Και πάει μια μέρα ο Κολοκοτρώνης και τον πιάνει απ’ τα γένια τον Καΐρη…..

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ: Όποιος θέλει και πονάει για την πραγματική αλλαγή στο τόπο μας.... γίνεται Κολοκοτρώνης.... γίνεται Μακρυγιάννης.... γίνεται Παπουλάκος…

 

π. Φώτιος Βεζύνιας

 

 



 

Θεόφιλος Καΐρης  

 

απόσπασμα ομιλίας π. Ευάγγελου Παπανικολάου.

 

Οι Βαυαροί κλείσαν τα Μοναστήρια όλα. Μεγάλη ιστορία ο Φαρμακίδης. Εσείς γλιτώσατε γιατί ήσασταν στον Τούρκο. Ο Τούρκος δεν σας τα πείραζε τα Μοναστήρια. Οι Βαυαροί, οι Γερμαναράδες, οι Προτεσταντάδες και οι Καθολικοί, ο Καθολικός ο Όθωνας..

Πού το ‘χατε ξαναδεί;

Το ρολόϊ του πατέρα....

      

 

Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε την 21 Σεπτεμβρίου του 1957 στην εφημερίδα της Άρτας «Ελεύθερος Λόγος» από τον Αρτινό Ιατρό Κωνσταντίνο Κοντογιάννη (1912-1979), χειρούργο και γενικό διευθυντή του Νοσοκομείου του Μονάχου την περίοδο 1954-1961.

 

«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Άρτα, δίπλα σ’ ανθρώπους φτωχούς αλλά έντιμους, που στερήθηκαν πολλά για να μου δώσουν μια καλύτερη ζωή.

Μεγαλώνοντας με ψωμί κι αλάτι, κόπιασαν για να έχει το μοναχοπαίδι τους μόρφωση και αξία στην κοινωνία. Ο πατέρας μου δούλευε για το μεροκάματο απ’ τα χαράματα ως το σούρουπο στον κάμπο της Άρτας, και τον θυμάμαι να γυρίζει στα σκοτάδια, τσακισμένος από την κούραση αλλά πάντα με το χαμόγελο, σαν να ήξερε ότι ο μόχθος ο δικός του ήταν η δικιά μου η λευτεριά.
Πηγαίναμε κάθε Κυριακή στην εκκλησία, εγώ αυτός και η μάνα μου. Όταν αυτή πέθανε, ο πατέρας μου συνέχισε να με πηγαίνει και να ακούμε την λειτουργία του παπα-Γιάννη, γιατί όπως μου έλεγε πάντα «ο Θεός έχει κοντά του τη μάνα σου, γιατί εμείς προσευχόμαστε κι ανάβουμε ένα κεράκι για την ψυχή της». Πάντα γελαστός, ακόμα και στα δύσκολα, μου έδινε κουράγιο για να προχωρήσω και να μορφωθώ. Με θυμάμαι πιο μεγάλο να ξενυχτάω στο φως το καντηλιού, ανάμεσα στα βιβλία, και το πρωί να πηγαίνω με τον πατέρα μου για δουλειά στα χωράφια.

ΕΝΑΣ ΑΘΕΟΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

      

ΠΡΩΤ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

 

Πριν από χρόνια, όταν ήμουν εφημέριος στον ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς, μ’ εκάλεσαν να εξομολογήσω εκτάκτως, κατόπιν δικής του επιθυμίας, ένα νέο άνδρα, 42 ετών, του οποίου το όνομα, ήτο Ξενοφών.

Όταν πήγα, ήταν σε κακή κατάσταση. Ο καρκίνος με τις ραγδαίες μεταστάσεις τον είχε προσβάλλει και στο κεφάλι. Οι μέρες του μετρημένες. Ήταν μόνος στον θάλαμο, το διπλανό κρεβάτι ήταν άδειο, κι έτσι βρεθήκαμε μόνοι μας. Και μου είπε τα έξης, για το πώς πίστεψε, αφού υπήρξε, όπως το τόνισε, «σκληρός άθεος» και άπιστος.    

ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΚΕΡΜΑΤΙΣΜΕΝΟΙ ΑΛΑΘΗΤΟΙ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ

 

 

Γράφει ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ  ΣΑΡΑΝΤΙΔΗΣ

 

Καβάλα, Νοέμβριος 2018

Νεκταρίου επισκόπου Πενταπόλεως

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ίσως να είναι το μοναδικό δοκιμιακό κείμενο, έκθεση θα λέγαμε στα παλαιά μαθητικά μας χρόνια, στο οποίο ο πρόλογος είναι δυσανάλογα  εκτενέστερος του κυρίου θέματος. Ποιητική αδεία σε λογοτεχνικά κείμενα μάλλον συγχωρείται. Ο επίλογος θα έρθει πιθανότατα λυτρωτικά καθάπερ πνεύματος δικαίου ώσπερ ώσις ιδιάζουσα, ωσαύτως ψιμύθιον αργυρόν και ωσάν να μην ψηφά τους σύγχρονους ψηφοσυνάχτες ψιμυθιολόγους αβδηρίτες και κανθάρους της δεκάρας.

          Γίνεται φανερό παλαιόθεν έως τα σήμερα για όσους έχουν τη στοιχειώδη αυτοσυνειδησιακή επάρκεια και δεν εμφορούνται από άμετρη κρήδεμνη ναρκισσιστική ερυγή ως άωρα μειράκια, ότι λόγω νοημοσύνης αλλά και πνεύματος, αν δεν υπάρχει κοινός κώδικας επικοινωνίας, αυτή καθίσταται αδύνατη. Τούτο δεν συμβαίνει μόνο σε γλωσσικό αλλά σε κάθε επίπεδο ανθρωπίνης δραστηριότητος, καίτοι οι αποβολιμαίοι ανερμάτιστοι θα ισχυριστούν με περίεργα συμπιλήματα οσονούπω τη μεθοδική αποδόμηση αβρότων αγαυών αξιών.

"ΧΩΡΟΥΔΑ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ" ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΑΖΜΑΝΗ

 

    Γράφει ο Νίκος Αζμάνης Παιδίατρος

Άκουσα για πρώτη φορά το όνομά της όταν ήμουν επτά χρόνων και πήγα στο χωριό μετά από τριάντα πέντε χρόνια το 1977. Το έχω στην μνήμη μου σαν να γεννήθηκα σε ένα από τα γκρεμισμένα σπίτια που είχε κοντά στο μοναδικό δίπλα στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου.
Στο μικρο ξέφωτο δεν συνάντησα κανέναν στο χωριό πάρα λίγα προβατάκια μόνα τους ήσυχα μέσα στην χωρίς πόρτα εκκλησία. Μια μικρή εκκλησία που είχε κτισθεί ίσως και πριν από τριακόσια χρόνια με λίγες εικόνες μαυρισμένες που μόλις και διακρινόταν στους ολόγυμνους επασβεστομένους τοίχους.
Κάθισα στο πεζούλι του πρόναου και αγναντεύοντας το απέραντο πράσινο από πεύκα οξιές και έλατα αντίκρισα για πρώτη φορά ένα μνημείο φυσικού κάλους που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα Ελβετικά τοπία.
Σκέφθηκα για λίγο ποιος χάραξε τόσο βαθιά στο θυμικό μου την κατεστραμμένη από τα πάθη του εμφυλίου Χωρούδα και την άφησε με τα γκρεμισμένα σπίτια νεκρή μέσα στο πανέμορφο τοπίο.

Η πιο κατανυκτική Λειτουργία

 

το έστειλε στο «σπιτάκι» ο κ. Ιωάννης Παναγιωτόπουλος

(Στη διάρκεια των σκληρών και φονικών μαχών στο ύψωμα 1720……………)
          Τα άλλα Συντάγματα είχαν, τους στρατιωτικούς τους ιερείς, από τους οποίους ωπλιζότανε με θάρρος παρηγοριά κι’ ελπίδα. Τι αναθάρρησις ήταν εκείνη, μόλις βλέπανε τον ιερέα να τους μιλάη, να τους εξομολογάη και να τους κοινωνάη!
          Και έπειτα να πηγαίνη στα χαρακώματα και από κοντά να τους ευλογή.
          Δυστυχώς το Σύνταγμά μας, το Σύνταγμα του Μεσολογγίου, το 39 ευζώνων, δεν είχε ιερέα. Ο δικός μας κληρικός αρρώστησε και δεν μπόρεσε να συμμετάσχη στην εκστρατεία.

          Γι’ αυτό οι τσολιάδες όπου ευρισκότανε εκκλησία και όπου γινότανε λειτουργία, παρακολουθούσανε με μεγάλη χαρά.

Το θεουσάδικο...

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ:
Τόσο ανθρώπινο μα και τόσο Θεϊκό....
Θεϊκό!! και τόσο ανθρώπινο......
Υπέροχο.
π. Φώτιος Βεζύνιας 

Μικρές ιστορίες 

του χθες και του σήμερα...

 

Σεπτέμβρης 1998.

 

Με ένα παλιό Citroen Visa, γεμάτο βαλίτσες και κούτες με βιβλία, έφτασα κατάκοπη αργά το μεσημέρι στην Κορύτα, μια κωμόπολη 300 χιλιόμετρα μακριά από τους γονείς μου, από τις φίλες μου, από την αγαπημένη μου πρωτεύουσα. 

Πήγα κατευθείαν στο σπίτι που νοίκιασα μέσω τηλεφώνου και ξεκίνησα να ξεφορτώνω πράγματα.

Όταν τελείωσα, ήταν μεσάνυχτα. 

Βγήκα στο μικρό μπαλκονάκι και κοίταξα την κωμόπολη που απλωνόταν μπροστά μου. Εδώ θα περνούσα τους επόμενους εννέα μήνες. 

Ήταν ο πρώτος μου διορισμός. Δεν είχα όμως, άλλες επιλογές. 

Ήμουν πολύ χαμηλά στη λίστα των αναπληρωτών, ο μόνιμος διορισμός αργούσε και αναγκαστικά ξεσπιτώθηκα. 

Δεν ήμουν καθόλου χαρούμενη. 

Πρώτη φορά θα ζούσα σε επαρχία. 

Ήμουν βέβαιη ότι δεν θα μου άρεσε. 

Με ενοχλούσε η προφορά τους. 

Με ενοχλούσαν τα φαγητά τους. 

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης: ΦΥΣΙΚΟ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟ ΚΑΚΟ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

 

 

ΦΥΣΙΚΟ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟ ΚΑΚΟ

ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

 

Εἰσαγωγική ἐπικαιροποίηση

 

Οἱ μεγάλες φυσικές καταστροφές, λόγῳ τῆς ἀναστάτωσης πού προκαλοῦν στήν λειτουργία τῶν φυσικῶν νόμων ἡ ἀκόρεστη πλεονεξία  καί ἡ ὑπερεκμετάλλευση τῶν φυσικῶν πόρων τῆς γῆς, πλήττουν πλέον πολύ συχνά τόν πλανήτη, τώρα δέ καί τήν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία μέχρι τώρα ἐσκέπετο ἀπό τόν Θεό καί εἶχε «εὐκρασίαν ἀέρων, εὐφορίαν τῶν καρπῶν τῆς γῆς καί καιρούς εἰρηνικούς», ὅπως εὔχεται καί ζητεῖ καθημερινά ἡ Ἐκκλησία στίς προσευχές της.

Το πλοίο των ηλιθίων

Μια φορά και έναν καιρό, ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί ενός πλοίου έγιναν τόσο ματαιόδοξοι από την ικανότητά τους στην ναυτική τέχνη, τόσο ανόητα ασεβείς και τόσο εντυπωσιασμένοι με τους εαυτούς τους που οδηγήθηκαν στην τρέλα.
Έστρεψαν το πλοίο βόρεια και προχώρησαν μέχρι που συνάντησαν παγόβουνα και επικίνδυνους ογκόπαγους. Συνέχισαν να πηγαίνουν βόρεια σε όλο και περισσότερο επικίνδυνα νερά με μόνο σκοπό να δώσουν στους εαυτούς τους ευκαιρίες να πραγματοποιήσουν ακόμα περισσότερα λαμπρά κατορθώματα στην ναυσιπλοΐα.
Καθώς το πλοίο έφτανε σε όλο και υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη, οι επιβάτες και το πλήρωμα γίνονταν όλο και περισσότερο δυσαρεστημένοι. Άρχισαν καυγάδες μεταξύ τους και παράπονα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσαν.

Η «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ», ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΔΥΝΗΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Εν Πειραιεί τη 4η Ιουλίου 2018

 

Η «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ»,  ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΔΥΝΗΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

 

          Η αμαρτία, κατά την ορθόδοξη πίστη μας, είναι το «μεγάλο λάθος» μας, η «ημαρτημένη επιλογή» μας, η οποία είναι κατά βάσιν, ανταρσία κατά του Θεού, με αποδεδειγμένες ολέθριες συνέπειες  για τη ζωή μας. Αυτή διαστρέφει ολόκληρο το είναι μας, μας αλλοτριώνει και μας απομακρύνει από το Θεό και την αυθεντική μας φύση, καθ’ ότι μας καθιστά, «ξένους και παροίκους» των επαγγελιών του Θεού (Εφ.3,19).  Η αμαρτία εκδηλώνεται ως ικανοποίηση των παθών μας. Και βέβαια, όσο μεγαλύτερη και βαθύτερα ριζωμένη είναι, τόσο εμφανή είναι και τα ολέθρια αποτελέσματά της.

Γίνε θεός χωρίς τον Θεό

Διόδωρος Ράμμος

Ιστορικός – Αρχαιολόγος

Γίνε θεός χωρίς τον Θεό

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αθήνα 2018

 

 

Εικόνα εξωφύλλου:

Λεπτομέρεια από ζωγραφικό πίνακα του Domenico Ghirlandaio. Ο πρώτος από αριστερά είναι ο Μαρσίλιο Φιτσίνο, ο «πατριάρχης» των Ευρωπαίων αποκρυφιστών.

 

Εικόνα οπισθοφύλλου:

Χάρτης της Γερμανικής αυτοκρατορίας, την οποία δημιούργησαν οι Σιωνιστές το 1871.

 

Συγγραφέας: Διόδωρος Ράμμος, Ιστορικός – Αρχαιολόγος

Email:      diodorosrammos@gmail.com

 

Κυριακή του ασώτου.



 

Πάτερ αγαθέ...

ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΑΙΝΩΝ ΟΡΘΡΟΥ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Ἦχος πλ. β΄
 

   Πάτερ αγαθέ, εμακρύνθην από σου μη εγκαταλίπης με, μηδέ αχρείον δείξης της βασιλείας σου· ο εχθρός ο παμπόνηρος εγύμνωσέ με, και ήρε μου τον πλούτον· της ψυχής τα χαρίσματα ασώτως διεσκόρπισα, αναστάς ουν, επιστρέψας προς σε εκβοώ· Ποίησόν με ως ένα των μισθίων σου, ο δι' εμέ εν Σταυρώ τας αχράντους σου χείρας απλώσας, ίνα του δεινού θηρός αφαρπάσης με, και την πρώτην καταστολήν επενδύσης με, ως μόνος πολυέλεος.

Ο Άγιος Σύζυγος της Πόρνης…

  Ζούσε στην Αθήνα πρό ετών κάποιος άνθρωπος πού τον έλεγαν Νικόλαο. Ταπεινός, ευσεβής, με τη νηστεία του, την αγρυπνία του και με «Θεϊκές καταστάσεις» όπως γράφει στις άγιες προσευχές του. Είχε μάλιστα και την αρετή της ελεημοσύνης.
Στα 35 χρόνια του, εφόσον τακτοποίησε τις άγαμες αδελφές του, απεφάσισε κι΄ αυτός να παντρευτεί. Όπως ήταν φυσικό, εφόσον ήταν και ευσεβής, θα έπρεπε να ψάξει να βρεί μία κοπέλα μέσα από την Εκκλησία, και πιθανόν να πείτε και μέσα από τις αδελφότητες, και οπουδήποτε αλλού υπήρχε ευλάβεια και ευσέβεια σε χώρους χριστιανικούς.
Αλλά όμως εκείνος διάλεξε κάτι άλλο…
Πήγε λοιπόν στην πλατεία Βάθης και πήγε σε ένα σπίτι της αμαρτίας.