Επιβίωση - Αγών πλέον επιβιώσεως και άρθρο 120

 

Φωτογραφία: Courtesy of World Press Photo Foundation: Francis Perez/REUTERS

Επιβίωση

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ Κ. ΣΑΡΑΝΤΙΔΗ

 

Αγών πλέον επιβιώσεως και άρθρο 120

 

Όταν τον Φεβρουάριο του 2020 ξεκινούσε στην Ιταλία η χιονοστιβάδα του κορονοϊού και τον επόμενο Μάρτιο τα μέτρα παγκοσμίως για τον περιορισμό της, κανένας δεν θα μπορούσε να προβλέψει την ταχύτατη εξέλιξη μιας απρόσμενης κατάστασης και τον συντονισμό όλων των κυβερνήσεων του κόσμου για αυτήν.

Είναι η πρώτη φορά στην παγκόσμια Ιστορία που συμφώνησαν όλα τα εκτελεστικά κέντρα να αντιμετωπίσουν ομοιόμορφα μια πανδημία με ποσοστό θνητότητας 0,02% του γενικού πληθυσμού που αφορά κυρίως τους ηλικιωμένους και με υποκείμενα νοσήματα πολίτες:

Α. Στην αντιμετώπισή της βραχυπρόθεσμα με γενικούς εγκλεισμούς όλων των πληθυσμιακών ομάδων, με διαφοροποιήσεις κατά περιοχή.

Β) Με την περίεργη κωλυσιεργία διακίνησης των εγκεκριμένων αποτελεσματικών φαρμάκων που υπάρχουν.

Γ) Επιλογή μακροπρόθεσμα με εμβόλια που εμφανίστηκαν ταχύτατα σε μερικούς μόνο μήνες.

Ως προς το (Γ) διαπιστώνεται:

Κολυμπάρι ----------- Ούτε απέθανε ούτε ετάφη.

Γράφει ο Απόστολος Κ. Σαραντίδης

 Όταν τον Μάρτιο του 2016 γινόταν η Ημερίδα στον Πειραιά υπό την αιγίδα του άλλοτε «λέοντα της Ορθοδοξίας» με τα πήλινα τελικά δόντια,   για την τάχα και αγία και μεγάλη σύνοδο του Βαρθολομαίου του Ιουνίου υπό τη διοργάνωση και προστασία των Μυστικών Υπηρεσιών της CIA, όσοι είχαμε ορθόδοξες ανησυχίες αναθαρρήσαμε με τις κόκκινες γραμμές που τέθηκαν και τις ορθόδοξα εμπεριστατωμένες εισηγήσεις.

Έξι μήνες μετά, η συμπαγής ομάδα όπως φαίνονταν των εισηγητών, έκανε τα πρώτα ρήγματα αρχής γενομένης λαϊκού πανεπιστημιακού σεβαστού καθ’ όλα τα άλλα μέχρι τότε, ο οποίος ενώ συνέταξε σχεδόν ο ίδιος κείμενο σε Σύναξη κάπου κοντά στους Κενταύρους για τη διακοπή μνημόνευσης σύμφωνα κυρίως με το 15^ο Κανόνα της ΑΒ Συνόδου του 861 επί Μ. Φωτίου, τούτ’ έστιν θεολογικώς αποτείχιση, λίγες ημέρες μετά ανακάλεσε την υπογραφή του ανερυθρίαστα με ανεπαρκώς αστεία αιτιολόγηση. Έκτοτε, ο ίδιος περιέργως για το θέμα αυτό σιγεί. Τον ακολούθησαν στο ιδιότυπο αυτό «σχίσμα» καθένας για διάφορους λόγους, και πατέρες. Κάποιοι και εκ των τότε εισηγητών.

