και Πειραιά, κατάλαβα καλά πόσο ταξική ήταν αυτή η ψηφοφορία και πόσο διαφορετικά θα ψήφιζαν οι φτωχοί από τους περισσότερο βολεμένους και τους πλούσιους.

Πόσο λιγότερο φοβισμένοι ήταν οι φτωχοί από την τρομοκρατία των ΜΜΕ και τις δηλώσεις του Γιούνκερ πως η ψήφος υπέρ του ΟΧΙ θα σήμαινε την αποπομπή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Φυσικά και δεν έτρεφα –από το 2014 έγραφα για αυτό– την παραμικρή εμπιστοσύνη στον Τσίπρα και στο κόμμα του.

‘Όμως είχα πάρει, τοις μετρητοίς τις απειλές των μαφιόζων εταίρων και δεν μπορούσα να φανταστώ το μέγεθος της ξετσιπωσιάς αυτού του αλήτη.

Δεν μπορούσα να παραδεχτώ ότι στην πραγματικότητα Τσίπρας και δανειστές τα είχαν βρει καιρό πριν και είχαν ήδη συμφωνήσει για το νέο μνημόνιο, βδομάδες πριν ο Τσίπρας «συγκινημένος» προκηρύξει το δημοψήφισμα.

Τι είναι το μνημόνιο, θεία;

Καλησπέρα Πιτσιρίκο,

Την αποφράδα εκείνη ημέρα των εκλογών επισκέφθηκα την αδερφή μου. Την ώρα του φαγητού σκάει διά στόματος του δεκάχρονου ανιψιού μου, που έχει πάρει το πιο σοβαρό ύφος του κόσμου, η εξής ερώτηση: «τι είναι το μνημόνιο, θεία»;

Φορώντας το πιο αδιάφορο κι ανέκφραστο προσωπείο -και με τελείως αποχρωματισμένη φωνή-, του απαντώ με δέκα λέξεις:

«Μνημόνιο είναι μια οικονομική συμφωνία μεταξύ κρατών, τίποτε το αξιόλογο».  Α μάλιστα, λέει ο μικρός σκύβοντας το κεφάλι.
Ξέρεις κάτι, αγόρι μου; Ντρέπομαι αλλά για πρώτη φορά «το θειάκι» σου είπε ψέματα.
Όχι, αγόρι μου, δεν είναι αυτό το μνημόνιο.

Μνημόνιο είναι ο λόγος που η μαμά δεν πηγαίνει πια στη δουλειά. Όχι, δεν την απέλυσαν, αυτή ήθελε να σταματήσει για να περνάει περισσότερο χρόνο με σένα.

Μνημόνιο είναι ο λόγος που ο μπαμπάς λείπει όλη τη μέρα από το σπίτι, και, όταν γυρίζει, δεν παίζει μαζί σου. Όχι, δεν είναι κουρασμένος απλά είσαι μεγάλος πια για ποδοσφαιράκι.
Μνημόνιο είναι ο λόγος που δεν πηγαίνεις πια τόσο συχνά στον παππού και στη γιαγιά στο χωριό. Όχι, δεν φταίει που η βενζίνη κοστίζει πολύ αλλά που εκεί σου κάνουν όλα τα χατίρια και σε κακομαθαίνουν.

Ο μεγάλος συνασπισμός έγινε. Τώρα αναζητεί κυβερνησιμότητα

Φωτογραφία: Theodore Manolopoulos / SOOC

Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος

Ο Αλέξης Τσίπρας επί του παρόντος το αποκλείει σχεδόν με την ίδια θέρμη που απέκλειε και την υπογραφή 3ου μνημονίου. Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, από την πλευρά του, το ζητεί μετ’ επιτάσεως. Οι ντόπιοι ολιγάρχες το απαιτούν και οι κακές γλώσσες λένε ότι Βερολίνο, Παρίσι και Βρυξέλλες συμφώνησαν στη διενέργεια εκλογών, αφού πρώτα έλαβαν διαβεβαιώσεις από τους εγχώριους πολιτικούς συνομιλητές τους πως θα υπάρξει ισχυρή μνημονιακή κυβέρνηση μετά τις κάλπες…

Μεγάλη συζήτηση γίνεται το τελευταίο διάστημα σχετικά με το ενδεχόμενο συγκρότησης μεγάλου κυβερνητικού συνασπισμού ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ μετά τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου. Τηλεαστέρες και πάσης φύσεως πολιτικοί αναλυτές, προβάλλοντας όχι και τόσο αδιάσειστα επιχειρήματα, τάσσονται αναφανδόν υπέρ του εγχειρήματος, ενώ την ίδια στιγμή όλο και περισσότερα κορυφαία στελέχη των δύο κομμάτων συναινούν στο παρασκήνιο.

Λέγεται συχνά ότι όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά, αλλά εδώ φαίνεται πως υπάρχει και κάτι ακόμα. Ο μεγάλος συνασπισμός στην Ελλάδα έχει ήδη συγκροτηθεί. Ήταν ξημερώματα της 14ης Αυγούστου του 2015 όταν 222 βουλευτές από πέντε κοινοβουλευτικά κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, Ποτάμι, ΑΝΕΛ, ΠΑΣΟΚ) ψήφισαν το 3ο μνημόνιο. Είναι μία από τις ελάχιστες φορές στην ελληνική κοινοβουλευτική ιστορία, αν όχι η μοναδική, που ένα τόσο σκληρό και αντιλαϊκό νομοσχέδιο γνωρίζει τόσο ευρύτατη αποδοχή. Πρόκειται για μια πλειοψηφία που όμοιά της δεν εξασφάλισε ποτέ ούτε η Άγκελα Μέρκελ στη γερμανική Βουλή.