Η Ομολογία

 

Κατεβαίνει τα σκαλιά χαρωπή-χαρωπή, σαν άγριο κατσίκι, κατά πως την έλεγε από μικρή ο πατέρας της. Ασανσέρ δεν παίρνει ποτέ. «Τρείς όροφοι όλοι κι όλοι, να γυμνάσουμε και λίγο το θεϊκό κορμί μας», αστειεύεται. Είναι φοιτήτρια πια. Δεν χωρατεύεται με τη ζωή. Έχει σκοπό να την αρπάξει απ’ τα μαλλιά, σαν να’ ταν καμιά πονηρή που πήγε να της φάει το γκόμενο.

Κανονικά, μονάχα η κατάσταση στο σπίτι τη βαραίνει. Άνεργος ο πατέρας, έκλεισε το μαγαζί και γυρνάει τώρα σαν το φάντασμα. Απ' το σαλόνι στην κρεβατοκάμαρα και πάλι πίσω. Τον βαριέται, μωρέ, έτσι που τον βλέπει. Κι οι μελαγχολικές μουσικές του, κάθε που βάζει κανά δίσκο στο παλιό του πικάπ! Φάλτσο στην αισιόδοξη φύση της. Μα τι να του πει; Παρηγοριές της πλάκας της φαίνονται κι αυτηνής τα λόγια της. Κι απ’ την άλλη, αν δεν ήταν η μάνα της στο δημόσιο, να τα κουτσοβολεύουνε, ούτε φαΐ που λέει ο λόγος δεν θα ‘χανε. Να και τώρα πάλι, τον άφησε να κοιμάται. Μεσημέρι κοντεύει κι αυτός κοιμάται! Όχι πως είναι κανας τεμπέλης ο πατέρας της. Προκομμένος άνθρωπος είναι. Μα προκοπή δεν είδε στη ζωή του και φαίνεται πως σ’ αυτή την ηλικία πια, όταν η αποτυχία χτυπάει την πόρτα, σέρνει μαζί και τη φίλη της, την κατάθλιψη. 

Το λόμπι της χολής, από τον Χριστούλα στο μαγκάλι

Ένας χρόνος από την αυτοκτονία, ένας ασταμάτητος «χορός» καθεστωτικής αθλιότητας

Σε λίγες ημέρες (4 Απριλίου) συμπληρώνεται ένα χρόνος από την αυτοκτονία – πολιτική διακήρυξη του συνταξιούχου φαρμακοποιού Δημήτρη Χριστούλα. Ένας χρόνος διαρκούς αθλιότητας εκ μέρους των «πάνω». Ας θυμηθούμε – όλο και κάποια χρήσιμα συμπεράσματα απορρέουν…

Απρίλιος 2012. Το «όλον ΠΑΣΟΚ» ήταν «εκεί», με την ιδιότητα του αγριότερου καθεστωτικού «μαντρόσκυλου». «Ενωμένο» – εμετικό. «Ενωμένο» (η σήψη ενίοτε γίνεται συγκολλητική ουσία) και αποφασισμένο να …απαντήσει στον Χριστούλα. Επί των «επάλξεων», ο εκ των «κηπουρών» του ΓΑΠ, Πάνος Μπεγλίτης, ο «βενιζελικός» Πάρις Κουκουλόπουλος, ο «μια κατηγορία μόνος μου» Μίμης Ανδρουλάκης…

Ο Μπεγλίτης διερωτήθηκε αν ο νεκρός «είχε χρέη ή δεν είχε, αν τα έφαγαν τα παιδιά του ή τα έφαγε ο ίδιος»! Λες και τον ήξερε και χθες… Ο Κουκουλόπουλος, πάλι, εστίασε στο «δημόσιο συμφέρον», λέγοντας: «Εάν ο ίδιος άνθρωπος είχε άλλη προσέγγιση, θα μπορούσε να μας βοηθήσει για το πώς τα 4 δισ. του 2004 για δαπάνες φαρμάκου έγιναν 9 δισ. μέσα σε λίγα χρόνια»!! Επειδή έφριξαν οι πάντες, ο Κουκουλόπουλος «διευκρίνισε»: Ο απεσταλμένος (του) δικαστικός κλητήρας, εκείνος που κωπηλατούσε στον Αχέροντα ποταμό πασχίζοντας να προλάβει την ψυχή του Χριστούλα, για μάρτυρα την ήθελε κι όχι για το εδώλιο. Α, ίσως ήθελε επίσης να ελέγξει αν κρατούσε (η ψυχή) τον οβολό που έπρεπε να αφήσει στο πορθμείο του Χάροντα. Διότι ο Χριστούλας ήταν και υποστηρικτής του κινήματος «Δεν Πληρώνω». Ως εκ τούτου, πιθανόν να προκαλούσε απώλεια εσόδων του πορθμείου – πέραν του αδιευκρίνιστου ρόλου του στη διόγκωση της φαρμακευτικής δαπάνης.

Μπεγλίτης και Κουκουλόπουλος έδειξαν πόσο κατάπτυστο μπορεί να γίνει το ιδεολόγημα της συλλογικής ενοχής: Αν δεν «τα φάγαμε» όλοι παρέα με τον Πάγκαλο, μάλλον «φάγαμε» αλόγιστα τις οικονομίες μας, άρα σιγά μην μας φταίει η θηριώδης λιτότητα. Εάν δεν υποπέσαμε σε προσωπικές ασωτίες, δεν μπορεί, θα φταίμε για κάποια γενική σπατάλη. Αν είχε δώσει τέρμα στη ζωή του ένας οικοδόμος ή υδραυλικός, ο Κουκουλόπουλος θα τον «ρωτούσε» (αντιστοίχως) πόσα αυθαίρετα σπίτια είχε φτιάξει κι αν έκοβε αποδείξεις. Είπαμε: Ουδείς αθώος…

Βεβήλωση μνημείου Δ. Χριστούλα στην συγκέντρωση της ΝΔ

Σύνταγμα 15.6.2012 - Κεντρική προεκλογική ομιλία του Σαμαρά

Με το πέρας της κεντρικής προεκλογικής συγκέντρωσης της ΝΔ κάποιοι βεβήλωσαν το μνημείο του Δημήτρη Χριστούλα, το οποίο βρίσκεται ακριβώς στο σημείο που αυτοκτόνησε επί της πλατείας Συντάγματος.