Διαδηλωτές στο Αμβούργο: «Κλείστε τον καπιταλισμό»

Όταν η Μέρκελ έκανε πριν από μερικά χρόνια τις τελευταίες συνεννοήσεις για την πραγματοποίηση της συνόδου των G20 στο Αμβούργο, πίστευε ότι είχε κλείσει μια λαμπρή προεκλογική φιέστα για τις επερχόμενες γερμανικές εκλογές. Το να είσαι οικοδεσπότης στο κλαμπ των ισχυρότερων ηγετών του πλανήτη που συνομιλούν πίσω από κλειστές πόρτες, είναι ένας πολύ γερμανικός τρόπος επίδειξης ισχύος.

Καθώς, όμως, ο ουρανός του Αμβούργου μαύριζε από τις συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία –η οποία χρειάστηκε να καλέσει ενισχύσεις όταν οι 20.000 ένστολοι άρχισαν να χάνουν τον έλεγχο της κατάστασης– το προεκλογικό χαρτί της καγκελαρίου μουτζουρώθηκε. Και δεν ήταν αυτοί οι μόνοι καπνοί που σκέπαζαν το όνειρο της Μέρκελ. Ακόμη και το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ την κατηγορούσε εμμέσως ότι συμμετέχει σε ένα μη θεσμικό και ανεξέλεγκτο γκρουπ εξουσίας που αντικαθιστά τον ΟΗΕ.

Σε διαφορετικό μήκος κύματος, αλλά εξίσου επιθετικός, ο αγγλοσαξωνικός Εκόνομιστ την παρουσίαζε σαν απειλή για την παγκόσμια οικονομία, λόγω των τεράστιων πλεονασμάτων που συγκεντρώνει η Γερμανία στρεβλώνοντας όχι μόνο την ευρωπαϊκή αλλά και την παγκόσμια οικονομία. Το βρετανικό περιοδικό, μάλιστα, την καλούσε (άκουσον άκουσον) να αυξήσει άμεσα τις δημόσιες δαπάνες και τους μισθούς(!), παρουσιάζοντας την πολιτική του Βερολίνου ως εξίσου καταστροφική με τον οικονομικό απομονωτισμό του Ντόναλντ Τραμπ. Και όλα αυτά συνέβαιναν πριν ακόμη ξεκινήσουν οι επαφές των ηγετών.

Η πρώτη μεγάλη είδηση ήρθε με την κατάπαυση του πυρός για τη Συρία, που συμφώνησε ο Τραμπ με τον Πούτιν στο περιθώριο της συνόδου. Ύστερα από μια εικονική διαμάχη για τις υποτιθέμενες παρεμβάσεις Ρώσων χάκερ στις αμερικανικές εκλογές (την οποία ο Τραμπ έδωσε για τα μάτια του φιλελεύθερου, υστερικά αντιρωσικού, αμερικανικού Τύπου) οι δυο ηγέτες διαφώνησαν για τη Βόρεια Κορέα, αλλά φάνηκε να βρίσκουν ένα μονοπάτι συνεννόησης στη Μέση Ανατολή.

Η εξέλιξη αναμένεται να κλιμακώσει τη σύγκρουση στα δυο μέτωπα της οικονομικής ελίτ των ΗΠΑ: από τη μια των δυνάμεων που εκπροσωπεί ο Τραμπ και ζητούν μορατόριουμ στην αντιπαράθεση με τη Μόσχα για να εστιάσουν την επιθετικότητά τους στην Κίνα και από την άλλη των κυρίαρχων τμήματων του στρατιωτικοβιομηχανικού κατεστημένου που θέλουν να κρατήσουν ανοιχτά τα μέτωπα και στη Μέση Ανατολή αλλά και στην Ανατολική Ευρώπη.