Νέα εκκλησιαστική γραφή

     

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ Κ. ΣΑΡΑΝΤΙΔΗ

 

Νέα εκκλησιαστική γραφή 

 

        Με πολύ κόπο, προβληματισμό, και σκέψη γράφεται το παρόν κείμενο. Κυριολεκτικά σέρνεται στο χαρτί. Μάλλον πρόκειται για σκέψεις που θέλουν να μοιραστούν σε συγκεκριμένο αναγνωστικό κοινό. Σε καμία  περίπτωση δεν αποτελούν κατευθυντήριες οδηγίες. Όχι ότι δεν θα μπορούσαν. Κάθε πιστός έχει ελεύθερα το δικαίωμα της γνώμης του. Φρονούμε όμως ότι υπάρχουν ασύγκριτα ικανότεροι και αρμοδιότεροι για τα καυτά εκκλησιαστικά θέματα και για να καθοδηγούν, πάντοτε μέσα από την Ιερά Παράδοση. Στην πραγματικότητα, ο Χριστός διά μέσου φωτισμένων δασκάλων. Και ευτυχώς αυτοί σήμερα υπάρχουν. Λίγοι μα αποτελεσματικότατοι. Πάντα υπήρχαν, Θεία Προνοία. Οι υπόλοιποι, ας ακολουθούμε με τον προσωπικό μας λόγο αλλά με το κεφάλι χαμηλά.

Τείχη

    

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ Κ. ΣΑΡΑΝΤΙΔΗ

Τείχη

Σαράντα (40) μήνες μετά από το κολυμπάριο συνέδριο των δέκα (10) προκαθημένων αρχιερέων στο οποίο η οικουμενιστική παναίρεση υπό την προστασία της CIA αμνηστεύθηκε θεολογικά και άνοιξε τον δρόμο για τα πολύ χειρότερα, ήρθε και το καπάκι. Υποτάσσοντας επάνω στη διεθνοποιημένη απολυταρχία της προτεραιότητας του δήθεν Πρώτου την αχαλίνωτη και ξέφρενη δογματολάγνα  διαστροφική εγωπάθεια μιας ιερατικής συμμωρίας, συνετελέσθη  συνοδικά στην ελλαδική εκκλησία το αδιανόητο της αναγνώρισης ως 15^ης εκκλησιαστικής ορθόδοξης εκκλησίας αυτοκέφαλα, μιας συμμoρίας Ουκρανών επισκόπων πολλών άνομων κατηγοριών, είτε μαζί είτε χωριστά. Αν έγινε έτσι! Διότι κατά μετέπειτα έγγραφη δήλωση στα ΜΜΕ του Κυθήρων Σεραφείμ τον οποίο θεωρούμε αξιόπιστη πηγή, άλλα έγιναν στην Ιεραρχία της 12^ης Οκτωβρίου 2019 κι άλλα μας ανακοίνωσαν εν πολλοίς επίσημα ότι έγιναν. Δίχως ψηφοφορία. Δίχως να ακουστούν οι περισσότεροι. Δίχως τους Κανόνες. Σε κάθε περίπτωση, αιδώς και κρίμα και ντροπή! Και κανείς τους δεν μιλά πλην ελαχίστων. Κι όσοι μίλησαν εκεί να έχουμε αμφιβολία ακόμη για τα λεγόμενά τους. Μείζον θέμα!

Τι θέλει να πει ο ποιητής;

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ Κ. ΣΑΡΑΝΤΙΔΗ

Πάει να τα μαζέψει όπως φαίνεται, με ένα κείμενό του ο Σεβασμιώτατος Ναυπάκτου και θεωρούμε ότι μάλλον τα κάνει χειρότερα.

Τρίτη Ρώμη και Τρίτη Ρώμη… Πότε ετέθη θέμα Τρίτης Ρώμης και δεν το ξέρουμε; Ο π. Βολουδάκης σ’ αυτό έχει δίκιο. Ποιας τσαρικής θεολογίας είναι αυτό, όπως λες Σεβασμιώτατε και δεν το γνωρίζουμε; Ποιάς βιβλιογραφίας; Ποιας πανσλαβικής ιδεολογίας και ποιας Σοβιετικής αθεΐας, όπως γράφεις; Είχαν οι σοβιετικοί σχέση με ορθοδοξία και ήθελαν και Τρίτη Ρώμη; Και να την κάνουν, να την κάνουν τι, αφού ο επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως είναι ισότιμος με όλους τους υπόλοιπους; Πάπας να γίνει; Κι αν γίνει θα τον αποδεχτούμε; Ποτέ! Εσύ;

Παραλλαγή πολιτικού αισθητηρίου, προδοτικά πολιτικά αξιολογικά αμετρήματα και επίλυση.

    

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ Κ. ΣΑΡΑΝΤΙΔΗ

Είδος: Δοκίμιο

Κατηγορία: Πολιτική Φιλοσοφία

Τόπος: Καβάλα

Ημερομηνία:  10/7/2019

Τίτλος: Παραλλαγή πολιτικού αισθητηρίου, προδοτικά πολιτικά αξιολογικά αμετρήματα και επίλυση

1.     Εισαγωγή

Όταν το περιεχόμενο της πολιτικής και ο τρόπος πιστοποίησης της γνωστικής της εγκυρότητας προσδίδει την ειδοποιό διαφορά στη διαμόρφωση του κοινού βίου με υποθετικούς συσχετισμούς πολιτικού χαρακτήρα συμπεριλαμβανομένης και της αναγκαίας αμφισβήτησης, αυτό που μένει κάθε φορά στον οπαδό κομματικού σχηματισμού, είναι ο υποθετικός λόγος που έχει τη δύναμη να πείθει για τη βεβαιότητα της ελπίδας που γεννά η επιλογή, η επιβεβαίωση της οποίας έρχεται πολύ αργότερα, μέσα από την ιστορική μνήμη και την πολιτισμική επιβίωση.

Πολιτική, εκλογές και ηγέτης

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ Κ. ΣΑΡΑΝΤΙΔΗ

 

Πολιτική, εκλογές και ηγέτης 

 

«Εγίγνετό τε λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε, υπό του πρώτου ανδρός αρχή»  Θουκυδίδης Β 65.9 (αναφερόμενος στον Περικλή)

 

Αν στα βασικά γνωρίσματα της καθολικότητας, της αυτοτέλειας, της οργάνωσης και της συλλογικής ταυτότητας των ανθρώπινων κοινωνιών προσθέσουμε και την αμφισβήτηση, τότε θα έχουμε τη γένεση του πολιτικού φαινομένου ως την ύστερη απόπειρα των οργανωμένων κοινωνιών να προτείνουν λύσεις σε προβλήματα κοινωνικής συμβίωσης προς τις ομάδες εξουσίας από τις οποίες νοιώθουν τη στοιχειώδη ασφάλεια ότι δεν θα θιγούν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματά τους.

Απόστολος Σαραντίδης, Μύθων αποκατάστασις εν παραμυθίας Ρωμιών συνέχεια [ΒΙΝΤΕΟ 2019]

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ: https://www.youtube.com/watch?v=zINLTpYRCLU

Εκατόν πενήντα δεδηλωμένοι απάτριδες συν τρεις δηλωμένοι αλλού, ίσον «Τώρα αρχίζει»

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΣΑΡΑΝΤΙΔΗ

 

Η επόμενη ημέρα της λεγόμενης υπερψήφισης του «Προσυμφώνου των Πρεσπών», βρίσκει τους νεοέλληνες όλους, καί αυτούς που είναι υπέρ καί τη συντριπτική πλειοψηφία που κατεβαίνει επί έναν ολόκληρο χρόνο και όχι μόνο, στους δρόμους διαδηλώνοντας ειρηνικά κατά, σίγουρα μουδιασμένους. Τα αισθήματα πικρά, κατά κανόνα οργισμένα αλλά ανίκανα προς στιγμήν να το περάσουν προς τις ηγεσίες που δεν ακούνε τίποτα και να προσπεράσουν την αιδώ στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Υπάρχει η γενικευμένη αίσθηση μιας ήττας βαριάς, μη αναστρέψιμης,  που πρόδωσε τον ελληνικό λαό. Αυτό, είναι αλήθεια. Υπάρχουν και τα ψεύδη που διοχετεύθησαν από εξαρτημένα κέντρα εξουσίας, θεωρώντας ότι θα ξεγελούσαν. Κατ’ αρχάς, δεν γνωρίζουμε κατά πόσον οι ιθύνοντες της πράξης τους εγνώριζαν ότι θα επιτύγχαναν να αποσπάσουν την προσοχή και να περάσουν με τον ευκολότερο τρόπο αυτό που έκαναν. Το βέβαιον είναι ότι το ετόλμησαν, για την ώρα επιτυχώς. Ίσως να ήρθαν και για αυτό. Έτσι δείχνει. Η πρώτη αποτυχία τους όμως έγκειται στο ότι την πλειοψηφία όχι μόνο δεν την έπεισαν αλλά την είχαν συνεχώς απέναντί τους. Και θα την έχουν ες αεί.

Αποτείχιση, γελοιότητα και «πνευματικοί»

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΣΑΡΑΝΤΙΔΗ

Ειλικρινά δεν ήθελα καθόλου να τελειώσω το 2018 με το παρόν άρθρο αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να το αποφύγω. Αφορμή στάθηκε μια ανάρτηση σε ιστολόγιο που ήλεγχε ορθώς επιφανή κληρικό και δη πανεπιστημιακό, καθ’ όλα σεβαστό με μεγάλη προσφορά και επιρροή, για δημοσιευμένες θέσεις του περί αποτειχίσεως. Η ανάρτηση αναδημοσιεύθηκε και από άλλους, σχολιάστηκε και ξανασχολιάστηκε διαδικτυακά και άναψε φωτιές δημιουργώντας αναταραχή μεταξύ όσων θέλουν να έχουν δημόσιο λόγο και παρακολουθούν την εκκλησιαστική επικαιρότητα. Το δυσάρεστο ή και ευχάριστο επειδή αναδείχθηκε, είναι ότι διαφάνηκε σχεδόν όλο το σώμα του προβλήματος που ναι μεν προεξείχε σαν κορυφή παγόβουνου και ήταν γνωστό, τώρα όμως είδαμε μέχρι τη βάση τι γίνεται και όλον τον όγκο του και επειδή γράφτηκαν και ειπώθηκαν λόγια σκληρά αλλά και γελοία τα οποία πολλά καταφέρονταν και εναντίον του γράφοντος και επειδή όσο το πρόβλημα το αφήνεις γίνεται χειρότερο με διογκούμενες εντυπώσεις, δεν είναι δυνατόν να μείνουν αναπάντητα. Και δεν τίθεται καν θέμα επί προσωπικού.

ΤΟ ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟ ΔΙΣΘΕΩΡΗΜΑ

ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ Κ. ΣΑΡΑΝΤΙΔΗ

 

(Μονόπρακτο. Σκηνή Α)

 

Πρόσωπα: 

 

1.      Θεόδωρος (Μαθηματικός)

2.     Απόστολος (Μαθητής)

Θεόδωρος: Σήμερα αγαπητοί μου, θα σας μιλήσω για το Πυθαγόρειο Θεώρημα. Όπως βλέπετε, έχουμε ένα τυχαίο ορθογώνιο τρίγωνο επάνω στο επίπεδο. Είμαστε στον χώρο της Ευκλείδειας Γεωμετρίας. Διακρίνουμε την υποτείνουσα και τις δύο κάθετες πλευρές. Ορθή γωνία φυσικά, μία. Στην περίπτωση αυτή, είτε έχουμε ένα μικρό μικρούτσικο τρίγωνο είτε ένα τεράστιο όπως π.χ. η Ελλάδα, πάντοτε το τετράγωνο της υποτείνουσας ισούται ακριβώς με το άθροισμα των τετραγώνων των δύο κάθετων πλευρών. Το θεώρημα τούτο ανακάλυψε και απέδειξε από την αρχαιότητα ο Σάμιος Μαθηματικός Πυθαγόρας. Ιδού και η σχετική εξίσωση. Σας τη γράφω στον πίνακα. Με το λογικό αυτό θεώρημα είμαστε σε θέση να επιλύουμε πάρα πολλά γεωμετρικά προβλήματα. Θα δούμε μερικά τώρα.

Σύγχυση Αποτείχισης και Πατερικής Παράδοσης

Απόστολου Κ. Σαραντίδη

Πρόσφατο εκκλησιαστικό δοκίμιο παρ’ ημίν, περί ακρίβειας και οικονομίας στην αποτείχιση, προεκάλεσε από μειοψηφία αποτειχισμένων σφοδρή, ακόμη και οργίλη αρνητική κριτική, κάτι που δεν συνάδει καθόλου  με ορθόδοξα φρονήματα, συνεπώς έχουμε να κάνουμε  με άτομα που θεωρούν εαυτόν υπέρ ορθόδοξο και κατέχοντα με τους συν αυτοίς πνευματικούς τους ταγούς την απόλυτη αλήθεια, ενώ στην πραγματικότητα αν και ομολογητές της πίστεως συντεταγμένοι εις τον κοινόν της παναιρέσεως αγώνα, πλανώνται και πλανούν, επηρεάζουν και επηρεάζονται, αναθεματίζουν και ουσιαστικά αναθεματίζονται, αποκοπτόμενοι σχισματικά και αυτοχειριακά από την Εκκλησία.

Αντί ευχών

Απόστολου Κ. Σαραντίδη

 

Δοκίμιο σύντομης σπονδυλωτής αντισυμβατικής προσέγγισης του Δωδεκαήμερου

ΑΝΤΙ ΕΥΧΩΝ

 

1.     Αλλοτρίωση

Η βίαια και επιτυχής προσπάθεια αιώνων εισαγωγής ιδεολογίας, αλλοτρίωσε και θρησκειοποίησε  την εκκλησιαστική αλήθεια, μα ποτέ δεν κατάφερε να κατακερματίσει τη Μία Αγία Καθολική και Αποστολική του Χριστού Εκκλησία διότι εκ φύσεώς Της «και πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής». Αυτό που στην πραγματικότητα πέτυχαν, ήταν ο κακοήθης νεοπλασματικός πολλαπλασιασμός αντορθόδοξων αιρετικών «εθνοφυλετικών» παρασυναγωγών στο όνομα ενός αλλοιωμένου και ως εκ τούτου ανύπαρκτου Χριστού που δεν σώζει από την πτώση, κατά κανόνα υποταγμένων στις σκοπιμότητες του κρατικού εθνικισμού. Κλειδί στην κατανόηση, η πτώση.

«Ξύπνα παπά μου, ξύπνα!»

    

Απόστολου Κ. Σαραντίδη

 

«Ξύπνα παπά μου, ξύπνα!»

 

Εκατοντάδες ιερείς σε όλη την ελληνική επικράτεια συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου από τη μια, και μια «Σύνοδος Αγία και Μεγάλη» του Κολυμπαρίου από την άλλη. Αποτειχισμένοι ελάχιστοι, διαμαρτυρόμενοι πολύ λίγοι, όσοι γνωρίζουν ακόμη, λιγότεροι. Οι λαϊκοί γνώστες των τεκταινομένων κάπως περισσότεροι, το ποίμνιο όμως εντελώς ακατήχητο και ανενημέρωτο. Όσους προσπαθείς να προσεγγίσεις και ομιλούμε για αυτούς με τους οποίους έχεις από καιρό επικοινωνία και πνευματική σχέση σε απογοητεύουν. Δυστυχώς. Κι αν δεν τους προσκομίζεις στοιχεία! Προσκολλημένοι οι περισσότεροι στην επισκοπική ασφάλεια σε φθάνουν σε οριακό σημείο να αναφωνήσεις «Ξύπνα παπά μου, ξύπνα!».

"Πυροσβέστες"

    

«Πυροσβέστες» για γέλια, για κλάματα ή κάτι άλλο, πολύ χειρότερο;

 

του Απόστολου Σαραντίδη

 

Πριν από τρεις και πλέον δεκαετίες υπηρετώντας τη στρατιωτική μου θητεία στην αεροπορική βάση της Λάρισας, πέρα από τα πρωινά καθήκοντα σύμφωνα με την ειδικότητα που μου είχε δοθεί, ήταν και καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας και κυρίως τη νύχτα (το περίφημο γερμανικό νούμερο), μαζί με τους υπόλοιπους της ομάδος εκ περιτροπής, να φυλάμε σκοπιά στο φυλάκιο της κεντρικής αποθηκευτικής δεξαμενής κηροζίνης για τα πολεμικά μας αεροσκάφη. Τόνοι ρευστού εύφλεκτου υλικού που αν μια σπίθα ξέφευγε είτε από αβλεψία είτε από δολιοφθορά, τα αποτελέσματα θα ήσαν πολύ δυσάρεστα όχι μόνο για τη συγκεκριμένη στρατιωτική μονάδα αλλά και για την ευρύτερη αστική περιοχή αφού θα κινδύνευαν χιλιάδες ανύποπτες ψυχές από τις φλόγες και τις αναθυμιάσεις, συν την οικονομική επιβάρυνση του δημοσίου. Οι εντολές των ανωτέρων σαφέστατες, η εκπαίδευση συγκεκριμένη, τα μέτρα και η περιφρούρηση αυστηρά και η ευθύνη για τον καθένα ξεχωριστά, τεράστια.

Γενοκτονία

    

 

Η τελευταία και η πρώτη

 

του Απόστολου Σαραντίδη

Ενθυμούμαι πολύ καλά την προ εικοσαετίας περίπου επίσκεψη στην πόλη της Καβάλας δύο γυναικών, μιας υπέργηρης κυρίας και της κόρης της προερχόμενες από τις Ηνωμένες Πολιτείες που δεν μιλούσαν καθόλου σχεδόν τα ελληνικά, δήλωναν όμως Ελληνίδες και δη Πόντιες.

            Ο τύπος ενδιαφέρθηκε και τις ακολούθησε τότε στην επίσκεψή τους σε διαφορετικά μέρη της Ελλάδας και μάλιστα στον Δήμο και στην τότε Νομαρχία Καβάλας, οι επικεφαλείς των οποίων ετίμησαν στο πρόσωπό τους και ιδιαίτερα της γιαγιάς την τελευταία γιαγιά όλων των Ποντίων, την αρχόντισσα του Πόντου όπως εγράφη, τη Σάνο Χάλο ή Ευθυμία Βαρυτιμίδου του Χαραλάμπους, σύζυγο Αβραάμ Χάλο.

αίρεση

    

 

Απόστολου Σαραντίδη

 

Αίρεση και Εκκλησία

Αίρεση γενικά αποκαλείται το θεολογικό σύστημα το οποίο έχει απορριφθεί από την Εκκλησία διότι σφάλει ως προς την αλήθεια η οποία είτε αποτελεί εμπειρική βίωση και όραση του Θείου ή συνήθως διατυπώνεται με σαφήνεια από Οικουμενική Σύνοδο. Ως αίρεση νοείται η ανατροπή της πίστεως, η εκτροπή από την αποκαλυφθείσα αλήθεια, η αστοχία περί την αλήθεια, το ναυάγιο περί την πίστη, ψευδοδιδασκαλία, ψευδοπροφητεία, εκφυλισμός του εκκλησιαστικού γεγονότος, βλασφημία, ενώ κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, στην αίρεση «η διαφορά φαίνεται παρευθύς και αμέσως περί την της εις Θεόν πίστεως».

Υλιστικές συνέπειες

Συνέπειες 

    

Απόστολου Σαραντίδη*

 

 

Τα δείγματα θρησκειοποιημένης υπεραπλουστευτικής εκκοσμίκευσης της μεταφυσικής αλήθειας και της έμφυτης ανάγκης του ανθρώπου να ρέπει και να αναζητεί την αιτία της ύπαρξής του και την οντολογική του διαπόρευση, έχουν ως κύριες συνέπειες: τη λογική της προσαρμογής στην πραγματικότητα π.χ. το μήνυμα «απολαύστε τα νιάτα», την εξίσωση της πραγματικότητας με την αυταπάτη σε μια εικονική πραγμάτωση όπου το φαντασιακό ταυτίζεται με το συμβολικό (το υποκείμενο μπαινοβγαίνει στην πραγματικότητα η οποία υποτάσσεται σε αυτό, με την παράνοια να βρίσκεται στο αντίθετο της μετανοίας), την υποταγή στην τεχνολογική αναγκαιότητα με τη δημιουργία πλασματικών αναγκών,