Μολώχ

Στάθης
Η παγκοσμιοποίηση απέτυχε σε όλα όσα διεκήρυσσε και πέτυχε σε όλα όσα επεδίωκε.

Διεκήρυσσε την κατάργηση των συνόρων. Την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, των εμπορευμάτων και της εργασίας. Διεκήρυσσε την ώσμωση των πολιτισμών (στο διεθνές περιβάλλον) και τον πολυπολιτισμό στο εσωτερικό των κοινωνιών. Διεκήρυσσε την άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων διά της ελεύθερης αγοράς (και της «αοράτου χειρός» που κανονιστικώς τη διέπει). Διεκήρυσσε την κατάργηση του προστατευτισμού και την ενθάρρυνση του ανταγωνισμού. Τέλος, διεκήρυσσε την άνθιση των ατομικών δικαιωμάτων, ενώ ευαγγελίσθηκε τη συρρίκνωση των πολέμων, ακόμα και την εξαφάνισή τους – με την εξαίρεση ίσως εκείνων που θα είχαν τη διεθνή νομιμοποίηση, ως έσχατου μέσου επίλυσης των διαφορών.

Εις όλα αυτά η παγκοσμιοποίηση απέτυχε παταγωδώς. Μάλιστα αποτυγχάνει θανάσιμα (κυριολεκτικώς, ως προς τα αποτελέσματα) εδώ και τριάντα χρόνια. Παρά ταύτα, η ανθρωπότητα σαν υπνωτισμένη ή αποχαυνωμένη –και ελλείψει ίσως άλλης εναλλακτικής πρότασης– παρακολουθεί την πορεία της παγκοσμιοποίησης, αδρανής.

Η παγκοσμιοποίηση σήμερα είναι νεκρή. Και η τραγωδία μας είναι ότι η ανθρωπότητα ακολουθεί εν πολλοίς αυτή τη νεκρή, ως ένα άβουλο ζόμπι η ίδια. Κατά μία μάλιστα έννοια η παγκοσμιοποίηση ήταν νεκρή εκ γενετής στον βαθμό που θα αποτύγχανε σε όσα επαγγελλόταν και θα επιτύγχανε σε όσα επεδίωκε.

Μετά (και πριν από την επόμενη) καταστροφή…

Tου Στάθη στο Ποντίκι

(Σας) την έχω ξαναδιηγηθεί (επί «Ελευθεροτυπίας») την ιστορία που θα σας πω. Αλλά επειδή το κακό επαναλαμβάνεται, η επανάληψη μιας διήγησης περί το καλό μπορεί να βοηθήσει λιγάκι. Αυτή η ιστορία αποδίδεται στον Πλάτωνα και την έχει διασώσει ο Πλούταρχος (αν θυμάμαι καλά).

Επί Περικλή λοιπόν, μια ημέρα ένας γέροντας στάθηκε ακίνητος στη μέση της Αγοράς κι αγνάντευε τον Υμηττό. Στην αρχή οι Αθηναίοι απόρησαν, μετά, πειραχτήρια καθώς ήταν, άρχισαν να λοιδωρούν τον γέροντα και να τον περιπαίζουν. Ακίνητος εκείνος, άγαλμα.

Την επόμενη ημέρα ο γέροντας τα ίδια. Ακίνητος αγνάντευε τον Υμηττό. Και τη μεθεπόμενη. Ανησύχησαν επιτέλους οι Αθηναίοι και κόψανε την πλάκα. Ψυχανεμίσθηκαν ότι κάτι κακό συμβαίνει, κι έτσι αντί να φέρουν τους Σκύθες χωροφύλακες να μπουζουριάσουν τον γέροντα, έφεραν τους ιερείς να τον ερμηνεύσουν ή να τον ορμηνέψουν.

Με τα πολλά ο γέρος μίλησε. Και είπε: «τώρα πού θα κατοικούν οι θεοί;» Και όντως. Εκείνη την εποχή οι Αθηναίοι έκοβαν σωρηδόν δέντρα από τον Υμηττό για να ναυπηγούν πλοία. Τα λόγια του γέροντα διαπέρασαν την πόλη και τάραξαν τους πολίτες. Αποφάσισε λοιπόν ο Δήμος αμέσως να σταματήσει τη δήωση του Υμηττού και στο εξής να αγοράζει ξυλεία για τα πλοία απ’ τη Φοινίκη.

***

Το ίδιο συνέβη και επί Οθωμανών. Αυτήν τη φορά στον Μοριά. Κατά τα Ορλωφικά οι Τούρκοι είχαν φέρει, για να αντιμετωπίσουν τους επαναστατημένους Έλληνες, επικουρία Τουρκαλβανούς από την Αλβανία. Αυτοί οι τελευταίοι μετά το τέλος των Ορλωφικών δεν έφυγαν, αλλά παρέμειναν στην Πελοπόννησο, αποψιλώνοντας τα δάση της για να πουλάνε ξυλεία προς ναυπήγηση στους Ιταλούς.

Ήταν τόσο μεγάλο το κακό, που οι Τούρκοι σε συνεργασία με Έλληνες έβαλαν μαχαίρι στους καταστροφείς και σταμάτησαν τη λεηλασία της φύσης.

Νεκροταφείο ασθενοφόρων

Η τρέλα συνεχίζεται.

1. Μια νέα σχολή σκέψης (επικοινωνίας και διακυβέρνησης) έχει καθιερώσει η κυβέρνηση: τρέλα, ψέμα και παραλλαγή. Κι οποιανού του αρέσει! Οι υπόλοιποι στη Βουλγαρία. Εκτός κι αν «παρερμηνεύσαμε» την εν λόγω δήλωση και πάμε Ρουμανία.

Τις δύο μόνες χώρες από τις 27 της Ενωσης που διαθέτουν περισσότερους φτωχούς από εμάς.

Τρέλα κάργα! «Ανοίγουμε σήμερα» έλεγε ο Τσίπρας «το 2ο Συνέδριο με την αισιοδοξία της βούλησης απέναντι σε όσους διακηρύσσουν την αναγκαιότητα της υποταγής». Την

αναγκαιότητα της υποταγής που ο ίδιος διακήρυξε με το «δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς!». Ωχ, μανούλα, δεν βαστώ, στείλε να μου φέρουν τον γιατρό...

2. Από χθες ήδη μας είχε φανεί παράξενο και λέγαμε ότι «πλάκα μας κάνει ο Ερντογάν» όταν διεκδικεί τη Βάρνα και την Κριμαία, την Εύβοια και τη Μοσούλη, το Γιβραλτάρ και την Ακάμπα.

Οντως δεν τα διεκδικεί. Τα ενθυμείται με νοσταλγία. Οντως, δεν ζήτησε χθες δημοψήφισμα για τη Θράκη. Θα ζητήσει αύριο. Διότι

όταν η πλάκα μάς φαίνεται λογικοφανής (όπως μας φάνηκε η προχθεσινή παραπληροφόρηση για τις δηλώσεις Ερντογάν), τότε η τρέλα έχει κάνει ήδη την προεργασία της για να τη βρούμε μπροστά μας.

3. Στη χώρα που ασθενούν τα ασθενοφόρα, δεν είναι παράδοξο να δηλώνει ο κ. Σκουρλέτης ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πιστεύει το πρόγραμμα που εφαρμόζει». Τότε γιατί το

εφαρμόζει, χρυσέ μου; Για να μην το εφαρμόσει η νεοφιλελεύθερη δεξιά; Και του κλέψει (η δεξιά) τη δόξα; Τι μας λέτε; ότι η Αριστερά κόβει συντάξεις για να μη γίνει παρένθεση και τις κόψει η Δεξιά; Πόσα (ακόμα) θέλετε για να μας τρελάνετε;

4. Η ΠΟΕΔΗΝ μουρλή είναι και περιγράφει την κατάσταση στα νοσοκομεία με τόσο μελανά χρώματα; Μήπως πρόκειται για βοθροσυνδικαλιστές (κατά τα «βοθροκάναλα» του κ. Πολάκη); Πώς έφθασε ο κ. Ξανθός να λέει ξεδιάντροπα ψέματα περί αύξησης των δαπανών για την υγεία, ενώ έχει γίνει μείωση; Τρέλα Κατρούγκαλου, ότι δεν-κόβει-συντάξεις-την-ώρα-που-τις-κόβει, πουλάει κι αυτός;

