Φονιάδες των λαών

Έχει πολλή πλάκα η κατάσταση των πραγμάτων στην σημερινή Ελλάδα, φίλε Πιτσιρίκο, ιδίως όταν έχεις την πολυτέλεια να την παρακολουθείς από αρκετά μακριά.

Περισσότερο γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι θα μπορούσες κι εσύ ο ίδιος να έκανες –έστω και με βαριά καρδιά– ξανά μια από τα ίδια.

Να ήσουν πχ στο Σύνταγμα και να φώναζες «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι».

Να έπαιρνες τα 60 δευτερόλεπτα δημοσιότητας που δικαιούσαι στην τηλεόραση, και να έλεγες πως «ο πρόεδρος Ομπάμα είναι ανεπιθύμητος στην Ελλάδα».

Να γέμιζες με συνθήματα το Twitter και το Facebook.

Κάποιοι ίσως και να μπορούσαν να μηδενίσουν το κοντέρ, γράφοντας πχ την Πέμπτη που το αεροπλάνο του Αμερικανού προέδρου θα απογειώνεται από το ΕΛΒΕΝ, πως ο αγώνας του προηγούμενου 48ωρου δικαιώθηκε.

Τον διώξαμε τον κερατά!

Το πρόβλημα, βέβαια, του τόπου ήταν –και εξακολουθεί να είναι– όχι οι «ανεπιθύμητοι» αλλά οι επιθυμητοί «ηγέτες». Τσίπρας, Μητσοτάκης, Σαμαράς, Βενιζέλος, ΓΑΠ, Καραμανλής, Λεβέντης, Θεοδωράκης, Μιχαλολιάκος, καναλάρχες και ολιγάρχες, δημοσιογράφοι με το «δ» κεφαλαίο ή μικρό, δήμαρχοι τύπου Πατούλη, Κομίνη, Ψινάκη και Μπέου, καλλιτέχνες και λογοτέχνες του δίφραγκου και της κολιγιάς, και πόσοι άλλοι ακατανόμαστοι.

Όλοι τους επιθυμητοί από μεγάλο τμήμα του πληθυσμού και όχι τόσο πολύ ανεπιθύμητοι από τους υπόλοιπους.

Το να καλέσουμε –και να οργανώσουμε– τον λαό στο να μην πληρώνει συγκεκριμένους φόρους εμπεριέχει τον κίνδυνο της εισαγγελικής δίωξης.

Το να οργανώσουμε μια απεργία διαρκείας ενάντια στην πολιτική των μνημονίων «δεν είναι του παρόντος», άσε που και να το πούμε «ποιος θα μας ακούσει και ποιος θα μας ακολουθήσει».

Το να καταγγείλουμε ανοιχτά και να μποϋκοτάρουμε τις δραστηριότητες συγκεκριμένων Νενέκων είναι «απάνθρωπο» και δεν ταιριάζει «με το ήθος της αριστεράς».   

ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ ΤΟ ΒΕΛΓΙΟ ΚΑΙ Η ΙΤΑΛΙΑ

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ*

Το ερώτημα αν «αυτός ο νόμος αφορά κι εμένα» δεν ήταν μόνο στην Ελλάδα που ακούστηκε πιο συχνά απ’ οποιοδήποτε άλλο τη διετία 2010 – 2011. Και στην υπόλοιπη Ευρώπη τέθηκε κατ’ αναντιστοιχία το ίδιο ακριβώς ερώτημα: «Κατά πόσο ό,τι γίνεται στην Ελλάδα αφορά κι εμάς». Πολλοί λίγοι μπορούσαν να δεχτούν ότι η Ελλάδα ήταν το πειραματόζωο ή ο ευαίσθητος κρίκος για να ενταχθεί όλη η Ευρώπη στα Μνημόνια και να αποτελέσει το καινούργιο λαμπρό πεδίο δόξας του ΔΝΤ. Υπήρχε ακόμη περιθώριο για να πιάνουν τόπο οι αιτιάσεις της αστικής τάξης περί ελληνικής εξαίρεσης και χρόνιας ασωτίας που οδήγησε στην κρίση, ενώ η ίδια κέρδιζε χρόνο ωθώντας τον ένα λαό της Ευρώπης να στρέφεται ενάντια στον άλλο. Ειδικά το 2010.

Το 2011-2012 η κατάσταση άλλαξε με την ένταξη στον Μηχανισμό δανειοδότησης κι άλλων χωρών που πλέον ήταν πολλές για να μπορεί να αποδοθεί η αιτία της υπερχρέωσης στην «εξαίρεσή» τους. Ακόμη και τότε όμως υπήρχαν περιθώρια επανάπαυσης∙ και των από πάνω και των από κάτω, μεταθέτοντας τις δύσκολες αποφάσεις για το απώτερο μέλλον.

