Ο Άνθιμος Αλεξανδρουπόλεως εργαλειοποιεί τους μαθητές (αλλά και τους πυρηνικούς αντιδραστήρες!) για το λυμαντικό έργο του.

Ο Άνθιμος Αλεξανδρουπόλεως εργαλειοποιεί τους μαθητές (αλλά και τους πυρηνικούς αντιδραστήρες!) για το λυμαντικό έργο του.

Βασιλική Οικονόμου

«Επικατάρατος πας ο ποιών τα έργα Κυρίου αμελώς»

''ΕΠΙΚΑΤΑΡΑΤΟΣ ΠΑΣ Ο ΠΟΙΩΝ ΤΑ ΕΡΓΑ ΚΥΡΙΟΥ ΑΜΕΛΩΣ''

Γεώργιος Λουκάκης, Υποναύαρχος Λ.Σ (ε.α).

Περιδιαβαίνοντας κάποιες ορθοδόξου περιεχομένου ιστοσελίδες εντόπισα παλαιά ανάρτηση  η οποία μεταξύ άλλων ανέφερε ότι '' ο Άγιος Λουκάς ο ιατρός για τους ιερείς του οι οποίοι περιέκοπταν τις ακολουθίες ή δεν τις τελούσαν συχνά, θύμιζε στις σχετικές εγκυκλίους του το ανωτέρω  χωρίο του Προφήτη Ιερεμία , καθώς ο ίδιος τελούσε όλες τις ακολουθίες και λειτουργούσε με μεγάλη ευλάβεια και προσοχή δίχως βιασύνες περικοπές , συντομεύσεις''.

Επιστρέφοντας στα ''καθ΄ημάς '' θλίψη και απογοήτευση γευόμαστε από την αντίστοιχη λειτουργική ''κοπτοραπτική'' στην οποία επιδίδονται ακόμη και παραδοσιακοί - ευλαβείς (κατά κοινή παραδοχή) πατέρες , με ''θύματα'' κυρίως την γνωστή ευχή της Αγίας Αναφοράς  (''ΑΞΙΟΝ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΝ ΣΕ ΥΜΝΕΙΝ...) και τα κατηχούμενα, ως προς την απάλειψη των οποίων επιτρέψατε να επαναφέρω απόσπασμα παλαιότερης ανάρτησής μου υπό τον τίτλο '' Κατηχούμενοι : Ένα εποχικό φαινόμενο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής''.

Περί τῆς ἀξίας καί ὀρθῆς χρήσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς γλώσσας

Περί τῆς ἀξίας καί ὀρθῆς χρήσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς γλώσσας

Toῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ’

Ὡς εἶναι γνωστόν, ἡ Ἑλληνική γλῶσσα ἔχει βάθος ἱστορίας, μιᾶς ἱστορίας αἰώνων καί τυγχάνει ἐξόχως θαυμαστή καί ἔχει μεγάλη ἀξία. Μέ τά γράμματα αὐτῆς τῆς γλώσσας διετυπώθη ἡ ὅλη κλασσική σκέψη καί φιλοσοφία καί δημιουργήθηκε ὁ ἀθάνατος ἑλληνικός πολιτισμός. Σ' αὐτήν τήν γλῶσσα ἐγράφησαν εὐθύς ἀμέσως τά Ἱερά Εὐαγγέλια,  οἱ δέ μεγάλοι καί θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν ἑλληνική γλῶσσα διετύπωσαν μέ ἀκρίβεια τά ἱερά δόγματα καί μᾶς παρέδωκαν τά καταπληκτικά σοφά τους συγγράμματα.

Εἰδικῶς τά Ἱερά Εὐαγγέλια εἶναι γραμμένα στήν ἁπλοποιημένη μορφή τῆς ἀρχαίας ἀττικῆς διαλέκτου, τήν Ἑλληνιστική Κοινή. Ἡ δέ σημερινή νέα ἑλληνική γλῶσσα ἀποτελεῖ ἐξέλιξη τῆς Κοινῆς. Εἶναι, πράγματι, χαρακτηριστικό, ὅτι ἐκ τῶν 4.900 περίπου λέξεων, πού ἔχουμε στήν Καινή Διαθήκη, οἱ 2.280 λέγονται καί σήμερον κοινῶς, οἱ 2.200 νοοῦνται καλῶς καί μόνον 400 παραμένουν κάπως ἄγνωστοι.