Η μεγάλη εβδομάδα της Ρουμανίας

Το «πεζοδρόμιο» υποχρέωσε τη νέα κυβέρνηση σε άτακτη υποχώρηση


Του Γιώργου Τζαφέρη


Χωρίς να έχει μειωθεί στο ελάχιστο η ένταση και οι αντιθέσεις που προκαλούν το συνεχές ενδιαφέρον μας για τα Δυτικά Βαλκάνια, τις τελευταίες ημέρες είναι η Ρουμανία, μια χώρα των Ανατολικών Βαλκανίων, που βρέθηκε στο προσκήνιο της επικαιρότητας. Προηγήθηκαν εδώ και δύο σχεδόν μήνες βουλευτικές εκλογές από τις οποίες προέκυψε αλλαγή της κυβέρνησης, με τη συμμετοχή των πολιτών όμως σε αυτές να μην ξεπερνάει το 40%. Η νέα κυβέρνηση που σχηματίστηκε αποτελείται από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PSD), το οποίο επιστρέφει ουσιαστικά στην εξουσία μετά από 16 ολόκληρα χρόνια, και ένα μικρό κόμμα της Κεντροδεξιάς, το Συνασπισμό Φιλελεύθερων Δημοκρατών (ALDE).
Η πρώτη εμπλοκή αφορούσε την άρνηση του προέδρου της χώρας (και ηγετικού στελέχους της δεξιάς παράταξης) να δώσει εντολή σχηματισμού στον ηγέτη του PSD, ο οποίος ήταν υπόδικος για σκάνδαλα διαφθοράς – όπως και χιλιάδες ακόμη κρατικοί αξιωματούχοι, δικαστικοί λειτουργοί και πολιτικοί που πρωταγωνίστησαν την περασμένη δεκαετία στην πολιτική ζωή. Η συμβιβαστική λύση βρέθηκε (αφού ο πρόεδρος αρνήθηκε και δεύτερη φορά να δεχτεί μια γυναίκα μουσουλμάνα που υπέδειξε το PSD ως πρωθυπουργό) στο πρόσωπο ενός σχετικά άφθαρτου στελέχους του κόμματος, του Σορίν Γκριντεάνου, ο οποίος και σχημάτισε τη νέα κυβέρνηση.

Φονιάδες των λαών

Έχει πολλή πλάκα η κατάσταση των πραγμάτων στην σημερινή Ελλάδα, φίλε Πιτσιρίκο, ιδίως όταν έχεις την πολυτέλεια να την παρακολουθείς από αρκετά μακριά.

Περισσότερο γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι θα μπορούσες κι εσύ ο ίδιος να έκανες –έστω και με βαριά καρδιά– ξανά μια από τα ίδια.

Να ήσουν πχ στο Σύνταγμα και να φώναζες «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι».

Να έπαιρνες τα 60 δευτερόλεπτα δημοσιότητας που δικαιούσαι στην τηλεόραση, και να έλεγες πως «ο πρόεδρος Ομπάμα είναι ανεπιθύμητος στην Ελλάδα».

Να γέμιζες με συνθήματα το Twitter και το Facebook.

Κάποιοι ίσως και να μπορούσαν να μηδενίσουν το κοντέρ, γράφοντας πχ την Πέμπτη που το αεροπλάνο του Αμερικανού προέδρου θα απογειώνεται από το ΕΛΒΕΝ, πως ο αγώνας του προηγούμενου 48ωρου δικαιώθηκε.

Τον διώξαμε τον κερατά!

Το πρόβλημα, βέβαια, του τόπου ήταν –και εξακολουθεί να είναι– όχι οι «ανεπιθύμητοι» αλλά οι επιθυμητοί «ηγέτες». Τσίπρας, Μητσοτάκης, Σαμαράς, Βενιζέλος, ΓΑΠ, Καραμανλής, Λεβέντης, Θεοδωράκης, Μιχαλολιάκος, καναλάρχες και ολιγάρχες, δημοσιογράφοι με το «δ» κεφαλαίο ή μικρό, δήμαρχοι τύπου Πατούλη, Κομίνη, Ψινάκη και Μπέου, καλλιτέχνες και λογοτέχνες του δίφραγκου και της κολιγιάς, και πόσοι άλλοι ακατανόμαστοι.

Όλοι τους επιθυμητοί από μεγάλο τμήμα του πληθυσμού και όχι τόσο πολύ ανεπιθύμητοι από τους υπόλοιπους.