5. Πολάκης! Αν υπήρξε ποτέ αυτό το επινόημα περί «ηθικής ανωτερότητος της Αριστεράς», ο κ. Πολάκης το εκφράζει πλήρως. Πρώτα τα στατιστικά: ο άνθρωπος έλαβε στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ 1.137 σταυρούς και βγήκε έβδομος, μάλιστα με 31 σταυρούς περισσότερους από τον πολύ κ. Παππά (επισκέπτη

καθηγητή του Ινστιτούτου της Φλωρεντίας). Ολα αυτά σημαίνουν ότι ο κ. Πολάκης υπερέβη άπασες τις τάσεις και ότι στο πρόσωπό του καθώς και τη γλίτσα που χαρακτηρίζει την πρακτική του συνέκλιναν 1.137 σύνεδροι. Υπερχίλιοι

Ζητείται

Του Στάθη στον eniko

1.Το πολιτικό σύστημα. Ουδέποτε άλλοτε απ’ τη Μεταπολίτευση και ύστερα τα κόμματα – θεσμοί της δημοκρατίας – δεν ήταν σε τόσον κακή κατάσταση τα ίδια, τόσον ανωφελή για την κοινωνία και τόσον ανάξια της συγκυρίας. α) Η Ν. Δ. απαξιωμένη απ’ τη θητεία της στην εφαρμογή των μνημονίων, αλλά και από την προγενέστερη διαδρομής της εν μέσω διαπλοκής και υποτέλειας, σχεδόν ημιθανής, σχεδόν αυτοδιαλύεται. Αν ανασυνταχθεί και αν συνέλθει, θα είναι ένα κόμμα ζόμπι, την ύπαρξη του οποίου θα έχουν επιτρέψει η αδράνεια και η παθολογία των άλλων κομμάτων.
            β) Το ΠΑΣΟΚ, ο έτερος εταίρος στον δικομματικό μονοκομματισμό που καθήλωσε την Ελλάδα της μεταπολίτευσης μεταξύ της Σκύλλας της δημαγωγίας και της Χάρυβδης του «εκσυγχρονισμού», κατασπαράχθηκε, προσπαθώντας να εφαρμόσει τα μνημόνια, από το τέρας που δημιούργησε η ώσμωση της σοσιαλδημοκρατίας με τον νεοφιλελευθερισμό. Τώρα προσπαθεί να αναστηθεί μέσω της ανασύστασης του χώρου της Κεντροαριστεράς (όρος που χρησιμοποιείται μόνον στην Ελλάδα και που στην πραγματικότητα αποτυπώνει μόνον διαπροσωπικές σχέσεις κομματαρχών και πολιτικών «φυλάρχων») που περιστρέφονται πρόθυμοι γύρω από τα κέντρα της πραγματικής εξουσίας. Στον ίδιο
χώρο κινείται πλέον και γ) η ΔΗΜΑΡ. Ορμώμενη απ’ το πάλαι ποτέ ΚΚΕ εσ. κι αφού τροφοδότησε επί σειρά ετών με στελέχη τα άλλα κόμματα, κρατώντας πάντα προνομιακές σχέσεις με τον Τύπο, κατέληξε σήμερα σε ένα μη κόμμα, που το μισό προσπαθεί να επιστρέψει στον ΣΥΡΙΖΑ και το άλλο μισό να εμφυσήσει ζωή στον Λάζαρο της Κεντροαριστεράς. δ) Το Ποτάμι. Ένα κόμμα δημιούργημα της μιντιακής αυταπάτης ότι μπορεί να κατασκευάσει κόμματα χωρίς ιδεολογικό προσανατολισμό, ένα μόρφωμα των ρηχών καιρών. ε) Οι ΑΝΕΛ: μια διάσπαση της Δεξιάς με λαϊκό και αντιμνημονιακό παρονομαστή, που απεποιήθη τον εαυτόν της και τις αιτίες που τη γέννησαν. Χωρίς ιδιαιτέρως ικανό πολιτικό προσωπικό (πλην εξαιρέσεων), το κόμμα αυτό αγωνίζεται πλέον, απλώς να βρει λόγο ύπαρξης δίπλα στον νεομνημονιακόν ΣΥΡΙΖΑ. στ) Ο κ. Λεβέντης κατά κόσμον (στον κόσμο της) Ένωση Κεντρώων. Πτωχοπροδρομισμοί, και χατζατζαριλίκια. Που τα «δικαιούται» κάθε λαός σε κρίση. ζ) Το ΚΚΕ. Έχει αναχωρήσει. Δεν ανακατεύεται με τα πίτουρα για να μην το φάνε οι κότες. Έχει χάσει τη μισή εκλογική του δύναμη (μάλλον ανεπιστρεπτί), αλλά επιμένει ότι ώσπου να του δώσει την εντολή ο λαός για τον σοσιαλισμό, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει – επί της ουσίας. Μερεμέτια μπορούν να γίνονται με τους εργατικούς αγώνες (στους οποίους συνεχώς καλεί το ΚΚΕ) αλλά με πενιχρά αποτελέσματα (χωρίς να φταίνε για αυτό ούτε οι αγώνες ούτε το ΚΚΕ). Το τέλειο αδιέξοδο μιας αντιφατικής στρατηγικής. Όπως τα αποτελέσματά της αποδεικνύουν. η) Η Χρυσή Αυγή. Το χρήσιμο για την αστική τάξη τέρας, μια μαύρη εφεδρεία της εξουσίας που αξιοποιεί μια μαύρη συμμορία φασιστών, εγκληματιών, ρατσιστών, ανελλήνιστων, εθνικιστών με μακρά θητεία στιςεθνικές προδοσίες. Σήμερα διχάζεται ανάμεσα στη γραμμή που θέλει τη μετεξέλιξη του μορφώματος (που σιχαίνεται ακόμα και η Μαρί Λεπέν) σε ένα ακροδεξιό κοινοβουλευτικό κόμμα και στη γραμμή που θέλει οι επίγονοι του χιτλερισμού να διατηρήσουν τα κινηματικά τους χαρακτηριστικά, τα τάγματα εφόδου και την εθνικοσοσιαλιστική τους ιδεολογία, έστω και στα κρυφά. θ) Ο ΣΥΡΙΖΑ, η
ελπίδα που χάθηκε. Η Αριστερά που γονάτισε και αυτομόλησε στη Δεξιά. Πασχίζει τώρα να εφαρμόσει επαχθή μέτρα (νομιμοποιώντας και τα προηγούμενα μνημόνια), μιλώντας ταυτοχρόνως μια γλώσσα που προκαλεί πλεόν θυμηδία, οργή, θυμό, απελπισία. Ο ΣΥΡΙΖΑ

