Πώς ξεκινά το ποίημα

Πότε μια λέξη, πότε μια φράση,

κάποια ιδέα, καινούρια, παλιά,

γίνεται σπίθα, γίνεται φλόγα

και ξεκινάει να καίει η φωτιά.

Έναυσμα γίνεται και ένα βλέμμα,

ένα χαμόγελο κάποιας στιγμής,

κάποτε δάκρυ με ξέχειλη πίκρα,

όμως και δάκρυ χαράς περισσής.

Άπειρα κίνητρα κι όλη η φύση·

δέντρα, λουλούδια, δοξάρια, πηγές,

σύννεφα, χρώματα μέσα στη δύση,

άστρα, φεγγάρια, αηδόνια πλαγιές.

Πέρ’ απ’ τη φύση και πάνω απ’ όλα,

πρώτη αιτία μου είσαι εσύ,

λέξεις και φράσεις γεμάτες με σένα,

πρώτο μου ποίημα μες στη ζωή.

Όταν η σκέψη μου μένει σε σένα,

σαν την πλημμύρα οι λέξεις ορμούν,

κι άλλο χαρτί απαιτεί το μολύβι,

στίχοι που δεν προλαβαίνουν να βγουν.

Κι όταν το ποίημα φτάσει στο τέρμα,

βλέπω τους στίχους ξανά και ξανά,

φλόγα καινούρια καθένας ανάβει,

νέο ξεκίνημα γίνεται πια.