Καρόσι: Η μάστιγα της υπερεργασίας που οδηγεί τους Ιάπωνες στον θάνατο

02/08/201606:58

Καρόσι: Η μάστιγα της υπερεργασίας που οδηγεί τους Ιάπωνες στον θάνατο

Είτε από ανακοπή καρδιάς, είτε από εγκεφαλικό, είτε από αυτοκτονία, το Καρόσι αποτελεί πλέον αναγνωρισμένη αιτία θανάτου - Η υπόθεση του Κιγιοτάκα Σεριζάουα που αλλάζει τα δεδομένα

Share

 

Είτε από ανακοπή καρδιάς, είτε από εγκεφαλικό, είτε από αυτοκτονία, το Καρόσι αποτελεί πλέον αναγνωρισμένη αιτία θανάτου - Η υπόθεση του Κιγιοτάκα Σεριζάουα που αλλάζει τα δεδομένα

Στη Δύση δεν υπάρχει τέλος στις ιστορίες και στα βιβλία που σε «διδάσκουν» πώς να δουλεύεις πιο παραγωγικά ώστε να περνάς περισσότερο χρόνο με την οικογένειά σου ή κάνοντας πράγματα που αγαπάς.

Στην Ιαπωνία δεν υπάρχει τέτοιος όρος όπως «ισορρροπία ζωής και εργασίας». Αυτό που υπάρχει αντιθέτως είναι μια λέξη για τον θάνατο από υπερεργασία: Είναι το «Καρόσι» και θεωρείται το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της εργασιακής κουλτούρας της Ιαπωνίας, που δύσκολα συζητάται. Παρόλα αυτά είναι γεγονός.

Κάθε χρόνο στην ασιατική χώρα εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες πολιτών κυριολεκτικά πεθαίνουν στην δουλειά.

Ένας από αυτούς ήταν και ο Κιγιοτάκα Σεριζάουα. Τον Ιούλιο του 2015 ο 34χρονος Κιγιοτάκα αυτοκτόνησε αφού είχε εργαστεί για περισσότερες από 90 ώρες την εβδομάδα, κατά τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής του, σε μια εταιρεία που κάνει συντήρηση σε κτήρια με διαμερίσματα.

«Οι συνάδελφοί του μου είπαν ότι είχαν εκπλαγεί με το πόσο πολύ εργαζόταν» τόνισε ο πατέρας του Κιγιόσι Σεριζάουα, σε συνέντευξή του. «Είπαν ότι δεν είχαν ξαναδεί κανέναν που δεν του ανήκε καν η εταιρεία να δουλεύει τόσο πολύ».

Για την εργασιακή κουλτούρα της Ιαπωνίας πάντως όλο αυτό είναι φυσιολογικό.

Η συγκεκριμένη λογική ξεκίνησε τη δεκαετία του '70, όταν οι μισθοί ήταν σχετικά χαμηλοί και οι υπάλληλοι ήθελαν να αυξήσουν τα έσοδά τους. Συνεχίστηκε τα χρόνια της ανάπτυξης τη δεκαετία του '80, όταν η Ιαπωνία έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία παγκοσμίως.

Και διατηρήθηκε και τη δεκαετία του '90 όταν «έσκασε η φούσκα», οι εταιρείες ξεκίνησαν την αναδιάρθρωσή τους και οι υπάλληλοι πάλευαν να μην απολυθούν.

Πώς ο Ροκφέλερ δολοφόνησε τον ηρωικό κρητικό αγωνιστή ανθρακωρύχο Λούη Τίκα

Ο απόγονος του ηρωικού κρητικού αγωνιστή ανθρακωρύχου Λούη Τίκκα εξιστορεί: «Πώς ο Ροκφέλερ δολοφόνησε τον πρόγονό μου»

  Αναδημοσίευση από το Έθνος, 11/04/2016, της Κατερίνας Ροββά

«Αυτός μια μέρα να ξέρεις ή θα γίνει πολύ μεγάλος ή θα φάει το κεφάλι του», έλεγε ο παππούς μου για τον Λούη Τίκα.

