(Σας) την έχω ξαναδιηγηθεί (επί «Ελευθεροτυπίας») την ιστορία που θα σας πω. Αλλά επειδή το κακό επαναλαμβάνεται, η επανάληψη μιας διήγησης περί το καλό μπορεί να βοηθήσει λιγάκι. Αυτή η ιστορία αποδίδεται στον Πλάτωνα και την έχει διασώσει ο Πλούταρχος (αν θυμάμαι καλά).
Επί Περικλή λοιπόν, μια ημέρα ένας γέροντας στάθηκε ακίνητος στη μέση της Αγοράς κι αγνάντευε τον Υμηττό. Στην αρχή οι Αθηναίοι απόρησαν, μετά, πειραχτήρια καθώς ήταν, άρχισαν να λοιδωρούν τον γέροντα και να τον περιπαίζουν. Ακίνητος εκείνος, άγαλμα.
Την επόμενη ημέρα ο γέροντας τα ίδια. Ακίνητος αγνάντευε τον Υμηττό. Και τη μεθεπόμενη. Ανησύχησαν επιτέλους οι Αθηναίοι και κόψανε την πλάκα. Ψυχανεμίσθηκαν ότι κάτι κακό συμβαίνει, κι έτσι αντί να φέρουν τους Σκύθες χωροφύλακες να μπουζουριάσουν τον γέροντα, έφεραν τους ιερείς να τον ερμηνεύσουν ή να τον ορμηνέψουν.
Με τα πολλά ο γέρος μίλησε. Και είπε: «τώρα πού θα κατοικούν οι θεοί;» Και όντως. Εκείνη την εποχή οι Αθηναίοι έκοβαν σωρηδόν δέντρα από τον Υμηττό για να ναυπηγούν πλοία. Τα λόγια του γέροντα διαπέρασαν την πόλη και τάραξαν τους πολίτες. Αποφάσισε λοιπόν ο Δήμος αμέσως να σταματήσει τη δήωση του Υμηττού και στο εξής να αγοράζει ξυλεία για τα πλοία απ’ τη Φοινίκη.
***
Το ίδιο συνέβη και επί Οθωμανών. Αυτήν τη φορά στον Μοριά. Κατά τα Ορλωφικά οι Τούρκοι είχαν φέρει, για να αντιμετωπίσουν τους επαναστατημένους Έλληνες, επικουρία Τουρκαλβανούς από την Αλβανία. Αυτοί οι τελευταίοι μετά το τέλος των Ορλωφικών δεν έφυγαν, αλλά παρέμειναν στην Πελοπόννησο, αποψιλώνοντας τα δάση της για να πουλάνε ξυλεία προς ναυπήγηση στους Ιταλούς.
Ήταν τόσο μεγάλο το κακό, που οι Τούρκοι σε συνεργασία με Έλληνες έβαλαν μαχαίρι στους καταστροφείς και σταμάτησαν τη λεηλασία της φύσης.
