Οι πεθαμένοι ξέρουν μονάχα τη γλώσσα των λουλουδιών

by SaneJoker    

Δεν έχει ασφοδίλια, μενεξέδες, μήτε υάκινθους·
πώς να μιλήσεις με τους πεθαμένους.
Οι πεθαμένοι ξέρουν μονάχα τη γλώσσα των λουλουδιών·
γι’ αυτό σωπαίνουν

Γιώργος Σεφέρης, «Ο Στράτης Θαλασσινός ανάμεσα στους αγάπανθους»

~~~~~~~~~~~~~

Στη Θάλαττα δεν έχει αστυνομία. Το πιο κοντινό αστυνομικό τμήμα είναι στο Χελιδόνι. Ο εκεί διοικητής ήταν παλιός συμμαθητής του πατέρα μου. Μαζί πήγαν γυμνάσιο, μαζί πέρασαν στη σχολή υπαξιωματικών. Κι όταν πηγαίναμε στο χωριό περνούσαμε κάποιες φορές απ’ το Χελιδόνι, για να πιουν ένα κρασί παρέα.

Την τελευταία φορά που τον ακολούθησα ήμουν 17 χρονών. Επειδή ήξερα ότι θα βαρεθώ είχα μαζί μου ένα βιβλίο της Πατρίσια Χάισμιθ.

Κάτσαμε στην ταβέρνα απέναντι απ’ το τμήμα. Τον Αντωνάκη, τον φίλο του πατέρα μου, οι χωριανοί τον φώναζαν καπετάνιο -παρότι δεν είχε μπει ποτέ σ’ άλλο πλοίο πέρα απ’ το φέρι μποτ που πάει στη Ζάκυνθο.

Έμοιαζε πολύ με τον πατέρα μου. Κοιλιά απ’ το ποτό και τις γουρνοπούλες, λίγο κόκκινη μύτη, λίγο φασίστας, λίγο αντικομμουνιστής, λίγο χριστιανός. Κλασικός αστυνομικός της παλιάς σχολής.

Έφαγα όση πέτσα άντεχα και ήπια μια μπύρα, χωρίς τσιγάρο, γιατί αυτό ήταν κοινό μυστικό. Το ήξερε ότι κάπνιζα, με είχε μυρίσει και είχε βρει άδεια πακέτα. Αλλά δεν ήθελε να το ξέρει κι εγώ ήθελα την ησυχία μου.

Μπροστά στον πατέρα μου θα κάπνιζα μόνο στην πρώτη άδεια απ’ τον στρατό. Μάλλον γιατί τότε με θεώρησε αρκετά άντρα γι’ αυτό και μου είπε, καθώς πίναμε καφέ στον Σκαραμαγκά: «Άντε, κάνε κι εσύ ένα τσιγάρο.»

Είναι παράξενη η σχέση κάθε γιου με τον πατέρα του, αλλά σίγουρα είναι πολύ πιο απλή απ’ τη σχέση ανάμεσα σε κόρη και μάνα.

~~

Κοντόκουσι ή φυλακή: Οι ηλικιωμένοι της Ιαπωνίας έχουν δυο επιλογές

Φυλακή ή θάνατος. Αυτή φαίνεται πως είναι η κατάληξη ή η επιλογή γα πολλούς Ιάπωνες ηλικιωμένους. Η φτώχεια που αυξάνεται, η αλλοτρίωση, η μοναξιά, η κοινωνική απομόνωση είναι οι λόγοι που οδηγούν τα ηλικιωμένα άτομα να επιλέξουν την παραβατικότητα ή να παραδοθούν σε έναν μοναχικό θάνατο.

Τα βοηθητικά προγράμματα της Πρόνοιας διακόπτονται, οι κοινωνικές παροχές περικόπτονται, οικογένεια δεν υπάρχει, ούτε φίλοι, μόνο μοναξιά, ανασφάλεια και πλήξη. Οι γείτονες δεν χτυπούν την πόρτα. Κανείς δεν έρχεται. Ή θα πεθάνεις μόνος ή θα προτιμήσεις τη φυλακή, όπου θα εξασφαλίσεις φαγητό, συντροφιά και φροντίδα.

H προκλητική δήλωση του Ιάπωνα υπουργού Οικονομικών Τάρο Ασο, επιβεβαιώνει πως στην χώρα του ανατέλλοντος ηλίου και του παραδειγματικού καπιταλισμού σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν, αφού είναι ένα «περιττό βάρος για την οικονομία».

Πρέπει «να επιτρέψουμε στους ηλικιωμένους να βιαστούν να πεθάνουν» για να μην χρειάζεται να πληρώνει το κράτος για την περίθαλψή τους! «Θεός φυλάξοι αν σε αναγκάσουν να συνεχίσεις να ζεις όταν θέλεις να πεθάνεις. Εγώ θα ένιωθα πολύ άσχημα γνωρίζοντας ότι για την νοσηλεία μου πληρώνει η κυβέρνηση. Το πρόβλημα δεν θα λυθεί εκτός και αν τους αφήσεις να βιαστούν να πεθάνουν», είπε ο 72χρονος Ασο σε μια συνάντηση του εθνικού συμβουλίου με θέμα τις μεταρρυθμίσεις στο σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης.

Kodokushi, ο θάνατος της μοναξιάς

Στην Ιαπωνία πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν ολομόναχοι και κανείς δεν το αντιλαμβάνεται, ένα θλιβερό φαινόμενο τόσο συνηθισμένο που έχει αποκτήσει και συγκεκριμένο όνομα- αποκαλείται «kodokushi», που σημαίνει ο θάνατος της μοναξιάς.

Υπάρχουν χιλιάδες kodokushi κάθε χρόνο. Οι άνθρωποι πεθαίνουν τελείως μόνοι και παραμένουν για αρκετό καιρό χωρίς κάποιος να τους ανακαλύψει. Άνθρωποι που βρέθηκαν στο περιθώριο, χωρίς φίλους ή συγγενείς, με λίγα ή καθόλου χρήματα.

Η δαιμονοποίηση της δεμένης οικογένειας

“And, you know, there’s no such thing as society. There are individual men and women and there are families.”Margaret Thatcher, 1987
«Ποτέ δεν θα γινόμουν μέλος μιας ομάδας που θα με δεχόταν ως μέλος της».
Γκραούτσο Μαρξ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Όλοι θα το έχετε παρατηρήσει ότι συχνά κυκλοφορούν κείμενα “ειδικών” και μη, που αναφέρονται στην απειλή της δεμένης-ισχυρής οικογένειας. Το αποκαλούν “σύνδρομο της οικογενειακής πολυκατοικίας” και το παρουσιάζουν ως ένα απ’ τα χείριστα κακά του σύγχρονου κόσμου.

Αυτοί οι ειδικοί θεωρούν ιδιαζόντως νοσηρή την εκτεταμένη οικογένεια, που περιλαμβάνει και τους παππούδες-θείους-ξαδέλφια κλπ, πέρα απ’ τους γονείς και τα ανήλικα παιδιά (την πυρηνική οικογένεια).

Οι ισχυροί δεσμοί μιας οικογένειας, σύμφωνα πάντα με τους “ειδικούς”, υποβαθμίζουν το άτομο, το περιορίζουν.

Αδιαφορώντας για τις οικονομικές συνθήκες (χαμηλοί μισθοί – ανεργία) που αναγκάζουν τους νέους να επιβιώνουν στο πατρικό, οι ψυχολόγοι-ψυχοθεραπευτές επινοούν σύνδρομα και ψευδοεπιστημονικές θεωρίες.

Σύμφωνα με αυτές τις θεωρίες το άτομο πρέπει να μάθει να είναι ανεξάρτητο όσο γίνεται πιο νωρίς, ακόμα κι απ’ την βρεφική ηλικία.

Σας φαίνεται υπερβολή αυτό; Ρωτήστε οποιονδήποτε ψυχολόγο για την προσχολική αγωγή και σε τι χρησιμεύει. Τα παιδιά πριν καν κλείσουν τα δύο τους χρόνια (το πολύ τρία) είναι καλό να βρεθούν σε κάποιον παιδικό σταθμό. Για ποιον λόγο; Για να ανεξαρτοποιηθούν! Από ποιον όμως να ανεξαρτοποιηθούν;

Και, τελικά, γιατί οι γονείς (και ειδικά οι μητέρες), πρέπει να απαλλαχθούν όσο πιο γρήγορα γίνεται απ’ το “βάρος” της ανατροφής των παιδιών τους; Μήπως για να μπορέσουν να επιστρέψουν στην εργασιακή αρένα;

~~

Υπάρχει ένας μεγάλος ρομαντικός μύθος που λέει ότι το Άτομο βρίσκεται σε σύγκρουση με το Κράτος και την Αγορά. Όμως η πραγματικότητα είναι άλλη: Κάθε εξουσία ποντάρει στην αποδυνάμωση των οικογενειακών και κοινοτικών δεσμών.

Η αποθέωση του ατομικισμού είναι αυτή που συντηρεί τη συγκεντρωτική εξουσία.

~~

Ο συνάνθρωπος ως εμπόρευμα...

Γράφει ο mitsos175.

«Αποτροπιασμό προκαλεί η υπόθεση παιδοφιλίας, με δράστη έναν 55χρονο επιχειρηματία από τον Βόλο και θύμα ένα 14χρονο κορίτσι, που εξιχνίασε η Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Κέρκυρας. Πρόκειται για έναν «άνθρωπο» υπεράνω υποψίας -όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις- καθώς είναι εύπορος επιχειρηματίας του Βόλου, παντρεμένος και έχει ένα παιδί. Οι αστυνομικοί συνέλαβαν τον επιχειρηματία την ώρα που επιχειρούσε να βιάσει το κορίτσι μέσα σε δωμάτιο ξενοδοχείου στην Κέρκυρα. Άκουσαν τις φωνές της νεαρής κοπέλας που προσπαθούσε να αντισταθεί και εισέβαλαν την κατάλληλη στιγμή στο χώρο. Αμέσως του πέρασαν χειροπέδες και οδηγήθηκε στην Ασφάλεια του νησιού.

Συνελήφθη και η μητέρα για κατάχρηση ανηλίκου σε ασέλγεια, καθώς σύμφωνα πληροφορίες, ο επιχειρηματίας της έδινε χρήματα και άλλα δώρα προκειμένου να του δίνει για αντάλλαγμα τις κόρες της για την διασκέδασή του. Σε βάρος του επιχειρηματία και της μητέρας σχηματίστηκαν δικογραφίες, ενώ η 14χρονη παρακολουθείται πλέον από παιδοψυχολόγους».

Καθάρματα υπήρχαν πάντοτε και πάντα θα υπάρχουν. «Στην αναμπουμπούλα όμως ο λύκος χαίρεται», έτσι, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, οι «λυκάνθρωποι» ξεσαλώνουν. Δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιοι, οι οποίοι έχουν χρήματα, νομίζουν πως μπορούν να κάνουν τα πάντα. Ότι τα πάντα πουλιούνται κι αγοράζονται.

Βλέπετε η παιδεραστία, ο βιασμός και παρόμοια εγκλήματα, διαπράττονται από άτομα ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας, τάξης, φύλου κλπ. Όμως το χρήμα αρκετές φορές γίνεται μέσο, που ο διεστραμμένος θα δοκιμάσει να ικανοποιήσει τις ορέξεις και τα πάθη του.

Παιδιά-σκλάβοι στην Ελβετία

Χιλιάδες άνθρωποι στην Ελβετία, οι οποίοι εξαναγκάστηκαν σε παιδική εργασία, απαιτούν αποζημίωση για την κλεμμένη παιδική τους ηλικία. Από τη δεκαετία του 1850, εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά απομακρύνθηκαν από τους γονείς τους και στάλθηκαν σε αγροκτήματα για να εργαστούν, μια πρακτική που συνεχίστηκε και κατά τον 20ο αιώνα.

Ο David Gogniat άκουσε ένα δυνατό χτύπημα στην πόρτα. Ήταν δύο αστυνομικοί. «Τους άκουσα να φωνάζουν και συνειδητοποίησα ότι κάτι πήγαινε στραβά. Κοίταξα έξω και είδα ότι η μητέρα μου τους είχε σπρώξει από τις σκάλες,» λέει. «Στη συνέχεια, μπήκε μέσα και έκλεισε την πόρτα. Την επόμενη μέρα, ήρθαν τρεις αστυνομικοί. Ένας ακινητοποίησε την μητέρα μου και οι άλλοι με πήραν μαζί τους». Στην ηλικία των οκτώ, είχε ουσιαστικά απαχθεί και μεταφερθεί σε ένα αγρόκτημα. Ως και σήμερα δεν έχει καμία ιδέα γιατί. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του, ο ίδιος, ο αδερφός του και οι αδελφές του ζούσαν μόνοι τους με τη μητέρα τους. Ήταν φτωχοί, αλλά τα παιδικά του χρόνια ήταν ευτυχισμένα ώσπου μια μέρα, το 1946, όταν γύρισε στο σπίτι από το σχολείο, είδε πως τα αδέλφια του είχαν εξαφανιστεί. Ένα χρόνο αργότερα, ήταν η σειρά του. Οδηγήθηκε σε μια παλιά αγροικία και έγινε εργάτης. Ξυπνούσε πριν τις 06:00 και εργαζόταν πριν και μετά το σχολείο. Η ημέρα του τελείωνε μετά τις 22:00. Αυτός ο επιβλητικός άνδρας, στα 70 του, μοιάζει ευάλωτος, καθώς θυμάται τη συχνή βία από τον θετό του πατέρα. «Θα τον περιέγραφα σχεδόν ως τύραννο …τον φοβόμουν. Ήταν αρκετά οξύθυμος και με χτυπούσε με την παραμικρή αφορμή,» λέει ο Gogniat. Σε μια περίπτωση, όταν ήταν μεγαλύτερος, θυμάται ότι αντέδρασε βίαια ο ίδιος, άρπαξε τον πατριό του, τον έσπρωξε στον τοίχο και ήταν έτοιμος να τον χτυπήσει. Εκείνος όμως τον απείλησε: «Αν με χτυπήσεις, εγώ θα πω να σε στείλουν σε ίδρυμα». Έτσι ο David υπαναχώρησε. Τα αδέλφια του ζούσαν με οικογένειες σε κοντινό χωριό. Τα έβλεπε σπάνια. Τους έλειπε, πολύ, η μητέρα τους. Αλληλογραφούσαν και υπήρξαν περιστασιακές επισκέψεις. Μια μέρα η μητέρα του έκανε μια τολμηρή προσπάθεια να πάρει τα παιδιά της πίσω. Ήρθε με ένα ζευγάρι Ιταλών σε ένα Fiat Topolino και είπε ότι θα έπαιρνε τα αδέλφια του για μια βόλτα. Ο David δεν ήταν εκεί, αλλά ήταν το θέμα συζήτησης στο χωριό όταν επέστρεψε εκείνο το βράδυ. Η αστυνομία έφερε πίσω τα παιδιά τρεις ημέρες αργότερα. «Το γεγονός ότι η μητέρα μου κανόνισε να «απαγάγει» τα παιδιά της και να τα φέρει πίσω στο σπίτι στη Βέρνη μαζί της δείχνει ακριβώς πόσο πολύ είχε αγωνιστεί ενάντια στις αρχές,» λέει ο Gogniat. Με τον θάνατο της μητέρας του, έκανε μια συγκλονιστική ανακάλυψη. Βρήκε έγγραφα που αποδείκνυαν ότι πλήρωνε χρήματα στις ανάδοχες οικογένειες για τη συντήρηση των τεσσάρων παιδιών της, που είχαν απομακρυνθεί βιαίως από εκείνη και εργάζονταν ως μισθωμένοι εργάτες.

Ο Gogniat, ο αδελφός του και οι δύο αδελφές του ήταν «παιδιά με σύμβαση» ή verdingkinder όπως είναι γνωστά στην Ελβετία. Η πρακτική της χρησιμοποίησης παιδιών ως φθηνό εργατικό δυναμικό στα αγροκτήματα και τα σπίτια άρχισε την δεκαετία του 1850 και συνεχίστηκε μέχρι το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Η ιστορικός Loretta Seglias λέει πως τα παιδιά τα έπαιρναν για «οικονομικούς λόγους τις περισσότερες φορές …μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Ελβετία δεν ήταν μια πλούσια χώρα, και πολλοί από τους κατοίκους ήταν φτωχοί». Η γεωργία δεν ήταν μηχανοποιημένη και έτσι τα αγροκτήματα χρειάζονταν την παιδική εργασία. Εάν ένα παιδί έμενε ορφανό, αν ο γονέας ήταν άγαμος, υπήρχε ο φόβος της παραμέλησης ή αν είχε την ατυχία να έχει γεννηθεί φτωχό, οι τοπικές αρχές θα παρέμβαιναν.

Στους δρόμους της απόγνωσης

   

Τώρα πια το κοινωνικό περιθώριο δεν είναι μια απλή θεωρητική ταξινόμηση. Είναι η άγρια πραγματικότητα χιλιάδων ανθρώπων που ζουν, χωρίς καλά καλά να το καταλάβουν, στους δρόμους της απόγνωσης.

 

Γρηγόρης …, 31 ετών

 

Κοιμάται στο αυτοκίνητό του μήνες τώρα, σχεδόν από τη στιγμή που έχασε τη δουλειά του. Οταν θέλει να ξεφύγει από τον εφιάλτη που ζει, ακούει και γράφει μουσική…

«Δούλευα ως security και ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα μείνω χωρίς δουλειά. Είναι εφιαλτικό να αισθάνεσαι ξαφνικά αποκομμένος από την ίδια τη ζωή. Είχα δουλειά, είχα σπίτι, είχα μια οργανωμένη καθημερινότητα. Τώρα δεν έχω τίποτα.

Μένω στο αυτοκίνητό μου και τρώω όπου βρω. Ψάχνω κάθε μέρα για δουλειά. Με τις αγγελίες στο χέρι είμαι, αλλά τίποτα… Στην αρχή πίστευα ότι θα έβρισκα κάτι, αλλά σιγά σιγά η ελπίδα σβήνει και τη θέση της παίρνει η απογοήτευση, η απελπισία, η απόγνωση, η κατάθλιψη. Υπάρχουν μέρες που νομίζω ότι εδώ είναι το τέρμα. Και άλλες που σκέφτομαι ότι είμαι μικρός ακόμα για να τα παρατήσω, να μην προσπαθήσω ξανά και ξανά να αποκτήσω ό,τι έχασα».

Ο Γρηγόρης παίρνει μια ανάσα και σαν να συλλογίζεται τι τον περιμένει, ανοίγει την καρδιά του: «Δεν ξέρω πώς θα τα καταφέρω να σταθώ στα πόδια μου.

Δεν είμαι ο μόνος. Καθημερινά, βλέπω νέους ανθρώπους να αναζητούν ένα πιάτο φαγητό. Σίγουρα και αυτοί ψάχνουν για δουλειά. Με πιάνει τρέλα…».

 

Ο 31χρονος άνεργος είναι περήφανος. Θέλει να τα καταφέρει μόνος. Οταν τον ρωτάμε αν έχει οικογένεια, χαμογελά πικρά και λέει: «Ο πατέρας μου μένει εδώ στην Αθήνα, έχει κάνει άλλη οικογένεια, η μητέρα μου στην Ηλεία… Δεν έχω καμία επαφή με κανέναν. Ισως αν ζούσε η αδερφή μου… Καλύτερα μόνος.

 

Οπως έπεσα θα ξανασηκωθώ. Εχω διάθεση για δουλειά. Θα συνεχίσω να αναζητώ και ελπίζω ότι κάποια στιγμή, όχι πολύ αργά για μένα, κάτι θα βρω. Δεν γίνεται να συνεχίσω να ζω μέσα σε ένα αυτοκίνητο για πολύ. Αισθάνομαι αποκομμένος από όλους και απ’ όλα… Με πνίγει η αδικία αλλά τι να κάνω…»

ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Υπάρχει ένα ζήτημα πολύ σοβαρό.  Κάτι που με τρελλαίνει πιο πολύ από όλα τα άλλα παρανοϊκά που συμβαίνουν γύρω μας, στην μεγάλη πορεία της κατάντιας όλου του λαού μας. Δεν είναι ούτε οι μνημονιακοί δημοσιογράφοι, ούτε η μνημονιακή κυβέρνηση, ούτε οι μνημονιακοί αφεντάδες… τίποτα από όλα αυτά.

 

Με τρελλαίνουν ΟΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ ΓΟΝΕΙΣ. Είναι μια νέα φάρα ανθρώπων που αν δεν το έχετε καταλάβει είναι οι προστάτες της αθλιότητας σε κάθε κοινωνικό επίπεδο. Είναι οι άνθρωποι που χαίρονται που το παιδί τους βρήκε επί τέλους μια ΔΟΥΛΙΤΣΑ, και θα παίρνει ΕΝΑ ΧΑΡΤΖΙΛΙΚΑΚΙ. Το σπούδασαν, έβγαλε τα μάτια του για να το καταφέρει, θυσίασαν τα νιάτα τους για να δώσουν στα παιδιά τους όλα τα απαραίτητα εφόδια για να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους.

Ξαφνικά έρχεται ένας μ@λάκας και τους ανακοινώνει πως για τα επόμενα 20? 30? 40? χρόνια τα παιδιά τους  ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΟΝΕΙΡΑ. Τους ανακοινώνουν πως τα παιδιά τους θα εργάζονται με δυο τρία κατοστάρικα, 12-14 ώρες την ημέρα, σαν καρπαζοεισπράκτορες, θα χρειαστεί να δουλεύουν ακόμα και χωρίς να πληρώνονται, χωρίς δυνατότητες καν να φτιάξουν μια δική τους οικογένεια, θα ζουν σ΄ενα κόσμο σάπιο που οι θεοί είναι τα διάφορα αι χάσου και οι διάφορες γκαγκάδες, κι εκείνοι ονειρεύονται το παιδί να βρει μια ΟΠΌΙΑΔΗΠΟΤΕ ΔΟΥΛΙΤΣΑ για να έχει ένα ΠΙΑΤΟ ΦΑΓΑΚΙ…..

Αν υπάρχει μια κατηγορία πολιτών που θα έπρεπε να έχουν φέρει το κόσμο ανάποδα και να κάνουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ για να ζήσουν τα παιδιά τους σ΄ενα κόσμο καλύτερο είναι ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ.  Εχω συγκρουστεί με πολλούς φίλους αυτό το καιρό γιατί δεν πιέζω τα παιδιά να βρουν μια δουλίτσα και το παίζουν χλιδάνεργοι.