ΓΚΕΛΜΠΕΣΗ-ΓΚΙΟΥΝΗ, ΚΑΛΗ - Για το πρώτο θέμα

Μετά την αντεπανάσταση στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, η ανθρωπότητα ζει ασταμάτητα στο ρυθμό της σιδερένιας φτέρνας που λιώνει παιδικά κορμάκια σε Παλαιστίνη, Ιράκ, Αφγανιστάν και αλλού. Της σιδερένιας φτέρνας που ισοπέδωσε τη Γιουγκοσλαβία πρότινος. Που θα ματοκυλήσει τον πλανήτη ολόκληρο, αν κάθε λαός δεν αντισταθεί έγκαιρα, δημιουργώντας στη χώρα του αντίπαλο δέος στον ιμπεριαλισμό, μέσα από ένα φιλειρηνικό, αντιιμπεριαλιστικό Κίνημα, αφού οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, που έτσι κι αλλιώς είναι άδικοι, έναν σκοπό εξυπηρετούν. Την αύξηση των κερδών πάνω στο αίμα σφαγιασμένων λαών. Σ' αυτό το κομβικό σημείο, το βάρος ενάντια στη φωτιά και το σίδερο που απειλεί τους λαούς, πέφτει στην εργατική τάξη και τους συμμάχους της. Οι υπόλοιποι, απλά θ' ακολουθήσουν, εκτός φυσικά απ' το 3% που ωφελείται απ' τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τους επιβάλλει.

Η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της, έχουν παράλληλα την ιστορική αποστολή να οδηγήσουν την ανθρωπότητα στο σοσιαλισμό. Σ' αυτό το ποιοτικό άλμα, που είναι νομοτέλεια, πρωταγωνιστικό ρόλο θα παίξει η πρωτοπορία της εργατικής τάξης. Οι κομμουνιστές. Οι πρωτοπόροι των πρωτοπόρων! Καθοδηγητικό ρόλο δε, το Κόμμα της εργατικής τάξης. Το Κόμμα των ανθρώπων του μόχθου και της βιοπάλης, που στην Ελλάδα είναι φυσικά, το ΚΚΕ.

Η σοσιαλιστική επανάσταση είναι προ των πυλών ολούθε, μη εξαιρουμένης της Ελλάδας. Το ζητούμενο είναι, ποια «πύλη» θα πάρει πρωτιά, θέμα χρόνου είναι πάντως, εφόσον ο καπιταλισμός παρασάπισε. Διανύει την τελική ευθεία του ιμπεριαλιστικού του σταδίου. Αρα, βρισκόμαστε σε περίοδο περάσματος στο σοσιαλισμό, γιατί ανάμεσα σ' αυτόν και τον καπιταλισμό δεν υπάρχει άλλο οικονομικοκοινωνικό σύστημα. Ολίγος σοσιαλισμός και ολίγος καπιταλισμός, δε γίνεται να συνυπάρχουν μέσ' απ' τα ίδια σύνορα. 'Η το κεφάλαιο θα βασιλεύει, ή ο σοσιαλισμός θα θριαμβεύει, οδεύοντας ολοταχώς στον κομμουνισμό.

