Πώς καταστρέψαμε την πρωτογενή μας παραγωγή και πώς θα αναστήσουμε το ελληνικό brand name

Του Δημήτρη Κουρέτα*

Το 1980 το ποσοστό της πρωτογενούς παραγωγής στο ΑΕΠ ήταν 25% και της μεταποίησης 15%. Το 1983 τα ποσοστά έγιναν 19% και 14% αντίστοιχα. Το 1987, 11% και 15% αντίστοιχα. Εκεί παρέμειναν μέχρι το 2000. Μετά σιγά-σιγά άλλαξαν και σήμερα είναι πρωτογενής 3% και μεταποίηση 6%. Δηλαδή, τη δεκαετία 1981-1990 σημειώθηκε ραγδαία πτώση του ΑΕΠ της γεωργίας με μέσο ετήσιο ρυθμό -7,8%, τάση που αναστράφηκε μερικά την περίοδο 1991-1999, οπότε σημειώθηκε μέση ετήσια αύξηση 2,6%. Συνολικά όμως, για τη 19ετία ‘80-’99, η μέση ετήσια μεταβολή του ΑΕΠ του πρωτογενούς τομέα κινήθηκε στα επίπεδα του -3,0%, καθορίζοντας την πτωτική τάση του τομέα.

Λένε πολλοί σήμερα: E και; Και τι έγινε;

Διαβάστε χαρακτηριστικά από μια ομιλία του υπουργού Γεωργίας Στέφανου Τζουμάκα στο ΙΣΤΑΜΕ το 1998: Έλεγε ο Τζουμάκας: «Φέτος ο προϋπολογισμός είναι 15 τρισεκατομμύρια. Απ' αυτά έχουμε τα δέκα. Τα δέκα θα τα διαθέσουμε ως εξής: τρία τρισεκατομμύρια για χρεολύσια από τα προη­γούμενα δάνεια του κράτους, τρία τρισεκατομμύρια για τόκους των δάνειων αυτών. Έξι, λοιπόν, τρις για χρεολύσια και τόκους, που δανείζονταν οι προηγούμενες κυβερνή­σεις και έδιναν μέσα από το κράτος ενισχύσεις. Τρία τρισεκατομμύρια θα πάνε για μισθούς και για συντάξεις στο Δημόσιο. Και θα μείνει ένα τρισεκατομμύριο για να κάνει πολιτική η κυβέρνηση στην παιδεία, στην εκπαί­δευση, στον πολιτισμό, στα δημόσια έργα, σε όλες τις άλλες δραστηριότητες, στην άμυνα. Σε ό,τι άλλο διαμορφώνεται στο ελληνικό κράτος. Και επειδή δεν μπορούμε με ένα τρισεκατομμύριο να κάνουμε πολιτική, θα δανει­στούμε άλλα πέντε τρισεκατομμύρια σε ομόλογα, σε συνάλλαγμα, για να μπορέσουμε να εκτελέσουμε τον προϋπολογισμό».

Μια “Πρόταση Παραγωγής” (για να βγούμε κάποτε από την κρίση διαρκείας)

Παραγωγική Ανασυγκρότηση. Τροφική Επάρκεια. Συνεργατικές-Συνεταιριστικές ενώσεις, υποδομή και βάση για Δημορατία και Εθνική Ανεξαρτησία

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Διατυπώνω μια “Πρόταση Παραγωγής” (για να βγούμε κάποτε από την Κρίση διαρκείας): Θεωρώ πρώτιστη την Ανάγκη Παραγωγικής Ανασυγκρότησης. Με Οργάνωση της παραγωγής, Συνεργατικές-“εναλλακτικές” μορφές εργασίας. Με Αγροτικούς συνεταιρισμούς, Καταναλωτικούς Συνεταιρισμούς που λειτουργούν Χωρίς μεσάζοντες, δίκτυα ανεξάρτητων επαγγελματιών που παράγουν συνεργατικά. Τροφική Επάρκεια.

