Κι΄ ἐσύ νά λείπεις ...

Μερικές φορές περνῶντας ἀπό ἕναν κῆπο, ἀναγκάζεσαι νἀ σταματήσεις γιά νά ἀφουγκραστεῖςς τὀ πῶς μιλάνε τα λουλούδια. Τά λουλούδια μιλᾶνε μέ εύωδιές.
Εύωδιές πόνου, καί ἀγάπης . Σταύρωσης καί Ἀνάστασης.
Πόνου, ὅπως, "Λείπει η ζωντανή σου παρουσία" , ἀλλά καί Ἀνάστασης, ὅπως,
"σε αισθάνομαι να χαμογελάς , και να υμνείς Τον Κύριο , με τους Αγγέλους τ΄ Ουρανού ..."
Τότε, ἀφοῦ νοιώσεις αὐτήν τήν εὐωδία, ἀπλώνεις στά κλεφτά τό χέρι γιά νά κόψεις μερικά λουλούδια, που θά στολίσουν καί τό δικό σου ἀνθοδοχεῖο.
Ἐτσι καί μεῖς, κόψαμε μερικά εὔωδιαστά ἄνθη ἀπό τόν κῆπο τῆς Ὄδεύοντας, καί στολίσαμε τόν δικό μας κῆπο, γιά νά νοιώσουμε τήν ἀγἀπη καί τόν πόνο τῆς μάνας, ὅταν αὐτή μιλάει -σταυροαναστάσιμα-σάν λουλούδι σέ λουλούδι.

Κι΄ εσύ να λείπεις ...

Πλησιάζουν Χριστούγεννα ...

κι΄ όμως εσύ λείπεις ...
Λείπει η ζωντανή σου παρουσία ,
μ' απ΄ την καρδιά μου , ούτε στιγμή δεν έχεις λείψει !
Σε ανατρέφω και σε φροντίζω εκεί , γιασεμάκι μου , μυστικά και σιωπηλά ...
σε ποτίζω με τα δάκρυα της αγάπης μου ,

σε χαϊδεύω με το ζεστό της προσευχής μου χάδι ,
σε αισθάνομαι να χαμογελάς , και να υμνείς Τον Κύριο ,

με τους Αγγέλους τ΄ Ουρανού ...
και κάθε μέρα σ΄αγαπάω όλο και πιο πολύ αγαπημένο μου ,
και με τα μάτια της ψυχής μου σε βλέπω
ν΄ανθίζεις και να μοσχοβολάς μες την αυλή του παραδείσου !.

.

Διαβάτης

Ἀπό τό ἱστολόγιο Ὁδεύοντας