Επομένως, το ΚΚΕ δεν πρέπει να κάνει ρούπι απ' τον στρατηγικό του στόχο, το σοσιαλισμό και τη δικτατορία του προλεταριάτου, κάτι που, ευτυχώς(!), υπηρετεί πιστά. Επαναστατικά! Επιπλέον, οι «καιροί» είναι δύσκολοι και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στην τακτική του, μη λαθέψει και δεν την υποτάξει κάποια στιγμή στον στρατηγικό στόχο. Συνεπώς, έχει ανάγκη «δυνατών» κομματικών μελών, στελεχών, «οπαδών». Απαντες σ' ετοιμότητα, πλήρως ενημερωμένοι, διαβάζοντας καθημερινά Ριζοσπάστη. Οφείλει όμως το Κόμμα, άμεσα, να τους εξοπλίσει παραπέρα, ιδεολογικοπολιτικά και ιστορικά. Ας διοργανωθούν μαθήματα, προαιρετικά για τους «οπαδούς», υποχρεωτικά για κομματικά και κνίτικα μέλη και στελέχη, έστω κι αν θεωρούν πως τα ξέρουν. Κι ας γίνουν μ' απλό τρόπο. Π.χ. «Κράτος κι Επανάσταση». Παίρνουμε βασικότατα σημεία του. Τα μοιράζουμε σε μικρές παραγράφους. Βγάζουμε αντίγραφα, ώστε να μείνουν στις βιβλιοθήκες όσων παρακολουθήσουν το μάθημα. Διοργανώνουμε ένα στο Περιστέρι, μ' εκατό «μαθητές». Τους δίνουμε από ένα αντίγραφο. Ο «δάσκαλος» διαβάζει την πρώτη παράγραφο. Μετά παίρνει σειρά να διαβάσει την επόμενη παράγραφο κάποιος «μαθητής», τη μεθεπόμενη ένας άλλος κλπ. Φυσικά, όλοι «κοιτούν» στο κείμενο. Ετσι, η μάθηση επιτυγχάνεται ακουστικά και οπτικά ταυτόχρονα. Επιπλέον, αποφεύγεται η ανία που προκαλεί μια φωνή όταν ακούγεται επί μακρόν. Και το σπουδαιότερο; Το μάθημα είναι «ζωντανό».

Οποιοσδήποτε «καθημερινός» άνθρωπος, ό,τι κι αν υποστηρίζει και ψηφίζει, συγχωρείται να είναι «σκράπας». Γι' αυτό άλλωστε, ενώ ανήκει στον απλό λαό, δεν ψηφίζει ΚΚΕ, παρά εγκλωβίζεται σε πολιτικές δυνάμεις που αντιμάχονται τα συμφέροντά του. Κανένας(!) κομμουνιστής όμως δε «νομιμοποιείται» και δεν του αξίζει, να μην κατέχει επαρκώς το Μαρξισμό-Λενινισμό και σημαντικούς ιστορικούς σταθμούς.

Υπάρχει βέβαια η υποχρέωση της αυτομόρφωσης. Πώς να το καταφέρει όμως κάποιος σήμερα, που οι εργασιακές σχέσεις είναι άνω-κάτω; Πού να βρει χρόνο, όταν δουλεύει ακατάστατα, ή πάνω από οκτώ ώρες, ή δυο τετράωρα εδώ κι εκεί; 'Η σάμπως δουλεύει πενθήμερο; 'Η μήπως, ένα κ.μ. δεν έχει άλλες πολύωρες υποχρεώσεις;

Εξάλλου, υπάρχει πίεση χρόνου γενικότερα. Δεν ξέρουμε τι «ξημερώνει» αύριο. Επομένως, αν κάποιος χρειάζεται δυο χρόνια εντατικής αυτομόρφωσης για ν' αποκτήσει ικανές γνώσεις, γιατί να μη διευκολυνθεί με δέκα ομαδικά μαθήματα; Ακόμη και τρίωρα, μα «ζωντανά».

Λύνοντας προβλήματα ενημέρωσης και γνώσεων, επιτυγχάνονται σημαντικοί στόχοι.

Πρώτον, κι ο πιο «ανυποψίαστος» κομμουνιστής δεν κινδυνεύει να πέσει στο «λάκκο» των αυταπατών ή της «θολής» προπαγάνδας επαγγελματιών οπορτουνιστών. Γιατί ο οπορτουνισμός «θρέφεται» και(!) απ' την άγνοια. Π.χ., ο «γνωστός» ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, που αλλάζει «φορεσιές» κι ονόματα κατά καιρούς, μπας και κρύψει πως είναι «πέμπτη φάλαγγα», στα πλευρά του λαϊκού κι εργατικού κινήματος χωμένη.