Το 2013 διαμορφώνεται ένα νέο τοπίο όταν η κρίση πλήττει πλέον όλη την Ευρώπη, παύει δηλαδή να είναι ένα φαινόμενο της περιφέρειας της ευρωζώνης όπως συνέβαινε στο ξέσπασμά της όταν λόγω της αρχιτεκτονικής του κοινού νομίσματος η κρίση έπληξε πρωτίστως τις μεσογειακές χώρες της Ευρώπης, και μπαίνει στην ημερήσια διάταξη των ασταθών ούτως ή άλλως κυβερνήσεων η ανάγκη άμεσης ψήφισης αντιλαϊκών μέτρων. Τότε ακριβώς, όταν για πρώτη φορά πλήττεται η Ευρώπη από την ύφεση με την είσοδο του 2013, είναι που δικαιώνεται η ερμηνεία του ελληνικού παραδείγματος ως πειραματόζωο ή αδύναμου κρίκου. Η Ελλάδα κι η περιφέρεια της ευρωζώνης παύουν να αποτελούν αποδιοπομπαίο τράγο όταν επίσης μαζί με την εμφάνιση της ύφεσης και την επιτάχυνση της επίθεσης του κεφαλαίου αρχίζουν κι οι πρώτες εργατικές αντιδράσεις απέναντι στον Αρμαγεδδώνα.

Το 2014, ειδικά το δεύτερο εξάμηνό του, μπορούμε να πούμε ότι είμαστε μάρτυρες της μετάδοσης του ελληνικού ιού στην Δυτική Ευρώπη. Οι παρατεταμένες εργατικές διαμαρτυρίες που συγκλονίζουν το Βέλγιο, όπου έχει την έδρα της η ΕΕ, και την Ιταλία, την τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης σηματοδοτούν μια νέα φάση τόσο στη διαχείριση της κρίσης, όσο και στις αντιδράσεις απέναντί της. Από κοινού, και ξέροντας επίσης ότι προ των πυλών είναι νέα, πιο απειλητικά κύματα επίθεσης και εργατικών αγώνων, δημιουργούν την βάσιμη ελπίδα ότι η αφύπνιση των ευρωπαϊκών λαών μπορεί να δημιουργήσει τους όρους για να ανατραπεί η επίθεση και να δημιουργηθούν σοβαρά ρήγματα στην πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων.

ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ ΟΙ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ
Η νέα κυβέρνηση που ορκίστηκε τον Οκτώβριο στο Βέλγιο μπορεί να ξεκινούσε αναπαράγοντας όλες τις παθογένειες του βελγικού πολιτικού συστήματος, ειδικότερα μια τάση παραλυσίας λόγω της αντίθεσης μεταξύ φτωχού γαλλόφωνου νότου και πλούσιου φλαμανδόφωνου βορά, όπως εκφράστηκε με τις διαπραγματεύσεις που διήρκεσαν πέντε ολόκληρες μήνες μέχρι να συμφωνηθεί ο σχηματισμός κατ’ αντιστοιχία με ό,τι είχε συμβεί και το 2010 όταν οι διαπραγματεύσεις διήρκεσαν 18 ολόκληρους μήνες, αυτή τη φορά εν τούτοις υπήρχε μια ουσιώδη πολιτική αλλαγή. Πρώτη φορά μετά από 26 χρόνια δεν συμμετείχαν στην κυβέρνηση οι σοσιαλιστές. Επιπλέον, στη νέα κυβέρνηση συμμαχίας ξεχωρίζει η βαριά σφραγίδα της φλαμανδικής άκρας Δεξιάς, και δικαιολογημένα καθώς το εθνικιστικό κόμμα Νέα Φλαμανδική Συμμαχία, το ένα από τα τρία φλαμανδικά κόμματα που συμμετέχουν στον συνασπισμό, έλαβε το 20% των ψήφων. Το Μεταρρυθμιστικό κόμμα του νέου πρωθυπουργού, Σαρλ Μισέλ, που είναι το μοναδικό κόμμα το οποίο προέρχεται από την γαλλόφωνη Βαλονία είχε κερδίσει λιγότερο από το 10% των ψήφων και δίνει την επίφαση της εθνικής ενότητας. Κάλλιστα επομένως η νέα κυβέρνηση μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια κυβέρνηση των πλουσίων του Βελγίου, με μάρτυρα την απόφαση των Φλαμανδών να θέσουν μετά από καιρό κατά μέρους τα αποσχιστικά τους αιτήματα από τη στιγμή που για πρώτη φορά τόσο έντονα και καθαρά η δική τους πολιτική ατζέντα μετατρέπεται σε κυβερνητικές εξαγγελίες.

Ή δρούμε ή σκάμε

Αγαπητέ πιτσιρίκο, είμαι η Έφη:

Υπήρξαν φορές που φοβήθηκα κάποιες τελευταίες φορές που έλαβα μέρος σε πορεία διαμαρτυρίας. Πέρα από το γεγονός ότι ένιωθα μία διάχυτη απογοήτευση για το γεγονός ότι συμβαίνουν τα ίδια και τα ίδια, δεν σας κρύβω ότι φοβήθηκα.

