Η συστημική Βία

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Αναπλ. Καθηγητής της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθήνας

Ας φέρουμε, παρακαλώ, στον νου μας το εξής σκηνικό:

Κάποιοι άνθρωποι κατευθύνονται στο θέατρο για να παρακολουθήσουν μια παράσταση. Φτάνουν, αλλά δεν βρίσκουν θέση. Όλα τα καθίσματα είναι καπαρωμένα. Οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν μένουν εκτός θεάτρου. Το ενδιαφέρον όμως εδώ είναι το εξής: Ελεύθερες θέσεις δεν υπάρχουν, διότι κάποιοι άλλοι είχαν σπεύσει πρώτοι, και δεν έπιασαν μία θέση για τον εαυτό τους, αλλά πέντε. Όχι πέντε θέσεις για πέντε άτομα, αλλά πέντε θέσεις για ένα άτομο – για την άπλα του. Το πιάσιμο ωστόσο αυτών των θέσεων δεν έγινε με παράνομη έφοδο και κατάληψη. Έγινε νόμιμα, με συναλλαγή την οποία αναγνωρίζει ο νόμος, ο οποίος νόμος άλλωστε υπόσχεται κοινωνική ειρήνη.

Την σκηνή αυτή του θεάτρου την δανείστηκα από μια αποστροφή του Μεγάλου Βασιλείου. Και την προχωρώ. Έχουμε ανθρώπους που μένουν εκτός θεάτρου, και προφανώς έχουμε και ανθρώπους οι οποίοι δεν ξεκινούν καν να πάνε στο θέατρο, διότι απλούστατα αν πληρώσουν για το θέατρο, δεν θα πληρώσουν για το ηλεκτρικό ρεύμα του σπιτιού τους. Tο σκηνικό μπορεί μάλιστα να βαρύνει ακόμα περισσότερο, αν σκεφτούμε και τα παιδιά όλων των εμπλεκομένων στη σκηνή: και αυτού που έκλεισε για τον εαυτό του τα πέντε καθίσματα, και εκείνων που μένουν έξω.

Όπως και να ‘χει πάντως, το σκηνικό αυτό είναι ένα σκηνικό όπου θα πει κανείς ότι δεν υπάρχει βία. Πότε θα μιλήσουμε για βία; Μόλις σκάσει αίφνης ένα περιστατικό που διαταράσσει την υφιστάμενη ειρήνη: μόλις, για παράδειγμα, κάποιος σηκώσει χέρι. Τότε, προφανώς θα κινητοποιηθούν πολλοί. Κάποιοι για να συλλάβουν τον δράστη, κάποιοι για να προλάβουν την επίθεσή του, κάποιοι για να στηρίξουν το θύμα, και κάποιοι πιο ψαγμένοι για να φροντίσουν και τον ίδιο τον δράστη: για να τον παραπέμψουν σε μια τηλεφωνική γραμμή στήριξης ή σε συνεδρίες ώστε να μπορέσει να διαχειριστεί το τραύμα του και τον θυμό του.

Θα έλεγα ότι αυτή είναι η κυρίαρχη οπτική σήμερα. Την βία δηλαδή την κατανοούμε ως το έκτακτο, ως την παρεκτροπή, ως το ατύχημα: σαν ένα κάταγμα, είτε από γλίστρημα είτε από σπρώξιμο. Με άλλα λόγια: αν κάποιος δεν σηκώσει χέρι ή αν κάποιος δεν επιτεθεί φραστικά, τότε δεν βλέπουμε να υπάρχει βία.

Fatih Terim: Γιατί Ήρθε στην Ελλάδα ο Αδαής Νταής των Γηπέδων;

Photo by Joshua Hoehne on Unsplash

Του Sukru Iliak

Έπειτα από μια σειρά συμφωνιών που υπογράφηκαν κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Erdoğan στην Αθήνα για την άμβλυνση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών, περιμέναμε να έρθουν στην Ελλάδα Τούρκοι φοιτητές και εταιρείες μπακλαβάδων. Αντ’ αυτού, ήρθε αναπάντεχα ο προπονητής ποδοσφαίρου Fatih Terim. Λαμβάνοντας υπόψη το μητρώο του, ας ελπίσουμε ότι ο Terim δεν αποτελεί μέρος του πακέτου συμφιλίωσης των δύο χωρών.

Δεν ξέρω σχεδόν τίποτα από ποδόσφαιρο και δεν μπορώ να γνωρίζω τι σκέφτηκαν οι υπεύθυνοι του Παναθηναϊκού. Ωστόσο, η ξαφνική άφιξη του 70χρονου Terim, ο οποίος έχει μια καριέρα γεμάτη ακραίες διακυμάνσεις και έχει αποσυρθεί εδώ και σχεδόν δύο χρόνια, μου φαίνεται παράξενη. Είναι επίσης σχεδόν απίθανο, για όποιον γνωρίζει λίγα πράγματα για την Τουρκία, να είναι ανεξάρτητη από την πρόσφατη υπόθεση απάτης που φέρει το όνομά του.