Δεύτερον, η ανάδειξη στελεχών θα γίνεται με πιο ολοκληρωμένα κριτήρια.

Τρίτον, η βοήθεια που θα δεχτεί η ΚΝΕ μέσα από κοινά μαθήματα με κομματικούς, θα 'ναι καταλυτική για την πορεία της.

Τέταρτον, μέλη, στελέχη και «οπαδοί», θ' ανεβάσουν σε υψηλότερα επίπεδα την επαφή τους με το λαό, αφού θα μπορούν να «μεταδίδουν» αποτελεσματικότερα την πολιτική του Κόμματος. Αναμφισβήτητα, όσο καλύτερα κατέχεις κάποιο θέμα, τόσο πιο εκλαϊκευμένα, απλά, κατανοητά και χωρίς πολυλογίες, το «δίνεις» στον άλλον, να το κάνει «κτήμα» του.

Κι ένα τελευταίο. Κάλιο δέκα γραπτές ανακοινώσεις ολιγόλογες σα συνθήματα, παρά μία, «σεντόνι» ολάκερο. Λίγα λόγια και καλά, πιάνουν καλύτερα τόπο στη συνείδηση του κόσμου που βιώνει στο πετσί του τον ιμπεριαλισμό. Φτώχεια, ανεργία, χρέη, ανασφάλιστη εργασία, υποκουλτούρα, εγκληματικότητα, ναρκωτικά, μολυσματικές ασθένειες, χολέρα, πόλεμος...

Φιλικά

Γκέλμπεση-Γκιούνη Καλή

Περιστέρι

Ριζοσπάστης - 4 Φεβρουαρίου 2009

ΓΚΕΛΜΠΕΣΗ-ΓΚΙΟΥΝΗ, ΚΑΛΗ - Για το δεύτερο θέμα

«SOS». Διεθνές σήμα καταστάσεων έκτακτης ανάγκης ή ζητημάτων που απαιτούν όλη μας την προσοχή σε συγκεκριμένες στιγμές, όπως αυτή που βιώνει η ανθρωπότητα απ' το 1990. Κι αυτή η ιστορική «στιγμή», που το μάκρος της όλο και κονταίνει, θέτει επί τάπητος δυο ζητήματα.

Πρώτον. Αιτίες αντεπανάστασης και ανατροπής των πρώην σοσιαλιστικών κρατών.

Ηδη έχουν δοθεί βασικές, επαρκείς, επιστημονικές απαντήσεις, μέσα απ' τις Θέσεις του ΚΚΕ για το 18° Συνέδριο, χωρίς να σημαίνει ότι το θέμα μπαίνει στο «αρχείο». Εξάλλου, αρκετά πράματα θ' απαντηθούν στην πράξη, κατά την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού που θα προκύψει απ' τις σοσιαλιστικές επαναστάσεις του 21ου αιώνα.

Δεύτερον. Ανατροπή του Καπιταλισμού-Ιμπεριαλισμού και Σοσιαλιστική-Κομμουνιστική Επανάσταση.

Η πλειοψηφία του απλού λαού, π.χ. στη χώρα μας, αντιλαμβάνεται ότι «δεν πάει άλλο». Αναζητούν διέξοδο οι άνθρωποι, καταλαβαίνοντας πως ο καπιταλισμός έφαγε τα ψωμιά του, κάτι που μάλλον δεν καταφέρνουν, προς το παρόν, να ερμηνεύσουν με πολιτικούς όρους. Να γιατί πέφτουν θύματα κάλπικων υποσχέσεων των αστικών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ). Θύματα ξέφρενης ρουσφετολογίας άνευ αντικρίσματος, αφού οι «θεσούλες» είναι προσωρινές και αριθμητικώς ελάχιστες. Μη μας διαφεύγει όμως κι ο «ρόλος» του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, (Σ.Σ.). Με νύχια και δόντια πασχίζει να πείσει, ότι διαθέτει «μαγικό» ραβδάκι για ν' ανθρωπέψει τον καπιταλισμό. Σαν άριστος σοσιαλδημοκράτης, όχι «απλά» οπορτουνιστής, υπόσχεται δίκαια αναδιανομή του πλούτου, ώστε αφεντικά και δούλοι, όμοιοι να είναι ούλοι, θα μοιράσει, λέει, και καθρεφτάκια στους ιθαγενείς. Για χάντρες, δε μίλησε. Πάντως, τα «παίζει» όλα για όλα, επιδιδόμενος και σ' έναν γελοίο, άκρατο αντικομμουνισμό, συναγωνιζόμενος ως και το «γνωστό» ΛΑ.Ο.Σ....

