Φεγγαρένια μου

Σαν την πανσέληνο η αγάπη μας,

ολόγιομη, κατάφωτη, ακέραια.

Με μία όμως διαφορά·

μια νύχτα μόνο ζει εκείνη

κι ύστερ’ αρχίζει η φθορά·

της χάσης νομοτέλεια.

Μα η δική μας μένει ίδια,

ολόγιομη, κατάφωτη, ακέραια,

και η πεποίθηση βαθιά

πως θά ’ναι πάντα έτσι,

χωρίς της χάσης τ’ άγγιγμα,

χωρίς καμιά φθορά.