Τους τελευταίους μήνες, η Τουρκία συγκλονίζεται από ένα σκάνδαλο οικονομικής απάτης. Το λεγόμενο «Fatih Terim Fund» είναι ένα σύστημα ponzi ή «πυραμίδα», όπως είναι πιο γνωστό, με πρωταγωνίστρια –φαινομενικά– τη διευθύντρια του καταστήματος μιας τράπεζας δίπλα στο γήπεδο της Γαλατασαράι. Από αυτήν την ιστορία των πολύ διάσημων ποδοσφαιριστών και επιχειρηματιών που έχουν πέσει θύματα της απληστίας τους, θα μπορούσε να προκύψει μια εξαιρετική ταινία από τους αδελφούς Coen. Με τις συμβουλές και την ευλογία του Terim και με εξαιρετικά παράλογες υποσχέσεις (μέχρι 300% επιτόκιο!), παρέδωσαν πολλά εκατομμύρια δολάρια σε τσάντες χωρίς απόδειξη παραλαβής στην εν λόγω κυρία.

Εθνοκάθαρση ή γενοκτονία; Τίποτα από τα δύο, αλλά αντίσταση!

Όσες φορές και να ακούσουμε για το αιματοκύλισμα του παλαιστινιακού λαού, όσες φορές και να δούμε τις ασύλληπτα φρικιαστικές εικόνες νεκρών αμάχων και βομβαρδισμένων πολιτικών κτιρίων και, τελικά, όσες φορές και να έρθει στην επιφάνεια ο εγγενής εγκληματικός χαρακτήρας του κράτους του Ισραήλ, οι εντεταλμένοι ποντικο-δημοσιογράφοι, οι αναλυτές και οι ακαδημαϊκοί που λογίζουν ως νόμιμη πρακτική μιας «δημοκρατίας» την εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης, μας λένε ότι το άσπρο είναι μαύρο.

Μέσα από μια συστηματική εκστρατεία αντιστροφής της πραγματικότητας, επιδιώκουν να μας πείσουν ότι ο θύτης είναι το θύμα, ότι ο σιωνιστικός ρατσισμός είναι δημοκρατία και ότι όποιος αντιστέκεται στην επαπειλούμενη γενοκτονία είναι ‘ισλαμοφασίστας’.1 Αν εκείνοι που ανακάλυπταν φασισμό στο Brexit και στα Κίτρινα Γιλέκα μιλάνε σήμερα για «τρομοκρατία» και «φασισμό» της παλαιστινιακής αντίστασης, τότε συνεπάγεται ότι εκείνοι οι αδικοχαμένοι νεκροί της Γάζας και της Δυτικής Όχθης μπολιάζουν το πνεύμα της γενικευμένης αντίστασης στη Νέα Διεθνή Τάξη.

Από την ιστορία στην καθημερινή ζωή

Τα ψέματα και οι συκοφαντίες των πληρωμένων δημοσιολόγων του συστήματος καταφέρνουν να περνούν το μήνυμά τους μόνο επειδή εσκεμμένα αρνούνται να δουν τη σύγκρουση στο ιστορικό της πλαίσιο. Αν η αλήθεια είναι το πρώτο θύμα του πολέμου, τότε όποιος προσπαθεί να μένει από τη μεριά της αντίστασης καλείται να βρει την αλήθεια στην ιστορία.2

Νέα Φιλαδέλφεια / Αντιμικρασιατικά στερεότυπα που επιβιώνουν και εμπνέουν εγκληματικά δίκτυα

Του Βλάση Αγτζίδη 

Η επίθεση των Κροατών Νεοναζί Bad Blue Boys και των Ελλήνων συνεργατών τους από μια θύρα του Παναθηναϊκού και η δολοφονία του Μιχάλη Κατσουρή, έφερε και πάλι την ελληνική κοινωνία μπρος στο πρόβλημα της χουλιγκανικής βίας.

Το συγκεκριμένο θλιβερό γεγονός έχει μια ιδιαιτερότητα. Εκτός από το πολιτικό πρόσημο των δραστών που ανήκουν στον νεοναζιστικό χώρο, ανακαλεί συμβολικά και τη δική μας εσωτερική τραγωδία, τις διαιρέσεις καθώς και το 1922…

Ο προσφιλής χαρακτηρισμός των οπαδών της ΑΕΚ από τις αντίπαλες αθηναϊκες ομάδες είναι ο υποτιμητικός «χανουμάκια», εφόσον η ΑΕΚ (Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως) θεωρείται η συμβολική ποδοσφαιρική έκφραση των προσφύγων του 1922, παρότι υπάρχουν και άλλες ομάδες των προσφύγων του ”22 (Πανιώνιος, Απόλλων Σμύρνης).