Με το υφιστάμενο “μοντέλο ανάπτυξης και παραγωγής” παρωχημένο και ξεπερασμένο, με τα αδιέξοδα να μας ταλανίζουν, προβάλλει η ανάγκη για διατύπωση Εναλλακτικών Προτάσεων και Δράσεων. Η ανάγκη να υπάρξει ένα Εθνικό Σχέδιο Επιβίωσης και Ανασυγκρότησης: της κοινωνίας, του κοινωνικού κράτους και της παραγωγής, με προτεραιότητα την ευημερία και αξιοπρέπεια των λαϊκών στρωμάτων και με κατεύθυνση και κίνητρο την κοινωνική δικαιοσύνη. Τούτο ανάμεσα σε άλλα σημαίνει:

-Ανάσχεση του ξεπουλήματος και της αισχροκέρδειας, της Ακρίβειας που συντρίβει λαϊκά νοικοκυριά και μικρομεσαίους αδιακρίτως, την υπεράσπιση του εθνικού πλούτου. Δουλειά και δίκαιη αμοιβή για όλους. Κοινές Δράσεις για έλεγχο της κερδοσκοπικής ασυδοσίας, της διαφθοράς. Κοινές Δράσεις στην παραγωγή και διανομή αγαθών και υπηρεσιών, με κατεύθυνση προς μια οικονομία υπέρ των υποτελών τάξεων/ εργαζομένων και ανέργων, με ουσιαστικό κοινωνικό χαρακτήρα και περιεχόμενο.

Από την μονοπολική στην πολυκεντρική Ελλάδα

Τα οικονομικά στοιχεία επί των εξαγωγών αναδεικνύουν τη χωροταξική διάσταση του παρασιτισμού

H καλύτερη παραγωγική κατάσταση της Κεντρικής Μακεδονίας αντικατοπτρίζεται στην μελέτη του Ινστιτούτου Εξαγωγικών Ερευνών και Σπουδών του ΣΕΒΕ. Σύμφωνα με τα στοιχεία που περιλαμβάνει, οι εξαγωγές της Κεντρικής Μακεδονίας ισοδυναμούν με το 19% του ΑΕΠ της περιφέρειας, έναντι 16% της Αττικής, ποσοστό που την κατατάσσει 2η πιο παραγωγική περιφέρεια της χώρας. Το εθνικό ποσοστό των εξαγωγών αντιπροσωπεύει το 18,2% του ΑΕΠ, ενώ το ποσοστό των εξαγωγών προς εισαγωγές διαμορφώθηκε το 2019 στο 76,6%, έναντι 61,6% που είναι ο εθνικός μέσος όρος.  

Κορυφαίος εξαγωγικός κλάδος της περιοχής είναι τα τρόφιμα, με μερίδιο 30,1%. Ακολουθούν τα πετρελαιοειδή (15,7%), η κλωστοϋφαντουργία και η ένδυση (14,1%), τα χημικά και πλαστικά (10,7%), και τα μέταλλα (8%).

Ανοδική τάση για τις εξαγωγές, καταγράφεται σταθερά τα τελευταία χρόνια, ήταν 4,071 δισ.€ το 2015 στα 5,25 δισ.€ το 2019, με την πιο μεγάλη δυναμική να καταγράφεται στον αγροτοδιατροφικό κλάδο.

Οι προορισμοί των εξαγωγών

Πρώτος προορισμός των εξαγωγικών προϊόντων της Κεντρικής Μακεδονίας είναι τα Σκόπια (12,7%), κάτι που οφείλεται κυρίως στην δυναμική παρουσία των Ελληνικών Πετρελαίων στο γειτονικό κρατίδιο. Ακολουθούν η Γερμανία (9,6%), η Βουλγαράι (8,5%), η Ιταλία (6,2%) η Τουρκία (5,4%), το Ηνωμένο Βασίλειο (5%), η Ρουμανία (3,4%), η Κύπρος (3,4%) η Κίνα (3,2%) και οι ΗΠΑ.

Η “επανάσταση” της μάσκας και η Παγκοσμιοποίηση

Του Σταύρου Πνευματικάκη

Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί με αφορμή την πρωτόγνωρη κατάσταση πανδημίας που βιώνει ο κόσμος τους τελευταίους μήνες. Ο λόγος αυτού του κειμένου δεν είναι να τα αναπαράγει, να τα δαιμονοποιήσει ή να τα αναδείξει. Ο λόγος είναι να δούμε τελικά τι εξυπηρετούν. Αυτά που υποτίθεται ότι θέλουν να υπερασπιστούν ή το ακριβώς αντίθετο;

Η επιβράδυνση της παγκοσμιοποίησης είναι γεγονός που δεν αμφισβητείται. Η υποχώρηση όλων των οικονομιών της Δύσης το δεύτερο τρίμηνο του 2020 είναι τεράστια. Ενδεικτικά, ΗΠΑ -32,9%, Ισπανία -18,5%, Γαλλία -13,8%, Γερμανία -10,1%, -12,1% στην ζώνη του ευρώ (περισσότερα εδώ).

Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι αντίστοιχη: Οι προβλέψεις δείχνουν το 2020 να κλείνει με ύφεση σχεδόν 10% (-9,7%), αλλά μάλλον είναι αισιόδοξες. Η κατάρρευση του τουρισμού, του βασικού –δυστυχώς– πυλώνα της Ελληνικής οικονομίας, προμηνύει δύσκολο χειμώνα.

Αντί λοιπόν, με αφορμή όλα τα παραπάνω, να συζητάμε για το παραγωγικό μοντέλο της χώρας και πως θα μπορέσει να είναι ανθεκτικότερο σε τέτοιου είδους κρίσεις, να αναδείξουμε τα προβληματικά χαρακτηριστικά της παγκοσμιοποίησης (παιδί της οποία είναι η πανδημία του Κορωνοϊού), υποχρεούμαστε να αντιπαρατιθέμεθα με τον καθένα που μιλάει για παγκόσμιες συνομωσίες με στόχο τις ατομικές ελευθερίες, το τσιπάρισμα μέσω εμβολίων (!!) ή την … ορθόδοξη πίστη μας!

Καλοφάγωτα!

Βερίκοκα και ροδάκινα Ισπανίας, ντοματίνια Ιταλίας, όμως, τα αγγουράκια Ελληνικά! Υγιεινή διατροφή στα σχολεία με εισαγωγή ευρωπαϊκών προϊόντων!!! Τελικά αποφασίσαμε να συνεχίσουμε να ζούμε με συσσίτια και δανεικά και αδυνατούμε να στηρίξουμε την ενδογενή παραγωγή. Βέβαια ως αντάλλαγμα οι δανειστές μετά τα αεροδρόμια και τα λιμάνια θα απαιτήσουν και τη γη σου.

Με την τεχνογνωσία του μέρμηγκα

Με στόχο την εξοικονόμηση πόρων σχεδιάστηκε μια πρωτότυπη για τα ελληνικά δεδομένα πλατφόρμα διαμοιρασμού γεωργικών μηχανημάτων

Μέσα από την πλατφόρμα Mermix, παραγωγοί που διαθέτουν μηχανήματα, τα καταχωρίζουν προς ενοικίαση σε άλλους παραγωγούς.

Της Όλγας Κλώντζα 

Οι άνθρωποι δεν είμαστε οι μόνοι που ζούμε σε οργανωμένες κοινωνίες, αλλά συγχρόνως δεν συγκροτούμε και την πλέον αξιοθαύμαστη κοινωνία. Χαρακτηρισμός που αποδίδεται όμως σε αυτή την μυρμηγκιών, για την παροιμιώδη εργατικότητα, την αποτελεσματική συνεργασία και τη λειτουργική ομαλότητα. Δεν είναι τυχαίο που ο Αίσωπος αποτύπωσε αυτά τα χαρακτηριστικά σε έναν από τους γνωστότερους μύθους του, εξαίροντας την προνοητικότητα του μέρμηγκα που όλο το καλοκαίρι συνέλεγε ακάματα σπόρους για να «βγάλει» τον χειμώνα.

Η συνεργατικότητα και ο προγραμματισμός αυτής της λιλιπούτειας αλλά πολυπληθούς κοινωνίας αντανακλώνται στην ονομασία μιας πρωτότυπης – για τα ελληνικά δεδομένα – πλατφόρμας διαμοιρασμού γεωργικών μηχανημάτων. Η Mermix σχεδιάστηκε ακριβώς για να υποστηρίξει τους έλληνες αγρότες στον αποτελεσματικό προγραμματισμό, στην εξοικονόμηση πόρων και στον εκσυγχρονισμό της καλλιέργειάς τους. Σε μια περίοδο μάλιστα που το εισόδημα μειώνεται λόγω της αύξησης του κόστους παραγωγής και της φορολόγησης.

Με το ξεπούλημα της ΔΕΗ ροκανίζουν την ανεξαρτησία και τις δυνατότητες για ανασυγκρότηση της χώρας

Πολλαπλές οι άμεσες αλλά και οι παράπλευρες συνέπειες

Οι αποδοτικές και ασφαλείς διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης υποτίθεται πως θα είχαν ως μοναδικό αγκάθι τα δημοσιονομικά. Στα μέσα της διαπραγμάτευσης, όμως, τέθηκε το εκ νέου το ενεργειακό και η ΔΕΗ μπήκε στο στόχαστρο της τρόικας. Κατάληξη είναι το γενικό πωλητήριο της επιχείρησης, με το 40% του λιγνιτικού και υδροηλεκτρικού δυναμικού να βγαίνει άμεσα στο σφυρί και συγκεκριμένα πρέπει να ολοκληρωθεί μέχρι τα μέσα του πρώτου εξαμήνου του 2018. Ποιες είναι όμως οι συνέπειες μια τέτοιες πώλησης;

1 Πλήττεται σημαντικά η ενεργειακή ανεξαρτησία της χώρας. Ο βασικός πυλώνας της ενέργειας στην Ελλάδα είναι το ηλεκτρικό ρεύμα, αφού πετρέλαιο, φυσικό αέριο, υδρογονάνθρακες εισάγονται. Περαιτέρω ενεργειακή εξάρτηση της χώρας από εισαγωγές σε μια περίοδο γενικευμένης κρίσης και παραγωγικής αποδιάρθρωσης μπορεί να αποβεί μοιραία για τον λαό και τη χώρα. Ειδικά σε μια φάση που αφενός εντείνονται οι οικονομικές απειλές από τα ευρωπαϊκά διευθυντήρια, αφετέρου μεγαλώνει η τουρκική επεκτατικότητα στην περιοχή.

Παραγωγική ανασυγκρότηση

Ελληνική βιομηχανική παραγωγή: μπορεί να υπάρξει στις μέρες μας;

Του Βαγγέλη Πισσία

Ένα κεντρικό σχεδόν υπαρξιακό ερώτημα πλανάται ειδικά τα τελευταία μνημονιακά χρόνια πάνω από τη χώρα. Μπορεί τελικά να υπάρξει βιομηχανική παραγωγή στην Ελλάδα με τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί:

– Χωρίς την έλευση μεγάλων ξένων επενδύσεων;

– Χωρίς εγχώρια ιδιωτικά κεφάλαια, χωρίς τραπεζικό χρήμα;

– Με το Χρέος να λειτουργεί ως δαμόκλειος σπάθη και την εξυπηρέτησή του να απομειώνει τα περιθώρια συσσώρευσης-επένδυσης;

– Χωρίς δημόσιες επενδύσεις σε γενεσιουργούς βιομηχανικούς κλάδους ή σε στρατηγικού αναπτυξιακού χαρακτήρα προγράμματα που είναι απαραίτητα για τα να τεθεί η βιομηχανική παραγωγή σε κίνηση;

– Με αυξανόμενα τα εμπόδια που τίθενται από το κράτος στην υλοποίηση μιας βιομηχανικής επένδυσης και με την διαφθορά του ιστού της δημόσιας διοίκησης;

– Με την τόσο υψηλή φορολογία και με ασφαλιστικές εισφορές που επιβαρύνουν το εργασιακό κόστος, ενώ παράλληλα μειώνουν τον πραγματικό μισθό;

– Με ιδιαίτερα ακριβή την τιμή του βιομηχανικού ρεύματος;

Το αδιέξοδο σύστημα και η ανάγκη παραγωγικού οράματος

Του Γιώργου Καραμπελιά

Οι πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις στη χώρα, από την κυβερνητική κοροϊδία για το πλεόνασμα, που κατέληξε σε φιάσκο και τροφοδότησε τη νέα διαιώνιση της αξιολόγησης, τα καραγκιοζιλίκια γύρω από τον ΔΟΛ και τον έλεγχό του από την κυβέρνηση, την «επιστροφή» του παρακλήτου ΓΑΠ στο ΠΑΣΟΚ, μέχρι το φαινόμενο Σώρρα, υπογραμμίζουν το αδιέξοδο και την κρίση –μέχρι γελοιοποίησης– του πολιτικού σκηνικού και εν πολλοίς της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας.

Η κατάσταση θα ανήκε στη δικαιοδοσία των γελοιογράφων αποκλειστικά αν δεν αφορούσε πολύ σοβαρά θέματα. Διότι όλα αυτά τα καραγκιοζιλίκια εξελίσσονται πάνω σε έναν καμβά αυξανόμενων κινδύνων για την επιβίωση της χώρας, με τη συνεχιζόμενη επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης, την απειλή κυριολεκτικού εξανδραποδισμού του κυπριακού ελληνισμού και, προπαντός, τη γενικευμένη απογοήτευση και τη συλλογική κατάθλιψη της πλειοψηφίας των Ελλήνων, που τους κάνει ανίκανους να αντιδράσουν θετικά μπροστά στην παρακμή της χώρας.