Το να καλέσουμε –και να οργανώσουμε– τον λαό στο να μην πληρώνει συγκεκριμένους φόρους εμπεριέχει τον κίνδυνο της εισαγγελικής δίωξης.

Το να οργανώσουμε μια απεργία διαρκείας ενάντια στην πολιτική των μνημονίων «δεν είναι του παρόντος», άσε που και να το πούμε «ποιος θα μας ακούσει και ποιος θα μας ακολουθήσει».

Το να καταγγείλουμε ανοιχτά και να μποϋκοτάρουμε τις δραστηριότητες συγκεκριμένων Νενέκων είναι «απάνθρωπο» και δεν ταιριάζει «με το ήθος της αριστεράς».   

«Φλέγεται» η Γαλλία (Βίντεο)

Σοκ: Απαγόρευση κυκλοφορίας σε πολίτες στη Γαλλία [έγγραφα]

οι αρχές απαγορεύουν σε ακτιβιστές να κυκλοφορούν σε συγκεκριμένα διαμερίσματα της πόλης σε συγκεκριμένες ώρες.

Οι κυβερνήσεις, ποτέ δεν απειλήθηκαν κατά μέτωπο από την τρομοκρατία, όσο από την οργή των λαών.

Μαρία Δεναξά f/b 

Σκεπτόμενη εδώ και καιρό τον τρόπο με τον οποίο ο Ολαντ κήρυξε την Γαλλία σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης -την οποία σχεδίαζε από καιρό- και την ευκολία με την οποία δίνει παράταση σ´ αυτό το καθεστώς, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η γαλλική κυβέρνηση περίμενε μεγάλη κοινωνική ένταση απέναντι στα αντιλαϊκά σχέδια της πολιτικής την οποία έχει δεσμευτεί να εφαρμόσει.
Τους τελευταίους μήνες, παράλληλα με την κλιμάκωση της αστυνομικής βίας απέναντι σε πολίτες, η Δημοκρατία στην Γαλλία αποδυναμώνεται.

Άνδρας της γαλλικής αστυνομίας σημαδεύει με όπλο διαδηλώτες

 
Τελευταίο πλήγμα που σκορπά ανησυχία, είναι οι αστυνομικοί που από χθες το πρωί χτυπούν τις πόρτες ακτιβιστών και αντιφασιστών για να τους παραδώσουν επίσημο έγγραφο του Υπουργείου Εσωτερικών, με το οποίο τους απαγορεύεται να πάρουν μέρος στη μεγάλη διαδήλωση της Τρίτης.

Τα τρακτέρ δεν είναι... κατσαρόλες

Η πραγματική ζωή γεμίζει τους δρόμους της Αθήνας θρυμματίζοντας τις αφηγήσεις όσων βαυκαλίζονται στα κυβερνητικά υπόγεια
      

*Βαγγέλης Δεληπέτρος

 

Το πιο παλιό παραμύθι όσων κυβερνώντων αντιμετωπίζουν λαϊκές αντιδράσεις είναι να τις καταγγέλλουν ως υποκινούμενες. Το έκαναν οι Σαμαράδες, το έκαναν οι Βενιζέλοι και οι Γιωργάκηδες, το κάνουν τώρα και ετούτοι. Σαν να είναι δυνατόν να σου πει ο πάσα ένας “βγες στους δρόμους” κι εσύ να σηκώνεσαι, να αφήνεις το σπίτι, το χωράφι, το καφενείο κι ό,τι άλλο λένε τα παραμύθια τους, να παίρνεις το τρακτέρ και να στήνεις μπλόκα.

 

Ή σαν να είναι κάτι απλό, όπως όταν κάθεσαι στο καναπέ σου και βλαστημάς το δελτίο ειδήσεων που σε τρομοκρατεί με τα νέα χαράτσια που έρχονται, το να παρατάς το γραφείο σου, να κλείνεις τους φακέλους και να βγαίνεις στους δρόμους διαδηλώνοντας. Ή σαν να είναι τόσο ανέξοδο όπως όταν παίζεις με το τηλεκοντρόλ, να κατεβαίνεις σε απεργία και να χάνεις το μεροκάματο, που δεν σου περισσεύει, εσύ που είσαι τυχερός κι έχεις ακόμα δουλειά, έστω κι αν δεν γνωρίζεις κάθε πότε πληρώνεσαι, όπως σου θυμίζουν οι γνωστοί, οι φίλοι και οι συγγενείς που δεν έχουν ούτε αυτό να περιμένουν.