Ακριβώς στο σημείο αυτό οι συγκεκριμένοι χούλιγκαν του Παναθηναϊκου «μετακένωσαν» το συγκεκριμένο στερεότυπο και στους φίλους τους Νεοναζί Κροάτες. Και ακριβώς για αυτό ο πρώην επικεφαλής των Bad Blue Boys, Ντένις Σέλερ, σκληροπυρηνικός, που έχει πολεμήσει και στην Ουκρανία με το τάγμα Αζόφ, αποκαλεί τους οπαδούς της ΑΕΚ «Τούρκους πρόσφυγες» σε μια ανακοίνωση.

Ο Σέλερ με μια φρικτή ανάρτηση στέλνει ένα «μήνυμα προς όλα τα media των Orjuna (Οργανισμός Γιουγκοσλάβων Εθνικιστών), τους αυτοαποκαλούμενους αντίφα, σταλινικούς και λάτρεις των γκούλαγκ»:

«Για τους Τούρκους πρόσφυγες (εννοεί τους φίλους της ΑΕΚ) στην Ελλάδα και τους βρικόλακες Ρώσους, τους λέμε ότι έχουμε καλά κρεμμύδια, ντομάτες, πιπεριές, πάπρικα και πατάτες σε αφθονία, για ένα καλό γκούλας. Χρειαζόμαστε μόνο το κρέας».

Το παζλ μιας δολοφονίας με την αρωγή του κράτους | Ηχητικό

Tα τραγικά γεγονότα της Νέας Φιλαδέλφειας στις 7 Αυγούστου δεν ήταν απλώς κάποια επεισόδια ακραίας οπαδικής βίας. Η είσοδος των νεοναζί Κροατών χούλιγκανς στην Ελλάδα, το ανενόχλητο ταξίδι τους μέχρι την Αθήνα, η δολοφονία του Μιχάλη Κατσουρή, δεν θα μπορούσαν να συμβούν χωρίς την ενεργητική κάλυψη που ξεκάθαρα τους παρείχε ο κρατικός μηχανισμός και η φυσική και πολιτική ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας. Αποτελούν ένα μεγάλο πολιτικό σκάνδαλο που η κυβέρνηση προσπαθεί να διαχειριστεί και να κουκουλώσει. Στο ηχητικό που ακολουθεί, παρουσιάζονται βήμα βήμα οι ενέργειες και οι σκόπιμες παραλείψεις που οδήγησαν στη δολοφονία και επιχειρούνται ορισμένες ερμηνείες και συμπεράσματα.

Μίλα ο Γιώργος Παπαϊωάννου από τη συντακτική επιτροπή της εφημερίδας Δρόμος

Η Γαλλία σε σταυροδρόμι

Ανακοίνωση ΜΕΚΕΑ (ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ)

H Γαλλία σε σταυροδρόμι

«Η γαλλική κοινωνία δεν είναι διαιρεμένη ανάμεσα στους πεφωτισμένους υποστηρικτές της προόδου και στους αμόρφωτους εχθρούς της. Το πραγματικό σχίσμα βρίσκεται ανάμεσα στους νικητές της παγκοσμιοποίησης, ή τουλάχιστον σε εκείνους που έχουν τα μέσα να προστατευτούν από περιστασιακές ατυχίες, και στους χαμένους της παγκοσμιοποίησης, οι οποίοι δεν έχουν καμία δύναμη να αντισταθούν στην αμείλικτη επέλασή της.»

– Christophe Guilluy (Κριστόφ Γκιλουί)

Το φάντασμα της καθολικής λαϊκής εξέγερσης, από τη στιγμή που ο Γαλλικός λαός εισέβαλε με τόση ορμή στη δημόσια σφαίρα, άρχισε να στοιχειώνει και πάλι τη γαλλική και την υπερεθνική ελίτ. Έπειτα από πάνω από δύο εβδομάδες διαδηλώσεων, συγκρούσεων και οδοφραγμάτων στην πρωτεύουσα και στην επαρχία της Γαλλίας, η «επιστροφή του νόμου και της τάξης», όσο κι αν θα το επιθυμούσε ο Μακρόν αλλά και τα συνδικάτα (που δεν μπορούν πλέον να ελέγξουν την αυθόρμητη πολιτική δράση), αποτελεί ένα όνειρο θερινής νυκτός. Το ταξικό ρήγμα ανάμεσα σε εκείνους που επωφελούνται και στηρίζουν τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και σε αυτούς που μάχονται εναντίον της, έχει γίνει ξεκάθαρο.

Το ασφαλιστικό νομοσχέδιο και η κοινωνική κατάσταση

Η αφορμή για την όξυνση της κοινωνικής πάλης ήταν το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που προωθεί ο πρώην μεγα-τραπεζίτης και νυν πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, το οποίο σκοπεύει να αυξήσει τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 62 στα 64. Κι αυτό διότι, όπως είπε στην τηλεοπτική συνέντευξη της περασμένης εβδομάδας, «αυτό είναι απαραίτητο» για τη βιωσιμότητα του συστήματος.

«Αρκετά τεμπελιάσατε, αποτελειώστε τους!» Η κοινωνία ως αρένα

Η βία εναντίον φοιτητών και αναρχικών, ή όποιων τους μοιάζει, ή όποιων βρίσκονται εκεί κοντά, ή όποιων τέλος πάντων μπορούν να μπουν στο ίδιο τσουβάλι, είναι ένας πολύ καλός αντιπερισπασμός για την κυβέρνηση.