Αυτή η γενικευμένη ανημποριά, που έχει σκεπάζει σαν μολυβένιο πέπλο την ελληνική κοινωνία –ιδιαίτερα μετά την (καταστροφική) απάτη του δημοψηφίσματος και τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015–, δεν δείχνει ακόμα σημεία αναστροφής διότι οι Έλληνες, μέσα σε έξι ή εφτά χρόνια, νιώθουν πως οι προσπάθειές τους είναι απελπισμένες «σαν των Τρώων» και δεν υπάρχει διέξοδος.

Η αναγκαιότητα υιοθέτησης ενός Ενδογενούς Παραγωγικού Σχεδίου για την έξοδο της χώρας μας από την κρίση[1]

Του Αλέξανδρου Οικονομίδη

«Η Ελλάδα θα γίνει οικονομικά και εθνικά πραγματικά ελεύθερη τότε και μόνο τότε που η ανοικοδόμηση αυτή γίνει από τον λαό της.

Θα σπάσουν τα δεσμά και θα αλλάξει ριζικά η διάρθρωση της σημερινής οικονομίας μας, θα ανοίξει δηλαδή ο δρόμος για να λυτρωθούν οι πιο ενεργές παραγωγικές και άξιες δυνάμεις της νεοελληνικής κοινωνίας μας.»

Αυτά έγραφε ο Δημήτρης Μπάτσης στην εισαγωγή του βιβλίου του «Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα» το 1947.

Διανύουμε τον όγδοο χρόνο συνεχούς φτωχοποίησης  του ελληνικού λαού ως αποτέλεσμα των συνεχών αδιέξοδων πολιτικών μέτρων των κυβερνήσεων.

Ο Κώστας Βεργόπουλος[2] αναφέρει:

«Η εμπειρία 2010-2016 δείχνει ότι με τη φτωχοποίηση των Ελλήνων το πρώτο που αποτρέπεται είναι οι επενδύσεις. Με τις περικοπές δαπανών και εισοδημάτων, η παραγωγική ικανότητα της χώρας σκοτώνεται ταχύτερα από ό,τι η καταναλωτική.

Άμεση συνέπεια από τη συνεχή συρρίκνωση του βιοτικού επιπέδου στην Ελλάδα είναι ότι αυτή υποβιβάζεται συνεχώς στους πίνακες της διεθνούς ανταγωνιστικότητος. Σε μια αδιάκοπα συρρικνούμενη οικονομία, νέες επενδύσεις όχι μόνον δεν προσέρχονται, αλλά και όσες προϋπήρχαν αποχωρούν. Με τη λιτότητα δεν κλείνει η «ψαλίδα» μεταξύ βιοτικού επιπέδου και παραγωγικής ικανότητας, αφού η τελευταία απαξιώνεται χωρίς τέλος, ούτε βελτιώνεται η ανταγωνιστικότητα της χώρας, αφού οι επενδύσεις, αντί να εισρέουν, εκρέουν.»

Δεν αγοράζουμε ελληνικά; Καλά να πάθουμε!

Του Λεωνίδα Κουμάκη

Όταν κάποιος χτυπάει συνεχώς το κεφάλι του στον τοίχο πιστεύοντας πως θα σπάσει ο τοίχος και όχι το κεφάλι του, είναι άξιος της τύχης του.

Στις δημοσκοπήσεις που έρχονται καθημερινά στο φώς της δημοσιότητας εννέα στους δέκα Έλληνες δηλώνουν πως «τα πράγματα κινούνται προς την λάθος κατεύθυνση», αλλά δεν είναι καθόλου, μα καθόλου διατεθειμένοι να αλλάξουν, έστω και στοιχειωδώς, τις καθημερινές καταναλωτικές τους συνήθειες.

Ακόμα και όταν είναι δεδομένο πως όλοι οι Έλληνες μπορούμε να ανακουφιστούμε από τα δυσβάστακτα οικονομικά δεινά που συσσωρεύει στην πλάτη μας η οικονομική κρίση, αρκεί οι μισοί μόνο Έλληνες να επέλεγαν για τις καθημερινές, καταναλωτικές τους συνήθειες αποκλειστικά και μόνο προϊόντα που παράγονται μέσα στην Ελλάδα και φέρουν στην συσκευασία τους την μαγική ένδειξη «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΪΟΝ»  ή, ακόμα καλύτερα, το σήμα «ΕΛΛΑΔΙΚΑ ΜΑΣ» που αποτελεί τον πρεσβευτή της αυθεντικής παραγωγικής Ελλάδας. Δυστυχώς, ούτε αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε!

Μια πρότυπη φάρμα στο Δοξάτο της Δράμας

Η «φάρμα Δοξάτου», ένα πείραμα αγροτοκτηνοτροφικής πολυδραστηριότητας

Καλώς ήλθατε στη Φάρμα Δοξάτου. Είμαι ο Τάσος Καρκαντζέλης, μηχανικός, σύμβουλος και στέλεχος για δεκαοχτώ χρόνια στον χώρο του τροφίμου.
Πίσω μου είναι τετρακόσια στρέμματα όμοια με το 80% της αγροτικής γης της Ελλάδος. Μικροί κλήροι, εγκαταλειμμένα λιβάδια, διαβρωμένες πλαγιές. Κάπως έτσι ήταν και το καπνοχώραφο με το οποίο σπούδασαν οι αδερφές μου.
Ήμουν δώδεκα χρονών όταν παρατήσαμε τα καπνά κι ορκίστηκα να διαβάσω όσο χρειάζεται, αλλά να μην ξαναπατήσω χώμα. Ακόμη και το οχτάωρο, στην μπετονιέρα με τον πατέρα μου, μου φαινόταν διακοπές, μπροστά στις ατελείωτες ώρες του καπνού.
Και δυστυχώς σαν και μένα σκεφτόταν όλος ο αγροτικός πληθυσμός της εποχής. Οπότε με την πρώτη ευκαιρία φεύγαν μετανάστες στο εξωτερικό, ή στα αστικά κέντρα, όταν το ’80 άρχισαν οι μαζικοί διορισμοί.

Αγροτική επανεκκίνηση

Του Ντίνου Παπαντωνίου

Από το καρότο (επιδοτήσεις), το καμουτσί (ποσοστώσεις), επιστροφή στη ριζική αποκέντρωση της παραγωγής και της κατανάλωσης.

Είκοσι χρόνια έχουν περάσει από το 1996 (μια γενιά στους δρόμους) και τα προβλήματα του αγροτικού κόσμου παραμένουν άλυτα.Προβλήματα που δεν αφορούν απλώς την πρόσκαιρη βελτίωση των αγροτικών εισοδημάτων και τον γόρδιο δεσμό (φορολογία,ασφαλιστικό),αλλά την ίδια την ύπαρξη της αγροτικής οικογένειας.

Τώρα που έσβησαν οι μηχανές και οι προβολείς, ας σκεφτούμε όλοι μας ότι το πρόβλημα είναι πέρα από τα μπλόκα και τις διεκδικήσεις.Το πρόβλημα ξεπερνά τους αγρότες, ξεπερνά την συγκεκριμένη οικονομική κοινωνική τάξη και μας αφορά όλους.

Τα πραγματικά αίτια της αγροτικής κρίσης, η αριστερά των Αθηνών υποστηρίζει ότι μας έρχονται από τις «κακές» αγροτικές πολιτικές των κυβερνήσεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ., της Ν.Δ. και την κακοδιαχείριση των επιδοτήσεων.Αυτή ειναι η μια όψη του νομίσματος η άλλη και πιο ουσιαστική έχει να κάνει με την «αγοραιοποίηση» της οικονομίας γενικά (δηλ. την βαθμιαία απελευθέρωση των αγορών) και της γεωργίας ειδικότερα, μετά την ένταξη μας στην ΕΟΚ. Έτσι, από τις αρχές της δεκαετίας του ‘80 άρχισε η βαθμιαία άρση των εσωτερικών κοινωνικών ελέγχων πάνω στην αγορά των αγροτικών προϊόντων (προστατευτικοί δασμοί, επιδοτήσεις από τον Προϋπολογισμό, καθορισμός τιμών κ.λπ.).

Υπάρχει και αυτή η Ελλάδα: Η αυτοδιαχειριζόμενη ομάδα αγροτών που σπέρνει τον σπόρο της συνεργατικότητας

Η εκπομπή «Αντιδραστήριο» της ΕΡΤ3,  καταγράφει πώς μία αυτοδιαχειριζόμενη ομάδα αγροτών σε χωριά των Γρεβενών απορρίπτει τη μονοκαλλιέργεια και στοχεύει στην αυτάρκεια έχοντας γίνει από τους μεγαλύτερους παραγωγούς του νομού και σπέρνοντας τον σπόρο της συνεργατικότητας και εναλλακτικών τρόπων παραγωγής σε ολοένα και περισσότερους αγρότες. 

Η εκπομπή παρακολουθεί προσπάθειες για απευθείας διάθεση των προϊόντων από τον παραγωγό στον καταναλωτή καθώς και συνεργατικά και αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα που προκύπτουν από αυτές τις προσπάθειες.

Παναγιώτης Σαϊνατούδης, ιδρυτής του Πελίτι: «Να σπείρουμε τους σπόρους της ελπίδας»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Βασίλη Ξυδιά

Ερ.: Στα 21 χρόνια της δράσης σας έχετε εστιάσει στη διάσωση και διάδοση των παραδοσιακών ποικιλιών. Και απ’ ό,τι καταλαβαίνω, σ’ όλο αυτό το διάστημα έχετε φροντίσει πολύ συνειδητά να προστατευτείτε από μια περιττή, ίσως και επιζήμια για τον σκοπό σας, πολιτικοποίηση. Προσπαθείτε να είστε θετικοί και να ενεργείτε εστιάζοντας στη λύση και όχι στο πρόβλημα. Είναι χαρακτηριστικό το μότο που έχετε στην ιστοσελίδα σας («Αντί να στενοχωριέσαι για το σκοτάδι άναψε ένα φως»). Παρ’ όλα αυτά, ζούμε σε μια πολύ δύσκολη και πολύ κρίσιμη εποχή, όπου φαίνεται ότι ισχυρές δυνάμεις, επιχειρηματικές και πολιτικές, έχουν ξεκινήσει έναν ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον αυτού που ως τώρα γνωρίζαμε ως γεωργική δραστηριότητα, βασισμένη στον παραδοσιακό μικρομεσαίο αγρότη. Πώς αντιλαμβάνεστε αυτές τις έκτακτες καταστάσεις που θα κρίνουν, σε παγκόσμιο επίπεδο, το μέλλον της γεωργίας και των γεωργικών πληθυσμών. Επηρεάζουν τη δική σας δραστηριότητα και με ποιον τρόπο; Εντέλει, όλα αυτά σας οδηγούν να διευρύνετε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το αντικείμενό σας και να πολιτικοποιήσετε κάπως περισσότερο τη δράση σας ή όχι;

Μετά μου λες για᾽ δε σου γράφω...

Σκόρδα Ισπανίας, σκόρδα Αργεντινής, κρεμμύδια Αυστρίας 

Ο αγροτικός χώρος πριν και μετά τα μπλόκα (τα Σύμβολα και το Νέο Αγροδομικό Σχέδιο)

Του Γρηγόρη Κλαδούχου

     1. Η ΠΛΑΝΗ ΤΩΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΩΝ ΤΟΥ ΑΥΘΟΡΜΗΤΟΥ

        Είναι ο μήνας της αγροτικής εξόδου, κίνησης των τρακτέρ. Η σημερινή είναι η συσσωρευμένη αγανάκτηση ετών. Είναι ένας νέος «κοινωνικός ριζοσπαστισμός» ή μήπως υποκίνηση και υπονόμευση από την παλαιοκομματική φαυλοκρατία; Η αντιπολίτευση κρατά αποστάσεις ευμενούς ουδετερότητας, ενώ πρώτη φορά κατανόηση  εκδηλώνει το μιντιακό κατεστημένο. Ένα όμως είναι σίγουρο: η αυθόρμητη κινησιουργία φθείρει την κυβέρνηση, την απονομιμοποιεί, ταυτόχρονα ευνοεί άλλες δυνάμεις εντός του υπαρκτού πολιτικού συστήματος.

        Όταν νομοθετούν οι βάρβαροι ή νομοθετούν βάρβαρα μέτρα, στην δίκαιη λαϊκή απάντηση συντονίζεται η ανεύθυνη αντιπολιτευτική δημαγωγία ή η παθητική συγκαταβατικότητα. Στο αυθόρμητο δικαιοπρακτικό ένστικτο ανατίθεται το έργο του φθοροποιητικού μηχανισμού προς όφελος αυτών που  λυμαίνονταν τον πολιτειακό πλούτο, δηλαδή τον κόπο των αγροτών και όλων των Ελλήνων. Σε τέτοιες στιγμές εσωτερικού ανορθολογισμού επαναπροβάλλεται  το πολιτικό σύστημα ως ικανό να δράσει με όρους βιωσιμότητας της κοινωνίας. Να θυμηθούμε μόνο τα λόγια του Παναγιώτη Κονδύλη: όσα ωφελούν τους ιδιοτελείς προπαγανδίζουν οι αφελείς.

