Ἡ Συνοδικότης. Ἀκρογωνιαῖος λίθος
Γράφει ὁ κ. Δημήτριος
Λογοθέτης, θεολόγος
Σὲ μία ἐποχὴ
ὅπου ἡ Ὀρθοδοξία καλεῖται νὰ ἀντιμετωπίση προκλήσεις ἀπὸ τὴν παγκοσμιοποίηση, τὶς
γεωπολιτικὲς ἐντάσεις καὶ τὴν ἐσωτερικὴ πολυφωνία αὐτῆς, ἡ συνοδικότητα θὰ ἔπρεπε
νὰ παραμένῃ ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ταυτότητος. Ἡ Ὀρθόδοξος
Ἐκκλησία, ὡς «κοινωνία Ἐκκλησιῶν», βασίζεται στὴν ἀρχὴ τῆς ἰσότητος τῶν Ἀποστόλων
καὶ τῶν διαδόχων αὐτῶν, ὅπως ἐκφράζεται μέσῳ τῶν Ἱερῶν Συνόδων. Ὁ 34ος Ἀποστολικὸς
Κανὼν εἶναι ξεκάθαρος: «Τοῖς πρεσβυτέροις δὲ σύνεδρον ἔστω, καὶ τὸν πρεσβύτερον
μηδὲν πράσσειν ἄνευ τῆς γνώμης τοῦ πλήθους· πράσσειν γὰρ μόνον ἐξουσίαν οὐκ ἔχει».
Μὲ ἄλλα λόγια, κανένας δὲν εἶναι «πρῶτος», εἴτε αὐτός ὀνομάζεται Μητροπολίτης,
Πατριάρχης ἢ Πατριάρχης Κων/πόλεως, δὲν δύναται νὰ ἐνεργῇ μονομερῶς, δίχως τὴν
συναίνεση τῆς Συνόδου. Αὐτή ἡ ἀρχὴ δὲν εἶναι ἁπλῶς κανονικὴ ρύθμιση, ἀλλὰ
θεολογικὴ ἔκφραση τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας, ὅπου ἡ ἑνότητα πηγάζει ἐκ τῆς
κοινῆς εὐχαριστιακῆς κοινωνίας καὶ ὄχι ἐξ ἱεραρχικῶν δομῶν ἐξουσίας.