Του Κωνσταντίνου Πουλή

«Θυμάστε τους αρχαίους Ρωμαίους στην αρένα; Τα κυνήγια όπου σκοτώνονταν σε μία μέρα τρακόσια λιοντάρια και καμιά εκατοστή άνθρωποι; Θυμάστε πώς ογδόντα χιλιάδες θεατές χτυπούσαν τα χέρια τους; Φρόνιμες νοικοκυρές φέρνανε τις κόρες τους που ήταν σε ηλικία γάμου, κι εκείνες οι αγνές παρθένες με τα λευκά χέρια έκαναν με τον αντίχειρά τους ένα μικρό χαριτωμένο νεύμα προς τα κάτω, που σήμαινε: “Εμπρός, αρκετά τεμπελιάσατε! Για αποτελειώστε επιτέλους εκείνον εκεί και τον άλλον, εκείνον τον μισοπεθαμένο!”»

Αλέξανδρος Δουμάς, Κόμης Μοντεχρήστος

Παρακαλώ να παραβλέψουμε την αναφορά στην παρθενική αθωότητα, πρόκειται για μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά από το 1844.  (εκδ. Gutenberg, μετφρ. Αρκομάνη Ωρ.). Η ελαφρότητα αυτή με την οποία αποφασίζεται ο θάνατος των άλλων είναι ένα σταθερό και πάντοτε σοκαριστικό συστατικό αυτού του όχλου που δεν χορταίνει την απόλαυση για τα βάσανα των άλλων. Αρκεί να δώσεις σε αυτόν τον κόσμο έναν συνάνθρωπο για να τον φάνε τα λιοντάρια και θα συνεχίσει να λατρεύει τους άρχοντές του σα θεούς.

Η τωρινή επίθεση στο δημόσιο Πανεπιστήμιο

Του Κύρκου Δοξιάδη

Το ελληνικό δημόσιο Πανεπιστήμιο δέχεται διαρκώς επιθέσεις. Το καθεστώς ποτέ δεν μπόρεσε να συγχωρέσει στον εαυτό του το αμάρτημα στο οποίο περιέπεσε με τον νόμο 1268 του 1982, που εκδημοκράτισε τον πανεπιστημιακό θεσμό. Από τότε, δεν χάνει ευκαιρία να προσπαθεί να «ανανήψει» – είτε καταργώντας τον δημοκρατικό του χαρακτήρα είτε παραδίδοντάς το στην ασυδοσία των αγορών είτε και τα δύο. Και τούτο επί κυβερνήσεων τόσο της Ν.Δ. (Σουφλιάς, Γιαννάκου) όσο και του ΠΑΣΟΚ (Διαμαντοπούλου).

Σε τούτο το άρθρο, η σύντομη αναφορά μου στην τελευταία επίθεση εναντίον της δημόσιας Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης δεν θα είναι από τη σκοπιά της αριστερής ιδεολογίας, αλλά από εκείνην της αριστερής κοινωνικής και πολιτικής θεωρίας. Υπάρχει βαθιά σύνδεση μεταξύ των δύο, αλλά κάποιες φορές καλό είναι να διακρίνονται.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, κατά μέρος μια ιδεολογική αναπαράσταση του δημόσιου Πανεπιστημίου, που σε μεγάλο βαθμό έχει επικρατήσει στην Αριστερά: το Πανεπιστήμιο ως αγνός θεσμός παιδείας και πνευματικής καλλιέργειας, μακριά από συμφέροντα και παιχνίδια εξουσίας, που (καλώς εχόντων των πραγμάτων) καταξιώνει την ύπαρξή του ασχολούμενος αποκλειστικά με τη μόρφωση των νέων και την προώθηση της επιστημονικής έρευνας.

Πολιτικές πλευρές της επιχείρησης «Νόμος και Τάξη»

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη προσπαθεί να επιβληθεί με όπλο το «Νόμος και Τάξη» – Τα υπολογίσιμα σκιρτήματα μεγάλων κοινωνικών αντιδράσεων ασφυκτιούν στα παγιδευτικά όρια που θέτει ο πολιτικός κόσμος

Του Κώστα Δημητριάδη

Εδώ και αρκετό διάστημα είναι φανερό ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη επενδύει πολιτικά στην επιβολή «νόμου και τάξης». Οι σημαντικοί σταθμοί αυτής της πορείας είναι αποκαλυπτικοί για το τι επιδιώκεται.