Σύγχρονες Λειτουργίες του Αγίου Ιακώβου

                                    Σύγχρονες Λειτουργίες τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου

Παν. Δ. Παπαδημητρίου, αʹ ἔκδοσις, 20/10/2025

Ὀρθόδοξος Τύπος, 24/10/2025 – 7/11/2025, ἀρ. φύλλων 2562-2564.
Τίτλος δημοσίευσης Ὀ.Τ.: «Σύγχρονοι Λειτουργίαι τοῦ Ἁγ. Ἰακώβου».

(γιά καλύτερη ἀνάγνωση, γιά τίς παραπομπές, τίς εἰκόνες, τίς ἀναφορές, κτλ., δεῖτε στὸ τέλος τό PDF) 

 Οἱ Λειτουργίες τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου ποὺ τελοῦνται, ἐδῶ καὶ περίπου 100+ χρόνια[1] στὴν Ἑλλάδα, εἶναι «Λειτουργικοὶ αὐτοσχεδιασμοί».[2] Τό 1930 τελοῦνταν ἅπαξ ἢ δίς τοῦ ἔτους, μόνον στὸ παρεκκλήσι τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καὶ στὴν Ῥιζάρειο Σχολή.[3] Τό 1968 μετὰ ἀπὸ στρατηγικὴ προώθηση τόσων ἐτῶν, τελοῦνταν περίπου μόνο στό 23.2% τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος,[4]  μία – δύο φορὲς τὸν χρόνο, στοὺς Μητροπολιτικοὺς Ναούς. Οἱ Λει­τουργίες αὐτές:[5]

Ὀρθόδοξος λατρεία καὶ τεχνολογία

 

Ὀρθόδοξος λατρεία καὶ τεχνολογία

Δημήτριος Δημηνᾶς, Δικηγόρος

    Ὁ χαρακτήρας τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησιαστικῆς σύναξης καὶ λατρείας εἶναι ὑπερκόσμιος, πνευματικὸς καὶ μυσταγωγικὸς καὶ ἀποβλέπει στὴν ἀνύψωση καὶ ἐπικοινωνία τοῦ πιστοῦ μὲ τὸν Θεό. Οἱ μετέχοντες τῆς θείας λατρείας ἀποβάλλουν κάθε βιοτικὴ μέριμνα καὶ εἶναι προσηλωμένοι   στὰ τελούμενα στὸν ναὸ συμπροσευχόμενοι μὲ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς ἱεροψάλτες. Ἡ οὐσιαστικὴ συμμετοχὴ στὴν κοινὴ προσευχὴ καὶ λατρεία προϋποθέτει ἕνα ἥσυχο, ὑποβλητικὸ καὶ κατανυκτικὸ χῶρο, ποὺ βοηθᾶ στὴν αὐτοσυγκέντρωση καὶ  ἀμεσότερη ἐπικοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό.

Τὸ εἶδα καὶ αὐτὸ τὸ παράξενο

 

Τὸ εἶδα καὶ αὐτὸ τὸ παράξενο

Γράφει ὁ Ἁγιοσιωνίτης

   Τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς στὸ ναὸ ποὺ πῆγα νὰ ἐκκλησιαστῶ εἶδα καὶ αυτό. Οἱ εὐχὲς τῆς γονυκλισίας διαβάστηκαν στὴ δημοτική. Ὁ ἱερέας μᾶς εἶπε ὁτι θα διάβασει τὶς εὐχὲς μὲ τρόπο ἁπλό, ὥστε νὰ τὶς κατανοήσουν ὅλοι.  Δὲν κατάλαβα τὶ ἐννοοῦσε  ἀλλὰ ἐπρόκειτο νὰ καταλάβω μὲ ὀδύνη.

