Ο Τσε ο Άρης και η πατρίδα

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Κάποιοι συμπαθείς φίλοι αναρωτιούνται τι είναι αυτό που έχει κάνει δύο κομμουνιστές όπως ο Άρης Βελουχιώτης και ο Τσε Γκεβάρα, να είναι αγαπητοί στα μη κομμουνιστικά λαϊκά στρώματα.

Κάποιοι απαντούν:

"Ο αυτοθυσιαστικός αγώνας τους."

Μα δεν ήταν οι μόνοι που είχαν τέτοιο τέλος. Άλλωστε αυτό δεν αλλάζει την ιδεολογία την οποία είχαν. Και αυτό δεν είναι κρυφό.

Κάποιοι άλλοι (απίθανοι τύποι) οικειοποιούμενοι (εντελώς αντιδιαλεκτικά ), σαν να ήταν ιδιόκτητο οικόπεδο του κόμματος τους αυτοί οι μεγάλοι αγωνιστές, ειρωνεύονται όσους δεν ανήκουν σε αυτό, ευτελίζοντας το πανανθρώπινο της ιδεολογίας τους, σε επικοινωνιακό τοτέμ μιας οπαδικής σέχτας.

Μετά χάνονται σε κοινοτοπίες της μαρξιστικής βιβλιογραφίας ή σε αυθαίρετα "μονοδιάστατα" συμπεράσματα αποδεχόμενοι χωρίς να το αντιλαμβάνονται το κυρίαρχο αφήγημα του συστήματος,

όπως π.χ. ότι "έγιναν μόδα" ή ότι "ως νεκροί δεν ενοχλούν" κλπ, απομακρυνόμενοι από την ουσία του γεγονότος.

Η μεγάλη διαφορά αυτών των αγωνιστών που έκανε το λαό να τους αγκαλιάσει, πέρα από την όποια χαρισματική προσωπικότητα και ήθος τους, περιγράφεται με μία λέξη: Πατριώτης!

Ο διεθνισμός τους δεν εκφραζόταν με την στείρα και άκαιρη αναγωγή των πάντων στην πανανθρώπινη αλληλέγγυα κομμουνιστική ολοκλήρωση χωρίς κράτος και εξουσία.

Ο διεθνισμός τους πατούσε γερά στην διαδικασία της χειραφέτησης των λαών και την διεκδίκηση αυτού που του στερούσαν οι πατριδοκάπηλοι κεφαλαιοκράτες.

Την πατρίδα!

Την ανάδειξη των καταπιεσμένων σε κυρίαρχη εθνική τάξη!

Οι 200 της Καισαριανής: Νικώντας το θάνατο μ΄ ένα μόνο βλέμμα! Βασιλική Λάζου

 

Οι φωτογραφίες των 200 πατριωτών, λίγο πριν την εκτέλεση τους από τους Γερμανούς στην Καισαριανή, προκάλεσαν συγκίνηση σ’ όλη την Ελλάδα. Ανατριχίλα προκάλεσαν τα σχόλια μιας θλιβερής αλλά θορυβώδους μειοψηφίας που έσπευσαν είτε να αμφισβητήσουν, είτε να χλευάσουν και να απαξιώσουν τη θυσία των 200, μόνο και μόνο επειδή στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν κομμουνιστές!

Αναζητώντας τις ρίζες του Δημοκρατικού Πατριωτισμού

Του Λουκά Αξελού

Αναζητώντας ένα αφετηριακό σημείο στην δημιουργία του ιδεολογικοπολιτικού αυτού χώρου, οδηγούμαστε στα ίχνη του Ρήγα Βελεστινλή, πατέρα της Ελληνικής Ανεξαρτησίας, του Δημοκρατικού Πατριωτισμού, της σύζευξης του εθνικού με το κοινωνικό, αλλά και επίσης πρωτεργάτη του νεοελληνικού ριζοσπαστισμού. Όλα όσα και σήμερα ακόμα μας εμπνέουν, μπορεί κανείς πυρηνικά να τα βρει στον “Θούριο” και την “Νέα Πολιτική Διοίκηση”.

Η συνέχεια των αντιλήψεων αυτών ξεκάθαρα βρίσκεται στα κείμενα των Ανωνύμων (μαθητών του Ρήγα), σε πλευρές του προγράμματος της Μεγάλης Φιλικής, αλλά και στον λόγο και έργο της ριζοσπαστικής πτέρυγας της Επανάστασης του ’21. Η δολοφονία του Ρήγα Βελεστινλή και στην συνέχεια του Ιωάννη Καποδίστρια αποτέλεσαν ένα βαρύτατο πλήγμα για τις εθνικοαπελευθερωτικές δυνάμεις, που δεν μπόρεσε να επουλωθεί.

Διότι η δολοφονία τους και μάλιστα στο αφετηριακό σημείο εκκόλαψης/εφαρμογής των ιδεών τους, στέρησε τον νεότερο Ελληνισμό από τις δύο μοναδικές φυσιογνωμίες, που είχαν ευρύ στρατηγικό όραμα και κυρίως βαθιά πεποίθηση για την στήριξη στις δικές μας δυνάμεις, με στόχο την δημιουργία ενός αυτοκίνητου-ανεξάρτητου κράτους και μιας αυτοδιευθυνόμενης ισονομικής κοινωνίας.