        Τα κινήματα διεκδίκησης πρέπει να προφυλάσσονται από οποιαδήποτε πλάνη που αφορούν τις δυνατότητές τους. Χωρίς στρατηγική εκφυλίζονται σε ένα αποστεωμένο οικονομισμό. Αυτός όμως, ο μονομερής διεκδικητικός λόγος και πράξη είναι άρνηση της πολιτικής ως προγραμματικό σχέδιο, ως πρόταση ενός νέου συλλογικού μέλλοντος. Μία τέτοια πολιτική οριζόντων είναι ταυτόχρονα αξίωση ηθικοποίησης της πολιτικής και τιμωρίας των ενόχων που μας έφεραν ως εδώ, απαίτηση δημοκρατίας και προβολή  μίας στρατηγικής αναπτυξιακής πρότασης.

H ανασυγκρότηση προϋποθέτει βούληση και σχέδιο

Πώς θα αποφευχθεί ο αφανισμός της ελληνικής παραγωγής

Του Σάββα Πασχαλίδη*

Εδώ και ένα μήνα, οι αγρότες βρισκόμαστε -είμαι ένας από αυτούς- σε κλιμακούμενες κινητοποιήσεις με μπλόκα σε όλη τη χώρα και τα τρακτέρ στους δρόμους.

Tην τελευταία εικοσαετία, έγιναν πολλές αγροτικές κινητοποιήσεις λόγω των διαχρονικών προβλημάτων των παραγωγικών τάξεων, ποτέ, όμως, με τόσο μεγάλη συμμετοχή που να ξεπερνάει αυτή των κινητοποιήσεων του 1996. Σήμερα βρίσκονται στους δρόμους πάνω από 27.000 τρακτέρ και άλλα αγροτικά μηχανήματα. Και είναι η πρώτη φορά που όλες οι επαγγελματικές και κοινωνικές τάξεις είναι ευθυγραμμισμένες στην απόσυρση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θέλει να φέρει προς ψήφιση στη Βουλή, επειδή είναι δέσμευση του 3ου καταστροφικού Μνημονίου το οποίο ψήφισαν το καλοκαίρι 222 βουλευτές, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ-Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι, μαζί.

Μια διέξοδος για τον αγροτικό τομέα

Τα μπλόκα των αγροτών, η ιστορία της σταφίδας και τα ρούχα των στρατιωτών που φτιάχνονται στα Άδανα!

Του Δημήτρη Κουρέτα  

Η Ελλάδα από τη στιγμή που έγινε κράτος το 1827 και για περίπου 100 χρόνια ζούσε σχεδόν από ένα προϊόν. Τη σταφίδα. Με αυτή μεγάλωσαν και σπούδασαν σχεδόν τέσσερις γενιές. Η σταφίδα κάλυπτε το 50% των εξαγωγών μας ως χώρα, συνολικά. Δηλαδή αν υποθέσουμε ότι σήμερα που οι εξαγωγές μας είναι 27 δισ. ευρώ, σαν να έχουμε εξαγωγές σταφίδας 13,5 δισ. Ενημερωτικά φέτος κλείσαμε με εξαγωγές σταφίδας 39 εκατ. ευρώ. Λίγο πριν το ’80 στην Ελλάδα το 35% του πληθυσμού ασχολείτο με την αγροτική παραγωγή και παρήγαγε το 12% του ΑΕΠ. Σήμερα τα νούμερα είναι 11% του πληθυσμού και μόλις το 2,9% του ΑΕΠ. Θα μπορούσε να πει κάποιος, και τι έγινε;

Σημαντική ερώτηση. Το 2000 η χώρα είχε 60 νηματουργεία και παρήγαγε νήμα από βαμβάκι το οποίο το έκανε ρούχα. Σήμερα υπάρχει μόνο ένα νηματουργείο μεγάλο, ο Επίλεκτος στα Φάρσαλα. Το βαμβάκι μας εξάγεται στην Τουρκία κυρίως, παίρνουν οι αγρότες 350 εκατ. ευρώ, γίνεται εκεί νήμα και το εισάγουμε πληρώνοντας 1,5 δις! Και τα ρούχα του Ελληνικού Στρατού φτιάχνονται στα Άδανα της Τουρκίας. Αυτό έγινε. Αυτή τη χώρα φτιάξαμε και καλούμαστε όλοι μας να την αλλάξουμε. Και την καταντήσαμε έτσι με σειρά εγκληματικών πολιτικών για τη ανάπτυξη μετά το 1980.