Η οργή και οι απαιτήσεις της φοιτητικής νεολαίας, και η κυβερνητική πολιτική για την καθυπόταξή τους

Ο χώρος της Παιδείας και της φοιτητικής νεολαίας είναι το πεδίο ειδικών χειρισμών. Εμπέδωσης αυταρχικού κλίματος και ξεριζώματος μιας ολόκληρης δημοκρατικής παράδοσης του Πανεπιστημιακού χώρου. Πάει πολύ πίσω αυτή η επιδίωξη κοινωνικής ρεβάνς και εκμεταλλεύεται βέβαια τη βαθιά συσσωρευόμενη πολυετή κρίση του κοινωνικού κινήματος και των εκφράσεών του. Προώθηση συρρίκνωσης του Πανεπιστημιακού χώρου και σαλαμοποίησής του οριοθετώντας λίγες νησίδες «ερευνητικής αριστείας» για την αναπαραγωγή στρωμάτων ελίτ και δραστικού περιορισμού της πρόσβασης των λαϊκών στρωμάτων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Με παρελθόν και στρατηγικό χαρακτήρα το σχέδιο αυτό που το προχωράνε όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων με διαρκείς αντιδημοκρατικές μανούβρες και χειρισμούς για την παράκαμψη της επίμονης κοινωνικής αντίθεσης. Και βέβαια πάνω σε αυτό το έδαφος ο πιο πρόσφατος κρίκος είναι η εισαγωγή αστυνομίας στα ΑΕΙ (κυρίως Αθήνας και Θεσσαλονίκης). Παρά τις υπολογίσιμες και διευρυνόμενες κοινωνικές αντιδράσεις και εργαλειοποιώντας απροκάλυπτα τους περιορισμούς κινητικότητας που θέτει η υγειονομική κρίση. Η κυβέρνηση διατυμπανίζει εμπέδωση της ευνομίας (και το αφήγημα έχει μια εμβέλεια σε κάποια κοινωνικά τμήματα και παράγει διαχωρισμούς μέσα στην κοινωνία, πολύ επιθυμητούς από την κυβέρνηση) ενώ αυτή η ίδια η αστυνομία είναι ο κεντρικός παράγοντας ανομίας, αυθαιρεσίας και συμμοριτισμού και η εξαπόλυσή της ενάντια στους φοιτητές εξωθεί συνειδητά τα πράγματα σε μια γενικευμένη πόλωση και μπαχαλοποίηση.

Γιατί τόση βία;

Του Παντελή Σαββίδη

1.-Η εικόνα του πεσμένου, και χτυπημένου βάναυσα, αστυνομικού είναι σοκαριστική. Η αντίδραση που δημιουργεί στην κοινή γνώμη είναι αγανάκτηση και η αγανάκτηση αυτή δεν, νομίζω, πως θα δικαιώσει τους διαδηλωτές. Η προσωπική βίαιη εμπειρία είτε διαδηλωτή, είτε αστυνομικού μας ενδιαφέρει. Αλλά, ένα γενικό ερώτημα που προβάλει είναι γιατί τόση βία;

2.-Η απάντηση στο ερώτημα είναι θέμα έρευνας ειδικών επιστημόνων. Η δική μου προσέγγιση είναι πολιτική.

3.-Όχι, μόνο, δεν έχει επέλθει το τέλος της μεταπολίτευσης αλλά, προσωπικά πιστεύω, πως δεν επήλθε ούτε καν το τέλος του Εμφύλιου διχασμού. Του διχασμού της δεκαετίας του ’40. Διότι ο παλαιότερος διχασμός, ο διχασμός του ’16, εξέλιπε, ίσως, διότι εξέλιπαν και οι πολιτικοί χώροι που τον εξέφραζαν.

4.-Η διάσταση του Εμφυλίου επηρέασε καθοριστικά μια κοινωνία που δεν ανέχεται και πολλές, διαφορετικές τάσεις. Ίσως και δεν μπορεί και να τις διαμορφώσει. Η πολιτική της παιδεία είναι ενστικτώδης. Από ένστικτο, κυρίως, και από οικογενειακή παράδοση τοποθετείται πολιτικά. Μια κοινωνία που δεν έχει συνειδητοποιήσει, ακόμη, τι συνέβη το 1989 και ένα μέρος της ζει με φανταστικούς μύθους περί χαμένου παραδείσου.

Το μετεμφυλιακό κράτος, η δεκαετία του ΄60, τα αναφομοίωτα ευρωπαϊκά κινήματα, η δικτατορία και ένας, εκ του ασφαλούς, «επαναστατισμός» μεταπολιτευτικός διαμόρφωσαν ένα πολιτικό υποσυνείδητο που ακόμη είναι ενεργό. Σταλινικά, μαοϊκά φιλοχοτζεικά, ακόμη και επαναστατικά κινήματα, μπορεί να μην υπάρχουν στη Ρωσία, την Κίνα, την Αλβανία ή τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, πυρήνες, όμως, (σέχτες στην αριστερή ορολογία) υπάρχουν στην Ελλάδα.

...οι θέσεις στα δυο στρατόπεδα είναι εναλλάξιμες...

Του Σπύρου Γιανναρά

Μένω στη Νέα Σμύρνη, δύο τετράγωνα από το αστυνομικό τμήμα. Χθες βράδυ η αστυνομία έκλεισε τον δρόμο με κορδέλα στο ύψος του δικού μου στενού, ενώ στα διακόσια μέτρα περίμεναν, κλείνοντας επίσης τον δρόμο εγκάρσια, μια κλούβα και ένα όχημα με αντλία νερού.

