«Ποίοις πνευματικοίς άσμασιν επαινέσωμεν Πέτρον και Παύλον;»

 

 

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου -Συγγραφέως

Πρ. Ιερού Ναού Τιμίου Σταυρού Πειραιώς

 

 Εν Πειραιεί τη 28^η Ιουνίου 2020

 

Εορτάζει και πανηγυρίζει αγαπητοί μου αδελφοί, η αγία μας Εκκλησία σήμερα την μνήμη δύο μεγάλων και κορυφαίων αποστόλων, των αγίων ενδόξων πρωτοκορυφαίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου, τους οποίους ο υμνογράφος στο μεν απολυτίκιο της εορτής χαρακτηρίζει ως «πρωτοθρόνους των αποστόλων και διδασκάλους της οικούμενης», σε ένα δε από τα στιχηρά ιδιόμελα του εσπερινού εκφράζει την απορία του και δεν βρίσκει λόγια και εγκώμια αντάξια, για να τους εγκωμιάσει και να τους τιμήσει: «Ποίοις πνευματικοίς άσμασιν επαινέσωμεν Πέτρον και Παύλον;» Το χαρμόσυνο γεγονός της παρούσης εορτής  μας δίδει την αφορμή να στρέψουμε την προσοχή μας για μια ακόμη φορά χρεωστικώς προς τους μεγάλους αυτούς φωστήρας και να αναφερθούμε σ’ αυτούς, δανειζόμενοι την θεοφώτιστη γλώσσα του κορυφαίου Πατρός της Εκκλησίας μας, του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.  

π. Θεόδωρος Ζήσης: ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΝΩΝΕΙ, ΔΕΝ ΔΙΑΙΡΕΙ

 

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

 

ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΝΩΝΕΙ, ΔΕΝ ΔΙΑΙΡΕΙ

Ἡ νέα διαιρετική ἐνέργεια τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου

1. Ὁ νέος Πύργος τῆς Βαβέλ: Παγκοσμιοποίηση καί Οἰκουμενισμός

 