Αὐθεντική Λειτουργική Παράδοσις ἢ Ἀντικουαριανισμός (Antiquarianism);

 

‘‘Οἱ Προτεστάντες μεταρρυθμιστές ὄχι μόνο ἀπέρριψαν ὅτι θεώρησαν καταχρήσεις στὴν “Ἐκκλησία” τους, ἀλλὰ ἀπέρριψαν καὶ τὴν Λειτουργία [Τυπικόν] τῆς ἐποχῆς τους’’, Alcuin Reid

Οἱ διάφοροι νεωτερισμοί στήν ἀνάγνωση τοῦ Εὐαγγελίου Οὔσης ὀψίας, τῇ Κυριακῇ τοῦ Πάσχα ἑσπέρας (Ἀγάπη)

Παν. Δ. Παπαδημητρίου, αʹ ἔκδοσις, 22/4/2025

(γιὰ καλύτερη ἐμπειρία ἀνάγνωσης δεῖτε τό PDF στό τέλος)

Εἴθισται ἐνιαχοῦ, ἀπὸ τὸν προηγούμενο αἰῶνα, ἀρχικὰ στοὺς Μητροπολι­τικοὺς Ναούς, στὸν Μεγάλο Ἑσπερινὸ τοῦ Πάσχα (τὸν καλούμενο καὶ «Ἀγάπη»), νὰ ἀναγινώ­σκεται τὸ Εὐαγγέλιον Οὔσης ὀψίας ἀπὸ τοὺς Κληρικούς σὲ διάφορες γλῶσσες.

Ὅμως πέραν τῶν Μητροπολιτικῶν Ναῶν, διαβάζεται σὺν τῷ χρόνῳ καὶ σὲ ἐνορίες, καὶ Κληρικοὶ δυστυχῶς δίνουν τὸ Εὐαγγέλιον νὰ τὸ ἀναγνώσουν Ἱεροψάλτες, καὶ λαϊκοί, ἄνδρες καὶ γυναῖκες.[1] Ὅτι διαβάζουν λαϊκοὶ τὸ Εὐαγγέλιον, δὲν εἶναι νεωτερισμός τοῦ 2024, ἀλλὰ τὸν ἀναφέρει καὶ ὁ Φουντούλης ἤδη τό 1994 στὴν ἐρώτηση #444,[2] καί στήν #579,[3] ἀλλὰ καὶ στὸ ἐξωτερικό ὑπάρχει.

Στὴν Ἀμερικὴ ἐνορίες βάζουν μέχρι καὶ ἀγγελίες: «Agape vespers readers needed. Can you read another language? We need you!», δηλ. «Χρειάζονται διαβαστὲς γιὰ τὸν ἑσπερινὸ τῆς ἀγάπης. Μπορεῖς νὰ διαβάσεις ξένη γλώσσα; Σὲ χρειαζόμαστε!». Ἄλλη ἐνορία: «Χρειαζόμαστε ἐθελοντές νὰ διαβάσουν τὸ Εὐαγγέλιο σὲ διαφορετικὲς γλώσσες γιά τόν Ἑσπερινό τῆς Ἀγάπης!». Ἄλλος περιγράφει τὴν ἀκολουθία αὐτή ὡς τὴν ἀκολουθία ὅπου ἐμφανίζονται οἱ “language geeks”.[4]

Κατηχούμενοι : Ένα εποχικό φαινόμενο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής

ΚΑΤΗΧΟΥΜΕΝΟΙ : ENA EΠOXIKO ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

Γεώργιος.Β.Λουκάκης, Υποναύαρχος Λ.Σ (ε.α).

Παρακινούμενος από την  παραδοξότητα του εν θέματι φαινομένου αναγκάζομαι για μία ακόμη φορά απορών και θλιβόμενος, να επανέλθω στην περίπου γενικευμένη κατά τα τελευταία χρόνια πλην όμως αδιανόητη απάλειψη των αναφερομένων στους κατηχούμενους ευχών (και εντολής αποχωρήσεως  αυτών) κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας, καταργουμένης τοιουτοτρόπως της διακρίσεως  σε Λειτουργία των πιστών και εκείνης των κατηχουμένων. Διάκριση την οποία  οι παλαιότεροι είχαμε διδαχθεί από το Δημοτικό!

Δυστυχώς ανίεροι μεταπατερικοί ''ανανεωτές'' επέτυχαν συν τω χρόνω να επιβάλουν ως κανονικότητα την κατάργηση της ως άνω διακρίσεως, με το ύπουλο πρόσχημα της δήθεν μη υπάρξεως στην εποχή μας κατηχουμένων λόγω του νηπιοβαπτισμού που καθιστά άσκοπη την (πεντάλεπτη) καταπόνηση λειτουργών και πιστών. Άλλωστε προφανώς με την ίδια αιτιολογία (καταπόνηση) τείνει να εξαλειφθεί και η ευχή της Αγίας Αναφοράς -για να περιορισθούμε μόνο σε αυτήν- ''άξιον και δίκαιον σε υμνείν... '' και διασώζεται μόνον η κατάληξή της ''τον επινίκιον ύμνον άδοντα...''

