«Ἡ ἀγάπη οὐ χαίρει ἐπί τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δέ τῇ ἀληθείᾳ»
(Α΄Κορ. 13, 6)
Εἰσαγωγικῶς
Νομίζω, πώς ὅσοι παρακολουθήσαμε τά δραματικά καί αἱματηρά γεγονότα τῆς Πλατείας Μαϊντάν τοῦ Κιέβου κατά τήν μετάβαση ἀπό τό ἔτος 2013 στό 2014 δέν μποροῦμε νά λησμονήσουμε μεταξύ ἄλλων καί τόν ἐμπρηστικό ρόλο τῆς ἀμερικανικῆς πολιτικῆς ἐκεῖ· τήν συχνή παρουσία στίς διαδηλώσεις (μιᾶς κυριάρχου ξένης χώρας…) ὑψηλοβάθμων Ἀμερικανῶν πολιτικῶν, ὅπως τοῦ Τζών Μακέην καί τῆς Βικτώρια Νούλαντ, πού μοίραζαν λόγια ὑποστήριξης καί κεράσματα στούς ἐξεγερμένους[1]. Ἡ ἔνοπλη ἀνατροπή τῆς νομίμως ἐκλεγμένης Κυβερνήσεως, τοῦ Προέδρου Βίκτωρος Γιαννουκόβιτς, ὑπῆρξε ἄκρως βολική γιά τά συμφέροντα τῶν ΗΠΑ. Ἡ πολιτική «ἁμαρτία» τοῦ Προέδρου τῆς Οὐκρανίας, ὁ ὁποῖος μόλις καί διέσωσε τήν ζωή του, συνοψίζεται στό ὅτι ὁ ἀνατραπείς Πρόεδρος εἶχε ἀναστείλει τήν ἔνταξη τῆς Οὐκρανίας στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση γιά τεχνικούς λόγους. Ἀντικαταστάθηκε ἀπό δυτικόφιλους πολιτικούς καί ἀκροδεξιούς φιλο-ναζί πραξικοπηματίες τῶν κινημάτων «Σβαμπόντα» καί «Δεξιοῦ Τομέως», γιά τούς ὁποίους οἱ ΗΠΑ ὄχι μόνον οὐδέποτε ἐνοχλήθηκαν, ἀλλά καί τούς ἐνέταξαν στίς διαδικασίες τῆς δυτικοστρόφου πολιτικῆς μεταβάσεως. Ἐνθυμούμαστε, ἀκόμη, ὅτι τήν ἀρκετά ἠπιότερη καί προσεκτικότερη, διαμεσολαβητική εὐρωπαϊκή περί Οὐκρανίας τότε πολιτική, ἡ τιμία ἐκείνη γυνή, ἡ Ἀμερικανή ὑψηλή διπλωμάτις Βικτώρια Νούλαντ, τήν χαρακτήρισε στόν τότε Ἀμερικανό Πρέσβυ στήν Οὐκρανία (καί γκαουλάιτερ τώρα τοῦ καθ’ Ἑλλάδα προτεκτοράτου) Τζέφφρυ Πάιατ, μέ λέξη πού δέν μπορεί νά γράψει (οὔτε καί ἀκρωνυμικῶς) ἕνας Μοναχός [2].
.jpg)