Η ορδή των μαυροφορεμένων με τα κράνη και τα δοκάρια που κατέφθασαν μετά από λίγο αλαλάζοντας, δεν ήταν διαδηλωτές, ούτε είχαν σχέση με καμία πορεία. Ήταν μια αφιονισμένη μάζα που ζούσε για αυτή και μόνο τη σύγκρουση. Για την ηδονή της καταστροφής, τον ίμερο της φονικής μάχης, το κοίταγμα του θανάτου στα μάτια.

Η ορδή των βανδάλων ξεχύθηκε προς τα παραταγμένα αστυνομικά οχήματα, βάζοντας φωτιές σε κάδους στο πέρασμα της και σπάζοντας καναδυό αυτοκίνητα. Με την ίδια ορμή ξεχύθηκαν και τα ματ από την απέναντι πλευρά, σε μια κατά μέτωπον επίθεση, χωρίς καμία τακτική ή σχέδιο. Σαν να υπακούαν στο ίδιο βάρβαρο ένστικτο καταστροφής και ολέθρου.

Και πολύ σύντομα, σχεδόν αμέσως, η σύγκρουση αυτή εξελίχθηκε σε οδομαχία συμμοριών. Οι αστυνομικοί που μάζευαν τα σπασμένα μάρμαρα και τις κοτρόνες που τους εξακόντισαν οι μαινόμενοι νεαροί, για να τα πετάξουν με μανία πίσω στα τυφλά, απεμπολούσαν στη στιγμή κάθε έννοια "νόμου", αλλά και "άστεως", εκπίπτοντας σε κατάσταση εφάμιλλης προ-πολιτικής βαρβαρότητας. Οι βολίδες κρότου-λάμψης εξαπολύονταν εξίσου ανεξέλεγκτα, όσο και οι μολότοφ. Μια βολίδα κατέληξε στο μπαλκόνι πρώτου ορόφου απέναντι πολυκατοικίας, βάζοντας του φωτιά, ενώ μια μολότοφ έπεσε στον περίβολο εκκλησίας λαμπαδιάζοντας τα πεύκα που την περιέβαλλαν.

Original: Ο Βασίλης μας, πέταξε για τους ουρανούς

Ανακοίνωση της Original 21 για το θάνατο του Βασίλη Μάγγου

Ο Αδερφός μας Βασίλης από τον Βόλο δεν είναι πια κοντά μας. Ο Βασίλης μας, πέταξε για τους ουρανούς. Θα βλέπει από ψηλά ένα κόσμο που όταν πηγαίνεις να διαμαρτυρηθείς για τη ρύπανση του περιβάλλοντος βρίσκεσαι ημιθανής, χωρίς να μπορείς να ανασάνεις, πεταμένος στα βρώμικα τσιμέντα ενός κελιού. Θα βλέπει νεαρά παλικάρια με σπασμένα πλευρά, με διαλυμένα ζωτικά όργανα, με αίματα στο πρόσωπο και στο σώμα....

Όπως ο ίδιος διαδικτυακά είχε αποφανθεί : "Οι ιδέες μας, όσους κι από μας αν σκοτώσουν, δε θα πεθάνουν ποτέ, θα κατοικούνε πάντα στα μυαλά των ελεύθερων ανθρώπων. Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε πάντα εδώ, ενάντια σε κάθε τι που μας πνίγει και δεν μπορούμε ν' ανασάνουμε, ενάντια στο άδικο, για την ελευθέρια όλων μας, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Κι ας μην νικήσουμε πότε... Θα πολεμάμε πάντα!!"

Ακούει κανείς;

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Ο τραγικός θάνατος του Βασίλη Μάγγου ως αποτέλεσμα της αστυνομικής βίας που του ασκήθηκε, πέρα όλων των άλλων, αναδεικνύει ένα γεγονός που δεν είναι ορατό στην πρώτη του ανάγνωση.

Αναδεικνύει το γεγονός της κατάρρευσης των θεσμών της αστικής δημοκρατίας.

Και αυτό έγινε με την άδεια ή την ανοχή του ελληνικού λαού.

Νομοθετική, Δικαστική και εκτελεστική εξουσία κυριαρχούνται από το πιο σάπιο και διεστραμμένο κομμάτι της κοινωνίας.

Η εικόνα αστυνομικών να δέρνουν ανυπεράσπιστους ανθρώπους οι οποίοι δεν αντιστέκονται ή προσπαθούν να αποφύγουν τα χτυπήματα (το αυτονόητο δηλαδή), είναι μια συνηθισμένη εικόνα που περνά χωρίς να προκαλεί πλέον εντύπωση!

Κανείς δεν αντιλαμβάνεται πλέον ότι αυτό είναι μια πράξη που αναιρεί τους θεσμούς της δημοκρατίας.

Marc Jacobs: Ένα σπασμένο τζάμι σε ένα κατάστημα δεν είναι βία – Ο ρατσισμός είναι

O Marc Jacobs είναι σχεδιαστής μόδας.

Το κατάστημα του στο Λος Άντζελες βανδαλίστηκε πριν λίγες μέρες από διαδηλωτές.

Ο Μarc Jacobs έκανε την παρακάτω δήλωση:

«Ποτέ μην τους αφήσετε να σας πείσουν ότι ένα σπασμένο τζάμι ή περιουσία είναι βία. Η πείνα είναι βία. Το να μην έχεις σπίτι είναι βία. Ο πόλεμος είναι βία. Το να ρίχνεις βόμβες σε ανθρώπους είναι βία. Ο ρατσισμός είναι βία. Η ανωτερότητα της λευκής φυλής είναι βία. Το να μην έχεις ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι βία. Το να μολύνεις το νερό για το κέρδος είναι βία. Οι περιουσίες μπορούν να αντικατασταθούν, οι ανθρώπινες ζωές όχι».

Ψευτοδικαιωματιστές και προσφυγοπατέρες

Του Κώστα Κουτσουρέλη

Όσοι κάνουν "πολιτική" με τη λογική του άσπρου-μαύρου, οι ξεμωραμένοι ουτοπιστές, οι ψευτοδικαιωματιστές, οι προσφυγοπατέρες και οι λοιποί τραπεζορρήτορες, είναι λογικό τα τραγικά διλήμματα να μη τα βλέπουν. Μόνο η Αντιγόνη έχει δίκιο, ποτέ ο Κρέων. "Ηθική της ευθύνης" δεν υπάρχει, μόνο "ηθική του φρονήματος". Αν η πραγματικότητα δεν στέργει τις ιδεοληψίες μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα.

Στο τέλος όλοι αυτοί καταντούν αναπόφευκτα "χρήσιμοι ηλίθιοι" με την έννοια του Λένιν, παραπαίδια των δουλεμπόρων και γιουσουφάκια του Ερντογάν, γίνονται από μόνοι τους το δεξί χέρι της Ακροδεξιάς που υποτίθεται ότι αντιμάχονται. Στο όνομα μάλιστα του "διεθνισμού" τους φτάνουν οι ίδιοι να διαλύουν στα εξ ων συνετέθη την μόνη άξια λόγου πολυεθνική συμπολιτεία που κατόρθωσε να οικοδομήσει ο μεταπολεμικός κόσμος.

Αυτό, όμως, ουδόλως τους απασχολεί. Το κομμάτι τους να κάνουν! Να κρατήσουν την ιδεολογική τους καθαρότητα, αυτή είναι η προτεραιότητά τους, τσεπώνοντας ενίοτε και τα αργύρια της μπίζνας που έχει στηθεί γύρω της. Και, κυρίως, να μας μοστράρουν την ηθική τους υπεροχή, σ' εμάς τους "ανάλγητους", τους "απάνθρωπους", τους αισχρούς πραγματιστές.

Αν θέλουμε να είμαστε με την αλήθεια...

Βία και πολιτισμός, οι αντίρροπες τάσεις του ανθρώπου

Του Γιώργου Χ. Παπασωτηρίου

Η βία διαθέτει ένα προνομιούχο εργαλείο φοβερής αποτελεσματικότητας: την Εξουσία. Ένα σύστημα δηλαδή οργάνωσης και άσκησης της πολιτικής κυριαρχίας και της θρησκευτικής, οικονομικής, κοινωνικής, πολιτιστικής ή άλλης αυθεντίας. Το σύνολο σχεδόν των πολιτικών φιλοσοφιών από τον Ηράκλειτο, τον Πλάτωνα, τον Άγιο Αυγουστίνο, τον Θωμά Ακινάτη, τον Χομπς, τον Μακιαβέλι, τον Χέγκελ, τον Τοκβίλ, τον Μαρξ, ως τον Αρόν αλλά και πολλούς άλλους επιφυλάσσουν πάντοτε διακεκριμένη θέση στο θέμα της βίας και της σχέσης της με την Εξουσία. Η πιο χαρακτηριστική μορφή πολιτικής βίας ενυπάρχει στο φαινόμενο του Ολοκληρωτισμού αλλά και του Πολέμου.

Ο Ολοκληρωτισμός χαρακτηρίζεται από δύο αντιφατικές όψεις: αναζητεί, με εμμονή και με τίμημα ακόμη και την εξαφάνιση του Άλλου, την Ενότητα, η οποία αποκαλείται «μονολιθική» και μεταφράζεται στον ένα Αρχηγό, το ένα και μοναδικό κόμμα, το μοναδικό λαό, φυλή ή δόγμα κλπ. Απαιτεί μια ομοιογενή, χωρίς ρωγμές και διαφορές, ενότητα και εκφράζεται με το παραλήρημα του «γιγαντιαίου» και του «μαζικού», του Μοναδικού που επιβάλλεται στο πολλαπλό και το διαφορετικό. Όσο απεχθές κι αν είναι ένα ολοκληρωτικό σύστημα γίνεται τελικά ανεκτό γιατί παρέχει στον πληθυσμό έναν αριθμό ανταμοιβών, αποκλείει τους «εσωτερικούς εχθρούς» και, κυρίως, κατευθύνει ένα μεγάλο μέρος της συλλογικής βίας προς τα έξω, διεξάγοντας μια ακραία φιλοπόλεμη πολιτική. Η τελευταία εξαίρει τον «πατριωτισμό», τα αισθήματα «εθνικής υπερηφάνειας και δόξας». Και γι’ αυτό δεν ανέχεται κανένα διάλειμμα. Το ολοκληρωτικό καθεστώς, παρασυρόμενο από τη φρενίτιδα της βίας εντείνει τον τρόμο και τη βία με μια συνεχώς επιταχυνόμενη κίνηση που μοιάζει ότι τείνει προς την αποκάλυψη ή το χάος.

Η μάχη της ΑΣΟΕΕ - Γιατί η μηδενική ανοχή στα "άβατα" ισοδυναμεί με "πόλεμο"

Του Σταύρου Λυγερού

Αυτή τη φορά δεν είναι ακριβώς το "άβατο των Εξαρχείων", αλλά το γειτονικό "άβατο της ΑΣΟΕΕ" που εισέβαλε στην επικαιρότητα. Όπως αναμενόταν, η επιχείρηση της αστυνομίας για εκκαθάριση κατειλημμένου χώρου στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, προκάλεσε την αναμενόμενη δυναμική αντίδραση των αντιεξουσιαστικών ομάδων, οι οποίες θεωρούσαν κεκτημένο δικαίωμά τους να έχουν μετατρέψει σε "γιάφκα" πανεπιστημιακό χώρο!

Και γιατί όχι, αφού αυτό γινόταν ανεκτό εδώ και πολλά-πολλά χρόνια όχι μόνο στο συγκεκριμένο, αλλά και σε άλλους πανεπιστημιακούς χώρους. Με την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και με τις επιχειρήσεις της αστυνομίας για εκκαθάριση κατειλημμένων κτηρίων, αλλά και τώρα πανεπιστημιακών χώρων, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δείχνει αποφασισμένη να υλοποιήσει την επαγγελία της και να εφαρμόσει το δόγμα "Νόμος και Τάξη".

Εάν τα γεγονότα του επόμενου διαστήματος επιβεβαιώσουν ότι πρόκειται πράγματι για ειλημμένη απόφαση στρατηγικού χαρακτήρα, θα πρόκειται για ποιοτική αλλαγή. Μπορεί ως κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ να ήταν πιο ανεκτικός, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις διαχειρίζονταν –με περισσότερη ή λιγότερη αυστηρότητα– το φαινόμενο. Καμία δεν είχε επιχειρήσει να το ξεριζώσει. Ούτε οι παλαιότερες "γαλάζιες" κυβερνήσεις δεν είχαν κάνει τίποτα ποιοτικά διαφορετικό από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ κι αργότερα του ΣΥΡΙΖΑ. Εξ ου και το πρόβλημα παρέμεινε με διακυμάνσεις ενεργό τις τελευταίες δεκαετίες.

Δημοψήφισμα 1/9/1946: Οταν βασίλευε η ανοιχτή τρομοκρατία και απουσίαζε η εκλεπτυσμένη τύπου Πρετεντέρη και Πορτοσάλτε

Του Γ.Γ.

Με το σκίτσο που παραθέτουμε, συνόδευε ο "Ριζοσπάστης" το ρεπορτάζ του σχετικά με το δημοψήφισμα βίας και νοθείας, το οποίο έγινε σαν σήμερα 1/09/1946, για στην επάνοδο της μοναρχίας στην χώρα μας.

Ηταν η εποχή της ωμής τρομοκρατίας προς το εκλογικό σώμα. Καμιά σχέση με την εκλεπτυσμένη τρομοκρατική προπαγάνδα που ασκείτε σήμερα στις εκλογικές διαδικασίες, από καθεστωτικά φερέφωνα τύπου Πρετεντέρη και  Πορτοσάλτε.

"Αφάνταστη βία και νοθεία" σημειώνεται στην ύπαιθρο, μας γράφει ο "Ρ" με συμμορίες ενόπλων να εισβάλλουν σε εκλογικά τμήματα και τους "δικαστικούς αντιπροσώπους να υποκύπτουν στους εκβιασμούς μοναρχικών οπλοφόρων". 

Παρ' όλα αυτά "Ο δημοκρατικός όγκος υπερκάλυψε τη νοθεία και τη βία στις μεγάλες πόλεις. Τα αποτελέσματα για τη Δημοκρατία είναι Αθήνα: Προσεγγίζουν το 50%, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη, Βόλος Λάρισα και Έδεσα οι ψήφοι των δημοκρατών ξεπερνούν το 50% ", σημειώνει το έντυπο της Κ.Ε του ΚΚΕ, στις 2 Σεπτέμβρη..

Τα παιδιά που είναι στο δρόμο είναι σε άμυνα