Θολά πρόσωπα πίσω από σημαίες

«Οι συναισθηματικές καταστάσεις μπορούν να μεταδοθούν στους άλλους μέσω της συναισθηματικής μεταδοτικότητας, οδηγώντας τους ανθρώπους να βιώνουν τα ίδια συναισθήματα, χωρίς οι ίδιοι να έχουν επίγνωση αυτού του γεγονότος».

Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει η έρευνα των Adam D. I. Kramer , Jamie E. Guillory , και Jeffrey T. Hancock , με τον τίτλο «Πειραματική Απόδειξη της Συναισθηματικής Μεταδοτικότητας σε Μαζική Κλίμακα, Μέσω των Κοινωνικών Δικτύων»,  ήδη από τον Οκτώβριο 2013.

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Στο πείραμα που έγινε με χρήστες του facebook ελέγχθηκε αν η συναισθηματική μεταδοτικότητα, η εκτός της πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνίας, επηρεάζεται από τη μείωση του συναισθηματικού περιεχομένου στο χρονολόγιο των χρηστών. Όταν οι θετικές εκφράσεις περιορίστηκαν, οι χρήστες παρήγαγαν πολύ λιγότερα θετικά posts και περισσότερα αρνητικά. Όταν περιορίστηκαν οι αρνητικές εκφράσεις, ακολουθήθηκε το αντίθετο μοτίβο.

Αυτά τα αποτελέσματα, λένε οι ερευνητές, αποδεικνύουν ότι τα συναισθήματα που εκφράζονται από άλλους στο facebook, επηρεάζουν τα δικά μας συναισθήματα, αποτελώντας, μάλιστα, πειραματική απόδειξη για μεταδοτικότητα μαζικής κλίμακας, μέσω των κοινωνικών δικτύων. Η εργασία αυτή έδειξε επίσης, ότι σε αντίθεση με την κυρίαρχη άποψη, η αλληλεπίδραση πρόσωπο με πρόσωπο, αλλά και η μη-λεκτική επικοινωνία δεν είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για τη συναισθηματική επικοινωνία, για τη συναισθηματική ανταλλαγή και ότι, και μόνη η παρατήρηση της θετικής ή αρνητικής εμπειρίας των άλλων, συνιστά μια θετική ή αρνητική εμπειρία και για τον «φεισμπουκικό» παρατηρητή.

Βαρουφακης, o λαγός...

 Γιάννννης Μπαρουφάκης: Ο ρόλος του εξίσου ύποπτος με του Τσίπρα... Λαγός ολκής. Κάνενας πότε δεν κατάλαβε ποιο ήταν το σχέδιο της όποιας οικονομικής του πολιτικής, του διακεκριμένου κατά τα άλλα και φημισμένου καθηγητή. Όσες φορές αν έτυχε να τον παρακολουθήσω (ομιλίες στο σύνταγμα, Συνεντεύξεις στην τηλεόραση - ραδιοφωνο, αρθρα, διαλέξεις στο Καποδιστριακό, υπουργικές συνεντεύξεις) την τελευταία πενταετία,  υπήρχε πάντοτε ένα νέφος ασάφειας, μια θολούρα... Σα τη δημιουργική ασάφεια ένα πράγμα.