Επανερχόμενος στην εξάλειψη των κατηχουμένων και επειδή ατυχώς ακόμη και στον εκκλησιαστικό χώρο τα προ ολίγου αυτονόητα αποδεικνύεται ότι σήμερα... δεν είναι και τόσο, οφείλουμε να παρατηρήσουμε:

Ο Δημητριάδος Ιγνάτιος ζητά την κατάργηση της ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΗΣ Γλώσσας του Ευαγγελίου. (Βίντεο και σχόλιο).

 

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ – ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΛΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ», ΔΗΛΑΔΗ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΝΕΚΡΩΣΗΣ.

Γιατί δέν τονίζεται τό ἐστίν, τό τινῶν κτλ. στὴν ἀνάγνωση; (Ἐγκλιτικές Λέξεις)

 Μερικές μονοσύλλαβες ἤ δισύλλαβες λέξεις συμπροφέρονται τόσο στενά μὲ τὴν προηγούμενη, ὥστε ἀκούωνται σὰν ν' ἀποτελοῦν μαζί της μιά λέξη· γι' αύτό ὁ τόνος του κανονικά ἢ χάνεται ἢ ἀνεβαίνει στὴ λήγουσα τῆς προηγούμενης λέξης ὡς ὀξεία (πρβλ. τά νεοελληνικά: ὁ ἀδερφός μου, ὁ δάσκαλός μου).

Οἱ λέξεις αὐτὲς λέγονται ἐγκλιτικές λέξεις ἢ ἁπλῶς ἐγκλιτικά.

Παραδείγματα ἀναγνώσεως:

Ο π. Δανιήλ (Πουρτσουκλής) θα αναγεννήσει την Εκκλησία !

Ο Μητροπολίτης Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού, Δανιήλ (Πουρτσουκλής), «είναι Πρόεδρος δύο Ειδικών συνοδικών Επιτροπών της Ιεράς Συνόδου, Παρακολούθησης Ευρωπαϊκών Θεμάτων, και Λειτουργικής Αναγεννήσεως. Είναι επίσης Αναπληρωτής Πρόεδρος του Διορθόδοξου Κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδας… σύμφωνα με τη βικιπαίδεια. Στην ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο Καισαριανής Δανιήλ εμφανίζεται ως Συνοδικός Σύνδεσμος 2024-2025 στην Συνοδική Επιτροπή επί των Διορθοδόξων και Διαχριστιανικών Σχέσεων.

Ίσως τα παραπάνω να εξηγούν τις εικόνες παρωδία από τον Ιερό Ναό Αγίας Φωτεινής Υμηττού. Ο διορισμένος από την Ιερά Σύνοδο Μητροπολίτης Καισαριανής Δανιήλ ενδεχομένως να θεωρεί τον εαυτό του ‘Ρομπέν’ της «λειτουργικής αναγέννησης» της Εκκλησίας της Ελλάδος! Οι κακόγουστες παρεμβάσεις του, οι πειραματισμοί και οι προκλητικές καινοτομίες του στην ίδια την Μητρόπολή του, λογοδοτούν και συμβαδίζουν με τα αιρετικά φόρα τα οποία παρακολουθεί και όχι με την Παράδοση της Εκκλησίας.

Η λεγόμενη «λειτουργική αναγέννηση» κάθε άλλο παρά «αναγέννηση» μπορεί να θεωρηθεί στην Ορθόδοξη Παράδοση, βασικός στόχος της οποίας είναι η αναγέννηση του ίδιου του ανθρώπου και όχι ανόητες εξωτερικές παρεμβάσεις που υπακούν στην πολιτική ορθότητα και τα οικουμενιστικά προτάγματα. Αλλοίμονο εάν η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας καθορίζονταν από μια επιτροπή και έναν διορισμένο πρόεδρο που συντονίζεται με τους αιρετικούς. Πάψτε επιτέλους να ξηλώνετε την Ορθόδοξη Παράδοση και ζήστε την ζωή που δωρίζει ο Χριστός στην Εκκλησία Του. Εάν δεν μπορείτε, σηκωθείτε και φύγετε.

