Βομβαρδισμένοι

Το πολιτικό θέμα των ημερών είναι αν ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, θα ακυρώσει την εξαγγελία του πρωθυπουργού της Ελλάδας, Αλέξη Τσίπρα, για την παροχή βοηθήματος -για μια φορά- στους χαμηλοσυνταξιούχους.


Ακριβώς αυτό είναι το θέμα αυτή τη στιγμή.
Μπορώ να πω ότι ντρέπομαι ή θα θεωρηθώ λαϊκιστής;
Επιτρέπεται να επιθυμώ να ζήσουν με ένα μίνιμουμ ανθρώπινης αξιοπρέπειας οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι χαμηλά αμειβόμενοι, όλοι οι Έλληνες, τέλος πάντων;
Πείτε μου, επιτρέπεται;


Δεν απαντάει κανείς, οπότε συνεχίζω.
Έχω ένα φίλο από τη Συρία που μένει στην Ελλάδα. Παντρεμένος με Ελληνίδα, έχουν δυο παιδιά. Ουσιαστικά, είναι Έλληνας πια.
Αυτός ο φίλος μου είναι από το Χαλέπι. Το ξακουστό Χαλέπι που αυτές τις ημέρες είναι μια πόλη-φάντασμα.


Τα αδέρφια του ζουν εκεί. Ζουν, σκοτώθηκαν, δεν έχει ιδέα. Δεν μπορεί να μάθει.
Όταν πέθανε η μητέρα του, δεν υπήρχε τρόπος να πάει στη Συρία. Άλλωστε, η «κηδεία» της δεν έγινε σε νεκροταφείο αλλά σε ένα πάρκο, γιατί στα νεκροταφεία τους πυροβολούσαν. Δηλαδή, έσκαψαν στο πάρκο, την έβαλαν στο χώμα και έφυγαν τρέχοντας.


Αυτός ο φίλος μου από τη Συρία παρακολουθεί από μακριά αυτά που συμβαίνουν στην πατρίδα του.
Θεατής του δράματος της χώρας του, των ανθρώπων του, του λαού του.
Θεατές είμαστε κι εμείς. Όχι μόνο της ανθρώπινης τραγωδίας στη Συρία αλλά και της κατάστασης στην Ελλάδα.
Άλλοι Έλληνες παρακολουθούν την κατάσταση στην Ελλάδα από το εξωτερικό, άλλοι από την Ελλάδα.

Περιστρεφόμενο Κατακάθι

Στη στάση καμιά δεκαριά άνθρωποι. Μισοί στο πεζοδρόμιο, ένας δυο κάθονται, οι άλλοι πάνω στην άσφαλτο, ανυπόμονοι, το βλέμμα χαμένο και εστιασμένο στο βάθος της λεωφόρου, λες και αν κοιτάξεις αρκετά επίμονα θα εμφανιστεί το λεωφορείο. Όμως αυτό αργεί.

Επάνω στο πεζοδρόμιο στέκεται κι αυτή, 40 με 45, τζιν και γκρι μακρυμάνικο, στη μέση μιας λίμνης από σακούλες σουπερμάρκετ, έξι, εφτά σακούλες όλες τίγκα. Είναι κουρασμένη και φαίνεται. Εννιά ώρες στη γραμμή παραγωγής φρέντο εσπρέσο, το ‘χει υπολογίσει, φτιάχνει ενάμιση καφέ το λεπτό, αδιάκοπα, με ένα διάλειμμα εικοσάλεπτο και ένα πεντάλεπτο. Φτιάχνει, φτιάχνει, φτιάχνει, να παίρνουν οι περαστικοί, να φεύγουν οι περαστικοί κι ύστερα σχολάει και είναι Παρασκευή και δεν έχει πάει σούπερ μάρκετ και πρέπει να πάει σούπερ μάρκετ και τελικά πάει. Δεν τα έχει υπολογίσει καλά, τα πράγματα είναι πολλά. Τα λεωφορεία μετά τον εξορθολογισμό των δρομολογίων δεν πάνε κέντρο, σταματάνε φιξ, να πάρεις δηλαδή πρώτα το μετρό και ύστερα το λεωφορείο. Σωστή απόφαση, αποφεύγουμε την κίνηση, ελαττώνεται η συμφόρηση, πάμε πιο γρήγορα. Μετέφερε μέσα στο μετρό πάνω κάτω τις έξι με εφτά σακούλες, έφτασε στη στάση και τώρα περιμένει.