Η βίαιη εμφύτευση της βαυβαροκρατίας και τα όσα ακολούθησαν την ανάπηρη ανεξαρτησία, ανέκοψαν, αλλά δεν εξαφάνισαν την ύπαρξη του πατριωτικού, δημοκρατικού και κοινωνικού αυτού ρεύματος, που βρήκε την έκφρασή του στους μεγάλους αγώνες των Επτανήσιων ριζοσπαστών, την Κρητική Επανάσταση, τους εθνικούς-ανεξαρτησιακούς αγώνες 1912-1913, αλλά και τους εθνικοκοινωνικούς αγώνες των Γεώργιου Φιλάρετου, Ρόκκου Χοϊδά, Κλεάνθη Τριανταφύλλου, Σταύρου Καλλέργη και των πρώιμων αναρχικών αγωνιστών, στον 19ο αιώνα.

Ντοκουμέντο: Οι φωτογραφίες των 200 Ελλήνων πατριωτών λίγο πριν από την εκτέλεση τους από τους Γερμανούς στην Καισαριανή

Βλέμμα ευθύ και διεισδυτικό… Βαδίζοντας με αποφασιστικότητα , γνωρίζοντας ότι η ζωή τους τελειώνει σε λίγα λεπτά. Με τρόπο βίαιο και απάνθρωπο. Για πρώτη φορά ,φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών που εκτέλεσαν οι Γερμανοί στην Καισαριανή έρχονται στη δημοσιότητα.

 Οι φωτογραφίες αναρτήθηκαν προς πώληση στο eBay από πωλητή με έδρα το Βέλγιο, ο οποίος υποστηρίζει ότι προέρχονται από ιδιωτική συλλογή Γερμανού υπαξιωματικού της Βέρμαχτ.

Σύμφωνα με την περιγραφή της αγγελίας, το υλικό αποδίδεται στον λοχία Χέρμαν Χόϊερ, που υπηρετούσε σε μονάδα με έδρα τη Μαλακάσα κατά την περίοδο της Κατοχής. Η αυθεντικότητα των φωτογραφιών, ωστόσο, δεν έχει μέχρι στιγμής επιβεβαιωθεί από επίσημο φορέα ή ιστορικό αρχείο.

Λεξιλογικά

Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Και για να τελειώνουμε και μ' αυτούς που κάνουν τρομοκρατία με το φανατικό τους πατριωτισμό και με αυτούς που μας τρομοκρατούν μην τυχόν και βάλουμε στην κουβέντα μας τη λέξη «γένος», «έθνος» και «πατρίδα». Ε, λοιπόν, η ονομάτων επίσκεψις μας καθοδηγεί να πλησιάζουμε με σεμνότητα και νηφαλιότητα τις έννοιες.

Και η λέξη «γένος» παράγεται από το ρήμα γίγνομαι (κι όχι γεννώμαι), που σημαίνει εξελίσσομαι, άρα το γένος είναι μια οντότητα προερχόμενη από μια συνεχή εξέλιξη.

Από την ίδια ρηματική ρίζα προέρχεται η «Γένεσις» της Αγίας Γραφής, που σημαίνει τη νομοτελειακή εξέλιξη του σύμπαντος κόσμου μετά το Γενηθήτωσαν του Δημιουργού ή της τύχης ή της Φύσης· δεν πέφτω στην παγίδα, εγώ, των ιδεολογημάτων.

Η λέξη «έθνος» σημαίνει ομάδα που έχει κάποια αναγνωρίσιμα κοινά χαρακτηριστικά. Στον Ομηρο και στους αρχαίους υπάρχουν και τα έθνη των ορνίθων, το σμάρι των πουλιών, π.χ. τα αποδημητικά, τα λιμναία, τα αρπακτικά κ.τ.λ.

Και η λέξη «πατρίς» είναι επίθετο, αδελφοί, επίθετο. Στον Ομηρο ευρίσκεται ως επίθετο του ουσιαστικού γαία, πατρίς γαία, η γη του πατέρα μου. Εκεί που γεννήθηκε, μόχθησε, παντρεύτηκε, τεκνοποίησε, όργωσε, ψάρεψε και πέθανε και θάφτηκε ο πατέρας μου.

H άκρως επικίνδυνη άνοδος της Δεξιάς, η απομείωση της συνολικής Αριστεράς και ο αντιδραστικός ρόλος της «φαντασιακής κοινωνικής θέσης»

Του Ηλία Παπαναστασίου

Τα απρόσμενα για τους περισσότερους εκλογικά αποτελέσματα θα αποτελέσουν ορόσημο εκλογικών, πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων για την χώρα και τον ελληνικό λαό. Αρνητικών και εξαιρετικά δυσάρεστων εξελίξεων, εννοείται.

