Εισαγόμενοι βασιλιάδες

Του Νίκου Ταυρή

O θάνατος και η κηδεία του Κωνσταντίνου Γκλύξμπουργκ αποτέλεσαν αντικείμενου χειρισμού από τη κυβέρνηση και τη Ν.Δ. με καθαρά ψηφοθηρικούς σκοπούς μέσα σε μια πολωμένη προεκλογική περίοδο. Ο κυβερνητικός χειρισμός περιελάμβανε δηλώσεις από υπουργούς και κομματικά στελέχη που χάιδευαν όλα τα αυτιά και ιδιαίτερα τα συντηρητικά και τα ακροδεξιά. Αντί η κυβέρνηση να πάρει τις πολιτικές αποστάσεις που άρμοζαν με έναν τέως και έκπτωτο μονάρχη και που έχει αποφασίσει ο ελληνικός λαός με δημοψήφισμα, προτίμησε το πολιτικό φλερτ – κάτι που επιθυμούσαν και διάφορα ακραία μέλη και στελέχη του κόμματος. Κατακριτέα και λανθασμένη στάση από τη κυβέρνηση που έχει το θράσος να κάνει και μαθήματα ηθικής και δημοκρατίας. Από κοντά και τα ΜΜΕ που κάνουν πολύ θόρυβο για το πόσοι «ευγενείς» και πόσοι πλούσιοι θα έρθουν στη χώρα μας για την κηδεία και για το πόσο ο Γκλύξμπουργκ αγαπούσε την Ελλάδα. Αλλά τι να κάνουμε, έτσι αποχαιρετά ο κόσμος των κηφήνων, των βολεμένων και των πλουσίων τους ομοίους του…

Αχυράνθρωπος

Ο Κωνσταντίνος Γκλύξμπουργκ κατέλαβε το αξίωμα του βασιλιά της Ελλάδας το 1964. Από την αρχή της θητείας του βρισκόταν κάτω από την ισχυρή επιρροή της μητέρας του Φρειδερίκης. Με τη καθοδήγησή της προσπάθησε να εξυπηρετήσει όσο περισσότερο μπορούσε τα συμφέροντα των ΗΠΑ και να εφαρμόσει τα σχέδια που είχαν οι Αμερικάνοι για τη χώρα μας. Την ίδια στιγμή οι μικρές δυνατότητές του ως πολιτικός έκαναν τους «συμμάχους» να έχουν αμφιβολίες ως προς την αποτελεσματικότητά του και έτσι άρχισαν να του επιφυλάσσουν δευτερεύοντες ρόλους από ένα σημείο και έπειτα. Και έτσι από εκεί που ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές στα Ιουλιανά του 1965, κατέληξε να προσπαθεί να κάνει ένα δικό του πραξικόπημα με τους στρατηγούς αλλά τον πρόλαβαν τον Απρίλιο του 1967 οι συνταγματάρχες και να κινηθεί για να «ανατρέψει» τη Χούντα τον Δεκέμβριο του 1967 με κάπως γελοίες μεθόδους.

Μεροληπτική δικαιοσύνη και τυφλή δημοκρατία

Του Νίκου Ταυρή

Έχει παραγίνει το θέμα με τις προκλητικές αποφάσεις της δικαιοσύνης το τελευταίο διάστημα. Κορυφή του παγόβουνου η απόφαση να αφεθεί ελεύθερος ο Δημήτρης Λιγνάδης αμέσως μετά την καταδίκη του σε 12 χρόνια κάθειρξη για τους βιασμούς 2 ανηλίκων. Από ένα δικαστήριο που όχι μόνο αποφάσισε να μην φυλακιστεί ο Δημήτρης Λιγνάδης αλλά επιπλέον ανέχτηκε επί μήνες στη δικαστική αίθουσα να διασύρονται τα θύματα, οι συνοδοί τους, οι μάρτυρες, οι δημοσιογράφοι και ολόκληρος ο πνευματικός κόσμος των καλλιτεχνών ως μέτριοι, επαγγελματίες ομοφυλόφιλοι, σκευωροί και λαοπλάνοι, όπως χαρακτηριστικά τόνισε σε πρόσφατη ανακοίνωσή του το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών.

Η απόφαση να αφεθεί ελεύθερος ο Δημήτρης Λιγνάδης ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στην ελληνική κοινωνία που ξεκινούσαν με παρεμβάσεις με χώρους πολιτισμού και έφταναν μέχρι τις χιλιάδες διαμαρτυρίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Γιατί η ελληνική κοινωνία καταλαβαίνει πόσο βίαιο σαν έγκλημα είναι ο βιασμός ανηλίκων, πόσο εναντίον της ίδιας της κοινωνίας είναι μια τέτοια πράξη. Για αυτό και δεν μπορεί να ανεχτεί την προκλητικά ευνοϊκή μεταχείριση που δείχνεται στον Λιγνάδη επειδή είναι ένας άνθρωπος του σταρ σίστεμ, επειδή είναι κάποιος με διασυνδέσεις με υψηλά ιστάμενα πρόσωπά.

Τα μέτρα θα αφορούν και τον Άγιο Βασίλη

Του Νίκου Ταυρή

Σοβαρή δήλωση του υπουργού Άδωνι Γεωργιάδη: Ο Άγιος Βασίλης θα στέλνει sms και οπωσδήποτε το ΑΦΜ της επιχείρησης από την οποία με click away θα προμηθευτεί όλα τα παιχνίδια. Η κυβέρνηση θα είναι αυστηρότατη απέναντι στους Τρεις Μάγους και τον Άγιο Βασίλη. Ακόμα κι αν δεν μπορούν, θα πρέπει να σεβαστούν την απαγόρευση κυκλοφορίας, 10 το βράδυ με 5 το πρωί. Ισχύει και γι’ αυτούς.

Στην αρχή η κυβέρνηση ήταν πολύ αυστηρή με τους πιθανούς τουρίστες που θα έρθουν στη χώρα μας λόγω των Χριστουγέννων: 10 μέρες καραντίνα. Μετά από λίγες μέρες μαλάκωσε λίγο: Φτάνουν 3 μέρες. Σε λίγο ίσως πει ότι δεν χρειάζεται καθόλου. Συνεπέστατη όπως πάντα.

Πέρα από τα αστεία, όλα τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση, χτες Παρασκευή 11/12, είναι της πλάκας και δείχνει το μέγεθος των συγκρουόμενων απόψεων (και πιέσεων) στο εσωτερικό της. Επίσης δείχνει το αλαλούμ που επικρατεί στα κυβερνητικά επιτελεία λόγω του φόβου να μην πάρει πιο μεγάλες διαστάσεις η πανδημία, αφού πλέον έχει ξεφύγει σε μεγάλο βαθμό από τον έλεγχο.

Ο αριστερός αμερικανισμός

Του Νίκου Ταυρή

«…Μια χώρα με την οποία μας συνδέει μια ισχυρή στρατηγική σχέση. Αλλά και αγώνες για κοινές αξίες σε σημαντικές στιγμές της ιστορίας. Από τον αγώνα για την ανεξαρτησία ενάντια στην αποικιοκρατία και την διακήρυξη της ανεξαρτησίας, μέχρι τους αγώνες για την κατάργηση της δουλείας με τη σφραγίδα του Προέδρου Λίνκολν. Και από τους κοινούς αγώνες ενάντια στο φασισμό και το ναζισμό, μέχρι τις μεγάλες μάχες για την κατοχύρωση και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενάντια στις φυλετικές διακρίσεις. Και είμαι βέβαιος ότι η φετινή διοργάνωση και η ξεχωριστή θέση των ΗΠΑ σε αυτήν θα είναι ευκαιρία για τη σύσφιξη των πολιτιστικών αλλά και οικονομικών μας σχέσεων. Η μεγάλη, η εντυπωσιακή αποστολή σας εδώ σήμερα το αποδεικνύει.
Και εύχομαι αυτή η συμμετοχή να είναι το έναυσμα για ακόμη στενότερη συνεργασία. Θέλω λοιπόν να καλέσω τον καθένα από σας να συμμετέχει στην μεγάλη προσπάθεια για την Ελλάδα του μέλλοντος. Οι ευκαιρίες θα είναι πολλές. Το έχετε ήδη καταλάβει. Και μπορούμε μαζί να της αξιοποιήσουμε»

Το απόσπασμα είναι από το καλωσόρισμα του Αλ. Τσίπρα στην αποστολή των ΗΠΑ στη ΔΕΘ. Δεν πρόκειται για τυπικές κουβέντες που λέγονται έτσι κι αλλιώς σε μια τέτοια περίσταση. Εδώ έχουμε την αποδοχή όλης της ιδεολογίας των ΗΠΑ για τον ρόλο τους στον σύγχρονο κόσμο. Ίσως μόνο ο ΓΑΠ από τους σύγχρονους πολιτικούς να ήταν τόσο κοντά στο «αμερικάνικο όνειρο» όσο η κυβερνώσα σήμερα Αριστερά.

Τζέιμς Πέτρας, Αμερικανός διανοούμενος: «Ο Τραμπ φέρεται στην Ελλάδα όπως η Τρόικα και ο Τσίπρας δεν ζητά ούτε νοίκι»

Συνέντευξη στον Νίκο Ταυρή

Ο Τζέιμς Πέτρας είναι ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στο State University της Νέας Υόρκης και συγγραφέας πολλών βιβλίων, αλλά και σύμβουλος κοινωνικών κινημάτων, μεταξύ των οποίων το βραζιλιάνικο κίνημα ακτημόνων MST. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 διατέλεσε διευθυντής του Κέντρου Μεσογειακών Σπουδών στην Αθήνα και σύμβουλος του τότε πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου, παραιτήθηκε όμως το 1984, όταν το ΠΑΣΟΚ διέγραψε συνδικαλιστές επειδή οργάνωσαν μια γενική απεργία.
Πρόκειται λοιπόν για έναν αναλυτή από τους καταλληλότερους να εκφράσουν μια εκτίμηση για το πρόσφατο ταξίδι Τσίπρα στις ΗΠΑ και ο Δρόμος, που τακτικά συνεργάζεται μαζί του, δεν έχασε την ευκαιρία για μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη. Ο Πέτρας αναλύει τις οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες της συνάντησης στην Ουάσιγκτον και αμφισβητεί ευθέως όσα υποστηρίζουν η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ στην Ελλάδα.

Γιώργος Κασιμάτης, συνταγματολόγος: Η μια δουλική κυβέρνηση διαδέχεται την άλλη

Συνέντευξη στον Νίκο Ταυρή

Με γλώσσα που δεν χαρίζεται και δεν «στρογγυλεύει» τα ζητήματα αναφέρεται στα δεσμά που έχουν επιβληθεί στη χώρα ο ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Γιώργος Κασιμάτης. Μιλώντας στον Δρόμο, σημειώνει ότι με τις μνημονιακές συμφωνίες, τις οποίες χαρακτηρίζει παράνομες και άκυρες, είναι δεσμευμένη ολόκληρη η Ελλάδα. Επίσης αναφέρεται στην ανάγκη αντίστασης, η οποία θα ξεπερνά τα όρια αριστερά-δεξιά, αλλά και στην κατάσταση που βρίσκεται ο λαϊκός παράγοντας. Τέλος, ειδική αναφορά κάνει και στην Κύπρο, χαρακτηρίζοντάς την ως το πρώτο εθνικό θέμα.

Μια εθιμοτυπική επίσκεψη;

Η έλευση Ομπάμα και τα ερωτηματικά στην ατζέντα

Του Νίκου Ταυρή

Είναι δεδομένο ότι η επίσκεψη Ομπάμα στην Αθήνα την ερχόμενη Τρίτη, επισκιάζεται σε μεγάλο βαθμό από την εκλογή του Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ. Δεν εξαφανίζεται όμως η σημασία της, αφού εντάσσεται σε σχεδιασμούς και στρατηγικές που δεν πρόκειται να «παγώσουν». Συχνά μάλιστα, σε περιόδους μετάβασης από μια κυβέρνηση σε μια άλλη, εκκρεμότητες επιλύονται και μισοτελειωμένες δουλειές ολοκληρώνονται, ή και δημιουργούνται τετελεσμένα που δεσμεύουν την επερχόμενη κυβέρνηση. Επομένως, δεν βοηθά ο όποιος εφησυχασμός γύρω από όσα προωθούνται, ιδιαίτερα στις συνθήκες που δημιουργούνται στην περιοχή μας.