Παλιό το παραμύθι τους και ξεπερασμένος ο “δράκος” της υποκίνησης. Και καθρεφτάκια για όσους θεωρούν “ιθαγενείς” που θα τους κοροϊδέψουν, αυτοί οι... γνώστες, οι ειδικοί, το πολιτικό προσωπικό που όλο αλλάζει και όλο το ίδιο μένει, με τα ίδια σουσούμια, τις ίδιες βεβαιότητες για το success story που όπου να ΄ναι έρχεται και τις ίδιες διαψεύσεις, που τον λογαριασμό τους πληρώνουν πάντα οι ίδιοι.

Κρατούμενο ένα, λοιπόν: Ο κόσμος βγαίνει στο δρόμο μόνο όταν βλέπει ότι δεν πάει άλλο, όταν αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι οι θυσίες του πήγαν χαμένες, όταν δεν αντέχει να θυμώνει μόνος στο σπίτι, με τη φωνή του να σβήνει στους τέσσερις τοίχους. Και οι “υποκινητές”, όταν δεν υπάρχει πραγματικό έδαφος να πατήσουν, μένουν στη γωνία απομονωμένοι. Σαν τους αρχηγίσκους της ναζιστικής συμμορίας που ήθελαν υποτίθεται να κινητοποιηθεί ο κόσμος εναντίον του Κέντρου Προσφύγων στο Σχιστό και κατέληξαν τρεις κι ο κούκος να ψελλίζουν μέρα μεσημέρι, “Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά, μαύρη σαν καλιακούδα”, πριν ξαναχωθούν στις τρύπες τους.

Ο Nick Cave γράφει στίχους και μουσική για την Αθήνα της εξαθλίωσης [βίντεο]

O εντυπωσιακός Nick Cave, ο Αυστραλός τραγουδοποιός και όχι μόνο, που λατρεύεται όσο λίγοι στην Ελλάδα έδωσε στη δημοσιότητα το νέο του τραγούδι αφιερωμένο στις εικόνες διαμαρτυρίας και εξαθλίωσης που βλέπει στην Ελλάδα και την Αθήνα της φτώχειας, των διαδηλώσεων και των δακρυγόνων.

Συνθέτης ιδιαίτερης ευφυΐας, στιχουργός και ποιητής ο Cave επιστρέφει με ένα τραγούδι γροθιά στο στομάχι με αρκετή δόση ειρωνείας για την ανθρώπινη κοινωνία και μια κραυγή αλληλεγγύης προς τους δοκιμαζόμενους Ελληνες.

Το τραγούδι του παγκοσμίου φήμης μουσικού που κυκλοφορεί με την αγαστή συνεργασία των εδώ και τριάντα περίπου χρόνια συνοδοιπόρων του, των Bad Seeds, τιτλοφορείται «Lightning Bolts», δηλαδή «Κεραυνοί» ως μια ευθεία αναφορά στον αρχαίο Θεό των Ελλήνων τον Δία. Αλλωστε έτσι ξεκινάνε και οι στίχοι στου κομματιού «Δύο κεραυνοί ήρθαν στο δωμάτιό μου, δώρο από τον Δία», ενώ κάνει ειδική αναφορά στις διαδηλώσεις και τις τραγικές καταστάσεις που βιώνουν οι Ελληνες τα τελευταία χρόνια,

«Στην Αθήνα οι νέοι κλαίνε από τα δακρυγόνα» αναφέρει ο Nick Cave και με τρόπο καυστικό συνεχίζει «εγώ είμαι δίπλα στην πισίνα και μαυρίζω» και περιγράφει μια εφιαλτική εικόνα σημειώνοντας «στο λίκνο της δημοκρατίας ακόμη και τα περιστέρια φοράνε αντιασφυξιογόνες μάσκες»