Οι απόψεις του μεταλλάσονταν χαμελαιοντικά εν ρηπή οφθαλμού, έδινε ανά τακτά χρονικά διαστήματα ημερομηνίες για πιθανά capital controls ή bail in - out (μέχρι και το 2012 – εννοείται ότι έπεφτε έξω), πάντα αοριστίες για το τί έπρεπε να γίνει, κάποιες φορες έκανε λόγο για τη λύση των ευρωομολόγων, πότε για αέναες αποπληρωμές του χρέους, μέχρι και που υπουργοποιήθηκε άρχιζε να παίζει με τις λέξεις... Δεν είναι τρόικα είναι θεσμοί, δεν αποστραγγίζουμε την αγορά στοχεύουμε στην ευρυθμή λειτουργία της και άλλες παπαριές. Ποτέ μα ποτέ δεν έδωσε μια αποκρυσταλλώμένη συνέντευξη τύπου. Βέβαια λέξεις όπως διαγραφή χρέους, εθνικό νόμισμα, επιτροπή λογιστικού ελέγχου ήταν απαγορευμένες για το Γιάννννναρο της οικονομίας. Αντ’ αυτού δήλωσε ότι αποδεχόταν το 70% των παλαιών μνημονίων και ότι το ελληνικό χρέος ήταν απολύτως νόμιμο όπως δήλωσε στη Βουλη κατά κατά τη σύσταση της επιτροπής αλήθειας. Τι θα έπρεπε να περιμένουμε από αυτόν τον άνθρωπο;;;

Ξαφνικά παραιτείται γιατί δεν αποδεχόταν το νέο μνημόνιο χώρις απομείωση του χρέους και κάποιων άλλων όρων που περιείχε, βέβαια ήταν σύμφωνος με τη λίιιγο πιο light 47σέλιδη πρόταση – μνημόνιο της ελληνικής κυβέρνησης κάποιες εβδομάδες πριν...

Πήρε τελικά λεφτά από τους ολιγάρχες ο ΣΥΡΙΖΑ;

 

Όλα τα διεθνή ΜΜΕ ασχολούνται καθημερινά με την Ελλάδα. Σε αρκετά δημοσιεύματα οι αρθρογράφοι τους, αλλά και πολλοί πολιτικοί από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και την ΕΕ, λένε ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει φορολογήσει ακόμη τους ολιγάρχες. Όσο ειρωνικό κι αν ακούγεται, άλλο τόσο αληθινό φαίνεται να είναι, μετά από πέντε μήνες διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Τον Απρίλιο ο υπουργός Νίκος Παππάς δημοσίευσε μια λίστα με τα χρέη των καναλιών. Από τη λίστα βγήκαν απλήρωτες οφειλές ύψους 40 εκατ. ευρώ μόνο για την περίοδο 2011-2015. Από τα 40 εκατ., τα 26 εκατ. χαρακτηρίστηκαν από τα ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ, «άμεσα απαιτητά». Αυτό έγινε στις 3 Απριλίου. Σήμερα έχουμε 21 Ιουνίου και τα κανάλια ετοιμάζουν ήδη τη δεύτερή τους ακροδεξιά διαδήλωση στο Σύνταγμα.

Εν μέρει κομμουνιστές

Οι δανειστές μας ενδιαφέρονται για την άμυνα της χώρας. Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά η απόρριψη χωρίς δεύτερη κουβέντα της πρότασης να βρεθούν περί τα 400 και βάλε εκατομμύρια που έλειπαν από τον λογαριασμό από την περικοπή των αμυντικών δαπανών. Οπότε, βρίσκει και το νόημά της η προτροπή εγχώριων πατριωτικών δυνάμεων που απηχούν τις πατριωτικές στάσεις με συνθήματα τύπου «Βάστα Γερούν» ή «Βάστα ΔΝΤ» ισάξια και ισοδύναμα του «Βάστα Ρόμελ».

Όταν λοιπόν ο επικεφαλής των σοσιαλδημοκρατών της Γερμανίας Πίτερ Γκάμπριελ χαρακτηρίζει «εν μέρει κομμουνιστική» την ελληνική κυβέρνηση δεν είναι που διαβάζει τα κείμενα της κομμουνιστικής συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε που ξημεροβραδιάζεται στο τουίτερ με τον Τζήμερο. Είναι που ξέρει πολύ καλά ότι οι δικές μας αγορές πολεμικού υλικού είναι επένδυση στη χώρα του. Και οι δικές μας περικοπές αμυντικών δαπανών συνιστούν πλήγμα στο ΑΕΠ των δανειστών.

Η πάλη ανάμεσα στο καινούργιο και το παλιό είναι μόνο στην αρχή

 

του Στέλιου Ελληνιάδη

 

Η Αριστερά ήταν εντελώς απροετοίμαστη πολιτικά, ιδεολογικά και οργανωτικά για να αντιμετωπίσει αυτό που πρόεκυπτε από τη ροή των πραγμάτων, από τη ραγδαία εξέλιξη της πολιτικής κατάστασης. Δεν είχε την απαραίτητη κουλτούρα, δεν είχε την αναγκαία πρόνοια, δεν βρισκόταν σε εγρήγορση και υστερούσε απελπιστικά σε οργάνωση και υποδομές. Δεν είχε καν την απαραίτητη βούληση. Ακόμα και η επιλογή δημιουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, που αποδείχτηκε καθοριστική, συνάντησε πολύ μεγάλα εσωτερικά εμπόδια και παράδερνε επί χρόνια. Και, δυστυχώς, μέχρι σήμερα, αυτή η καίρια επιλογή, η καταλληλότερη για να συσπειρώσει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας και να φέρει τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση –κάτι το αδιανόητο μέχρι πριν από τρία χρόνια–, εξακολουθεί να κλονίζεται από τα μέσα, γιατί παρέμειναν κυρίαρχες οι παλιές αντιλήψεις που ανέκαθεν πίστευαν ότι η Αριστερά δεν μπορεί ποτέ να ενωθεί πραγματικά ή δεν ήθελαν κατά βάθος να πραγματοποιηθεί αυτή η ένωση ή ανέχονταν μόνο μια σύγκλιση επιφανειακή που θα συντηρούσε τον κατακερματισμό και, το κυριότερο, δεν θα διατάρασσε το συσχετισμό δυνάμεων που συντηρούσε απαράλλαχτη την εσωτερική διάρθρωση της παλιάς Αριστεράς. Κι αυτή δεν είναι μία θέση που περιορίζεται σε έναν άνθρωπο ή μια ομάδα, είναι διάχυτη.

Στην πιο ακραία αντισυριζική μορφή, ο Κουβέλης και οι συν αυτώ ήταν στον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι πολύ πρόσφατα, ως πλήρεις αρνητές του ΣΥΡΙΖΑ, εντός του, με ένα ποσοστό της τάξης του 30%. Η αποχώρησή τους έδωσε μεγάλη ώθηση στην ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σαν μία δύναμη που ενώνει, αλλά μαζί με την «ανανεωτική τάση» δεν αποχώρησε και η αντίληψη που στηριζόταν στη διατήρηση των εσωτερικών διαχωριστικών.

Σχήματα λόγου

Σίγουρα έχετε υπ' όψη σας την πρόσφατη δημοσκόπηση, για την οποία έγινε πολύς λόγος επειδή δείχνει τέτοια καταβαράθρωση της Νέας Δημοκρατίας ώστε να έχουν ήδη αρχίσει (έστω ψιθυριστά) να διατυπώνονται εκτιμήσεις πως το άλλοτε πανίσχυρο κόμμα που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ακολουθεί στην ανυποληψία το -επίσης άλλοτε πανίσχυρο- πρωτοξάδερφό του που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Είναι χαρακτηριστικό το μείγμα έκπληξης και αγωνίας με το οποίο ο Παύλος Τσίμας υποχρεώθηκε να παρατηρήσει ότι είναι πρωτοφανής η απόσταση των 20 ποσοστιαίων μονάδων που χωρίζει δημοσκοπικά τα δυο μεγαλύτερα κόμματα της χώρας και να συμπληρώσει ότι αυτό το φαινόμενο είναι επικίνδυνο για την δημοκρατία (το γιατί είναι επικίνδυνο δεν μας το εξήγησε αλλά δεν πειράζει).

Το γεγονός, όμως, ότι ο ΣυΡιζΑ δείχνει (τουλάχιστον δημοσκοπικά) ως απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού δεν σημαίνει παρά μόνο ότι οι άλλες ομάδες είναι είτε ντεφορμέ είτε στα πρόθυρα διάλυσης είτε σε διαδικασία ανανέωσης με προσθήκες νέων παικτών. Με άλλα λόγια, η δημοσκοπική κυριαρχία τής κυβερνώσας "αριστεράς" επιβεβαιώνει την λαϊκή διαπίστωση πως, ανάμεσα στους τυφλούς, ο μονόφθαλμος είναι αυτοκράτορας.

Δημοσκόπηση: Πανεπιστήμιο "Μακεδονία", 19/5/2015

Κι όμως γυρίζει

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,

Μονάχα δυο λόγια να προσθέσω στο εκπληκτικό κείμενο του Άρη. Είναι ίσως η πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρώπου όπου ο παγκόσμιος πλούτος είναι τόσο εξωπραγματικά μεγάλος και ταυτόχρονα η παραγωγή του εξαρτάται όλο και λιγότερο από την αναγκαιότητα της εργασίας του ανθρώπου.

Οι τεχνολογικές και επιστημονικές εξελίξεις των τελευταίων ετών μαζί με την επανάσταση στον τομέα της τεχνικής νοημοσύνης που αναμφισβήτητα θα χαρακτηρίσει την επόμενη δεκαετία.

Η αντικειμενική βάση της αταξικής, κομουνιστικής κοινωνίας διαμορφώνεται πολύ γρήγορα. Ο καθένας ανάλογα με τις δυνατότητες του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του.

Η Ομολογία

 

Κατεβαίνει τα σκαλιά χαρωπή-χαρωπή, σαν άγριο κατσίκι, κατά πως την έλεγε από μικρή ο πατέρας της. Ασανσέρ δεν παίρνει ποτέ. «Τρείς όροφοι όλοι κι όλοι, να γυμνάσουμε και λίγο το θεϊκό κορμί μας», αστειεύεται. Είναι φοιτήτρια πια. Δεν χωρατεύεται με τη ζωή. Έχει σκοπό να την αρπάξει απ’ τα μαλλιά, σαν να’ ταν καμιά πονηρή που πήγε να της φάει το γκόμενο.

Κανονικά, μονάχα η κατάσταση στο σπίτι τη βαραίνει. Άνεργος ο πατέρας, έκλεισε το μαγαζί και γυρνάει τώρα σαν το φάντασμα. Απ' το σαλόνι στην κρεβατοκάμαρα και πάλι πίσω. Τον βαριέται, μωρέ, έτσι που τον βλέπει. Κι οι μελαγχολικές μουσικές του, κάθε που βάζει κανά δίσκο στο παλιό του πικάπ! Φάλτσο στην αισιόδοξη φύση της. Μα τι να του πει; Παρηγοριές της πλάκας της φαίνονται κι αυτηνής τα λόγια της. Κι απ’ την άλλη, αν δεν ήταν η μάνα της στο δημόσιο, να τα κουτσοβολεύουνε, ούτε φαΐ που λέει ο λόγος δεν θα ‘χανε. Να και τώρα πάλι, τον άφησε να κοιμάται. Μεσημέρι κοντεύει κι αυτός κοιμάται! Όχι πως είναι κανας τεμπέλης ο πατέρας της. Προκομμένος άνθρωπος είναι. Μα προκοπή δεν είδε στη ζωή του και φαίνεται πως σ’ αυτή την ηλικία πια, όταν η αποτυχία χτυπάει την πόρτα, σέρνει μαζί και τη φίλη της, την κατάθλιψη. 

Ηλίαση

Σταχυολογώ (διότι αν ανθολογήσω, θα μαραθώ): Η κυρία Τασούλα Χριστοδουλοπούλου έπαθε μια μικρή ηλίαση, με αποτέλεσμα να ανέβει η τιμή των σομπρέρος στο Μεξικό (θεωρία του χάους, εφάμιλλη της θεωρίας των παιγνίων). Προσέτι, προσεφέρθη (πάντα η ηλιοφώτιστη Τασούλα) να φιλοξενήσει στους διαδρόμους του Υπουργείου της(!!!) όσους πρόσφυγες δεν είναι μετανάστες.

Ο κ. Παρασκευόπουλος. Προ ημερών απεφάνθη ότι το κράτος τύφλωσε τον Ξηρό με τις κακές του υγειονομικές υπηρεσίες, αλλά χθες (μιλώντας στον Real FM, στον κ. Νίκο Χατζηνικολάου) ανακάλεσε τη δήλωσή του ως ατυχή, κάνοντας την αυτοκριτική του (κι αδειάζοντας όσους υπερασπίζονταν αυτήν την άποψη). Επίσης ο κ. Παρασκευόπουλος δεν βρίσκει τώρα φωτογραφικές τις διατάξεις που είχε παραδεχθεί ως φωτογραφικές, ενώ δεν ανασκεύασε προγενέστερες δηλώσεις του, ότι δηλαδή πίσω απ’ τις κουκούλες υπάρχουν ανθρώπινα πρόσωπα. Σωστός, διότι πίσω απ’ τις κουκούλες της κατοχής υπήρχαν κάμπιες. Και πίσω απ’ τις κουκούλες της Κου Κλουξ Κλαν υπήρχαν καγκουρώ.

Δώστε και άλλα δάνεια στην Καθημερινή!

 

Δάνειο 36 εκατομμύρια ευρώ πήρε η Καθημερινή, ενώ τώρα περιμένουμε να πάρουν από ένα δάνειο ο ΔΟΛ, ο Πήγασος και το Mega, ώστε να αποδειχτεί πως η ελληνική οικονομία πετάει.

Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στις τράπεζες που έδωσαν 36 εκατομμύρια δάνειο στην Καθημερινή, ώστε οι αρθρογράφοι της να συνεχίσουν να μας ενημερώνουν πως είναι κακό να ζούμε εμείς με δάνεια.

Βέβαια, είναι κάπως αξιοπερίεργο να παίρνει δάνειο 36 εκατομμυρίων μια εφημερίδα με χρέη πάνω από 75 εκατομμύρια ευρώ και ζημίες 18 εκατομμύρια ευρώ, αλλά έχουμε και ανθρωπιστική κρίση στη χώρα, οπότε κάποιος πρέπει να στηρίξει και τους Αλαφούζους.

“Το κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι” γέμισε… σβάστικες

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτό το… «κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι», δεν είναι μόνο το γνωστό άντρο των οικονομικών εκβιαστών, των Μνημονίων, των τραπεζιτών και των επιτρόπων που μας εύχονται «καλό κουράγιο Έλληνες».
    Είναι και… λίκνο της «δημοκρατίας». Εκείνης της «δημοκρατίας» που αρμόζει στους «θεσμούς», στους Σόιμπλε, στους Ντάισελμπλουμ και στους Ντράγκι. Ορισμένα παραδείγματα:

***

     Σε επιστολή της ευρωκοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΚΕ προς τον Γιούνκερ με θέμα τις γερμανικές αποζημιώσεις, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής απάντησε επί λέξει:

«Με επιστολή της 18ης Φεβρουαρίου 2015, με ερωτάτε ποια είναι η θέση της Επιτροπής ως προς το {...} δικαίωμα του ελληνικού λαού για την επιστροφή του αναγκαστικού κατοχικού δανείου, την πληρωμή των πολεμικών επανορθώσεων και αποζημιώσεων και την επιστροφή των κλεμμένων αρχαιολογικών θησαυρών από το γερμανικό κράτος. Σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 2 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, "η Ένωση ενεργεί μόνον εντός των ορίων των αρμοδιοτήτων που της απονέμουν τα κράτη - μέλη με τις Συνθήκες (...)". Εφόσον δεν έχει ανατεθεί στην Ένωση καμία αρμοδιότητα για τα θέματα στα οποία αναφέρεστε, η Επιτροπή δε λαμβάνει θέση επί των θεμάτων αυτών».

Το κράτος χρωστάει στο λαό

Το κράτος χρωστάει στο λαό

του Δημήτρη Δημούλη

Το κοινωνικό χρέος

Επισημαίνει ο Bruno Théret[1] ότι τα αστικά κράτη συγκροτούνται και νομιμοποιούνται ως οφειλέτες του λαού τους. Οφείλουν παροχές για ικανοποίηση των αναγκών του λαού. Πρόκειται για το κοινωνικό χρέος. Χρέος πρωταρχικό, διηνεκές (άρα απροσδιόριστου ύψους) και αμοιβαίο (ο λαός χρωστάει στον ίδιο το λαό με βάση κανόνες αναδιανεμητικής δικαιοσύνης).

Αντιθέτως, το “κυριαρχικό” ή κρατικό χρέος είναι παροδικό (συγκεκριμένου ύψους), με φορείς που δεν συμμετέχουν στη συγκρότηση του κράτους, είναι αποκλειστικά δανειστές και αποσταθεροποιούν το κράτος αφού αφαιρούν πόρους. Πολύ συχνά οι δανειστές είναι εγχώρια νομικά πρόσωπα. Ωστόσο δεν συμπεριφέρονται ως μέλη της εν λόγω κοινωνίας, αλλά ως ατομικοί κερδοσκόποι (με την κυριολεκτική σημασία του όρου).

Ένας Χανιώτης οικοδόμος απαντά στην Παπαγγελή για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου

Τη δική του απάντηση έδωσε ένας Χανιώτης οικοδόμος, που είχε λάβει μέρος στην εξέγερση του Πολυτεχνείου,  στην Έλλη Παπαγγελή, μοντέλο και μέλος της ΟΝΝΕΔ , που προκάλεσε σάλο με τα όσα έγραψε για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου.

“Μας είπαν για ομαδικούς τάφους και εκατοντάδες νεκρούς, χωρίς ποτέ τίποτα να αποδειχθεί… Μας είπαν για δολοφονημένους εντός του χώρου του Πολυτεχνείου, όπου όμως κανείς δεν έχασε τη ζωή του”, εγραψε η υποψήφια περιφερειακή σύμβουλος με τη ΝΔ στην Αττική στον λογαριασμό της στο Facebook και αν και μέσα στις επόμενες ημέρες και μετά την γενικευμένη κατακραυγή κατέβασε το επιμαχο κείμενο, μυαλά δεν άλλαξε.

Ο Ανδρέας Μαλεφάκης είναι ένας λιγοτερο “λαμπερός” άνθρωπος.

Μια ζωή οικοδόμος, “στη βιοπάλη”, όπως λέει, έζησε τα γεγονότα του Πολυτεχνείου μέσα από το Πολυτεχνείο. Κυνηγήθηκε και βασανισθηκε αλλά δεν πρόδωσε τους σύντροφούς του. Δεν άνηκε σε κάποιο κόμμα αλλά πίστευε στην ελευθερία. Δεν καρπώθηκε οφέλη από τη συμμετοχή του στα γεγονότα. Θυμάται και μιλά στη “ματαιοδοξη” κοπελιά που αμφισβήτησε τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Κατακεραυνωνει όσους πουλήσανε τους αγώνες και τα οράματα των αγωνιστών. Για να καταλήξει, ότι η “χούντα δεν τελείωσε το ’73”.

Διαβάστε τη συγκλονιστική μαρτυρία και απάντησή του στην Ελλη Παπαγγελή:

“Δεσποινίς Έλλη Παπαγγελή.

Διαβάζοντας αυτά που γράψατε για τους αγωνιστές του πολυτεχνείου σηκώθηκε η τρίχα μου κάγκελο που λέμε στην Κρήτη.

Λοιπόν κοπελιά,το ονομα μου είναι Ανδρέας Μαλεφάκης και τα παιδιά μου είναι στην ηλικία σου.

Επομένως, αυτά που έγραψες από κάπου τα διάβασες η κάποιοι σου τα υπαγόρευσαν.

Εγώ δεν ξέρω τα γράμματα που ξέρεις αλλά κρίμας αυτά που έμαθες γιατί πήγανε χαμένα.

Έχω να σου πω τούτο, ότι είσαι και απολίτικη ,ανιστόρητη, αγράμματη: Επιπόλαια.

Λοιπόν, άκου για να μαθαίνεις γιατί είσαι πολύ μικρή ακόμη και έχεις πολλά να μάθεις.

Ήμουν εργάτης στην οικοδομή στην Αθήνα, σε ηλικία δέκα επτά χρόνων, διότι κοπελιά μου έπρεπε να δουλέψω για να βοηθήσω την οικογένεια μου και τον εαυτό μου να επιβιώσουμε.

Για σχολειό δεν υπήρχε χρόνος .Το σχολειό μας ήταν το πεζοδρόμιο και η καθημερινή βιοπάλη. Δεν τα βρήκα όλα έτοιμα σαν και την πάρτη σου.

Οι οικοδόμοι ήταν ένας από τους πρώτους κλάδους εργαζομένων που βρεθήκαμε διπλά στους φοιτητές.

Από εκείνη τη μέρα έχουν περάσει σαράντα ένα χρόνια, ποτέ άλλοτε στην ζωή μου δεν τα έχω διηγηθεί η παινευτεί.

Αν τα λέω τώρα, κοπελιά, είναι γιατί αυτοί που υπηρετείς είναι οι καινούργιοι Δικτάτορες της Ελλάδος. Ξανά χούντα.

Οι περισσότεροι που ήμασταν μέσα στο πολυτεχνείο, ήμασταν χωρίς κομματικές ταυτότητες. Πιστεύαμε, μόνο στην ιδεα της ελευθερίας και τίποτα άλλο. Για ένα καλύτερο αύριο.

Εγώ, μαζί άλλους μπήκαμε μέσα στο Πολυτεχνείο την Τετάρτη.

Μέσα και έξω ήταν γεμάτο από φοιτητές, οικοδόμους, απλούς πολίτες που όλοι είχαμε ένα στόχο.

Την ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΜΑΣ. ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Ο κόσμος απ’ εξω ήταν αλληλέγγυος προς εμάς.

Τα βράδυ μας έφερναν τρόφιμα και φάρμακα. Οι αστυνομικοί που ήταν ακροβολισμένοι στα γύρω τετράγωνα τους πυροβολούσαν στο ψαχνό.

Προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να εμποδίσουν τον κόσμο να έλθει..

Έξω γινόταν μάχες, άκουγες πυροβολισμούς συνέχεια μα ειδικά τοις απογευματινές ώρες όπου ανέβαινε πολύς κόσμος.

Παρόλα αυτά ο κόσμος όλο και αυξανόταν.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω την Πέμπτη ο βραδύ ένα άτομο να πεφτει από πυροβολισμούς στο απέναντι τετράγωνο, έξω από την είσοδο του πολυτεχνείου.

Ποτέ δεν μάθαμε αν επέζησε η πέθανε.

Εικόνες φρίκης, αλλά και αγώνα όπου δεν περιγράφονται…

Σαράντα ένα χρόνια, τα κράτησα σαν ιερό κειμήλιο,μεσα μου.

Ο Ταξιδιώτης

Στο παλιό μου (νοικιασμένο) σπίτι είχα κήπο. Συχνά τις νύχτες του θέρους και του χειμώνα στις σκιές των δένδρων, τραγούδια ανέβαζαν παραστάσεις και ζωγραφιές έλεγαν ιστορίες. Στο σημερινό (νοικιασμένο) σπίτι μου δεν έχω κήπο, έχω πιλοτή. Ορισμένες βραδιές, όμως, έρχονται επίσκεψη τα δένδρα και οι σκιές τους. Κάνουν τους στύλους της πιλοτής κίονες παιγνιώδεις και τ’ αραγμένα αυτοκίνητα ιστορίες απ’ όσα έχουν δει τα μάτια τους στους δρόμους του κόσμου.
Προ ημερών την ώρα που έβαζα το κλειδί στην πόρτα -ήταν και σκοτεινά διότι συνήθως η λάμπα που φωτίζει την είσοδο είναι καμένη- ήρθε να με βρει ένας παλιός Νοέμβρης. Πέρασαν τα χρόνια μου είπε περιπαικτικά, ο ίδιος παρέμενε λεπτός με τα γένια της γενιάς του, μαύρα κι αραιά σαν χνούδι σε εφηβικό εφήβαιο. Βάλαμε τα γέλια, εγώ με το αμερικάνικο στρατιωτικό τζάκετ που φορούσε, εκείνος απλώς από αγάπη. Ανάψαμε τσιγάρο κι αράξαμε ανάμεσα στα δένδρα και στις σκιές τους, οι αναμνήσεις είναι σχετικές ως προς τον χρόνο και συχνά ένα-δύο λεπτά κρατούν μια-δυο ώρες, τρεις μέρες, σαράντα χρόνια – δεν έχει φεγγάρι απόψε, ούτε πυροβολισμούς και σκοτωμούς στο Πεδίον του Αρεως, ήσυχο το Μαρούσι
ανασαίνει τον καπνό απ’ τα ξύλα και τα παλιόξυλα που θερμαίνουν πολλά απ’ τα σπίτια, τον καπνό των τσιγάρων μας ανασαίνουμε κι εμείς. Τότε η Ελλάδα είχε μέλανα ουρανό και τις μέρες και τις νύχτες. Η χούντα μαγάριζε με αίμα και ξύλο, με εξορίες και παρακολουθήσεις την επικράτεια. Χόρευε τσάμικο με καρφωμένα σημαιάκια στη μύτη της, ξεφτιλίζοντας αρχαία τραγούδια, μίλαγε ελληνικά σαν πολυβόλο που τραυλίζει κορακίστικα κι έπνιγε τις γενναίες λέξεις, την Ιστορία και τους βίους των ανθρώπων σε μια γούρνα αμορφωσιάς και επωφελούς (πολύ το χρυσίον) βλακείας. Δεν
ήταν φασίστες της προκοπής οι χουντικοί, ήταν οι καρικατούρες του τέρατος. Εθνικιστές της οκάς, επίγονοι των δωσιλόγων της Κατοχής, δούλοι και πράκτορες των Αμερικανών, τσόκαρα με περικεφαλαίες, τζουτζέδες. Ούτε πραιτωριανοί ήταν, ούτε μελανοχίτωνες, ούτε γενίτσαροι, μια μπόχα ήταν, μια βδέλλα κι ένα εξαμβλωτικό κατάλοιπο μιας χώρας που 150 χρόνια προσπαθούσε να ολοκληρώσει την Επανάσταση του 1821. Οι χουντικοί ήταν ένας κρίκος (κι όχι ο τελευταίος) στη μακρά αλυσίδα των προδοτών που ανέκαθεν δολοφονούσαν σ’ αυτήν τη μαρτυρική χώρα τους ήρωες και τους αγίους της, τα φυλαχτά της και τα όνειρά της.
Ηταν ωραίο το οδόφραγμα εκείνες τις τρεις ημέρες και τις τρεις νύχτες που συγκλόνισαν τις ψυχές μας. Απ’ τη μια μεριά ήταν η Τιτίκα και ο Γαβριάς, όλα τα ωραία μας βιβλία, τα τραγούδια του Μίκη και οι άγγελοι του Χατζιδάκι απ’ την Πύλη του Αδριανού ορμώμενοι, ήταν μια μεραρχία ευχές από μανάδες, οι κονσέρβες, τα φάρμακα και τα τσιγάρα που έφερναν οι Αθηναίοι, ήταν η γαλανόλευκη που μάτωσε και στα επόμενα χρόνια φούντωσε στις καρδιές μας κόκκινη, ήταν