Ο Λούης Τίκας (τρίτος από αριστερά) με το άστρο του αρχηγού των ανθρακωρύχων 
φωτογραφίζεται με εκπροσώπους του Ροκφέλερ

Τελικά συνέβησαν και τα δύο. Ο Λούης, που έμελλε να γίνει ένας θρύλος της εργατικής τάξης, ήταν αδελφός του. Ένας πάρα πολύ έξυπνος νέος που είχε γεννηθεί το 1886, με αίσθημα δικαιοσύνης, ανήσυχος, που διάβαζε ό,τι βιβλίο έπεφτε στα χέρια του και η γη της Κρήτης δεν τον χωρούσε. Όταν αποφάσισε να πάει στην Αμερική για να αναζητήσει την τύχη του, ο παππούς μου δεν τον άφηνε. Η γιαγιά μου επέμενε. «Άστον να ανοίξει τα φτερά του» του έλεγε. Και πήγε.

Ήταν 25 Μαρτίου 1906». Με τα λόγια αυτά ο κ. Γιώργος Σταυρουλάκης διηγείται στο «Έθνος» την ιστορία του προγόνου του που το 1913 πρωταγωνίστησε ως αρχηγός των Ελλήνων ανθρακωρύχων μαζί με άλλες 26 εθνικότητες στην τεράστια απεργία του Συνδικάτου Ενωμένων Ανθρακωρύχων Αμερικής στο Κολοράντο. Μια απεργία που κορυφώθηκε στις 20 Απριλίου 1914 με τη Σφαγή του Λάντλοου και την άγρια δολοφονία του Λούη Τίκα, άλλων συνδικαλιστών και γυναικόπαιδων που διεκδικούσαν ανθρώπινες συνθήκες ζωής από την πολιτειακή Εθνοφρουρά.

Ήταν η εποχή που η αμερικανική οικονομία προσπαθούσε να ξεφύγει από τον κύκλο της ύφεσης, συνθλίβοντας ακόμη περισσότερο τα στοιχειώδη δικαιώματα των εργατών: 14 ώρες δουλειάς, μεροκάματα που δεν εξασφάλιζαν τα αναγκαία για τη διαβίωση, απουσία μέτρων ασφαλείας, φτώχεια και βαθιά εκμετάλλευση.

Λιτανείες

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

Μέσα στο δημόσιο χώρο, εκεί που κάνουν απλωτές τα συμφέροντα των κηδεμόνων μας-πλουσίων και αγαθών κυρίων-πρέπει να μπαίνουν όρια και κανόνες. Ο κανόνας μέσα σ’ αυτό το κυνικό σύστημα εκμετάλλευσης είναι το ιερό φετίχ του πολιτισμένου και βολεμένου πολίτη, που κάθε κουβέντα του έχει μέσα της την έκφραση: στο εξωτερικό αν πετάξεις σκουπίδι στο δρόμο θα σου βάλουν πρόστιμο, θα σε συλλάβουν, θα σε βάλουν φυλακή και λοιπά. Επιτήρηση και τιμωρία για τα κακά παιδιά.

Μέσα στο δημόσιο χώρο το όριο καθορίζεται απ’ τους εκλεκτούς ανθρωποβοσκούς. Απ’ τον κρατικό συγκεντρωτισμό που έχει μετατρέψει τις συνδικαλιστικές οργανώσεις σε συνιστώσες και εγγυήτριες δυνάμεις της ανακωχής του κοινωνικού πολέμου. Διότι το φυτώριο του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού είναι το πιο σπουδαίο εργαλείο του καπιταλιστή.

Αντί για το στρατό και την αστυνομία ο καπιταλιστής χρησιμοποιεί επαξίως τους κυβερνητικούς και συστημικούς συνδικαλιστές μετατρέποντας τις επιθυμίες και τις ανάγκες των εργαζομένων σε εμπορικές αξίες.