Ἡ ἁπλοποίησις τῆς λειτουργικῆς ζωῆς ὡς ἔκφρασις τῆς πνευματικῆς καταπτώσεως τῶν Λατίνων

 

Ἡ ἁπλοποίησις τῆς λειτουργικῆς ζωῆς ὡς ἔκφρασις τῆς πνευματικῆς καταπτώσεως τῶν Λατίνων

Γράφει ὁ κ. Δημήτριος Ἀντωνιάδης

  Ἀπὸ τὰ στόματα διαφόρων «ὀρθοδόξων» μεταπατερικῶν καθηγητῶν ἀκαδημαϊκῆς θεολογίας, εἴτε ἱερωμένων εἴτε λαϊκῶν, ἀκούγεται συχνὰ ὁ ὅρος ἁπλοποίηση τῆς λειτουργικῆς ζωῆς, ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται τόσο στὴ μείωση τῶν μυστηριακῶν ἀκολουθιῶν (ἑσπερινός, ὄρθρος, παράκληση καὶ τὰ λοιπὰ) ὅσο καὶ στὴν μείωση τῆς «ἔντασης» τῆς νηστείας. Δὲν θὰ πρέπει νὰ μὴ ἀναφερθεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ μείωση τῆς νηστείας συζητήθηκε καὶ στὴν πανορθόδοξη σύνοδο στὸ Κολυμπάρι τῆς Κρήτης. Στὴν πραγματικότητα, ὅμως, ἡ ἁπλοποίηση τῆς λειτουργικῆς ζωῆς τῶν πιστῶν προέρχεται ἀπὸ τὰ πορίσματα τῆς δεύτερης Συνόδου τοῦ Βατικανοῦ, ἡ ὁποία προσπάθησε νὰ κάνει τὸ περίφημο ἄνοιγμα πρὸς τὴ σύγχρονη κοινωνικὴ πραγματικότητα, ἄνοιγμα τὸ ὁποῖο ζηλεύουν ὁρισμένοι μοντέρνοι ὀρθόδοξοι καὶ θέλουν νὰ τὸ ἐπιβάλουν στὸν τρόπο ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ Διάβολος συγχαίρει γιά τή μετάφραση (Ἐκλογάδιον Ἀρχιεπ. Χριστοδούλου)

 Παρακάτω, ἀναφέρουμε ἀποσπάσματα ἀπὸ μιὰ βαρυσήμαντη ἐπιστολὴ τοῦ μοναχοῦ Θεοφίλου Ἁγιορείτου πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο (γιά τό γνωστό Ἐκλογάδιον), δημοσιευθεῖσα στὸ περιοδικό "ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ" τ. Ζ' 1, Ἰαν.-Μάρ. 2005.

Ὁ Διάβολος συγχαίρει γιά τή μετάφραση

τοῦ Μοναχοῦ Θεοφίλου Αγιορείτου.

[...]

Όταν πάντως εγώ ήμουν στο δημοτικό σχολείο, ελάχιστοι πήγαιναν στο Γυμνάσιο· οι περισσότεροι ήσαν μόνον του δημοτικού. Διατί δεν είχε γίνει τότε καμμία προσπάθεια μεταφράσεως; Εγώ δεν άκουγα παράπονα από τους απλούς ανθρώπους ότι δεν καταλαβαίνουν το Ευαγγέλιο. Όλα τα λεγόμενα σήμερα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις των νεωτέρων, διότι δεν θέλουν να γίνουν σωστοί Χριστιανοί. Δεν τους φταίει η γλώσσα· δυσκολεύονται να ακολουθήσουν το Ευαγγέλιο. Βγάλε τις πορνείες και τις κλεψιές από τον Δεκάλογον, καί τότε θα πρέπει να κτίσετε δεκαπλάσιες εκκλησίες δια να χωρέσουν τους «Χριστιανούς». 

ΝΑΙ ἤ ΟΧΙ στήν μετάφραση τῆς Λειτουργικῆς γλώσσας;

ΝΑΙ ἤ ΟΧΙ στήν μετάφραση τῆς Λειτουργικῆς γλώσσας;

τοῦ π. Ἀθανασίου Στ. Λαγουροῦ

Θεμελιῶδες αἴτημα τῆς «μεταφράσεως» τῶν λειτουργικῶν κειμένων εἶναι ἡ κατανόηση, «οἱ ἄνθρωποι νὰ καταλαβαίνουν στὴν Ἐκκλησία».