Παρακίνηση γιά τήν συγγραφή τοῦ παρόντος κειμένου μᾶς ἔδωσε ἡ μεγάλη ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς, κατά τήν ὁποία οἱ θεοκίνητοι συγγραφεῖς τῶν ἐξαίσιων ὕμνων παρουσιάζουν τίς σωτηριώδεις διαστάσεις τῆς καθόδου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν ἐπί τούς ἁγίους μαθητάς καί ἀποστόλους» καί τῆς μόνιμης στή συνέχεια παρουσίας καί ἐνεργείας Του στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Μία σπουδαία διάσταση τῆς ἐνεργείας καί δράσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἡ ἑνότητα ὅσων ἀνθρώπων γίνονται μέλη τῆς Ἐκκλησίας διά τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος καί ἐνσωματώνονται στό ἕνα καί μοναδικό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, πού ἔχει κεφαλή τόν Χριστό. Ἔχει γραφῆ ὅτι ὁ μέν Χριστός εἶναι ἡ κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, τό δέ Ἅγιο Πνεῦμα ἡ ψυχή τῆς Ἐκκλησίας, πού ζωοποιεῖ τό σῶμα καί συνδέει, ἑνώνει, τά μέλη μέ τήν κεφαλή καί μεταξύ τους[1]. Ἐκκλησία καί Ἅγιο Πνεῦμα συνδέονται ὀντολογικά· δέν ὑπάρχει ᾽Εκκλησία, ἐκεῖ ὅπου δέν ἐνεργεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅπως ἐμφαντικά τονίζει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος «εἰ μή Πνεῦμα παρῆν οὐκ ἄν συνέστη ἡ Ἐκκλησία, εἰ δέ συνίσταται ἡ Ἐκκλησία, εὔδηλον ὅτι τό Πνεῦμα πάρεστιν»[2]. Ὁ ἴδιος θεοφόρος Πατήρ διδάσκει ὅτι δέν ὑπάρχει τίποτε στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας, τίποτε ἀπό ὅσα σχετίζονται μέ τή σωτηρία μας, τό ὁποῖο δέν προέρχεται ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα: «…Τί γάρ εἰπέ μοι τῶν συνεχόντων τήν σωτηρίαν τήν ἡμετέραν οὐχί διά Πνεύματος ἡμῖν ᾠκονόμηται; Διά τούτου δουλείας ἀπαλλαττόμεθα, εἰς ἐλευθερίαν καλούμεθα, εἰς υἱοθεσίαν ἀναγόμεθα καί ἄνωθεν, ὡς εἰπεῖν, ἀναπλαττόμεθα, τό βαρύ καί δυσῶδες τῶν ἁμαρτημάτων φορτίον ἀποτιθέμεθα· διά τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου ἱερέων βλέπομεν χορούς, διδασκάλων ἔχομεν τάγματα· ἀπό τῆς ἐνταῦθα πηγῆς καί ἀποκαλύψεων δωρεαί καί ἰαμάτων χαρίσματα καί τά λοιπά πάντα, ὅσα τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ κοσμεῖν εἴωθεν, ἐνταῦθα ἔχει τήν χορηγίαν»[3]. Ἡ ἄποψη αὐτή τοῦ Χρυσοστόμου ὅτι τά πάντα εἰς τήν Ἐκκλησίαν χορηγοῦνται ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀποτελεῖ κοινό τόπο τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας. Ὁ Μ. Βασίλειος ἐπί παραδείγματι ἀπαριθμῶν συχνά τίς δωρεές καί ἐνέργειες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κυρίως εἰς τό Περί Ἁγίου Πνεύματος ἔργο του, λέγει ὅτι «οὐδέ γάρ ἐστιν ὅλως δωρεά τις ἄνευ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τήν κτίσιν ἀφικνουμένη»[4]. Αὐτό ἐπαναλαμβάνει ἐπίσης ὁ πολύ ἀγαπητός εἰς τούς Ὀρθοδόξους ὕμνος τῆς Πεντηκοστῆς: «Πάντα χορηγεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, βρύει προφητείας, ἱερέας τελειοῖ, ἀγραμμάτους σοφίαν ἐδίδαξε, ἁλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξε, ὅλον συγκροτεῖ τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας».

Η σημασία του Πνευματικού στον σύγχρονο διωγμό. Συνέντευξη με τον π. Σάββα Αγιορείτη (2/4)

 

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ: https://www.youtube.com/watch?v=O_smuF6uVlQ

Ένας διωγμός για την εκκλησία πάντοτε είναι κέρδος.

 

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ: https://www.youtube.com/watch?v=z2IvuGs9zWA

ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ

                                                                                                                                              

Ἀρχιμανδρίτου Ἰωαννικίου

Καθηγουμένου Ἱ.Μονῆς Μεταμορφώσεως

Σοχοῦ Λαγκαδᾶ.

 

Ὁ ποιητής μας Γιῶργος Σεφέρης σ’ ἕνα ὡραίο ποίημά του:                                  

Να θυμᾶσαι...                                                                                                             

Εἶτε βραδυάζει                                                                                

εἶτε φέγγει                                                                                       

μένει λευκό τό γιασεμί.                            

          Καί ὁ Ἅγιος Βασίλειος, ὁ Οὐρανοφάντωρ γράφει γιά τό ἐγκληματικό καί ἀπάνθρωπο πάθος τῆς συκοφαντίας:  «Στήν ἄκρη μιᾶς λίμνης εἶχαν κατεβεῖ μερικά περιστέρια. Λίγο πιό πέρα ἀναπηδοῦσαν ἔξω ἀπό τό νερό, παίζοντας ἕνα-δύο βατράχια.  Κάποιο παιδάκι ἔρριξε κατά ’κεῖ μία πέτρα. Τότε τά μέν περιστέρια πέταξαν καί ὑψώθηκαν στόν οὐρανό, τά δέ βατράχια βούτηξαν βαθειά στό νερό καί δέν ξαναφάνηκαν.  Μιά συκοφαντία, σάν μιά πέτρα πού πέφτει στή λίμνη μπορεῖ νά ἔχει δυό ἀποτελέσματα. Ἄν εἴμαστε ἔνοχοι θά βουλιάξουμε ἐξ αἰτίας της, ὅπως βούτηξαν οἱ βάτραχοι σ’ ἐκεῖνο τό τέλμα. Ἄν ὅμως εἴμαστε καθαροί, θά γίνει ἀφορμή νά βρεθοῦμε πιό ψηλά, ὅπως τά περιστέρια.    

Οἱ ἐκκλησιαστικοί Ποιμένες καί ὁ λαός τοῦ Θεοῦ. π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου.

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ: Ελπίζουμε ότι αυτά τα γνωρίζουν οι ποιμένες... όλων των βαθμών της Ιεροσύνης.

 

 

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ: https://www.youtube.com/watch?v=KjJbVX8i0BU

Ὁ Θεός ὁ Θεός μου, πρὸς σὲ ὀρθρίζω· ἐδίψησέ σε ἡ ψυχή μου, ποσαπλῶς σοι ἡ σάρξ μου ἐν γῇ ἐρήμῳ καὶ ἀβάτῳ καὶ ἀνύδρῳ. Μακαριστός γέρων Αθανάσιος Μυτιληναίος.

 

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ: https://www.youtube.com/watch?v=iNRG47GPfCA

Ανοίξτε μου την Εκκλησιά !!!

 

 

 

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ: https://www.youtube.com/watch?v=YhutRMSWZac&feature=emb_title

"Ανοίξτε μου την Εκκλησιά...!!" 

 

Ανοίξτε μου την Εκκλησιά να μπω να Τον θρηνήσω.

Όπως Του πρέπει Του Χριστού να Τον μοιρολογήσω.

 

Δεν θα 'χεις Παναγία μου κανέναν στο πλευρό σου

στον πόνο τον αβάσταχτο για τον Μοναχογιό σου.

 

Δεν με αφήνουνε Χριστέ να Σε μοιρολογήσω, 

μήτε και κάτω απ' το σταυρό να' ρθω να ξαγρυπνήσω.

Της Ελπίδας το κερί...

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ: Απλά ένα υπέροχο βίντεο.

 

 

Της Ελπίδας το κερί.

Στίχοι: Μανώλης Κρητικόπουλος.

'' Ένα φτωχάκι ορφανό από μάνα και πατέρα,

στα χέρια πήρε τη ζωή, για να τα βγάλει πέρα.

Δεν είχε σπίτι το φτωχό, ούτ΄ άνθρωπο δικό του

και πέρα πόδε γύριζε, έρμο και μοναχό του.

«Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ»

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

 

Τρόμος καί φόβος ἔχει καταλάβει ὁλόκληρη τήν ὑφήλιο.

Αἰτία; Ἕνας ἰός. Ἕνα τόσο δά μικροσκοπικό σωματίδιο, πού, ὅπως λένε οἱ εἰδικοί, τό μέγεθός του εἶναι μόλις μερικά χιλιοστά τοῦ χιλιοστοῦ! Σωματίδιο κυριολεκτικά ἀόρατο! Τόσο μικρό, πού στα συνήθη μικροσκόπια οὔτε κἄν διακρίνεται! Μονάχα μέ ἠλεκτρονικά μικροσκόπια οἱ ἐρευνητές μποροῦν νά τό ἐντοπίσουν καί νά τό περιγράψουν.

Καί ὅμως! Αὐτό τό μικροσκοπικό ψευτοσωματίδιο ἔχει προκαλέσει παγκοσμίως φόβο καί τρόμο καταμέγα. 

Καί συλλογιέται κανείς: Πόσο μικρός καί ἀδύναμος εἶναι τελικά ὁ ἄνθρωπος! Πόσο ἀνήμπορος ἀποδεικνύεται ὁ ἄνθρωπος μπροστά σέ ἀπειλή προερχόμενη ὅχι ἀπό ἐπικείμενους βομβαρδισμούς, ἀλλά ἀπλῶς καί μόνον ἀπό ἐνδεχόμενη μόλυνση ἀπό ἔνα ἀπειροελάχιστο παρασιτικό μόριο!

Ο Καποδίστριας, η πανούκλα και το νέο τερατούργημα της αποδόμησης

 

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ιστορίας

 

      Ζούμε μέρες κορωνοϊού, μέρες υπαρκτού μεν κινδύνου αλλά και πρωτοφανούς τρομο-υστερίας, μέρες που μία ασθένεια έχει παραλύσει τα πάντα στη χώρα μας (καθώς και σε μεγάλο μέρος του πλανήτη), χρησιμοποιούμενη ως βασικό μέσο ενός παγκόσμιου νεοταξικού πειράματος. Στον βωμό αυτό έχουν φυσικά επιστρατευτεί σχεδόν άπαντα τα ΜΜΕ (που πλέον αφιερώνουν στην υπόθεση αυτή όχι μόνο εξ ολοκλήρου τα δελτία ειδήσεων, αλλά και μέγα ακόμη μέρος του τηλεοπτικού χρόνου τους), καθώς και όποια ακόμη καθεστωτικά συγκοινωνούντα δοχεία θα μπορούσαν να συνεισφέρουν. Τα πάντα επιτρέπονται άνωθεν (ή μάλλον ενδείκνυνται), ακόμη και παραπομπές στο ιστορικό παρελθόν, για να δικαιολογηθεί ο εγκλεισμός μας στα σπίτια, ο περιορισμός της κυκλοφορίας και κυρίως το χειρότερο όλων: το κλείσιμο των ναών και η απαγόρευση της ορθόδοξης λατρείας. Μια απαγόρευση μάλιστα απόλυτη και ολοκληρωτική, χωρίς έστω αστερίσκους, χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς να αφήνει περιθώρια εξαιρέσεων με κάποιες έστω προφυλάξεις.

Ο Συσχηματισμός μετά του «αιώνος» και η απάτη αυτού, του απατεώνος!

Γράφει ο Σάββας Ηλιάδης Δάσκαλος Κιλκίς

 

     Εκπέσαμε! Εκπέσαμε της οδού και του προορισμού μας! Επτωχεύσαμεν σφόδρα! Συσχηματιστήκαμε μετά του παρόντος αιώνος, του απατεώνος και εισπράττουμε τα επίχειρα αυτής της εκπτώσεως. Σύμφωνα με την διδασκαλία της Αγίας Γραφής, αλλά και της αγίας Παραδόσεως της Εκκλησίας μας, ο προορισμός του ανθρώπου είναι να γίνει, με τη χάρη του Θεού, «σύμμορφος τῆς εἰκόνος τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ». (Ρωμ. 8,29). Ή όπως ακριβώς λέει ο άγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας: «Αυτό που είναι ο Μονογενής Υιός κατά φύση, αυτό να γίνει ο άνθρωπος κατά χάρη». Πώς όμως μας το δίδαξαν αυτό οι άγιοι της Εκκλησίας μας; Μας το δίδαξαν, πολιτευόμενοι κατά τις εντολές του Ευαγγελίου.

Επιτίμιο ή επίθεση, το δίκαιο και τα δικαιωματα στις μέρες μας, π. Peter Heers

 

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ: https://www.youtube.com/watch?v=rZ3Y-owREfc

Η Αλήθεια δεν έχει ανάγκη τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος έχει ανάγκη την Αλήθεια!

Ο Αίσωπος και … : «Η Αλήθεια της Εκκλησίας εν τη ερήμω»!

Γράφει ο Σάββας Ηλιάδης, δάσκαλος Κιλκίς

 

Μύθος του Αισώπου: «Ο οδοιπόρος και η Αλήθεια»

Ὁδοιπορῶν τις ἐν ἐρήμῳ εἷρε γυναῖκα μόνην κατηφῆ ἑστῶσαν, καί φησιν αὐτῇ· «Τίς εἶ»;  Ἡ δὲ ἔφη· «Ἀλήθεια». «Καὶ διὰ ποίαν αἰτίαν τὴν πόλιν ἀφεῖσα τὴν ἐρημίαν οἰκεῖς»;  Ἡ δὲ εἶπεν· «Ὅτι τοῖς πάλαι καιροῖς παρ’ ὀλίγοις ἦν τὸ ψεῦδος· νῦν δὲ εἰς πάντας ἀνθρώπους ἐστίν, ἐάν τι ἀκούειν καὶ λέγειν θέλῃς».

Ὅτι κάκιστος βίος καὶ πονηρὸς τοῖς ἀνθρώποις ἐστίν, ὅτε τὸ ψεῦδος προκρίνεται τῆς ἀληθείας.

Νεοελληνική απόδοση: Ένας άνθρωπος που περπατούσε στην ερημιά, συνάντησε μια γυναίκα, που στεκόταν μόνη της και με κατσουφιασμένη όψη. Την χαιρέτησε και τη ρώτησε ποια είναι. Εκείνη είπε: «Είμαι η Αλήθεια».  «Και για ποιο λόγο άφησες την πόλη και κατοικείς μόνη σου στην ερημιά;». «Διότι παλιότερα το ψέμα βρισκόταν σε λίγους μόνο. Τώρα έχει καταλάβει τις ψυχές όλων των ανθρώπων. Και, αν θέλεις να ανταλλάξεις λόγο με οποιονδήποτε, θα δεις ότι όλοι έχουνε μέσα τους την ψευτιά. Γι' αυτό με βλέπεις λυπημένη να κατοικώ στις ερημιές, αφού δεν με αφήνουνε να πλησιάσω όπου κατοικούν άνθρωποι».

ΔΙΩΓΜΟΣ–ΙΝΑ ΟΙ ΔΟΚΙΜΟΙ ΦΑΝΕΡΟΙ ΓΕΝΩΝΤΑΙ ΕΝ ΥΜΙΝ

 

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ: https://www.youtube.com/watch?v=HLJPXyzyrw4

Είναι τιμή μου να υπηρετώ Αυτόν τον Αρχηγό που μας αγαπάει.

Στη Χημεία, Αυτός μετέτρεψε το νερό σε κρασί..
(Κατά Ιωάννη 2. 1-11)

Στη Βιολογία, γεννήθηκε χωρίς να έχει συλληφθεί στη κοιλία της μητέρας Του με τον φυσικό τρόπο..
(Κατά Ματθαίον 1. 18-25)

Στη Φυσική, διέψευσε το νόμο της βαρύτητας, όταν περπάτησε πάνω στα κύματα και όταν ανελήφθη στους ουρανούς..
(Κατά Μάρκον 6. 49-51 )

Στην Οικονομία, απέρριψε τη θεωρία των Μαθηματικών όταν ταΐσε 5.000 άτομα έχοντας μόνο πέντε άρτους και δύο ψάρια και στο τέλος ακόμα περίσσεψαν και δώδεκα κοφίνια γεμάτα..
(Κατά Ματθαίον 14. 17-21)

Βλαδίμηρος Λόσκυ: Τα αίτια της πτώσεως της Δύσεως είναι κυρίως και πρωτίστως δογματικά

Απόδοση στην νεοελληνική-επιμέλεια: Σάββας Ηλιάδης Δάσκαλος Κιλκίς

     Ο δεύτερος προσδιορισμός του θέματός μας περιορίζει θα λέγαμε τον χώρο: η χριστιανική Ανατολή ή ακριβέστερα η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ανατολής θα είναι το πεδίο των μελετών μας περί της μυστικής θεολογίας. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι ο περιορισμός αυτός είναι κάτι τεχνητό. Πράγματι, το σχίσμα μεταξύ χριστιανικής Ανατολής και Δύσεως χρονολογείται από των μέσων του 11^ου αιώνος. Οτιδήποτε προηγείται χρονικώς, αποτελεί κοινό θησαυρό αδιαίρετο των δύο διαιρεμένων τμημάτων. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν θα ήταν αυτή που είναι, αν δεν είχε τον Άγιο Κυπριανό, τον Άγιο Αυγουστίνο, τον Μέγα Γρηγόριο, όπως και η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία δεν μπορεί να αγνοήσει τον Άγιο Αθανάσιο, τον Άγιο Βασίλειο, τον Κύριλλο Αλεξανδρείας. Επομένως, όταν θέλει κάποιος να μιλήσει περί της μυστικής θεολογίας της Ανατολής ή της Δύσεως, τοποθετείται πάνω στα ίχνη της μιας εκ των δύο παραδόσεων, οι οποίες παραμένουν μέχρις ενός σημείου δυο τοπικές παραδόσεις της μιας Εκκλησίας και μαρτυρούν μία και μόνη χριστιανική αλήθεια, αλλά οι οποίες στη συνέχεια διαιρούνται και δίνουν τόπο σε δυο διαφορετικές δογματικές θέσεις, ασυμβίβαστες σε πολλά σημεία. Μπορούμε να αποφανθούμε περί των δύο παραδόσεων,  τοποθετoύμενοι επί ουδετέρου εδάφους, εξ ίσου ξένου προς την μία όσο και προς την άλλη;

Τι δώρα μπορούμε να προσφέρουμε στον Χριστό, αντίστοιχα με τα δώρα των Μάγων

 

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου: ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΑ –ΜΕΛΕΤΗ ΚΒ΄ (γ)

 

Νεοελληνική απόδοση - Επιμέλεια: Σάββας Ηλιάδης, Δάσκαλος  Κιλκίς

Στον απόηχο των μεγάλων εορτών του δωδεκαημέρου - εχθές αποδόθηκε η εορτή των Θεοφανείων – και αποχαιρετώντας τες με πνευματική χαρά αλλά και νοσταλγία, αξίζει να μείνουμε για λίγο ακόμη στα γεγονότα και στα πρόσωπα αλλά και  στα ωφέλιμα διδάγματα, τα οποία «εξορύσσει» και μας προσφέρει η γραφίδα του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου:

1. «… Αν εσύ αδελφέ, που διαβάζεις αυτά που γράφω, είσαι φτωχός, πρόσφερε στον νεογέννητο βασιλιά Ιησού,

      α). σαν χρυσάφι το επιθυμητικό μέρος της ψυχής σου, δηλαδή, πρόσφερέ του μια καρδιά και θέληση, που θα είναι  καθαρή σαν χρυσάφι,  καθαρή από κάθε κακή επιθυμία και όρεξη, όλη  να ποθεί τα ουράνια, όλη να κλίνει προς τα πνευματικά πράγματα, όλη να καίγεται μόνο από την αγάπη του Ιησού και όχι από κανένα άλλο γήινο πράγμα. Και απλώς και με λίγα λόγια, να μπορείς και συ με όλη σου την καρδιά, με όλα τα θελήματά της και τις επιθυμίες της , να λες εκείνο που είπε ο Δαβίδ «Κύριε, ἐναντίον σου πᾶσα ἡ ἐπιθυμία μου». (Ψαλμ. 37,10). Διότι, γι` αυτόν τον λόγο πρόσταξε και ο Θεός στο Λευιτικό να προσφέρονται σ` αυτόν , όχι μόνο το ξύγκι των νεφρών αλλά και τα δυο νεφρά μαζί` «καὶ τοὺς δύο νεφροὺς καὶ τὸ στέαρ τὸ ἐπ᾿ αὐτῶν, τὸ ἐπὶ τῶν μηρίων, καὶ τὸν λοβὸν τὸν ἐπὶ τοῦ ἥπατος σὺν τοῖς νεφροῖς περιελεῖ». (Λευ. 3, 4), το οποίο, καθώς ερμηνεύει ο μέγας Βασίλειος στον λόγο του Περί Παρθενίας, δείχνει ότι πρέπει να προσφέρουμε στον Θεό ως δώρο, όχι μόνο κάθε λογής επιθυμία σαρκική, αλλά ακόμη και αυτά τα όργανα και μέλη από τα οποία προέρχεται αυτή η επιθυμία και η παραγωγή του σπέρματος, από το τι είδους είναι οι νεφροί. Όσο για τα νεφρά, όχι μόνο το λίπος τους παραδίδουν στη φωτιά αλλά και αυτά τα ίδια, καθώς λέγοντας και χωρίς νεφρά, εννοεί πως μπορούν να ζήσουν χωρίς γάμους. Γι` αυτό και ο Δαβίδ, προσφέροντας στον Θεό, όχι μόνο κάθε επιθυμία του αλλά και αυτά τα νεφρά , τα πρώτα όργανα της επιθυμίας, έλεγε, «ὅτι σὺ ἐκτήσω τοὺς νεφρούς μου, Κύριε». (Ψαλμ. 138, 13).

Ο Χριστός δίδαξε με την ζωή του την υπακοή των παιδιών προς τους γονείς

 

Νεοελληνική απόδοση – Επιμέλεια: Σάββας Ηλιάδης Δάσκαλος Κιλκίς

 

Τώρα, που τελεἰωσαν οι διακοπές και ξαναρχίζουν τα σχολεία και μαζί ο αγώνας των παιδιών στο έργο της μαθητείας και της υπακοής στους γονείς και στους δασκάλους, δημοσιεύουμε, με αγάπη και αγωνία, ένα μικρό πόνημα, ώστε να στηριχτούν από τον φωτισμένο λόγο του αγίου. Ένα απόσπασμα διδακτικό και ψυχωφελές, από την ΚΓ΄ Μελέτη του βιβλίου «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΑ», του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου.

Σκέψου, αδελφέ, ότι ο Δεσπότης των απάντων, στον οποίο υπακούουν όλα τα όντα, αυτός τήρησε αυστηρή και μάλιστα υπερβολική υπακοή στους γονείς του, για τρεις λόγους. α). Για τα πρόσωπα στα οποία την έκανε, β). για την διάρκεια του χρόνου, που την έκανε και γ). για την ποιότητά της.

 

     1. Πρώτα λοιπόν, κράτησε με υπερβολή την υπακοή ο Κύριος στα πρόσωπα, στα οποία την έκανε, διότι θα ήταν αρκετό και μόνο, αν έκανε υπακοή στην αγιότατη μητέρα του, καθώς αυτή ήταν η κατά φύση μητέρα του, η οποία τον συνέλαβε με το άχραντο αίμα της και τον κράτησε εννιά μήνες στην κοιλιά της και τον έθρεψε με το γάλα της. Γι` αυτό είχε χρέος απαραίτητο να κάνει υπακοή σ` αυτήν, καθότι είναι γνήσιος και αληθινός γιος της  και μάλιστα ο νομοθέτης της Ε΄ εντολής του Δεκαλόγου, που λέει: «τίμα τὴν μητέρα σου, ἵνα εὖ σοι γένηται» (Εξόδ. 20,12) και του : «υἱέ, μὴ ἀπώσῃ θεσμοὺς μητρός σου» (Παρ. 1,8) και του : «ὁ εἰσακούων Κυρίου ἀναπαύσει μητέρα αὐτοῦ» (Σειράχ 3,6).

Διδακτική Ιστορία : Η μυρωδιά του λιβανιού

….Αλλά μη γνοιάζεσαι, σα δεν καταλαβαίνω εγώ, νογά ο Θεός και βλέπει τον κόπο μου, νογά κι ο Διάολος και καίγεται....

Ήταν πολύ κουραστικό αυτό το ταξίδι.
Είχε, εξάλλου, πολύ καιρό να το κάνει.
Θυμόταν τον εαυτό του στο Λύκειο, όταν πήγε να επισκεφτεί για τελευταία φορά τη γιαγιά του, την κυρα-Θοδόσαινα στα Τρόπαια της Γορτυνίας.
Και τώρα, τριτοετής φοιτητής της Φιλοσοφικής, να που ξαναπαίρνει τον ίδιο δρόμο.
Τι τον έκανε να φύγει από την Αθήνα, τη «Βαβυλώνα τη μεγάλη»;
Ούτε και ο ίδιος ήξερε.
Πάντως ένα είναι σίγουρο, πως πνιγόταν.
Πνιγόταν από τους φίλους, τα μαθήματα, τους γονείς, απ’ όλους.
Ένιωθε πως κανείς δεν τον καταλάβαινε, κανείς δεν μπορούσε να γίνει κοινωνός στην αναζήτησή του για πλέρια αλήθεια και γνησιότητα.