«Ένα τέτοιο ξενοδοχείο, σαν αυτό της πάνω φωτογραφίας, θα μπορούσατε να είχατε και εσείς στην περιοχή σας, αν είχατε λίγο μυαλό και ήσασταν διορατικοί, όπως οι Τούρκοι» έλεγε στους ντόπιους παραθεριστές ο συμπατριώτης τους ο Τάσος, που χρόνια εργαζόταν στο εξωτερικό σε μεγάλο επενδυτικό κεφάλαιο.
Και τους έδειχνε με περηφάνεια ανάλογα ξενοδοχεία μαμούθ, που είχαν κατασκευαστεί με χρηματοδότηση απο το τμήμα ανάπτυξης νέων αγορών του fund, στο οποίο είχε την θέση του επικεφαλής.
«Ρε είσαστε ξεροκέφαλοι. Δεν μπορείτε να καθίσετε και να σκεφτείτε λογικά ποιο είναι το συμφέρον σας;» τον άκουσα να τους ρωτάει.
Από συγγενείς και φίλους άκουγα, ότι ο Τάσος κάθε καλοκαίρι επέστρεφε απο την Αμερική στην πατρίδα για τις διακοπές του. Με την Jane, την Αμερικανίδα σύζυγο του και τα δύο παιδιά τους.
Κανείς δεν μου είπε ποτέ κάτι κακό για τον Τάσο. Και ούτε, για να πούμε την αλήθεια, άκουσα και κάτι.
Όλοι γνώριζαν, πώς κατάφερε με το πείσμα και την επιμονή του να φθάσει πολύ ψηλά.
Τους γονείς του τους φρόντισε, την αδελφή του την προίκισε, το σπίτι το πατρικό το ανακαίνισε, καραγκιοζιλίκια και φιγούρες με ακριβά αυτοκίνητα στο χωριό δεν έκανε, στην πλατεία όλους τους χαιρετούσε.
Ακόμη και τον Θοδωρή, το ζαβό παιδί, που το έντυναν και το έβγαζαν τα δυο γερόντια, οι γονείς του.
Ε, δεν χρειάζεται να κάνεις και περισσότερα σε ένα χωριό, για να σε έχουν ψηλά στην εκτίμησή τους οι συγχωριανοί σου.