Ἂν καὶ τὸ πρόβλημα τῆς κατανοήσεως τῶν λειτ. κειμένων, κυρίως δὲ τῆς Θ. Λειτουργίας, εἶναι πράγματι κατανοητό, ὅμως δὲν συνιστᾶ «ὅλο» τὸ πρόβλημα. Νὰ μερικὰ εἰλικρινῆ ἐρωτήματα:

1. Ἄραγε μέχρι ποίου σημείου ἡ μονοδιάστατη κατανόηση μπορεῖ νὰ συνιστᾶ ἀκαταγώνιστη ἀξία ἀπολύτου προτεραιότητος; Σήμερα δηλαδὴ κι ἄλλα πράγματα τοῦ ἀξιακοῦ μας περιβάλλοντος δὲν γίνονται “κατανοητά”, ἀλλὰ αὐτὸ ἄραγε ἀρκεῖ γιὰ τὸν «ἀναπροσδιορισμὸ» ἢ τὴν «μετάφρασή» τους, ὅπως, π.χ. ἡ νηστεία ἢ οἱ ἐκτρώσεις (δηλ. φόνος);

Ο Προσανατολισμός εν τη Λατρεία

 

 Ὁ Προσανατολισμός ἐν τῇ Λατρείᾳ

Ἀρχιμανδρίτου Νικοδήμου Μπαρούση,

ἡγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Χρυσοποδαριτίσσης-Νεζερῶν, ( 250 08 Πάτραι)

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ τῆς θέσεως τοῦ λειτουργοῦ καὶ τῶν πιστῶν κατὰ τὴν τέλεσιν τῆς θείας Εὐχαριστίας δύναται νὰ εὕρῃ ἱκανοποιητικὴν ἀπάντησιν, ὅταν αὐτὸ τεθῇ ἐντὸς τοῦ γενικωτέρου πλαισίου τῆς λατρευτικῆς τοποθετήσεως τῶν χριστιανῶν.

    Ὁ προσανατολισμὸς ἐν τῇ λατρείᾳ εἶναι θρησκευτικὸν γεγονὸς μαρτυρούμενον παγκοσμίως. Ἀναλόγως τῆς κατευθύνσεως τὴν ὁποίαν υἱοθετοῦν οἱ θρησκεῖες, διακρίνονται δύο περιπτώσεις: Εἰς τὴν πρώτην περιλαμβάνονται οἱ λατρευτικὲς ἐκδηλώσεις, οἱ ὁποῖες πραγματοποιοῦν ἕνα προσανατολισμὸν «γεωγραφικοῦ» τύπου, ὁ ὁποῖος, κατὰ συνέπειαν, ποικίλλει, ἀναλόγως τῆς θρησκείας: εἰς τὸ Ἰσλάμ, ἡ κατεύθυνσις ὁρίζεται πρὸς τὸν λίθον Κααβὰ τῆς Μέκκας, καὶ εἰς τὸν Ἰουδαϊσμόν, διὰ τοὺς πιστοὺς ὁποὺ εὑρίσκονται ἐκτὸς τοῦ Ναοῦ, ὁρίζεται ἡ στροφὴ πρὸς τὴν πόλιν τῶν Ἱεροσολύμων. Εἰς τὴν δευτέραν περίπτωσιν ἀνήκουν οἱ λατρευτικὲς ἐκδηλώσεις, οἱ ὁποῖες δέχονται ἕνα προσανατολισμὸν «ἀστρονομικοῦ» τύπου, δηλαδὴ πρὸς τὸν ἀνατέλλοντα ἥλιον· ἐδῶ ἀνήκει ὁ Χριστιανισμός 1.

