Οι ντομάτες Πολωνίας και η... κορυφή του παγόβουνου

 

 

Η περί τοπικών προϊόντων φιλολογία καλά κρατεί εδώ και χρόνια, με ασκήσεις επί χάρτου, δηλώσεις, μελέτες και κάθε είδους πανηγύρεις. Με ελάχιστο αντίκρισμα βεβαίως στον απολογισμό αυτών των δράσεων, οι οποίες έχουν “καταπιεί” καθόλου ευκαταφρόνητα ποσά και εκείνο που τελικά μένει είναι η δημοσιότητα και η ανάμνηση του... πανηγυριού.

Η έχουσα μυθολογικές διαστάσεις υπόθεση, κατέρρευσε με πάταγο τον τελευταίο καιρό με αφορμή την υπόθεση της... ντομάτας. Ναι, απίστευτο κι όμως αληθινό, μέσα στο κατακαλόκαιρο με χιλιάδες επί χιλιάδων επισκέπτες, σε μεσογειακή χώρα με ιδανικές καιρικές συνθήκες, το τοπικό αυτό προϊόν κατετάγη στην κατηγορία των “ειδών εν ανεπαρκεία”. Και αντ' αυτού κατακλύσθηκε η αγορά από ντομάτες Πολωνίας (και Βελγίου πληροφορήθηκα προσφάτως), προφανώς από θερμοκήπια. Και μάλιστα σε υψηλότατες τιμές για την εποχή. Εννοείται δε ότι μόνον... ντομάτες δεν θύμιζαν και αρκετοί από τους συνεπείς επαγγελματίες έψαχναν εναγωνίως να βρουν μικροκαλλιεργητές για να σερβίρουν τουλάχιστον τη σαλάτα που αποτελεί και το σήμα κατατεθέν του ελληνικού καλοκαιριού ως “χωριάτικη” (μια άλλη πονεμένη ιστορία). Το σχετικό ρεπορτάζ αποδίδει τις ελλείψεις με βάση τις δηλώσεις παραγωγών, σε εχθρό της ντομάτας που προκάλεσε καταστροφές. Πρόκειται για μια υπόθεση η οποία απασχολεί έτσι και αλλιώς τα τελευταία χρόνια τους παραγωγούς, αλλά μια προσεκτική ανάγνωση των δηλώσεων -και των πληροφοριών που έρχονται από διάφορες περιοχές- αναδεικνύει μια άλλη πολύ σημαντική πλευρά: Η καλλιέργεια της υπαίθριας ντομάτας είναι ασύμφορη καθώς εμφανίζει αυξημένο κόστος, έχει πολλούς εχθρούς και οι τιμές για μαζική πώληση είχαν ήδη φθάσει πέρυσι σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Ως εκ τούτου οι έχοντες τη δυνατότητα ασχολούνται με την τομάτα θερμοκηπίου που πλεονεκτεί καλλιεργητικά από όλες τις απόψεις. Με κριτήριο το “τι συμφέρει” (με συνυπολογισμό όλων των παραμέτρων) επικρατεί πλέον το παράδοξο της άφθονης ντομάτας το χειμώνα από θερμοκήπια σε χαμηλές σχετικά τιμές και της κραυγαλέας έλλειψης του προϊόντος κρίσιμες περιόδους το καλοκαίρι. Η τοπικότητα πάει περίπατο και κανένας δεν εμφανίζεται πρόθυμος να την υπερασπιστεί... από την τσέπη του.

All Inclusive

«Ένα τέτοιο ξενοδοχείο, σαν αυτό της πάνω φωτογραφίας, θα μπορούσατε να είχατε και εσείς στην περιοχή σας, αν είχατε λίγο μυαλό και ήσασταν διορατικοί, όπως οι Τούρκοι» έλεγε στους ντόπιους παραθεριστές ο συμπατριώτης τους ο Τάσος, που χρόνια εργαζόταν στο εξωτερικό σε μεγάλο επενδυτικό κεφάλαιο.  
Και τους έδειχνε με περηφάνεια ανάλογα ξενοδοχεία μαμούθ, που είχαν κατασκευαστεί με χρηματοδότηση απο το τμήμα ανάπτυξης νέων αγορών του fund, στο οποίο είχε την θέση του επικεφαλής.
«Ρε είσαστε ξεροκέφαλοι. Δεν μπορείτε να καθίσετε και να σκεφτείτε λογικά ποιο είναι το συμφέρον σας;» τον άκουσα να τους ρωτάει.
Από συγγενείς και φίλους άκουγα, ότι ο Τάσος κάθε καλοκαίρι επέστρεφε απο την Αμερική στην πατρίδα για τις διακοπές του. Με την Jane, την Αμερικανίδα σύζυγο του και τα δύο παιδιά τους.
Κανείς δεν μου είπε ποτέ κάτι κακό για τον Τάσο. Και ούτε, για να πούμε την αλήθεια, άκουσα και κάτι.
Όλοι γνώριζαν, πώς κατάφερε με το πείσμα και την επιμονή του να φθάσει πολύ ψηλά.
Τους γονείς του τους φρόντισε, την αδελφή του την προίκισε, το σπίτι το πατρικό το ανακαίνισε, καραγκιοζιλίκια και φιγούρες με ακριβά αυτοκίνητα στο χωριό δεν έκανε, στην πλατεία όλους τους χαιρετούσε.
Ακόμη και τον Θοδωρή, το ζαβό παιδί, που το έντυναν και το έβγαζαν τα δυο γερόντια, οι γονείς του.
Ε, δεν χρειάζεται να κάνεις και περισσότερα σε ένα χωριό, για να σε έχουν ψηλά στην εκτίμησή τους οι συγχωριανοί σου.