Γιατί όμως ο Σ.Σ. δεν αρκείται στην παρεμπόδιση της ριζοσπαστικοποίησης του λαού, αλλά προβαίνει σε «ξεφωνημένο» αντικομμουνισμό; Μήπως επειδή εμπέδωσε, ότι η βρωμοδουλειά που ανέλαβε, απ' τη «γέννησή του κιόλας, είναι απραγματοποίητη; Κι η βρωμοδουλειά που ανέλαβε, είναι η «αφαίμαξη» του ταξικού λαϊκού κινήματος και του ΚΚΕ, σε βαθμό διάλυσής τους. Απιαστο «όνειρο» όμως, κι η πίστωση χρόνου απ' τον αφέντη του, τον κυρ-Καπιταλισμό, λήγει. Συνεπώς, υποχρεούται στην επιστροφή «προκαταβολών» που πήρε. Να γιατί τα «κερασμένα» ποσοστά του βρίσκονται σ' ελεύθερη πτώση, μέχρι δικής του διάλυσης. Αρα, η αντικομμουνιστική σχιζοφρένειά του, μπορεί να 'ναι απλά ο «επιθανάτιος» ρόγχος του, δίχως αυτό να σημαίνει πως ξεμπερδεύει το κίνημα απ' τον οπορτουνισμό. Αντίθετα, θα εμφανιστεί με νέα «μούτρα». Πάντα άλλαζε «προσωπείο», ελπίζοντας να ξεγελάσει την ιστορία.

Αλλά και η παρατεταμένη, «προστατευόμενη» οικονομική κρίση του καπιταλισμού, αντάμα με την εντεινόμενη βαρβαρότητά του, σάμπως δεν επαναπιστοποιούν και τον δικό του επιθανάτιο ρόγχο; Και τι προσωπείο να βάλει το «σύστημα», π.χ. στην Ελλάδα, για να κερδίσει χρόνο; Να βάλει κατευθείαν την παλιομοδίτικη «μουτσούνα» της 21ης Απρίλη 1967; Μπα... Αυτή είναι η προτελευταία πράξη του «έργου». Να συνεχίσει κοινοβουλευτικά; Ποιο κόμμα του θ' αναλάβει τη «δουλειά»; ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αυτοδυναμία δεν «ξαναβλέπουν», εκτός αν χρησιμοποιηθούν παραπέρα καλπονοθευτικοί εκλογικοί «νόμοι». Εξάλλου, έχουν ίδια πολιτική, οπότε..., απ' την Κική και την Κοκό, ποια να διαλέξει ο κυρ-Καπιταλισμός; Α-πα-πα-πα... Γκρίνια θα πέσει. Τι επιλογές μένουν; Κοινό ψηφοδέλτιο ΝΔ-ΛΑ.Ο.Σ. ή ΠΑΣΟΚ-ΛΑ.Ο.Σ. Χμ... Δε βγαίνει ο «λογαριασμός», μα και δεν «τολμούν», προς το παρόν, φανερό «δεσμό» με την ακροδεξιά και τα φανερά φασισταριά. Θα τους προγκίξει ο κόσμος. Κοινό ψηφοδέλτιο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ μήπως; Μωρέ, το θένε τούτο, αλλά... Δε γίναν δα, «αμερικανάκια» οι Ελληνες, θα τους πάρουν με τις πέτρες. Ενας «πολιτικός» γάμος, ΝΔ και ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ; Αχχχ, εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος, μα με μικρή «προίκα». Κρίμα, θα γέλαγε και το παρδαλό κατσίκι. Να ποντάρει σε συνεργασία ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ; Ω, ναι! Η λύση των λύσεων(!), μα τα «κουκιά» λειψά. Τα ποσοστά τους ανεβοκατέβαιναν, μέχρι πρότινος, ταυτόχρονα. Ο ένας «δανειζόταν» απ' τον άλλον και τούμπαλιν. Αυτά πια, δεν είναι συγκοινωνούντα δοχεία, μα ένα δοχείο με δυο στόμια. Τώρα πια..., ο Σ.Σ. πάει «περίπατο». Παίρνει πίσω τα «κουκιά» το ΠΑΣΟΚ. Αυτοδυναμία όμως, δεν εξασφαλίζει. Πο-πο, βάσανα πού 'χει ο καπιταλισμός... Ούτε ψύλλος στον κόρφο μας!