  

Η άνοδος της Νέας Δημοκρατίας – όντας Κυβέρνηση (!) – έστω και κατά 0,95%, μετά από μια τετραετή περίοδο απευθείας αναθέσεων (10 δις), 35.000 νεκρών από την πανδημία, απίστευτης ακρίβειας στα είδη πλατιάς κατανάλωσης και στο ηλεκτρικό ρεύμα, επιβάρυνσης του Δημόσιου Χρέους κατά 50 δις, φθάνοντας το απίστευτο ποσό των 400 δις και πλησιάζοντας σε ποσοστό το 200% του ΑΕΠ αλλά και επιδείνωσης των ελλειμμάτων σε όλα τα επίπεδα, με αύξηση των εισαγωγών και επιδείνωση των οικονομικών δεικτών. Εάν προσθέσουμε και το σκάνδαλο των υποκλοπών μέσω των οποίων παρακολουθείτο όλη η Ελλάδα και ο πολιτικός Κόσμος για να μπορεί να έχει δυνατότητες εκβιασμών το κυβερνητικό επιτελείο, τότε ανακύπτει ένα ερώτημα, απλό και θεμελιακό «Πώς είναι δυνατόν μετά από όλα αυτά να ψηφίζει μια παρόμοια κυβέρνηση ο ελληνικός λαός» ;

  

Έχουμε αναφερθεί μέσω της αρθρογραφίας μας τους τελευταίους μήνες, στην απερίγραπτη πλύση εγκεφάλου την οποία υφίσταται ο ελληνικός λαός από τα 6 πανελλαδικής εμβέλειας Ιδιωτικά Τηλεοπτικά Κανάλια των Ολιγαρχών, τα 4 Δημόσια Κανάλια που μεταδίνουν ακραιφνώς την Κυβερνητική Προπαγάνδα αλλά και τα μικρότερης εμβέλειας, συνήθως περιφερειακού χαρακτήρα. Προπαγάνδα Γκεμπελικού τύπου με ολοκληρωτικά και φασιστικά χαρακτηριστικά, απαγόρευση ή αρνητική και ειρωνικού χαρακτήρα αντιμετώπιση της διαφορετικής άποψης, χυδαία επιθετικότητα για όσους εκφέρουν αιρετικές απόψεις που δεν αρέσουν στους Ηγεμόνες του Κολομβιανού τύπου Καπιταλισμού της χώρας μας! Δέκα πανελλαδικής εμβέλειας Τηλεοπτικοί Σταθμοί και δεκάδες μικρότεροι περιφερειακού τύπου, έχουν αναλάβει με το αζημίωτο την υλοποίηση ενός σχεδίου μιας άνευ προηγουμένου Πλύσης Εγκεφάλου των πλατειών μαζών του ελληνικού λαού.

Κατεβαίνουν στους δρόμους κατά του ΝΑΤΟ και της ΕΕ οι Γάλλοι…«δεξιοί» – στις βολικές τους ‘ίσες αποστάσεις’ επιμένουν οι «αριστεροί»

Οι μεγαλύτερες αντιΝΑΤΟϊκές διαδηλώσεις ξέσπασαν στην Γαλλία, όχι από τους «επαναστάτες αριστερούς», αλλά από «δεξιούς πατριώτες» του νέου πατριωτικού γαλλικού κόμματος που αποσπάστηκε από τους κόλπους του κόμματος της Μαρί Λε Πεν.

Με ξεκάθαρα αντινατοϊκά συνθήματα για αποχώρηση της Γαλλίας από το ΝΑΤΟ και για την παύση αποστολής βαρέος οπλισμού στην Ουκρανία, οι διαδηλωτές βροντοφώναξαν την αντίθεσή τους στο στέλεχος της Υπερεθνικής Ελίτ Εμμανουέλ Μακρόν, με συγκεντρώσεις σε 25 πόλεις.

Ο ηγέτης του πατριωτικού κόμματος οργανώνει πολιτικές διαμαρτυρίες όχι μόνο ενάντια στο ΝΑΤΟ, αλλά και στην ΕΕ, από το Φθινόπωρο.

Σκεφτείτε στην πατρίδα μας ηγέτης «δεξιών» καταβολών πατριωτικού κόμματος να ψαλιδίζει τη σημαία του ΝΑΤΟ σε δημόσια συγκέντρωση…

Την ίδια στιγμή, οι «επαναστάτες αριστεροί» (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.λπ.) συνεχίζουν τον … ‘διμέτωπο’ “αγώνα” τους, βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι, από τη μία, τον πόλεμο της Υπερεθνικής Ελίτ ενάντια στη Ρωσία, στον οποίο σύρθηκε μετά το πραξικόπημα στην Ουκρανία του 2014 και, από την άλλη, τον αμυντικό ουσιαστικά πόλεμο της Ρωσίας κατά της φασιστικής αλητείας των Ζελένσκι και Σία, και του εγκληματικού ΝΑΤΟ από πίσω της…

ΕΛΛΑΔΑ 2022: Η Παρακμή και οι προοπτικές ανάσχεσης

Οι Κωνσταντίνος Μπλάθρας, Θόδωρος Παντούλας και Γιώργος Παπαγιαννόπουλος μίλησσν για την “Ελλάδα του 2022, την παρακμή και τις προοπτικές ανάσχεσης”.

Τελικά, πως ενώνεται το παζλ; Κατακερματισμός του πατριωτικού χώρου

Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη

Γιατί τα Αύριο δεν έρχονται μόνα τους – δημιουργούνται από εμάς τους ίδιους…»

 

 

                                                              Μάριος Πλωρίτης,

 

 

 

 

Πρόλογος στο θεατρικό έργο «Ο Παγοπώλης Έρχεται»

 

 

 

  

 

 

 

 

Ο λεγόμενος δημοκρατικός πατριωτικός χώρος χαρακτηρίζεται από έναν κατακερματισμό τέτοιου μεγέθους που καθιστά θνησιγενείς σχεδόν όλες τις πολιτικές προτάσεις είτε προέρχονται από το χώρο της παραδοσιακής πατριωτικής δεξιάς, είτε προέρχονται από τον χώρο της πατριωτικής αριστεράς. Παράλληλα, μια πραγματικά ενωτική πρωτοβουλία η οποία αφουγκράζεται την κοινωνία στην οποία απευθύνεται, δεν μπορεί να αναιρεί αυτομάτως όλες τις ιδεολογικές περιχαρακώσεις «του παρελθόντος» λέγοντας πως πλέον «δεν υπάρχει ούτε δεξιά ούτε αριστερά», ούτε όμως έχει την ιστορική πολυτέλεια να μένει εγκλωβισμένη στο αριστερό ή δεξιό καβούκι της. Αντίθετα, οφείλει να αναλάβει πραγματικά τη δημιουργία μιας ενωτικής πολυσυλλεκτικής πρωτοβουλίας, έστω για εκλογικούς και μόνο λόγους,  εντάσσοντας μέσα της ΚΑΙ τη δεξιά ΚΑΙ την αριστερά. Αξιοποιώντας δηλαδή τα πατριωτικά και δημοκρατικά τμήματα της κοινωνίας, από όποια ιδεολογική αφετηρία και αν προέρχονται. Συνεπώς, αναγνωρίζοντας πως η διάκριση μεταξύ δεξιάς και αριστεράς εξακολουθεί μεν να υπάρχει, αλλά ταυτόχρονα επισημαίνοντας την ανάγκη να πάρουμε κάποια απόσταση από αυτήν . Διότι η διάκριση αυτή ίσως έχει χάσει κάτι από την παλιά της ένταση και την εκλογική της δυναμική, αλλά δεν έχασε καθόλου τη δυνατότητά της να αποτελεί στοιχείο ταυτότητας για τα άτομα. Με άλλα λόγια, στο ατομικό πεδίο, οι άνθρωποι εξακολουθούν να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως αριστερό ή δεξιό, ή έστω «προοδευτικό ή συντηρητικό». Θα λέγαμε ότι η διάκριση έχει πάψει ίσως να είναι  μια σαφής και σταθερή στον χρόνο εκλογική κατηγορία, αλλά συνεχίζει να λειτουργεί εμμέσως στο ψυχοπολιτικό πεδίο ως μια ταυτοτική κατηγορία.

 

 

 

 

 

 

Πρακτικά, τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό; Ότι κάποιος που θεωρεί τον εαυτό του συντηρητικό και τείνει να ψηφίζει δεξιούς πολιτικούς σχηματισμούς, μπορεί στο πεδίο των νοοτροπιών του και του τρόπου ζωής του  να είναι πολύ προοδευτικότερος κάποιων δήθεν αριστερών και αντιστρόφως, κάποιος που φαντάζεται ότι είναι πολύ προοδευτικός και κατά συνέπεια, τείνει να ψηφίσει προοδευτικο- αριστερούς σχηματισμούς, συχνά, στο πεδίο των αντιλήψεων και των νοοτροπιών, μπορεί να είναι επί της ουσίας πολύ συντηρητικότερος πολλών άλλων συντηρητικών. Οι αριστερές του εξάρσεις αποτελούν συχνά εκδηλώσεις ενός κομφορμισμού στην κυρίαρχη «νεοφιλελεύθερα προοδευτική» ιδεολογία της εποχής.

Νέα «Πολιτική Πρωτοβουλία» στον πατριωτικό χώρο

Μια νέα πατριωτική κίνηση κάνει την εμφάνιση της με το όνομα «Πολιτική Πρωτοβουλία», η οποία καλεί σε ενεργοποίηση ανεξάρτητη «από τα γερασμένα, απαξιωμένα και υποτελή εν τέλει πολιτικά σχήματα που μας κληροδότησε η χρόνια κρίση».

Όπως σημειώνουν στο ιδρυτικό τους κείμενο: «Οι παραδοσιακοί πολιτικοί σχηματισμοί δεν είναι σε θέση να εκφράσουν τον καημό του λαού μας για προκοπή στην ίδια του την πατρίδα. «Μοιραίοι και άβουλοι» συνάμα, απλώς εναλλάσσονται στις κυβερνήσεις με πανομοιότυπη και δοτή πολιτική. Και συντάσσονται σε όλα χωρίς κρατούμενα με τον διεθνή, ληστρικό, όπως αποδεικνύεται ολοένα και καθαρότερα, παράγοντα».

Το κείμενο της ιδρυτικής τους διακήρυξης υπογράφουν ενεργοί πολίτες αλλά και αντιδικτατορικοί αγωνιστές:

ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

Να είσαι ελεύθερος. Να βγάζεις το ψωμί που τρως. Ανεμπόδιστα να γεύεσαι τη γονική σου κληρονομιά και να ετοιμάζεις εκείνη που θα δώσεις στα παιδιά σου. Θεμελιώδες τρίπτυχο —με πάμπολλες άλλες πτυχώσεις— πολιτείας που ευημερεί και ευτυχεί, καθώς έτσι οικοδομούμε «τὴν πόλιν τοῖς πᾶσι καὶ ἐς πόλεμον καὶ ἐς εἰρήνην αὐταρκεστάτην» (Περικλέους, Επιτάφιος). Αλλά από αυτά τα θεμελιώδη, δυστυχώς, πολύ έχουμε απομακρυνθεί εμείς οι σημερινοί Έλληνες και η σημερινή μας πατρίδα.

Με λίγα λόγια:

Α. Κυριαρχία. Διακόσια χρόνια μετά τη μεγάλη Ελληνική Επανάσταση, συνεχίζουμε να ζούμε σε μια Ελλάδα με κολοβωμένη την εθνική της ανεξαρτησία και την εδαφική της ακεραιότητα ακόμα να απειλείται με ακρωτηριασμό.

Ήταν τα «Μνημόνια», από το μοιραίο 2010, μέχρι το 2015 και μέχρι σήμερα, που μας επέβαλαν, έναντι του αλόγιστου χρέους, ένα ιδιότυπο καθεστώς απαλλοτρίωσης του εθνικού πλούτου, θεσμίζοντας την πλήρη οικονομική υποτέλεια, κατάσχοντας δια της τραπεζιτικής βίας το σύνολο σχεδόν των καταπιστευμάτων δύο τουλάχιστον γενεών Ελλήνων, από τον πόλεμο και μετά.

Ένα γράμμα, που σημάδεψε την ιστορία…

Αναφερόμαστε στην επιστολή του τότε -80 χρόνια πίσω- γενικού γραμματέα του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, που απομονωμένος στην φυλακές της Κέρκυρας, συνέθεσε αυτό το συγκλονιστικό κείμενο… 

Δεν είναι μόνον το μοναδικής ποιότητας πατριωτικό-αντιφασιστικό περιεχόμενό του. Είναι και η σαφήνεια και η αμεσότητα του λόγου του, η αποφυγή κάθε είδους κομματικού “σωβινισμού” (πουθενά στο κείμενο δεν γίνεται λόγος για ΚΚΕ, κομμουνιστές κ.λ.π.), η πραγματιστική θεώρηση της κατάστασης… Είναι, κατά την γνώση μας, η πρώτη ανάδειξη, από κομμουνιστή ηγέτη, του παλλαϊκού πανδημοκρατικού και πατριωτικού χαρακτήρα της συμμετοχής στον β’ παγκόσμιο πόλεμο. Αργότερα, αυτό το πνεύμα, υιοθετήθηκε και από πολλούς άλλους, που συμμετείχαν πρωταγωνιστικά στους πατριωτικούς, αντιναζιστικούς αγώνες των λαών ολόκληρου του πλανήτη.

Κατά την ταπεινή μας άποψη στο πνεύμα αυτής της επιστολής εμπεριέχεται η ιδεολογικοπολιτική θεμελίωση του ΕΑΜικού έπους της παλλαϊκής εθνικής αντίστασης, που αποτελεί τίτλο τιμής μέχρι και σήμερα και για πολλά χρόνικα ακόμα…

Αρκετοί εκ των “ωφελούμενων”, σε πνεύμα ενός απίστευτου βολονταρισμού, αμφισβητούν αυτό το ιδεολογικό πλαίσιο κριτικάροντας την …απουσία μεγαλύτερου ρηκτικού κοινωνικού ριζοσπαστισμού… Κάτι, που συνέβαινε και κατά το παρελθόν και συμβαίνει συχνότερα τα τελευταία χρόνια…

Παραθέτουμε την επιστολή:

Τι σημαίνει να είσαι πατριώτης

Του Παναγιώτη Κολέλη

Να είσαι πατριώτης σημαίνει να αντιλαμβάνεσαι ως εχθρούς της πατρίδας σου εκείνους που επιβουλεύονται την εδαφική της ακεραιότητα και όχι τους κομμουνιστές που είναι πάντα έτοιμοι, με το όπλο παρά πόδα, για να την υπερασπιστούν.

Να είσαι πατριώτης σημαίνει να θέλεις να ριχτείς στη μάχη για να προστατέψεις τη γη σου – τις καλύβες και τα πεζούλια μας που έλεγε ο Βελουχιώτης – και όχι να συντάσσεσαι με τους ταγματασφαλίτες και τους δοσίλογους, για να χτυπήσεις τους κομμουνιστές.

Να είσαι πατριώτης σημαίνει να μη βλέπεις τους ξένους εισβολείς ως επενδυτές, μεταρρυθμιστές κι όλες αυτές τις γελοιότητες που χρησιμοποιούν οι διάφοροι ακροδεξιοί για να τους νομιμοποιήσουν στη συνείδηση του κόσμου.

Να είσαι πατριώτης σημαίνει να αγαπάς πάνω από όλα το λαό της χώρας σου, τους ανθρώπους που ζουν, εργάζονται και μοχθούν καθημερινά γι’ αυτήν, οιοσδήποτε χρώματος και εθνικότητας κι αν είναι.

Να είσαι πατριώτης σημαίνει να αντιλαμβάνεσαι πότε η αγορά οπλικών συστημάτων είναι προς το συμφέρον της αμυντικής θωράκισης της πατρίδας σου και όχι προς τέρψιν των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων των μεγάλων δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή.

Πατριωτισμός

Μια κεραλοιφή και ο πατριωτισμός

Του Χρήστου Γιανναρά

Τελειώνει ο δεύτερος μήνας από τους δώδεκα του πανελλήνιου εορτασμού – γιορτάζουμε τα διακόσια χρόνια από την εξέγερση των τότε Ελλήνων για την αποτίναξη τεσσάρων αιώνων τουρκικού ζυγού. Διακόσια χρόνια «αφ’ ότου μεταλλάξαμεν τυράννους», με τη σταράτη γλώσσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Στο πρώτο αυτό δίμηνο ό,τι γιορτινό εισπράξαμε ήταν σποραδική συγκινησιακή φλυαρία. Ο μόνος που μας θυμίζει έμπρακτα και σχεδόν καθημερινά την Ιστορία ως ενεργό ακόμα απειλή δουλείας, είναι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν: Μετέτρεψε την Αγια-Σοφιά, οργανική συνέχεια του Παρθενώνα, σε ενεργό τζαμί – το ίδιο και την κορυφαία εικαστική ταυτότητα του Ελληνισμού, τη Μονή της Χώρας. Ξέρει πού χτυπάει ο Ερντογάν. Ανυποψίαστοι είμαστε οι ελληνώνυμοι, που τρέξαμε στην UNESCO ζητώντας το «δίκιο» μας!

Όσοι διαχειρίζονται σήμερα την ιστορική ταυτότητα του Ελληνισμού (κυρία Κεραμέως, κυρία Μενδώνη, κύριος Φίλης ή Γαβρόγλου) δεν φάνηκε να αντιλαμβάνονται τη συμβολική δυναμική της χυδαίας πρόκλησης Ερντογάν.

Θέλει τον εαυτό του προορισμένον να είναι ο Τρίτος Πορθητής, μετά τον Μωάμεθ Β΄ και τον Κεμάλ Ατατούρκ (–«πορθώ» στα ελληνικά σημαίνει: καταστρέφω, ερημώνω, αφανίζω, κυριεύω, λεηλατώ, σήμερα, ίσως, αρκεί το εξουσιάζω). Τις εξουσιαστικές φιλοδοξίες του Ερντογάν ποια ελληνική πολιτική θα μπορούσε να τις αναχαιτίσει ή να τις ελέγξει; Το ελλαδικό κράτος, φέουδο δύο αιώνες τώρα, της κομματοκρατίας, έχει αυτονόητα παραιτηθεί, έστω και από το ενδεχόμενο να διαμορφώσει δική του άμυνα έναντι της Τουρκίας.

«Δίχως αιδώ ή λύπην» υποτάσσεται η Ελλάδα πάντοτε στην πολιτική που της επιβάλλουν να ασκήσει οι «προστάτιδές» της Δυτικές Δυνάμεις – κυρίως, για πολλές δεκαετίες, η Αγγλία, λιγότερο ίσως η Γαλλία, ελάχιστα η Ιταλία, και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο, ασφυκτικά οι ΗΠΑ (ΝΑΤΟ). Το ελλαδικό κράτος, και να ήθελε να αυτενεργήσει πολιτικά, είναι πια αδύνατο. Δουλοπρεπέστατες οι ελλαδικές κυβερνήσεις συνεχίζουν να λιβανίζουν σαν «συμμάχους» κοινωνίες και εξουσίες, που προκλητικά συνέργησαν στον μεθοδικό ακρωτηριασμό και στην τελική έσχατη απίσχνανση της παρουσίας των Ελλήνων στον στίβο της Ιστορίας.

Πατριωτισμός και αριστερά

Του Γεράσιμου Σκλαβούνου

Τα  πρόσφατα  γεγονότα έφεραν επιτακτικά στο προσκήνιο το  θέμα του  πατριωτισμού  και  των συνόρων, της  εθνικής κυριαρχίας, της  παγκοσμιοποίησης  και  του  διεθνισμού.

Στα  πλαίσια  αυτού  του  σημειώματος ,εννοείται ότι μόνο ορισμένα από αυτά μπορούμε να θίξουμε, και αυτά ακροθιγώς, ξεκινώντας ιστορικά  από τα βασικά για  την Αριστερά. Δηλαδή τους κλασικούς του μαρξισμού αλλά και του  αναρχισμού.

Α. Προλετάριοι. Πατρίδα ;

Κάποιοι προβάλουν μόνο μια φράση του “Κομμουνιστικού  Μανιφέστου “: “Οι  προλετάριοι  δεν έχουν πατρίδα , παραβλέποντας ασυλλόγιστα και αντιδιαλεκτικά, όλο  το  υπόλοιπο  κείμενο  που λέει :

” Ακόμα κατηγόρησαν τους κομμουνιστές ότι θέλουν να καταργήσουν τ  ά  χ  α  την πατρίδα, την  εθνότητα. Οι  εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Δεν μπορείς να τους πάρεις  κάτι  που  δεν  έχουν “(1).

[Οι εργάτες  λοιπό  δεν έχουν πατρίδα(ή αισθάνονται ότι κάποιοι τους την έχουν στερήσει), όχι οι κομμουνιστές, οι οποίοι είναι συνειδητά πολιτικά όντα, και  αποκρούουν τις  κατηγορίες ότι θέλουν τ  ά  χ  α να καταργήσουν την πατρίδα. Η ίδια η αστική τάξη έχει  αφαιρέσει κάτω από τα πόδια των εργατών την πατρίδα, την εθνικότητα, τους έχει κάνει  μισθωτούς σκλάβους, αφαιρώντας τους την γη των προγόνων τους  με  την “πρωταρχική  συσσώρευση” κεφαλαίου.

Μήπως οι σκλάβοι της αρχαιότητας είχαν πατρίδα; Ή μήπως το κεφάλαιο το ίδιο έχει  πατρίδα ; Μετακινείται και μαζί του μετακινείται και το εξάρτημα του ο εργάτης, όταν δεν  μένει  άνεργος  στους  πέντε δρόμους, και αναγκάζεται να μεταναστεύσει από μόνος του  ή  να  πεθάνει  σαν  το  σκυλί].

Στη μάχη κατά του πατριωτισμού και τα "αριστερά" σαπρόφυτα τρολ

Του Στάθη Σταυρόπουλου

Ουδέν κακόν αμιγές καλού, κι έτσι ανάμεσα σε όλα τα κακά που ταλανίζουν τα τελευταία πολλά χρόνια τον τόπο μας, συμβαίνουν και λίγα καλά, ανάμεσα στα οποία κι ένα σημαντικό, η χρεωκοπία δηλαδή εκείνων που συκοφαντούν τους πατριώτες για εθνικιστές. Η ιστορία αυτή είναι μακρά, άρχισε να έχει κοινωνική βαρύτητα στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν η κυρίαρχη ιδεολογία επαναδιαμορφωνόταν στη βάση του πολυπολιτισμού, του μεταμοντερνισμού και της εθνικής αποδόμησης.

Ήταν η εποχή που ο "εκσυγχρονισμός" και η παγκοσμιοποίηση θεμελίωναν την ιδεολογική και πολιτική τους κυριαρχία, δίνοντας στη (διαρκή) Νέα Τάξη επικαιροποιημένα χαρακτηριστικά, στο πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού. Η προσχώρηση μεγάλου μέρους της Αριστεράς σε αυτήν τη διαδικασία επέτρεψε, με τη συνακόλουθη επικουρία των ΜΜΕ και των ΑΕΙ, να ανακηρυχθεί σιγά-σιγά ο πατριωτισμός σε υπ’ αριθμόν 1 εχθρό του Λαού!

Η (κυρίαρχη) Αριστερά απεκδύθηκε τα πατριωτικά της χαρακτηριστικά και ο λαός πιέσθηκε να αποκοπεί από τον πολιτισμό του και τη λαϊκή παράδοση. Ένας κούφιος πολιτισμός των κρατικών επιδοτήσεων και των χορηγούμενων ιδρυμάτων βάλθηκε να αποξενώσει τον λαό από την εθνική του ταυτότητα, δοξάζοντας σοφιστείες όπως ο αυτοπροσδιορισμός και κάθε άλλη αμερικανιά.

Οι καθεστωτικοί παγκοσμιόφρονες σκάνε στα γέλια με τον πατριωτισμό!

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ

Ξέρουμε τους γνωστούς παραμυθάδες της μετανεωτερικότητας, τους μονίμους ξενόφιλους που παριστάνουν τους φιλόξενους και τους ανθρωπιστές, τους παγκοσμιόφρονες κατά δήλωση αντιρατσιστές, τους πιστούς του δικαιωματισμού, τους δημοσιογραφούντες προοδευτικούς με την μελιστάλαχτη φωνή και το βλαχοκοσμοπολίτικο lifestyle.

Ξέρουμε τις ανεκδιήγητες ακαδημαϊκές ελίτ με τις δήθεν δημοκρατικές απόψεις που συνοψίζονται στην απόλυτη προσαρμογή στα πολιτικά και ηθικά κελεύσματα του διεθνοποιημένου καπιταλισμού. Η πιάτσα των προπαγανδιστών της πολιτισμικής και οικονομικής παγκοσμιοποίησης, όμως, διαθέτει στα ΜΜΕ της και αρκετούς "χιουμορίστες".

Ρόλος και ευθύνη αυτών των τελευταίων είναι η σαρκαστική αποδόμηση, μέσω της γελοιοποίησης, κάθε φωνής που επιχειρεί να καταγγείλει τα  ιδεολογήματα των "ανοικτών συνόρων". Κατά προέκταση και τον οργανωμένο εποικισμό ενός μεγάλου τμήματος της δυτικής Ευρώπης από στίφη λίγο ή πολύ εξαθλιωμένων λαθρο-μεταναστών, οι οποίοι πολιτικώς και πρακτικώς καθοδηγούνται και μετακινούνται μέσω διαφόρων ΜΚΟ, οι οποίες λειτουργούν ως επιδοτούμενοι σύγχρονοι "δουλέμποροι".

Τους λαθρο-μετανάστες αυτούς η κυρίαρχη πολιτική ορθότητα τους βάφτισε με το έτσι θέλω συλλήβδην "πρόσφυγες", έτσι ώστε να παρακαμφθούν οι όποιες κοινωνικές ή νομικές ενστάσεις. Οι εν λόγω λαθρο-μετανάστες εμφανίζονται ως κάτοχοι κάποιων μεταπολιτικών, μη ιστορικώς κεκτημένων ατομικών, ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Πώς το Ελληνικό προτεκτοράτο θ’ αποφύγει τη δήθεν σύγκρουση με τους Οθωμανούς και θά ‘μαστε όλοι καλά και η Υπερεθνική Ελίτ καλύτερα

Μέσα στον κυκεώνα των ραγδαίων εξελίξεων που συμβαίνει στην υφήλιο μετά το ξέσπασμα της πανδημίας του κορωνοϊού και των συνεπειών της που προβλέπονται να είναι πρωτόγνωρες και πολυεπίπεδες σε παγκόσμια κλίμακα, έχουν ενταθεί όπως ήταν φυσικό και οι διαμάχες των πολυεθνικών και κρατών για τα ζητήματα ενέργειας. Η Ανατολική Μεσόγειος και η Ελλάδα βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της διαμάχης, λόγω της πιθανής ύπαρξης σημαντικών ενεργειακών κοιτασμάτων στο Αιγαίο, και είμαστε εδώ και μήνες σε διαρκή, καλλιεργημένη από τα πάνω, «σύγκρουση» με την Τουρκία.

Και βέβαια τα ΜΜΕ και τα κανάλια μιλούν στο κεντρικό τους θέμα για τον «κίνδυνο» εξ ανατολών σε μία ανακύκλωση εδώ και τόσους μήνες που στόχο έχει να τρομοκρατήσει το λαό και να τον απομακρύνει από την αλήθεια, αλλά και να τον κάνουν να αποδεχτεί τη μοίρα του, δηλαδή να είμαστε περήφανοι υποτακτικοί της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) και των οργάνων της τύπου Μακρόν κ.λπ. Καθημερινά, για παράδειγμα, παρουσιάζονται σαν σωτήρες γαλλικά πλοία και αεροπλάνα (αλλά και αραβικά από τα …Εμιράτα κ.λπ.!) που καταφθάνουν στις ελληνικές θάλασσες ή έρχονται δηλώσεις «αλληλεγγύης» από το Ισραήλ πράγμα που αποδεικνύει το έσχατο σημείο προπαγάνδας που χρησιμοποιούν ώστε να πείσουν το λαό ότι έχουμε τους δυνατότερους «σύμμαχους» που θα μας βοηθήσουν ακόμη και με τα όπλα κατά του «κακού» Ερντογάν. Φυσικά όλα αυτά λίγη σχέση έχουν με την πραγματικότητα και αρκεί μια ματιά στην ιστορία για να θυμηθούμε τον κανόνα που ισχύει για τους φίλους και συμμάχους μας που μας άφηναν μόνους και έρημους απέναντι στους Τούρκους (βλέπε Κύπρο ’74, για να μην πάμε και πιο πριν).  Οι Αμερικάνοι όμως που άλλοτε πράγματι «επέβαλλαν την τάξη» στη Μεσόγειο, σήμερα λάμπουν δια της απουσίας τους, στο πλαίσιο του γενικού σχεδίου του Τραμπ σχετικής απόσυρσης από τη Μέση Ανατολή, και έτσι βρίσκει την ευκαιρία το πιο πιστό όργανο της Υπερεθνικής Ελίτ, ο Μακρόν, να προσπαθεί να τους υποκαταστήσει. Πράγμα που σημαίνει πως ό,τι γίνεται (ή δεν γίνεται) σήμερα στο Αιγαίο είναι της απόλυτης έγκρισης και επιδοκιμασίας της Υπερεθνικής Ελίτ και των πολυεθνικών και όχι απλά του «προαιώνιου εχθρού» μας, των Τούρκων του Ερντογάν. Δηλαδή, ενός καθεστώτος που, από απόλυτα φιλοδυτικό, εξελίχθηκε επί Ερντογάν, μετά το αποτυχόν πραξικόπημα της Υ/Ε εναντίον του όταν διείδε τις τάσεις ανεξαρτητοποίησής του από τη Δύση, σε ένα καθεστώς που προσπαθεί να το παίξει «ανεξάρτητο» στη διεθνή σκακιέρα, υποστηρίζοντας πότε την Υ/Ε και πότε τους κύριους εχθρούς της στη Μέση Ανατολή (ισλαμιστικά καθεστώτα), ακόμη κάποτε και τη Ρωσία.

Κώστας Βάρναλης...

Δύο μέτρα και δύο σταθμά...