Στάθης Σταυρόπουλος: Στη Βουλή ψηφίστηκαν αδιανόητα πράγματα…

«Δεν έχει νόημα να βαφτίζεις το κρέας ψάρι, διότι κάποια στιγμή το ψάρι γίνεται καρχαρίας και σε τρώει…». 

Με τον γνωστό, σκωπτικό του τρόπο, ο σκιτσογράφος – αρθρογράφος Στάθης Σταυρόπουλος σχολίασε την πολιτική επικαιρότητα, μιλώντας στο «Κόκκινο» και τον Κώστα Αρβανίτη.

Ανέφερε μεταξύ άλλων ο Στάθης:

«Χθες ψηφίστηκαν αδιανόητα πράγματα. Και θα ήταν αδιανόητα ακόμη και για ένα κόμμα αστικά προοδευτικό, πολύ περισσότερο δε για μια αριστερή κυβέρνηση».

Ως παράδειγμα ανέφερε τους πλειστηριασμούς, αλλά και το γεγονός ότι θεσμοθετείται η «εκχώρηση κάθε έννοιας δημοσίου συμφέροντος στις τράπεζες».

«Θα υπερασπιστούμε εκ των υστέρων ό,τι δεν κάναμε εκ των προτέρων;» διερωτήθηκε ο Στάθης, ο οποίος χαρακτήρισε απαράδεκτες τις περί «αποστασίας» κατηγορίες, όταν και όπου αυτές εκτοξεύονται εναντίον των αριστερών που αρνούνται το περιεχόμενο της νέας συμφωνίας.