Λατινογενής η Λειτουργική Μεταρρύθμισις (Αρχιμ. Νικοδήμου Μπαρούση)

 

Λατινογενής ἡ Λειτουργική Μεταρρύθμισις

Ἀρχιμανδρίτου Νικοδήμου Μπαρούση,

ἡγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Χρυσοποδαριτίσσης-Νεζερῶν, ( 250 08 Πάτραι)

    Παρα τήν ηπιότητα μέ τήν οποίαν εκφράζονται κάποτε οι οπαδοί της λειτουργικής μεταρρυθμίσεως, το κίνημά τους φαίνεται διατεθειμένο νά προχωρήση σταθερά, αποφασισμένο, όσον είναι δυνατόν, νά καινοτομήση. Αυτό ίσως, κατ’ αρχήν, θά ημπορούσε νά μή θεωρηθή οπωσδήποτε αρνητικό, αλλ’ όμως, προκειμένου νά υπάρξη διάλογος, πρέπει νά προηγηθή ειλικρινής ενημέρωσι.

   Σέ άρθρο, πού εδημοσιεύθη προσφάτως εις έγκριτο εκκλησιαστική εφημερίδα, γραμμένο υπό γνωστού τέως λυκειάρχου, ενθέρμου φιλενωτικού καί θιασώτου τής λειτουργικής μεταρρυθμίσεως, γίνεται προσπάθεια νά απαλλαγή τό κίνημα αυτό από τις δυτικές, λατινικές καταβολές του. Όμως, τόσον ένας αείμνηστος καθηγητής της Θεολογίας, ο «πρωτοπόρος καί βασικός σκαπανέας τού λειτουργικού μας πλούτου», κατά τήν έκφρασι τού ιδίου τού ανωτέρω αρθρογράφου, όσον και ένας διακεκριμένος ρώσσος πρωτοπρεσβύτερος λειτουργιολόγος, τόν διαψεύδουν. (Εις τό παρόν κείμενο δέν αναφερόμεθα ονομαστικώς εις πρόσωπα, έχοντες ώς σκοπό νά μη κρίνωμε αύτά καθ’ εαυτά τα πρόσωπα, αλλά τις συγκεκριμένες απόψεις τους. Διά τούτο καί παραλείπονται οι σχετικές παραπομπές).

Η Ελληνική Κιβωτός και τα Σκουλίκια που την τρώνε (ΠΕΡΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ ΝΕΩΤΕΡΙΣΜΩΝ)

 

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΙΒΩΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΤΡΩΝΕ

(ΠΕΡΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ ΝΕΩΤΕΡΙΣΜΩΝ)

ΕΙΔΩΝ – ΕΙΔΩΝ σκουλήκια κατατρώνε την καημένη την Ελλάδα, τη γέρικη Κιβωτό που μέσα της κατάφυγε η αλήθεια του Χριστού και γλύτωσε από τον κατακλυσμό. Μέσα σε κείνη την άλλη, την παλιά την Κιβωτό, κλείστηκε ο Νώε κ’ οι λιγοστοί δίκαιοι και γλυτώσανε από το πνίξιμο, μέσα σε τούτη τη νέα Ελ­ληνική Κιβωτό γλυτώσανε οι χριστιανοί οι αληθινοί, έχοντας μαζί τους τα σύμ­βολα της αρχαίας λατρείας του Χριστού, που βαστά ανάλλαχτη από τον καιρό των Αποστόλων ίσαμε σήμερα. Και κλειδοκράτορας στάθηκε η ελληνική Ορθό­δοξη Εκκλησία μας, «η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία».

Λειτουργικές προτάσεις του π. Γερβασίου Παρασκευοπούλου

Λειτουργικές προτάσεις του π. Γερβασίου Παρασκευοπούλου

Αρχιμ. Δανιήλ Αεράκης

• Προλογίζοντας ὁ μακαριστός φωτισμένος λειτουργιολόγος Ἰωάννης Φουντούλης τό περίφημο βιβλίο του πατρός Γερβασίου Παρασκευπούλου «Ἑρηνευτική ἐπιστασία ἐπί τῆς θείας Λειτουργίας». Συνοψίζε τίς προτάσεις τοῦ ἁγίου πατρός, προκειμένου ἡ θεία Λειτουργία νά τελῆται ζωντανά, κατανοητά καί ἄκρως ἱεροπρεπῶς.

Ἀρχιμανδρίτης Φιλόθεος, Ἡγούμενος τῆς Ι. Μ. Καρακάλλου Ἁγίου Ὅρους: Νουθεσίες καί Συμβουλές στόν Ἀπόηχο τῆς Λειτουργικῆς Ἀναγέννησης

«ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ»

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ: ΑΝΑΤΑΡΑΞΕΙΣ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΑΤΡΕIA