Πρωινό πέρασμα από τη Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου

Ταξίδεψε και φωτο-αποτύπωσε ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Εικόνες δύσης στον Πατραϊκό [β΄]

ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ

1

Το ανθρωπάκι της εξόδου

ξέρει κι άλλο μονοπάτι

μα δηλώνει άγνοια.

Περί αγνείας ο λόγος

και ο αντίλογος.

2

Στης εξόδου το ανάγνωσμα

συμφωνούν εκτάκτως τα φωνήεντα

ν' αποδράσουν

οπότε τι;

Άστα να πάνε.

Το κοιμητήρι ναν' καλά.

[Φωτογραφίες και ποίηση Π.Κ., Ιούνιος 2008]

Η ανάρτηση ετούτη αφιερώνεται στον φίλο Παν. Ανδριόπουλο, μικρό αντιχάρισμα για την Αγάπη του.

Από τις πρώτες φωτιές του 2008

Βρίσκομαι στον πέμπτο όροφο του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου στο Ρίο. Σήμερα ο καύσωνας ήταν στο φουλ. Οι εικόνες απ' το παράθυρο εντυπωσιακές, αν και καυτές, ώσπου...

... κατά το απόγευμα ξαφνικά, απέναντί μας ακριβώς, καπνοί, φλόγες επεκτεινόμενες ολοένα, πυροσβεστικές επί το έργον και οι αναμνήσεις του περυσινού Καλοκαιριού (ΚαΚοκαιριού, καλύτερα να πούμε). Η πρώτη φωτιά, λοιπόν, ενώπιόν μας... Την ίδια στιγμή καίγεται και ο Υμηττός... Το μεγάλο κακό απετράπη, ευτυχώς! Για πόσο όμως;

Και για του λόγου το αληθές, τα κατέγραψα όλα και ιδού ένα μικρό βιντεάκι. Ας ελπίσουμε να ζήσουμε ήρεμο Θέρος, δίχως να μάς πάρει και να μάς θερίσει!

Ρίον-Αντίρριον

Όλοι κάποτε βρισκόμαστε πάνω την προσωπική μας γέφυρα, επιχειρώντας (εκόντες άκοντες) πέρασμα, διάβαση από το Εδώ στο Εκεί, από τον Πόνο στη Χαρά, από τη Χαρά στην Αγαλλίαση, από την Οδύνη στην Ηδονή, από τη Σιωπή στην Κραυγή, από το Πένθος της ύπαρξης στην Ανάταση και ούτω καθεξής!...

Αυτές τις βραχείες σκέψεις έκαμα, περνώντας αυτές τις μέρες για πρώτη φορά (ναι, πρώτη φορά!!!) τη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου!

Ευχαριστώ τον Π. Α., συνοδίτη και συναντιλήπτορα πολύτιμο, για την παρέα και τα καφεδάκια στην απέναντι όχθη.