Μήπως εντέλει, εκείνο που απομένει στο «σύστημα», είναι το «χαρτί» της δήθεν εθνικής ομοψυχίας και ενότητας; Ναι! Το τέλειο «έγκλημα»! Πώς γίνεται πράξη όμως, χωρίς να τους πάρουν χαμπάρι; Κυρίως, πώς γίνεται πράξη, δίχως να μπορούν οι «ενοχλητικοί», ΚΚΕ και ΠΑΜΕ, να το αποδείξουν στον κόσμο;

Μήπως, να επενδύσουν την εθνική ενότητά «τους» στην καπιταλιστική οικονομική κρίση; Μπα... θα βγουν οι Κουκουέδες με τους Παμίτες και θ' αποδείξουν μ' επιχειρήματα, ότι λείπει ο δράκος απ' το «παραμύθι», αφού ο λαός θα πεινάει κι ο πλουτοκράτης θα σκάει απ' την «πολυφαγία». Μήπως, να «προκύψει» άμεσα πολεμική σύρραξη Ελλάδας-Τουρκίας; Ε, όχι και να παίξουν την τελευταία πράξη του «έργου», πρώτη! Επομένως, ένας δρόμος μένει στο «σύστημα». Ο γνωστός-άγνωστος...

Μια πολύμορφη παρατεταμένη προβοκάτσια μεγάλων «διαστάσεων», που θα επιτύχει μ' έναν σμπάρο πολλά τρυγόνια... α) Κυβέρνηση «εθνικής» ενότητας από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑ.Ο.Σ., «δικαιολογημένη» στη συνείδηση παντός ανυποψίαστου και με τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης... β) Το ΚΚΕ, που δεν «τσιμπάει» σ' αυτό το «θέατρο», «λιθοβολείται» ολημερίς ως αντεθνικόν μίασμα, απ' τα δημοσιογραφικά «παπαγαλάκια» και τους ενωμένους εις σάρκαν μίαν, εεε..., συγνώμη, εις κοινήν κυβέρνησην, πολιτικούς προϊσταμένους τους. γ) Απαγόρευση απεργιών, συναθροίσεων και διαδηλώσεων, για το «καλό» μας φυσικά... δ) ΚΚΕ και ΠΑΜΕ απειθαρχούν σ' απαγορεύσεις που έχουν στόχο τον «στραγγαλισμό» των απλών εργαζομένων και την τοποθέτηση του ταξικού λαϊκού κινήματος στο «γύψο». Αρα... Ντόπιες και ξένες μυστικές υπηρεσίες και αστυνομίες, ξεσαλώνουν εντελώς. Μια επόμενη προβοκάτσια τεραστίων «διαστάσεων», στέλνει ΚΚΕ και ΠΑΜΕ στο «εδώλιο» του κατηγορουμένου. Αποφασίζομεν και διατάσσομεν... Ετοιμος ο «γύψος». Το ξεζούμισμα του λαού εντείνεται αχαλίνωτα, κι ολοκληρώνεται σε χρόνο ρεκόρ, για να προλάβει η μεγαλοαστική τάξη να τιγκάρει γερά τα θησαυροφυλάκιά της, πριν την τελευταία πράξη του «έργου». Πόλεμος. Η αυλαία πέφτει... Πόσες αλήθειες κρύβονται(;) σ' αυτό το σενάριο(;), σήμερα; Μία πάντως, δε χωρά καμιά αμφισβήτηση, κι αυτή είναι, πως όσες θύελλες κι αν ξεσπάσουν στα κεφάλια μας, όσες προβοκάτσιες κι αν «σπείρουν» στο διάβα του ταξικού λαϊκού κινήματος, όση βαρβαρότητα κι αν επιδείξει ο καπιταλισμός, το ποτάμι δε γυρίζει πίσω! Τώρα μάλιστα, «τρέχει» με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Γι' αυτό κι ο επιθανάτιος ρόγχος του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού, ακούγεται δυνατότερα και συχνότερα. Το θέμα είναι να προλάβουμε, κατά το δυνατόν, τις «εξελίξεις».