Φοβήθηκα την έντονη καταστολή, φοβήθηκα τους μπάτσους με τις ασπίδες, τα γκλομπ, τα χημικά και τις άγριες επιθέσεις προς διαδηλωτές.

Κάποτε, δεν φοβόμουν καθόλου, έλεγα «σκασίλα μου, θα είμαι κάθε μέρα στο δρόμο» και κατάφεραν να με φοβίσουν. Φοβήθηκα για την σωματική μου ακεραιότητα.

Από τις κινητοποιήσεις του 2008 μέχρι σήμερα, αντιμετωπίζω αναπνευστικά προβλήματα λόγω του άσθματος που ενεργοποιήθηκε από την ανεξέλεγκτη ρίψη χημικών.

Με μετέφεραν σε νοσοκομείο και νοσηλεύτηκα για μία μέρα, θυμάμαι. Οι γιατροί μου είπαν τότε: «δεν πρέπει να ξαναπάς σε πορεία».

Τότε εκνευρίστηκα και είπα: «όχι εγώ θα ξαναπάω». Μου είπαν τουλάχιστον αν ξαναπάς να παίρνεις μαζί σου αντιασφυξιογόνο μάσκα. Αυτές που, αν σε πιάσουν δηλαδή, σε χώνουν μέσα για «οπλοκατοχή».

Τελικά, ξαναπήγα αλλά πρόσεχα, έβρισκα σημεία για να μπορέσω να φύγω γρήγορα. Ο φόβος ήταν μαζί μου διαρκώς.

Με τον καιρό, καθώς επιδεινωνόταν η κατάσταση με το άσθμα μου, σταμάτησα να πηγαίνω. Αλλά ένιωθα άσχημα, κάτι μέσα μου μού φώναζε «σε νίκησαν».

Πέθανε ο Λουκάνικος, ο "σκύλος επαναστάτης"

ΕΦΥΓΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΣΕ

Πέθανε σε ηλικία δέκα ετών ο αγαπητός σε όλους μας τετράποδος Λουκάνικος. Ο "σκύλος επαναστάτης, "σκύλος της πρώτης γραμμής στην Ελλάδα", όπως τον είχαν αποκαλέσει και όχι άδικα αφού έδινε το παρών σε κάθε διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας.

Ο Λουκάνικος, τον οποίο είχε βαφτίσει Θεόδωρο ο άνθρωπος που τον είχε εντοπίσει σε μικρή ηλικία να περιφέρεται στο κέντρο της Αθήνας είχε γίνει η μασκότ των διαδηλωτών ενώ μαζί του ασχολήθηκαν το BBC, το CNN, το Al Jazeera.

 

Μάλιστα, έγινε εξώφυλλο σε δεκάδες περιοδικά ανά τον κόσμο, έγινε τραγούδι, και η απόλυτη καταξίωση ήρθε όταν το περιοδικό TIME τον ενέταξε στις 100 προσωπικότητες της χρονιάς του 2011.

 

Πρωτοστατούσε στις πορείες του 2011, αλλά και των προηγούμενων ετών, στο κέντρο της Αθήνας, πάντα στο πλευρό των εξεγερμένων. Τα σωθικά του πνίγηκαν από τα χημικά της αστυνομίας, το κορμί του γέμισε πληγές από τις κλωτσιές των αστυνομικών. Πριν δύο χρόνια ο καφετί σκύλος εξαφανίσθηκε από την πλατεία Συντάγματος και αποσύρθηκε από την ενεργό συμμετοχή σε πορείες και διαδηλώσεις. Επέστρεψε, κουρασμένος και με σοβαρά προβλήματα υγείας στο σπίτι του ανθρώπου που όλα αυτά τα χρόνια τον φρόντιζε και τον περιέθαλπτε. Εκεί, δίπλα στον ανώνυμο φίλο του, ο Θόδωρος έζησε τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του. Ώς την ημέρα που η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά.

 

Πρωτοστατούσε στις πορείες του 2011, αλλά και των προηγούμενων ετών, στο κέντρο της Αθήνας, πάντα στο πλευρό των εξεγερμένων. Τα σωθικά του πνίγηκαν από τα χημικά της αστυνομίας, το κορμί του γέμισε πληγές από τις κλωτσιές των αστυνομικών. Πριν δύο χρόνια ο καφετί σκύλος εξαφανίσθηκε από την πλατεία Συντάγματος και αποσύρθηκε από την ενεργό συμμετοχή σε πορείες και διαδηλώσεις. Επέστρεψε, κουρασμένος και με σοβαρά προβλήματα υγείας στο σπίτι του ανθρώπου που όλα αυτά τα χρόνια τον φρόντιζε και τον περιέθαλπτε. Εκεί, δίπλα στον ανώνυμο φίλο του, ο Θόδωρος έζησε τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του. Ώς την ημέρα που η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά.