Ωνάσεια σχολεία: Η «αριστεία» κατεδαφίζει τη δημόσια εκπαίδευση

Με τυμπανοκρουσίες ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Παιδείας ανακοίνωσαν ότι, σε συνεργασία με το Ίδρυμα  Ωνάση, πρόκειται  να  τεθούν σε λειτουργία 22 Δημόσια Ωνάσεια Σχολεία, 11 γυμνάσια και 11 λύκεια, από τα οποία 12 στο Λεκανοπέδιο Αττικής και 10 στην υπόλοιπη χώρα. Προτεραιότητα δόθηκε σε ευάλωτες περιοχές, όπου υπάρχοντα σχολεία θα μετατραπούν σε πρότυπα-Ωνάσεια, με γενναιόδωρη  χρηματοδότηση από το Ίδρυμα Ωνάση για βελτίωση των υποδομών τους και της στελέχωσής τους.

Ο πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση, ο κ. Αντώνης Παπαδημητρίου, δήλωσε ότι «Για το Ίδρυμα Ωνάση, η ισότιμη πρόσβαση στη σύγχρονη εκπαίδευση και στην καινοτομία αποτελεί προτεραιότητα. (…) Στόχος μας είναι να δώσουμε ίσες ευκαιρίες σε αυτούς που δεν τις έχουν και να δημιουργήσουμε το δημόσιο σχολείο του αύριο που θα αγαπήσουν μαθητές, γονείς και καθηγητές»,

Αν όμως αυτός είναι ο στόχος, τότε το αποτέλεσμα κατά πάσα πιθανότητα θα είναι εντελώς αντίθετο από το προσδοκώμενο. Και ο λόγος είναι απλός, ότι η είσοδος των  μαθητών στο Ωνάσειο  γυμνάσιο θα γίνεται με εξετάσεις. Τι σημαίνει αυτό; Ότι, όπως έγινε και με τα ήδη υπάρχοντα πρότυπα σχολεία, οι γονείς και οι μαθητές που θέλουν να μπουν στο προνομιούχο αυτό σχολείο θα πληρώσουν για φροντιστήρια και για ιδιαίτερα. Άρα,  εκείνοι «που δεν τις έχουν» τις ίσες ευκαιρίες θα μείνουν εκτός νυμφώνος και θα αναγκαστούν  να πάνε σε άλλο δημόσιο σχολείο, μακριά από τον τόπο  κατοικίας τους.

Οι πεθαμένοι ξέρουν μονάχα τη γλώσσα των λουλουδιών

by SaneJoker    

Δεν έχει ασφοδίλια, μενεξέδες, μήτε υάκινθους·
πώς να μιλήσεις με τους πεθαμένους.
Οι πεθαμένοι ξέρουν μονάχα τη γλώσσα των λουλουδιών·
γι’ αυτό σωπαίνουν

Γιώργος Σεφέρης, «Ο Στράτης Θαλασσινός ανάμεσα στους αγάπανθους»

~~~~~~~~~~~~~

Στη Θάλαττα δεν έχει αστυνομία. Το πιο κοντινό αστυνομικό τμήμα είναι στο Χελιδόνι. Ο εκεί διοικητής ήταν παλιός συμμαθητής του πατέρα μου. Μαζί πήγαν γυμνάσιο, μαζί πέρασαν στη σχολή υπαξιωματικών. Κι όταν πηγαίναμε στο χωριό περνούσαμε κάποιες φορές απ’ το Χελιδόνι, για να πιουν ένα κρασί παρέα.

Την τελευταία φορά που τον ακολούθησα ήμουν 17 χρονών. Επειδή ήξερα ότι θα βαρεθώ είχα μαζί μου ένα βιβλίο της Πατρίσια Χάισμιθ.

Κάτσαμε στην ταβέρνα απέναντι απ’ το τμήμα. Τον Αντωνάκη, τον φίλο του πατέρα μου, οι χωριανοί τον φώναζαν καπετάνιο -παρότι δεν είχε μπει ποτέ σ’ άλλο πλοίο πέρα απ’ το φέρι μποτ που πάει στη Ζάκυνθο.

Έμοιαζε πολύ με τον πατέρα μου. Κοιλιά απ’ το ποτό και τις γουρνοπούλες, λίγο κόκκινη μύτη, λίγο φασίστας, λίγο αντικομμουνιστής, λίγο χριστιανός. Κλασικός αστυνομικός της παλιάς σχολής.

Έφαγα όση πέτσα άντεχα και ήπια μια μπύρα, χωρίς τσιγάρο, γιατί αυτό ήταν κοινό μυστικό. Το ήξερε ότι κάπνιζα, με είχε μυρίσει και είχε βρει άδεια πακέτα. Αλλά δεν ήθελε να το ξέρει κι εγώ ήθελα την ησυχία μου.

Μπροστά στον πατέρα μου θα κάπνιζα μόνο στην πρώτη άδεια απ’ τον στρατό. Μάλλον γιατί τότε με θεώρησε αρκετά άντρα γι’ αυτό και μου είπε, καθώς πίναμε καφέ στον Σκαραμαγκά: «Άντε, κάνε κι εσύ ένα τσιγάρο.»

Είναι παράξενη η σχέση κάθε γιου με τον πατέρα του, αλλά σίγουρα είναι πολύ πιο απλή απ’ τη σχέση ανάμεσα σε κόρη και μάνα.

~~

Πρώτα εκμετάλλευση, μετά απέλαση

Η πρόσφατη μετάφραση του κειμένου ”Κέντρα Κράτησης Μεταναστών: Εδώ είναι Γκουαντάναμο” κατέδειξε τις φρικαλεότητες που λαμβάνουν χώρα στα κέντρα κράτησης μεταναστών στη Βρετανία. Το παρόν κείμενο μας πάει πέρα από τα κέντρα κράτησης και διεισδύει στους εργασιακούς χώρους μεταναστών στο πολύβουο Λονδίνο, όπου η αφηγήτρια, μία καμαριέρα που ξεκίνησε ένα μπλογκ με στόχο την ενημέρωση, την οργάνωση συλλογικών αγώνων και τον συνδικαλισμό, μας ξεναγεί σε έναν από τους πιο σκληρούς εργασιακούς κλάδους, αυτόν της εστίασης. Η παραβίαση των εργασιακών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η ολοκληρωτική έλλειψη σεβασμού για τον άνθρωπο στο όνομα του κέρδους, τα καθημερινά βιώματα εξευτελισμού από πελάτες και αφεντικά, η κούραση, η εξάντληση και η έλλειψη αλληλεγγύης και αγώνων, διαγράφουν μία ασφυκτική πραγματικότητα για χιλιάδες μετανάστες. Αυτή τη στιγμή, χιλιάδες άνθρωποι στη Βρετανία ζουν με το φόβο της σύλληψης, της απέλασης και της αβεβαιότητας του μέλλοντος. Όμως ποιοί είναι αυτοί; Τι αντιμετωπίζουν στο εργασιακό  περιβάλλον και την καθημερινή τους ζωή και πως διαμορφώνονται οι εμπειρίες τους σε μία χώρα που γίνεται ολοένα λιγότερο ανεκτική στη διαφορετικότητα;

 

 

μετάφραση και εισαγωγή: Black Cat

Πριν μερικές εβδομάδες οι εργαζόμενοι στις κουζίνες του εστιατορίου Byron Burger, που κατάγονται από διάφορες χώρες του κόσμου, κλήθηκαν να συμμετάσχουν σε ένα εκπαιδευτικό σεμινάριο. Όταν έφτασαν βρήκαν την αστυνομία μετανάστευσης να τους περιμένει και ως αποτέλεσμα συνελήφθησαν και απελάθηκαν 35 άνθρωποι. Οι υπόλοιποι κρύβονται κάπου εκεί έξω. Κάποιοι από τους υπαλλήλους αυτούς εργάζονταν στο Byron εδώ και τέσσερα χρόνια. Το Byron Burger σκόπευε να τους εργοδοτεί ενόσω μπορούσε να τους εκμεταλλεύεται με χαμηλό κόστος και να τους πετάξει στο δρόμο ανερυθρίαστα όταν πλέον η εργοδότησή τους δεν  συνέφερε οικονομικά την εταιρία. Η λογική πίσω από την εκμίσθωση εργατών χωρίς χαρτιά είναι πολύ απλή: η εταιρία δεν τους παρέχει το κατώτατο όριο μισθού και δεν σέβεται τους βασικούς εργασιακούς κανονισμούς ούτε τα ανθρώπινα δικαιώματα τους.

Τα γουρούνια δεν πολεμούν

Οι τζιχαντιστές, οι τρομοκράτες, που σκοτώνουν στα αεροδρόμια, στις πλατείες, στα χωριά, είναι ψυχοπαθείς.
Οι πιλότοι, οι στρατιώτες, που βομβαρδίζουν τα νοσοκομεία, τις πόλεις, τα χωριά, είναι ήρωες.

Οι «εγκέφαλοι», αυτοί που σχεδιάζουν τις τρομοκρατικές ενέργειες, είναι φανατικοί.
Οι στρατηγοί, αυτοί που σχεδιάζουν τις αεροπορικές επιθέσεις, είναι παρασημοφορεμένοι.

Οι φονταμενταλιστές, αυτοί που χρηματοδοτούν τις σφαγές αμάχων, είναι τέρατα.
Οι πολιτικοί, αυτοί που εγκρίνουν τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, είναι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι.

Οι βιομήχανοι, όταν πουλάνε όπλα στους ισλαμιστές, είναι έμποροι θανάτου.
Οι βιομήχανοι, όταν πουλάνε όπλα στους χριστιανούς, είναι επιχειρηματίες.

Οι δυτικοί, όταν δολοφονούνται, είναι αθώα θύματα.
Οι τριτοκοσμικοί, όταν δολοφονούνται, είναι αριθμοί.

~~

Χολιγουντιακή ταινία β’ διαλογής έχει γίνει ο κόσμος.
Κι οι πεποιθήσεις μας σαν να βγαίνουν από κακογραμμένο σενάριο.

Οι καλοί σκοτώνουν γιατί είναι καλοί και θέλουν να προστατέψουν τη δημοκρατία (μας), την ελευθερία (μας), την ειρήνη (μας), τη θρησκεία (μας), την οικογένεια (μας).

Οι κακοί σκοτώνουν γιατί είναι κακοί και θέλουν να καταστρέψουν τη δημοκρατία (μας), την ελευθερία (μας), την ειρήνη (μας), τη θρησκεία (μας), την οικογένεια (μας).

Όλοι σκοτώνουν, αλλά κάποιοι σκοτώνουν για καλό σκοπό κι άλλοι για κακό σκοπό. Κι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα (μας).