Ας κάνουμε, λοιπόν, το αυτονόητο, εδώ και τώρα!!! Ας μιλήσουμε «ανοιχτά» με συγγενείς, γείτονες, φίλους, γνωστούς. Και με άγνωστους. Στο δρόμο, στα λεωφορεία, στις λαϊκές αγορές, στα σούπερ-μάρκετ. Οπου βρεθούμε. Ν' «ανοίξει» η κουβέντα. Ν' «απλωθεί» καλά. Να μην πιαστεί ο κόσμος στον «ύπνο». Να συζητήσουμε μαζί τους το «σήμερα», βοηθώντας να το ερμηνεύσουν με πολιτικούς όρους. Ιμπεριαλιστική ειρήνη εδώ, ιμπεριαλιστικός πόλεμος αλλού, γιατί όχι κι εδώ... Δικαιούνται να μάθουν επιτέλους τα πράματα με τ' όνομά τους. Τέλος, να τους «δείξουμε» τη διέξοδο. Το «αύριο». Το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Και τι είναι αυτός, εντέλει; Ε, να πώς τον «φαντάζομαι» εγώ.

Κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Δουλειά μόνιμη, σταθερή, πενθήμερη, τριανταπεντάωρη το πολύ. Αξιοπρεπής μισθός. Ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, χωρίς την τρομοκρατία της απόλυσης. Στέγη, δίχως «νταβατζή» τραπεζίτη, ή ιδιοκτήτη. Να την ορίζω, όσο ζω. Ομοια, ένα σπίτι για το παιδί μου, άμα αποφασίσει να μείνει μόνο του ή να κάμει δική του φαμίλια, θέρμανση, ηλεκτρισμός, νερό, φθηνά. Δωρεάν, αποκλειστικά δημόσια, αναβαθμισμένη παιδεία και υγεία. Καλά, αγνά διατροφικά προϊόντα. Αξιόλογο πολιτισμό, αθλητισμό. Τηλεόραση ωφέλιμη, όχι καταστροφέα συνειδήσεων. Επιστήμη και διανόηση στην υπηρεσία του λαού. Ομορφο, καθαρό περιβάλλον. Ανθρώπινες διακοπές κάθε χρόνο, ένα μήνα και παραπάνω, δωρεάν ή πάμφθηνες. Πάταξη της εγκληματικότητας μια κι έξω. Εξαφάνιση των ναρκωτικών ουσιών διά παντός. Ελεύθερος χρόνος. Καλά γεράματα. Πρόοδος και ειρήνη.
Ζητάω πολλά;

Γκέλμπεση-Γκιούνη Καλή

Περιστέρι

Ριζοσπάστης - 3 Φεβρουαρίου 2009