Το λεωφορείο κάποτε φτάνει, έχει ήδη αρκετό κόσμο και μπαίνει κι άλλος και η γυναίκα προσπαθεί να μπει με τις σακούλες του σούπερ μάρκετ, πρώτα δηλαδή να τις πιάσει όλες να τις σηκώσει καλά και μετά να βρει χώρο να μπει να προχωρήσει λίγο πιο μέσα να βρει χώρο να τις ακουμπήσει δεν μπορεί να τις κρατάει για ένα ολόκληρο τέταρτο θα της κοπούν τα χέρια να τις αφήσει λίγο κάτω. Τις αφήνει και ποιος ξέρει αν ακουμπάνε στο δάπεδο ή στα παπούτσια των άλλων, πάντως δημιουργείται ένα θεματάκι, δεν είναι λίγοι αυτοί που δυσφορούν, αλλά αυτή έχει μάθει, προσπαθεί να μην εστιάζει, να μη δίνει σημασία, να ακούει και να παρατηρεί τέλος πάντων, αλλά αυτή η παρατήρηση να μη δημιουργεί συνέπειες. Το κόλπο το μαθαίνει κανείς στη δουλειά και μετά το επεκτείνει σε όλες τις δραστηριότητες. Όταν ο άλλος σε στραβοκοιτάζει, γκρινιάζει, κριτικάρει, τραμπουκίζει, η διαδικασία πάει ως εξής: Δέχεσαι τα ερεθίσματα, τα ρουφάς, τα οδηγείς μέσα από το λαιμό στο βάθος του στομαχιού (όχι χωρίς μια κάποια δυσκολία, πάντως σιγά σιγά το καταφέρνεις καλύτερα), τα καθίζεις εκεί, τα φέρνεις δεξιά κι αριστερά, ένα κατακάθι ελληνικού καφέ που βρίσκει τη φωλιά του κι εσύ μένεις απλά ακίνητος ή κάνεις ό,τι έκανες. Δεν επιτρέπεις στην κατάποση του δηλητηρίου να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις, ό,τι μπαίνει, μπαίνει καλώς και καλώς μένει εκεί και δε βγαίνει, παρά φωλιάζει για τα καλά και μαζεύεται σε μαύρες μάζες. Εσύ μένεις με μια έντονη ξινίλα, κάτι σαν καούρα που με τον καιρό συνηθίζεται, και μάλιστα έχεις και επιπλέον όπλα στη φαρέτρα σου, όπλα όλων των ειδών – λουμαρέν και ζαντάκ και ζάναξ – και όλα μετατρέπονται σιγά σιγά σε μια βουβή απελπισία που έχει μάθει να νανουρίζεται.

H νευροχημεία των δελτιών ειδήσεων

Τα κανάλια και τα επιτελεία τους όταν κατηγορούνται για το καταιγισμό απο τις αρνητικές ειδήσεις που προβάλουν κατά κορον στα δελτία , καταφεύγουν στο επιχείρημα , πως οι αρνητικές ειδήσεις είναι αυτές που πουλάνε. Ας το δεχτούμε αυτό σαν γεγονός και ας υποθέσουμε πως έχουν δίκιο , ο άνθρωπος συγκινείται πιο εύκολα απο το δράμα , τα συναισθήματα θυμού , οργής και φόβου τον κινητοποιούν και τον διεγείρουν περισσότερο απο τα θετικά..

Υπάρχει κάποιο επιστημονικό υπόβαθρο πίσω απο την επιρροή των αρνητικών ειδήσεων στον ανθρώπινο εγκέφαλο ; Τι συμβαίνει ; Πως αφομοιώνονται όλες αυτές οι πληροφορίες απο το μέσο άνθρωπο και πως ακριβώς λειτουργεί αυτό το κύκλωμα του φόβου.

Αν έλεγε κανείς πως οι ειδήσεις αποτελούν ψυχοδραστική ουσία ή ένα ναρκωτικό, για να το πουμε πιο λιανά , δεν θα μπορούσαμε να τον κατηγορήσουμε ως ανακριβή. Οι ειδήσεις αλλάζουν τη νευροχημεία του τηλεθεατή. Όχι γιατί χρησιμοποιούν κάποιο κρυφό κόλπο , κάποια εξελιγμένη τεχνολογία , αλλά γιατί το κύριο μέσο τους είναι , οι λέξεις.

Σύγχρονοι κλάδοι της επιστήμης (νευρολογία, βιολογία, γνωστική ψυχολογία, γλωσσολογία κ.λπ.) έρχονται να επιβεβαιώσουν παλιές αντιλήψεις για την ισχυρή δύναμη επιρροής των λέξεων.

Για τον εγκέφαλό μας κάθε λέξη είναι ένας πυροδοτητής σκέψεων , ορμονικών αλλαγών , συναισθημάτων και ηλεκτρικής εκφόρτισης.